Ανατολή

article-2267540-17278E46000005DC-722_964x635

Πριν κάμποσο καιρό, είχα σκεφτεί να φτιάξω ένα βιβλίο με μικρά κείμενα του Κρισναμούρτι, από τα ημερολόγιά του βασικά, που το κοινό τους γνώρισμα είναι περιγραφές – τοπίων, ζώων και ανθρώπων – που μοιάζουν με ζωγραφιές. Ο τίτλος του θα ήταν, «Ιστορίες σαν ζωγραφιές».  Αλλά δυστυχώς δεν μου το επέτρεψαν από το KRISHNAMURTI FOUNDATION.  Βλέποντας  το χιονισμένο τοπίο γύρω από το σπίτι μας σήμερα, θυμήθηκα ένα κείμενο από αυτά κι αποφάσισα να το ανεβάσω, βάζοντας και τη φωτογραφία που βλέπετε, και είναι κι αυτή σαν ζωγραφιά. Του είχα δώσει τον τίτλο, «Ανατολή». Είναι από το βιβλίο, «Σημειώσεις», που είναι το ένα από τα τρία ημερολόγιά του που κυκλοφορούν όλα  και στα ελληνικά.
Σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά να έχετε μια καλή χρονιά.
Π.

ΑΝΑΤΟΛΗ
Νωρίς το πρωί, στη χιονισμένη εξοχή, υπήρχαν μόνο λίγα σκόρπια σύννεφα στον ουρανό, που ήταν ήσυχος και χλωμός. Ο ήλιος περίμενε το πρωινό για να βγει, κι έτσι δεν υπήρχαν πουθενά σκιές και τα δέντρα ήταν μόνα τους, χωρίς αυτές, και τις περίμεναν. Οι δροσοσταλίδες ήταν απλωμένες στα λιβάδια. Ήταν πολύ νωρίς κι ακόμα κι ο χείμαρρος δίσταζε να κυλήσει με το συνηθισμένο του θόρυβο. Ήταν ήσυχα και δεν είχε σηκωθεί ακόμα αεράκι κι έτσι τα φύλλα στέκονταν ακίνητα. Δεν έβγαινε ακόμα καπνός από καμιά καμινάδα σπιτιού, αλλά τα κεραμίδια στις σκεπές άρχισαν να γυαλίζουν με το φως που ερχόταν. Τ’ αστέρια πήγαιναν αργά στη δύση τους κι υπήρχε εκείνη η σιωπή που υπάρχει όταν πρόκειται να βγει ο ήλιος· οι λόφοι περίμεναν μαζί με τα δέντρα, ενώ τα λιβάδια έλαμπαν από τη χαρά τους. Τότε ο ήλιος άγγιξε τις κορφές των βουνών μ’ ένα απαλό, άγγιγμα και το χιόνι άρχισε να λάμπει με το πρώτο πρωινό φως· τα φύλλα άρχισαν να σαλεύουν ύστερα από τη μακριά νύχτα και καπνός άρχισε ν’ ανεβαίνει ίσια επάνω από κάποιο αγροτόσπιτο και ο χείμαρος φλυαρώντας κύλησε μακριά χωρίς τίποτα να μπορεί να τον συγκρατήσει. Κι αργά, διστακτικά, άρχισαν οι μακριές σκιές ν’ απλώνονται στη γη· τα βουνά έριχναν τις σκιές τους στους λόφους και οι λόφοι στα λιβάδια και τα δέντρα ανυπομονούσαν για τις δικές τους σκιές που ήρθαν σύντομα κι αυτές, οι ανοιχτές και οι σκούρες, οι ελαφριές και οι βαριές. Οι λεύκες χόρευαν και η μέρα είχε αρχίσει.

 

 

 

 

Οι επισκέπτες

Μέχρι τώρα δεν έχω αναφερθεί εδώ στο φοβερό πρόβλημα με τους πρόσφυγες και μετανάστες που έρχονται στον τόπο μας, γιατί δεν ήξερα τι ακριβώς να πω που να μην είναι θεωρίες, κοινοτoπίες, ρομαντισμοί, αλλά να είναι κάτι που να μεταδίνει τα αισθήματα που έχει νοιώσει κανείς για το θέμα. Και να που το βρήκα. Μάλλον με βρήκε εκείνο. Είναι μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους που μου την έστειλε ένας φίλος.  Είναι η ταινία «Επισκέπτες», ενός πραγματικά ταλαντούχου νέου σκηνοθέτη, του Θοδωρή Παπαδουλάκη. Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Δείτε την.
Καλή εβδομάδα.
Π. 

 

 

 

Στο «Χαμόγελο»

Μόλις μου έστειλαν μερικές φωτογραφίες από τον Παιδικό Σταθμό στη Σάμο, που σας είπα στο προηγούμενο post. Δυστυχώς δεν μου έστειλαν βίντεο που ήθελα κι έτσι έφτιαξα εγώ ένα πολύ μικρό με τις φωτογραφίες και ένα μέρος από μία Σονάτα για πιάνο του Μότσαρτ. Ε, και μια κι αυτές οι μέρες είναι κυρίως για τα παιδιά είπα να το ανεβάσω επιτόπου. Δείτε το, ούτε ένα λεπτό δεν κρατάει. Και πατήστε εκεί κάτω δεξιά, που λέει vimeo για να το δείτε μεγάλο.
Καλές γιορτές   
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

Στη Σάμο

ΣΑΜΟΣ.2

Όπως σας είχα πει στο προηγούμενο post, το τριήμερο Σάββατο με Δευτέρα, με είχαν καλέσει στη Σάμο. Αυτή η φωτογραφία είναι από την εκδήλωση της Δευτέρας, στον Παιδικό Σταθμό «Το Χαμόγελο», που με είχε καλέσει μαζί με τον Εμπορικό Σύλλογο Σάμου. Το Σάββατο, απλώς  παρακολούθησα την Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Παιδικού Σταθμού και είπα δυο λόγια στην αρχή και στο τέλος. Την Κυριακή, έκανα δύο παραστάσεις  «Παραμυθά» όπου με εντυπωσίασε το πόσος κόσμος ήρθε, και τη Δευτέρα το πρωί, πήγα στον Παιδικό Σταθμό και διάβασα στα παιδιά ένα παραμύθι από το βιβλίο του Παραμυθά, «Οι φίλοι μου», το «Ο φίλος μου ο σκαντζόχοιρος». Πρώτη φορά συναντώ τόσο μικρά παιδιά, τριάμιση με πέντε, και μου άρεσε πολύ η ανταπόκρισή τους, που μια ιδέα γι’ αυτήν δίνει και η φωτογραφία, που δείχνει δεκατέσσερα παιδιά να έχουν τρέξει να μ’ αγκαλιάσουν και να με φιλήσουν, ενώ ακολούθησαν και τα υπόλοιπα δέκα. Δυστυχώς, μέχρι την ώρα που ανεβάζω το post δεν κατάφεραν να μου στείλουν  άλλες φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις και το βίντεο που γυρίσανε. Έτσι, ανέβασα αυτήν που βλέπετε που είναι βγαλμένη με το κινητό μου. Και θα κλείσω το post με ένα κείμενο που είχα ετοιμάσει για να το να διαβάσω στους γονείς στην πρώτη εκδήλωση, αλλά τελικά θεώρησα ότι δεν χρειαζόταν. Το έχω ανεβάσει παλιότερα εδώ, κάπως διαφορετικό, αλλά επειδή πάει καιρός από τότε και νομίζω ότι μπορεί να έχει ενδιαφέρον για τους γονείς που μπαίνουν εδώ, λέω να το ανεβάσω. Έχει τίτλο, «Η τέχνη να λες παραμύθια».
Καλή εβδομάδα.
Π.

Η τέχνη να λες παραμύθια είναι συνδυασμός δύο τεχνών: Είναι η τέχνη του συγγραφέα – δηλαδή: καλή ιστορία, πλοκή με φαντασία, πλούτος λέξεων κ.λπ. και είναι και η τέχνη του ηθοποιού – δηλαδή: «ζεις» την ιστορία λέγοντάς την για να  μεταδίδεις τα συναισθήματά σου, τα συναισθήματα του παραμυθιού.
Η τέχνη να λες παραμύθια είναι η τέχνη του πατέρα ή της μάνας στα παιδιά τους, του παππού ή της γιαγιάς στα εγγόνια τους.  Αλλά, έχω την εντύπωση ότι  μάλλον έχουμε χάσει  την τέχνη να λέμε παραμύθια. Όσοι είναι πάνω από εξήντα, θα θυμούνται ανθρώπους της γειτονιάς ή φίλους της οικογένειας, μπαμπάδες ή παππούδες, να διηγούνται – σαν να λένε παραμύθια – ιστορίες από τον πόλεμο του ‘40, ιστορίες από το αντάρτικο, ιστορίες για ναυάγια και καταστροφές, ιστορίες για βασιλιάδες και πολιτικούς, ιστορίες για παιδιά που χάθηκαν, ακόμα και ιστορίες για φαντάσματα. ‘Η να λένε τα  κανονικά, κλασσικά παραμύθια, που εμείς – ως παιδιά τότε – ζητάγαμε ν” ακούσουμε ξανά και ξανά, για να ζούμε τον ηδονικό φόβο όταν δυσκόλευαν τα πράγματα για τους ήρωες του παραμυθιού, ενώ αδημονούσαμε για την έκρηξη της χαρούμενης λύτρωσης που μας περίμενε στο τέλος της ιστορίας, γιατί δεν είχε σημασία που το ξέραμε, όπως δεν έχει σημασία που ξέρεις το τέλος στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες. Επειδή εκείνο που έχει σημασία είναι η αφήγηση της ιστορίας, είναι η μαστοριά εκείνου που τη λέει, είναι η τέχνη να λες την ιστορία, ως ηθοποιός, ως πατέρας, ως μάνα, ως παππούς και ως γιαγιά ή οποιοσδήποτε.
Έχουμε χάσει όντως αυτή την τέχνη; Φαίνεται πως – οι περισσότεροι από μας στις μεγάλες πόλεις, τουλάχιστον – ναι.  Γιατί; Μάλλον δεν είναι ένας ο λόγος: Οι πολλές ώρες που δουλεύουμε, ο θάνατος της γειτονιάς, ο «απανθρωπισμός» των ανθρώπινων σχέσεων, το εγωκεντρικό κλείσιμο όλων στον εαυτό μας, ο εγκλωβισμός σε ένα συνεχές κυνήγι προσωπικής ευχαρίστησης, η πληθωρική προσφορά ψυχαγωγίας και – οι χειρότεροι εχθροί του παραμυθιού – η τηλεόραση και το ίντερνετ . Γι΄ αυτό κι όταν το 1978 είχα τη δυνατότητα να επιλέγω τα παιδικά προγράμματα για την τηλεόραση της ΕΡΤ, αντικατέστησα τα δραματοποιημένα παραμύθια με ηθοποιούς που υπήρχαν τότε, με έναν παππού, τον «Παραμυθά»  που έλεγε μόνος του παραμύθια, ενώ γίνονταν διάφορα απλά, σχεδόν παιδικά, σχέδια. Κι όταν μου έλεγαν ότι αυτό που κάνω είναι αντι-τηλεοπτικό, απαντούσα: «Ναι, αυτό ακριβώς θέλω να κάνω, για να περνάει το αίσθημα του παραμυθιού, όπως όταν στο λέει κάποιος ζωντανά». Κούναγαν το κεφάλι τους, αλλά δεν μ” ένοιαζε γιατί είμαι ξεροκέφαλος. Την ανταπόκριση που είχε στα τότε μικρά κορίτσια κι αγόρια τη βλέπω σήμερα στην έκφραση των ματιών των μεγάλων και γονιών που συναντώ σήμερα, που είναι η απόδειξη ότι είχα δίκιο τότε και καλά έκανα και ήμουν ξεροκέφαλος. Γιατί ακόμα και η υψηλότερη τεχνολογία, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη δύναμη του ανοίγματος της καρδιάς ενός ανθρώπου στους άλλους και αυτό νομίζω ότι είναι η τέχνη του να λες παραμύθια,κι  αυτό νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει σαν φόντο στις τηλεοπτικές εκπομπές. Αυτό είναι η μαγεία του παραμυθιού που ακούγαμε όταν είμαστε μικροί. Ο παραμυθάς – είτε ήταν ο μπαμπάς ή ο παππούς είτε η μαμά ή η γιαγιά – όταν έλεγε το παραμύθι, ένοιωθες ότι άνοιγε την καρδιά του και πίσω από τα λόγια του παραμυθιού, ξεχυνόταν από εκεί η αγάπη του για σένα, το παιδί του ή το εγγόνι του. Η τέχνη του παραμυθιού, είναι η τέχνη ν΄ ανοίγεις την καρδιά σου.

 

 

 

Μάγια η μέλισσα

Σήμερα έπεσα πάνω σε ένα βίντεο που μου θύμισε την δεκαετία του ’80 την εποχή που ήμουν στην Ε.Ρ.Τ υπεύθυνος για τα παιδικά.  Βρήκα την «Μάγια τη μέλισσα». Ήταν ένα από τα πρώτα και πιο αγαπημένα μου ξένα προγράμματα, που του οργάνωσα και τον μεταγλωττισμό του. Και μια και είμαστε κοντά στις γιορτές  που είναι – κατά τη γνώμη μου – κυρίως για τα παιδιά, είπα να το ανεβάσω εδώ, για να τους το δείξετε -αν δεν το έχουν δει ή θέλουν να το ξαναδούν. Πιστεύω ότι θα αρέσει και στους «Παραμυθομεγαλωμένους»,  τα τότε μικρά παιδιά.
(Για όσους μπορεί να ενδιαφέρει, το Σαββατοκυριακοδεύτερο θα είμαι στη Σάμο, με παραστάσεις «ΠΑΡΑΜΥΘΑ».)
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Το κομπιούτερ

HP255Laptop

Πριν δέκα μέρες το κομπιούτερ μου «τα ‘φτυσε», που λένε, κι έμεινε δέκα μέρες στο service, καθώς προσπαθούσαν να το «συνεφέρουν» χωρίς να χρειαστεί να αγοράσω καινούργιο σκληρό δίσκο. Και το κατάφεραν. Στις μέρες που πέρασαν, μέχρι εχθές, χρησιμοποιούσα ένα παλιό μικρό laptop, αλλά με παίδευε γι’ αυτό και όλη την εβδομάδα, δεν έβαλα άλλο post, όπως κάνω συνήθως. Σ’ αυτό το διάστημα, είδα διάφορα πράγματα σε σχέση με την επίδραση του κομπιούτερ στην καθημερινή μου ζωή. Έτσι έγινε και θυμήθηκα μια ομιλία του Κρισναμούρτι, στη Βομβάη το 1981. Την ξανακοίταξα κι εντυπωσιάστηκα με εκείνο που έλεγε αυτός ο άνθρωπος 34 χρόνια πριν! Έτσι αποφάσισα να το μεταφράσω και να σας το μεταφέρω εδώ. Για σκεφτείτε αυτό που λέει…
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Η κοινωνία στην οποία ζούμε, η κοινωνία που οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει με τις σχέσεις τους ο ένας με τον άλλον, αυτή η κοινωνία που είναι η σχέση ανθρώπου με άνθρωπο, μπορεί ποτέ να μεταμορφωθεί, μπορεί να διασωθεί;
Αυτή η κοινωνία που είναι δημιούργημα των ανθρώπινων σχέσεων, αυτή η κοινωνία είναι η συνείδηση του ανθρώπου. Η συνείδηση του ανθρώπου είναι η κοινωνία. Και αυτή η κοινωνία που προφανώς άρχισε να υπάρχει από πανάρχαιους χρόνους ανθρώπινης ύπαρξης, μπορεί ποτέ να μεταμορφωθεί σε μια ειρηνική κοινωνία, μια κοινωνία που να μπορούμε να ζούμε έντιμα, που να μην έχει τις ρίζες της στην ανεντιμότητα; Μπορούμε να ζούμε χωρίς να εκμεταλλευόμαστε ο ένας τον άλλον; Προφανώς, αυτή η κοινωνία δεν έχει μπορέσει ποτέ να μεταμορφωθεί. Ο άνθρωπος έχει δοκιμάσει κάθε είδους τρόπο για να φέρει ένα διαφορετικό είδος κοινωνίας: Οι Κομμουνιστές το προσπάθησαν οι Σοσιαλιστές, οι Καπιταλιστές, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχουν δοκιμάσει κάθε είδους μέθοδο για να αλλάξουν ριζικά την κοινωνία, αλλά προφανώς δεν έχει μπορέσει ποτέ να αλλάξει, επειδή ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει μπορέσει ποτέ να αλλάξει. Δεν έχει μπορέσει ποτέ να αλλάξει τη σχέση του με έναν άλλον.
Και αυτή η κοινωνία, που είναι μια αφηρημένη ιδέα, τώρα πια αλλάζει, όχι από τον άνθρωπο, αλλά από τις μηχανές∙ όχι από κάποια μορφή προσπάθειας πολιτικής, θρησκευτικής, οικονομικής και λοιπά. Αλλάζει από μηχανή που έχει επινοήσει ο άνθρωπος. Ονομάζεται, «κομπιούτερ».

 

 

Ο Κρισναμούρτι για την ομοφυλοφιλία

cover

Προχθές πέθανε ο εξαιρετικός ηθοποιός, Μηνάς Χατζησάββας που του έχω αφιερώσει το προηγούμενο post. Ίσως πήρατε χαμπάρι τις διάφορες αθλιότητες που γράφτηκαν σχετικά με την ομοφυλοφιλία του. Συμπτωματικά, πριν μερικές ημέρες τέλειωσα την μετάφραση ενός ακόμα κεφαλαίου από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που όπως σας έχω πει μεταφράζω αυτόν τον καιρό, με τίτλο, «Για την ομοφυλοφιλία». Η οπτική γωνία που το βλέπει ο Κρισναμούρτι είναι κατά τη γνώμη μου  από μία οπτική γωνία  που έχει γενικότερο ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Ο Σ. Κ., ήταν ένας νέος άντρας, που έδειχνε αναποφάσιστος και μπερδεμένος. Ύστερα από μια συζήτηση για την κουταμάρα τού Παγκόσμιου Πόλεμου, είπε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Πάλευε εναντίον αυτού του πράγματος και το καταδίκαζε ως αμαρτία, γιατί ο ιερείς τού το είχαν πει αυτό· το καταδίκαζε ως κάτι τρομερά ανήθικο και μεγάλη ντροπή, γιατί η οικογένειά του το θεωρούσε έτσι. Ήταν μελαγχολικός και μπερδεμένος κι αναρωτιόταν τι έπρεπε να κάνει.
Η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο αντίθετες επιθυμίες, πρέπει πρώτα να κατανοηθεί πέρα για πέρα. Αυτή η σύγκρουση δεν έφερνε τα αποτελέσματα που ήθελε, όπως παραδέχτηκε κι ο ίδιος, οπότε ήταν σπατάλη χρόνου και ενέργειας. Όταν η έντονη επιθυμία τον γέμιζε την δεχότανε κι αργότερα την αρνιόταν· αυτή η αποδοχή και η άρνηση, απλώς δημιουργούσε διανοητική και συναισθηματική εξάντληση και μία αδυναμία ανταπόκρισης στα εξωτερικά ερεθίσματα, που του έφερνε έλλειψη αυτοπεποίθησης και του θόλωνε τον νου. Η σύγκρουση δεν τον βοηθούσε να κατανοήσει το ίδιο το πρόβλημα και απλώς δημιουργούσε το αντίθετό του, με την καταδικαστική του προσέγγιση· έτσι, είχε δύο προβλήματα αντί για ένα.
Για να κατανοήσεις οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να του δώσεις όλη σου την αδιαίρετη προσοχή. Όταν αποδέχεσαι ή καταδικάζεις κάτι, δεν του δίνεις ολόκληρη και πλήρη την προσοχή σου· η σκέψη σου και το συναίσθημά σου είναι κομματιασμένα κι έτσι είναι ανίκανα να κατανοήσουν το πρόβλημα. Όταν αποδέχεσαι ένα γεγονός, δεν μπορεί να εμφανιστεί κανένα πρόβλημα, αλλά όταν το αρνείσαι, τότε υπάρχει εξαντλητική σύγκρουση. Αν κανείς αποδεχτεί ότι είναι ψεύτης και αν ενδιαφέρεται να μάθει γι’ αυτό το γεγονός, τότε μπορεί να το αντιμετωπίσει· αλλά αν το αρνηθεί ή το καταδικάσει, τότε βάζει στη μέση κι άλλα άχρηστα και «μπερδευτικά» θέματα. Αυτό έκανε ο επισκέπτης. Έπρεπε, λοιπόν, να αποκτήσει επίγνωση ότι έβαζε στη μέση ένα δευτερεύον θέμα κι έτσι να το πετάξει.
Είπε ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να το καταδικάζει και ότι δεν ήξερε γιατί το έκανε.
Τον ρώτησα μήπως το έκανε αυτό επειδή λειτουργούσε σαν φρένο στην επιθυμία του; Μήπως φοβόταν ότι χωρίς να το καταδικάζει θα γινόταν ίσως χειρότερο; Αν δεν το καταδίκαζε, θα μπορούσε να το αποδεχτεί και να ζήσει μ’ αυτό.
Με ρώτησε αν, τότε, εγκρίνω να το αποδεχτεί.
Συνέχισα λέγοντας μήπως με ρωτούσε επειδή με την έγκρισή μου,  θα μπορούσε να συνεχίσει αυτόν τον τρόπο ζωής;
Και τότε, απάντησε ότι πρέπει να τον καταδικάζει αυτόν τον τρόπο.
Η καταδίκη ή η αποδοχή δεν θα τον βοηθούσαν να λύσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Αυτή την καταδίκη και την επιθυμία για αποδοχή, ήταν εκείνο που θα έπρεπε να κατανοήσει βαθιά και πλατιά. Η καταδίκη και το αντίθετό της, εμποδίζουν την ροή της κατανόησης και η κατανόηση είναι εκείνο που θα του έλυνε το πρόβλημα. Αυτή την άνθιση της κατανόησης την αρνείται αν κάνει επικρίνει. Αν θα ήθελε να κατανοήσει κάποιον, δεν θα έπρεπε να τον κρίνει από τη φυλή του, το χρώμα του, το όνομα και λοιπά· θα πρέπει να βάλει κατά μέρος τις προκαταλήψεις του και να τον αντιμετωπίσει με καλοσυνάτη και ανοιχτή προσοχή. Το ίδιο, αν ήθελε να κατανοήσει το πρόβλημά του, θα έπρεπε να πάψει να το επικρίνει ή να το δικαιολογεί, και σ’ αυτό το σημείο βρισκόταν η δυσκολία του. Το να καταδικάζεις είναι εύκολο και το να αποδέχεσαι ευκολότερο, αλλά κανένα από τα δύο δεν φέρνει κατανόηση. Στη φλόγα της κατανόησης το πρόβλημά του θα εξαφανιζόταν.
Θα πρέπει, λοιπόν, να αποκτήσει επίγνωση της προσέγγισής του να καταδικάζει  και να δοκιμάσει  να ανακαλύψει γιατί την έχει θρέψει αυτή τη προσέγγιση. Δίνοντάς της ένα όνομα δεν έλυσε και δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημά του. Κατανοώντας την προσέγγιση της καταδίκης και του αντίθετού της, θα καταπιαστεί με ένα πολύ μεγαλύτερο ζήτημα το οποίο, καθώς θα κατανοεί θα εξελίξει τη σωστή σκέψη και τότε θα μάθει τι είναι σωστό να κάνει σε σχέση με το πρόβλημά του. Ακόμα κι αν μπορέσει να λύσει το πρόβλημά του, θα συνεχίσει να υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα της σωστής σκέψης και της σωστής δράσης, αλλά αν δοκιμάσει να κατανοήσει το μεγαλύτερο, το μικρότερο θα υπάρχει μέσα σ’ αυτό. Η λύση ενός προβλήματος μέσα στα όριά του, αφήνει τη σκέψη και το συναίσθημα μικρά, ασήμαντα και μπερδεμένα· αλλά αποκτώντας επίγνωση των μεγαλύτερων θεμάτων που περιέχονται σ’ αυτό το πρόβλημά του, υπάρχει διαύγεια και αυξημένη κατανόηση.
Ο φόβος για το τι σκέφτονται και λένε οι άλλοι μπορεί να λειτουργεί σαν κάτι αποτρεπτικό, αλλά το πρόβλημα εξακολουθεί να παραμένει. Μόνο με την κατανόηση που έρχεται με το αδιαίρετο ενδιαφέρον και την αδιαίρετη προσοχή μπορεί να λυθεί το πρόβλημα και να ξεπεραστεί. Το να δώσεις αυτό το αδιαίρετο ενδιαφέρον και την αδιαίρετη προσοχή είναι πολύ πιο δύσκολο από το ίδιο το πρόβλημα· αλλά το μικρότερο, εξαφανίζεται μέσα στο μεγαλύτερο.

 

 

Μηνάς Χατζησάββας

minas-chatzissavas-2
Παρόλο που δεν σχεδίαζα  σήμερα να ανεβάσω post, ο θάνατος του εξαιρετικού ηθοποιού και φίλου Μηνά Χατζησάββα, μου επέβαλε να ανεβάσω αυτό το post  σαν φόρο τιμής σε ένα σπουδαίο ηθοποιό και βαθιά καλό άνθρωπο. Επίτηδες έψαξα και βρήκα μια φωτογραφία από τα νιάτα του. Το ίντερνετ είναι γεμάτο σήμερα με άρθρα γι’ αυτόν, αλλά όποιος θέλει να  δει ένα κανονικό βιογραφικό του, μπορεί να το δει κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Να προσθέσω μόνο δυο λόγια για την προσωπική μας γνωριμία. Έγινε όταν δούλευα στο θέατρο σαν ηθοποιός το 1972. (Εκείνος στα 24 του, εγώ στα 29.) Βρεθήκαμε τότε στην πρώτη παιδική παράσταση που οργάνωσε η Ξένια Καλογεροπούλου με  το έργο του Μπράιαν Γουαίην, «ΠΙΝΟΚΙΟ», από το γνωστό Ιταλικό παραμύθι του Κάρλο Κολόντι. Σ’ αυτό ο Μηνάς έκανε έναν κλόουν κι εγώ έπαιζα το ρόλο του Τζεπέτο, του «μπαμπά» του Πινόκιο, που τον έκανε η Λήδα Πρωτροψάλτη. Από αυτή την παράσταση, έχω μόνο μια φωτογραφία που δεν είναι πολύ καλή, αλλά φαίνεται  στα δεξιά ο κλόουν που είναι ο Μηνάς  και  εγώ αριστερά, Τζεπέτο με τον Πινόκιο αγκαλιά. Αυτά…
Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Π

PINOKIO1