Τσίκο

190359-out-of-sight

Προχθές , έπεσα πάνω σε ένα βίντεο κινουμένων σχεδίων  εξαιρετικής ποιότητας και ευαισθησίας, στη σύλληψη της ιδέας, στην εκτέλεση, στα πάντα. Είναι η πτυχιακή  δουλειά που έκαναν τρεις φοιτητές απόφοιτοι του Εθνικού Πανεπιστημίου  Τεχνών της Ταϊβάν.  Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας  είναι η Τσίκο, ένα μικρό, τυφλό κοριτσάκι.  Καθώς η Τσίκο κάνει περίπατο στην πόλη με το σκύλο της που την οδηγεί, κάποιος της κλέβει την τσάντα. Ο σκύλος  ξεφεύγει από την Τσίκο και τρέχει ξοπίσω του, για να πάρει την τσάντα πίσω. Το κοριτσάκι χρησιμοποιώντας όλες τις υπόλοιπες αισθήσεις του, εκτός της όρασης, και την φαντασία του τρέχει προς τα εκεί που έφυγε ο σκύλος της για να τον βρει και μπαίνει σε έναν κόσμο που δεν τον βλέπει, αλλά που τον νοιώθει και τον φαντάζεται.  Ο Αγγλικός τίτλος του είναι , «Out of sight», αλλά εγώ προτίμησα να βάλω το όνομα του κοριτσιού.  Είναι ένα βίντεο που σου ζεσταίνει την καρδιά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

 

Η ροή της αυτεπίγνωσης

krish02 RIGHT

Για σήμερα, σας έχω άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο, «Ο Κόσμος Μέσα μας», του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό. Ο τίτλος του είναι, «Η ροή της αυτεπίγνωσης…» .  Κι επειδή είναι μεγαλούτσικο, ας μην πω τίποτε άλλο εγώ.
Καλό βράδυ
Π.

Ο Σ. Λ., εξήγησε ότι συνήθιζε να ανήκει σε κάποιες ομάδες όπου γίνονταν ανοιχτές εξομολογήσεις ή, επίσης, εκείνο που το ονόμαζαν, «μοιράζομαι». Τελικά αποχώρησε απ’ αυτές τις ομάδες, όχι επειδή γίνονταν οι εξομολογήσεις δημόσια, αλλά εξαιτίας της μικροπρέπειας που υπήρχε στις ομάδες και κάποιων άλλων αιτιών. Είχε δει ότι η εξομολόγηση βοηθάει κάποιες φορές, αλλά αναρωτήθηκε αν υπήρχαν κι άλλοι τρόποι να ωφελείσαι ψυχολογικά, εκτός από την εξομολόγηση σε κάποιον ιερέα, σε μια ομάδα ή σε κάποιον ψυχαναλυτή — πράγματα που είχε δοκιμάσει. Ένοιωθε ότι πρέπει να υπήρχαν και γι’ αυτό το λόγο είχε έρθει να συζητήσουμε το θέμα διεξοδικά.

Μετά από κάποια συζήτηση του είπα ότι κανείς πρέπει πάντα να προσέχει, να μην σπαταλάει πνευματική και συναισθηματική ανοχή σε αλόγιστες επιδιώξεις. Στρεφόμαστε στους άλλους για να πάρουμε βοήθεια στη σύγχυση και στη θλίψη μας. Αν δεν υπάρχει κατανόηση του εαυτού μας, αυτό δεν μπορεί παρά να γυρίσει αναπόφευκτα σε μια εξάρτηση με όλους τους πόνους που κουβαλάει. Αυτή η κατανόηση του εαυτού μας δεν έρχεται μέσω τρίτων, αλλά με την ανάπτυξη αυτεπίγνωσης — της επίγνωσης όπου κάθε σκέψη και συναίσθημα αντικατοπτρίζονται σαν σε καθρέφτη. Αυτός ο αντικατοπτρισμός παραμορφώνεται όταν υπάρχει αποδοκιμασία ή αποδοχή, όταν υπάρχει κριτική εκείνου που γίνεται αντιληπτό. Μια τέτοια κριτική εμποδίζει την ροή βαθύτερης και πλατύτερης κατανόησης.

Στην αυτεπίγνωση δεν υπάρχει ανάγκη για εξομολόγηση, γιατί η αυτεπίγνωση δημιουργεί τον καθρέφτη στον οποίο τα πάντα καθρεφτίζονται χωρίς παραμόρφωση, γιατί κάθε σκέψη και συναίσθημα έρχεται και «πέφτει» πάνω στην επιφάνεια του καθρέφτη για να παρατηρηθεί, να μελετηθεί και να κατανοηθεί. Αλλά αυτή η ροή της κατανόησης εμποδίζεται όταν υπάρχει αποδοκιμασία ή αποδοχή, κριτική ή ταύτιση. Όσο περισσότερο παρατηρεί κανείς τον καθρέφτη και κατανοεί αυτό που βλέπει, όχι σαν καθήκον ή πειθαρχία που του έχουν επιβάλλει, αλλά όταν ο πόνος και η θλίψη  δημιουργούν εκείνο το ανικανοποίητο ενδιαφέρον που φέρνει τη δική του πειθαρχία· όταν γίνεται έτσι, τότε υπάρχει μεγαλύτερη επίγνωση και αυξημένη κατανόηση.

Αυτή η κατανόηση δεν εξαρτιέται από κανέναν, από καμιά αυθεντία και από καμιά δική μας απόφαση, αλλά από την αδιάκοπη ροή τής αυτεπίγνωσης. Με την εξάρτηση από κάποιον ή από κάτι, η σκέψη μπαίνει σε σκλαβιά, και η σκλαβωμένη σκέψη μπορεί να οδηγηθεί στο να την οργανώσουν και να την χρησιμοποιήσουν· μ’ αυτόν τον τρόπο μεγαλώνουν τα κοινωνικο-θρησκευτικά καθεστώτα και η σκέψη αρχίζει και τελειώνει με την ομαδοποίηση, με τον κολεκτιβισμό, που εμποδίζει την δημιουργική ανακάλυψη της πραγματικότητας.

Το να έχεις επίγνωση της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος και να τα παρακολουθείς μέχρι το τέλος, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Μέσα στο μυαλό μας κλωθογυρίζουν εξαιρετικά γρήγορα πάρα πολλές σκέψεις και συναισθήματα· κάτι που είναι σπατάλη και βλαβερό. Το να ελέγξεις απλώς την ταχύτητα του μυαλού, βάζοντας φρένο με μια σκέψη που ονομάζεται «συγκέντρωση», στρέφεσαι σε μία απερίσκεπτη επιδίωξη, επειδή η σκέψη ενδιαφέρεται περισσότερο για το να βάλει φρένο στην προσπάθεια να μην επιτρέψει στο μυαλό να διασκορπίζεται, οπότε μ’ αυτό τον τρόπο δεν μπορείς να κάνεις πολλά. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από την πρώτη στιγμή: μία σκέψη που έχει φρεναριστεί παύει να ρέει, παύει να φέρνει κατανόηση. Και από τη στιγμή που η σκέψη είναι απασχολημένη με τον έλεγχο των περιπλανώμενων σκέψεων και συναισθημάτων, το μυαλό γρήγορα κουράζεται, και η συγκέντρωση γίνεται μια σειρά εξαναγκασμών, όπου δεν υπάρχει κατανόηση σε καμιά περίπτωση. Αυτό πρέπει να γίνει πέρα για πέρα κατανοητό.

Για να έχεις επίγνωση κάθε σκέψης και κάθε συναισθήματος είναι αναγκαίο  ο ίδιος ο νους να συνειδητοποιήσει ότι για να σκεφτεί την κάθε σκέψη και να νοιώσει το κάθε συναίσθημα μέχρι το τέλος τους, πρέπει να δουλεύει με μικρότερη ταχύτητα. Μπορείς να παρακολουθείς κάτι, όταν κινείται αργά· για να μελετήσεις κάποια μηχανή πρέπει να την κάνεις να κινείται αργά. Το ίδιο, οι σκέψεις και τα συναισθήματα μπορούν να μελετηθούν και να κατανοηθούν εάν ο νους είναι ικανός να τα γεννάει αργά· όταν έχει αποκτήσει αυτή την ικανότητα, τότε μπορεί να αυξήσει τη γρηγοράδα του πράγμα που τον κάνει και εξαιρετικά ήσυχο. Ένας έλικας με πολλά πτερύγια, όταν γυρίζει γρήγορα μοιάζει σαν να έχει μία ενιαία λεπίδα. Αλλά η δυσκολία μας είναι να κάνουμε τον νου να κινείται αργά έτσι ώστε κάθε σκέψη και συναίσθημα να μπορούν να παρακολουθηθούν και να κατανοηθούν. Όποια σκέψη και συναίσθημα έχει κατανοηθεί απολύτως και βαθιά, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει στον νου.

Γράφε κάθε σκέψη και συναίσθημα, όχι εκείνα που έχουν ειδικά επιλεγεί σε ήσυχες και ευτυχισμένες στιγμές, γιατί τότε ο νους σκέφτεται μόνο ό,τι θέλει. Γράφε κάθε σκέψη και συναίσθημα, τις ασήμαντες, τις κουτές και τις καλές· ας πούμε αυτές που κάνεις κι αυτά που νοιώθεις, όταν ξυπνάς το πρωί. Δεν μπορείς, βέβαια, να γράφεις τα πάντα που σκέφτεσαι, καθώς σκέφτεσαι πάρα πολλά πράγματα, αλλά γράφε όσο πιο πολλά μπορείς, όχι μια επιλογή τους. Αφού έχεις δοκιμάσει να γράψεις κάμποσες φορές, θα παρατηρήσεις κάποια στιγμή ότι παρόλο που είσαι υποχρεωμένος να δίνεις την προσοχή σου σε άλλα πράγματα, το υποσυνείδητό σου καταγράφει  τις σκέψεις και τα συναισθήματα που γίνονται μέσα σου, γιατί όταν κάτσεις πάλι να γράψεις, αυτές οι σκέψεις και αυτά τα συναισθήματα θα έρχονται στην επιφάνεια.

Κάποια στιγμή κοίταξε όλα όσα έχεις γράψει, χωρίς να καταδικάζεις ή να δικαιολογείς, χωρίς να αποδέχεσαι, να κριτικάρεις ή να ταυτίζεσαι, πράγμα που είναι, βέβαια, εξαιρετικά δύσκολο να το κάνεις. Θα δεις ότι ενστικτωδώς, καταδικάζεις ή δικαιολογείς και αυτό εμποδίζει την ροή της κατανόησης της βαθύτερης σημασίας όσων έχεις γράψει. Επίσης, μην γράφεις σαν να είναι καθήκον, αλλά για να έχεις επίγνωση του τι σκέφτεσαι και νοιώθεις· να το κάνεις από ενδιαφέρον και όχι σαν ένα οδυνηρό καθήκον.

Αν επιμείνεις να γράφεις για κάποιο διάστημα και μετά δοκιμάσεις να σκέφτεσαι και να νοιώθεις κάθε σκέψη και συναίσθημα βαθιά και πέρα για πέρα, θα ανακαλύψεις ότι μπορείς να το κάνεις χωρίς να μπαίνουν στη μέση άλλες σκέψεις κι άλλα συναισθήματα. Υπάρχει, λοιπόν, πια αφυπνισμένη αυτεπίγνωση, από την οποία γεννιέται αυτογνωσία και σωστή σκέψη. Τότε, σύντομα ανακαλύπτεις ποιες σκέψεις και ποια συναισθήματα πρέπει να κυνηγάς και ποια όχι, όπως κι εκείνα που δεν σβήνουν γρήγορα, κι εκείνα που δεν ξαναγυρνάνε. Φυσικά, δεν χρειάζεται κανείς να γράφει αν είναι ευαίσθητος, αν είναι πάντα σε ετοιμότητα μέσα του, αν έχει επίγνωση της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος.

Μέσα από αυτή τη διαρκή διαδικασία της αυτεπίγνωσης, η εξομολόγηση γίνεται άχρηστη, γιατί η επίγνωση δρα σαν ένα μακρόθυμο και γεμάτο κατανόηση «θεραπευτικό» μέσο, κι έτσι η εξάρτηση από κάποιον άλλον γίνεται ανόητη και άχρηστη. Επίσης, θα βρεις ότι με αυτή τη διαδικασία έρχεται μια βαθύτερη και πιο ευαίσθητη ειλικρίνεια· επίσης, ανακαλύπτεις τις εσωτερικές πηγές των σκέψεών σου και των συναισθημάτων σου. Αυτή ακριβώς η ανακάλυψη φέρνει διαύγεια και κατανόηση, κι έτσι οι συγκρούσεις ανάμεσα στα πολλά επίπεδα της συνείδησης, λιγοστεύουν. Επίσης, από αυτή τη διαδικασία έρχεται μια πλατιά κι όχι στενή αυτοσυγκέντρωση, ενώ από την αυτεπίγνωση έρχεται αυτογνωσία και σωστή σκέψη.  Η ροή της αυτεπίγνωσης κυλάει μέσα στις βαθιές, ήσυχες λίμνες του διαλογισμού.

 

 

Το Λούνα Παρκ της Γλώσσας-Οι αντωνυμίες

Στο σημερινό  post λέω να ανεβάσω άλλο ένα μέρος του λόγου, τις «Αντωνυμίες» από τη σειρά «Το Λούνα Παρκ της γλώσσας», που σας έχω ανεβάσει εδώ άλλα έξι επεισόδια. Το σημερινό είναι διπλό, γιατί οι  «Αντωνυμίες» ήταν χωρισμένες σε δύο επεισόδια που τα ένωσα σε ένα. Έτσι, από τα δέκα μέρη του λόγου, έχω ανεβάσει τα επτά και πολύ σύντομα θα ανεβάσω και τα άλλα τρία, ώστε οι Δασκάλες  και οι Δάσκαλοι του Δημοτικού, να έχουν ένα οπτικοακουστικό εργαλείο για ένα βασικό μέρος της γραμματικής.  Και όπως σας έχω ξαναπεί, τα βίντεο αυτά δεν είναι μόνο για παιδιά, αλλά και για «μεγάλα» παιδιά, που βλέποντάς τα,  το διασκεδάζουν.
Υ.Γ. Έκανα μια πατάτα. Το post το ανέβασα πριν μια ώρα, αλλά ανακάλυψα ότι είχα κάνει λάθος στο μοντάζ του βίντεο  και το ξανάκανα. Τώρα έχει τη σωστή διάρκεια κάπου δέκα λεπτά λιγότερο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Για το κόψιμο του τσιγάρου

8387
Έπεσα πάνω σε ένα κείμενο, στο βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμος μέσα μας» που όπως ξέρετε μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που είναι  για το κόψιμο του τσιγάρου! Ως πρώην βαρύς καπνιστής για 30 χρόνια (το έχω κόψει  29) ενθουσιάστηκα με αυτό το κεφάλαιο που ο τίτλος του είναι: «Για το κάπνισμα και το πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα». Το ότι έκοψα το τσιγάρο έχει έμμεση σχέση με τον Κρισναμούρτι και είχα ανεβάσει γι΄ αυτό ένα post πριν επτά χρόνια, σε δύο συνέχειες. Μπορείτε να τις δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. και μετά ΕΔΩ . Το σημερινό κείμενο, έχει ενδιαφέρον όχι μόνο για όσους καπνίζουν, αλλά γενικότερα για τις συνήθειες.
Καλό βράδυ.
Π.

«  Ο Ν. Μ., που ήταν σε κάποια ομάδα φιλοσοφίας, περιέγραψε τις δυσκολίες που είχε για να κόψει το κάπνισμα. Είχε δοκιμάσει διάφορους τρόπους για να τελειώνει με αυτή τη συνήθεια, αλλά εκείνη συνεχιζόταν. Κάποια στιγμή, μετά από μεγάλη προσπάθεια, το είχε κόψει, αλλά εκείνο ξαναγύρισε με πιο έντονη την επιθυμία γι’ αυτό.

Τον ερώτησα ποια είναι η αιτία της επιθυμίας του να κόψει το κάπνισμα. Είναι επειδή θεωρεί το κάπνισμα αντιπνευματικό, ανάρμοστο ή επειδή βλάπτει την υγεία του ή γιατί ξοδεύει χρήματα γι’ αυτό; Κι αν θέλει να το κόψει για κάποιο λόγο κι όχι για την ίδια τη συνήθεια, τότε απλώς η αντικατάστασή του με κάποιο υποκατάστατο έχει τις δικές της δυσκολίες και το υποκατάστατο είναι μια αναβολή του βασικού προβλήματος. Και όταν τραβηχτεί η προσοχή από το υποκατάστατο, τότε το αρχικό πρόβλημα ξανάρχεται στην επιφάνεια. Η επιθυμία για υποκατάστατα –οποιασδήποτε συνήθειας- είναι πολύ λεπτή, αλλά όταν κανείς αναγνωρίσει την πλάνη του και έχει επίγνωσή της, τότε αυτή θα χάσει την έλξη της. Τότε μπορεί κανείς να αδράξει το ίδιο το πρόβλημα. Η σύγκρουση που εμφανίζεται ανάμεσα στην επιθυμία να σταματήσεις το κάπνισμα και στη συνήθεια να καπνίζεις, κάνει την ενέργεια που σπαταλιέται σ’ αυτήν την πάλη να είναι εντελώς άχρηστη, γιατί εκτός από το ίδιο το πρόβλημα του καπνίσματος, έχεις τώρα κι άλλο ένα πρόβλημα: αυτό του κοψίματός του. Έτσι, η σκέψη φθείρεται σε αυτή την πάλη ανάμεσα σε δύο προβλήματα, και η συνήθεια του καπνίσματος συνεχίζεται.

Αν δεν το επικρίνεις και εξετάσεις προσεκτικά γιατί καπνίζεις, πώς γεννήθηκε η συνήθεια, τότε θα έχεις να κάνεις με ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από το κάπνισμα: της συνήθειας και της απερισκεψίας. Με την κατανόηση του μεγαλύτερου, το μικρότερο σβήνει. Η απερισκεψία θρέφει συνήθειες, στις οποίες γίνεται κανείς σκλάβος. Για να δούμε πώς αυτή η συνήθεια του καπνίσματος μεγαλώνει. Σε πολλές περιπτώσεις, με το κάπνισμα πειραματίζεται κανείς σαν παιδί,, καθώς και άλλα παιδιά γύρω του καπνίζουν· είναι κάτι που κανείς το κάνει τότε, ακόμα και αν του φέρνει ναυτία. Σύντομα, καθώς το σώμα συνηθίζει στο δηλητήριο, το κάπνισμα αποκτά μια ευχάριστη αίσθηση. Επίσης, μειώνει την απόσταση που έχει το δειλό, νευρικό παιδί από τα υπόλοιπα παιδιά, πριν δέσει η παρέα τους, καθώς όλοι σχεδόν καπνίζουν κι εκείνο δεν θέλει να το λένε «λοξό». Το κάπνισμα δίνει επίσης σε κάποιον που αισθάνεται αμηχανία με τα χέρια του, κάτι για να τα απασχολεί. Κι ακόμα, υπάρχει η αδιάκοπη υπενθύμιση της διαφήμισης. Όλα αυτά δείχνουν απερισκεψία και η απερισκεψία θρέφει συνήθειες που είναι δύσκολο να τις κόψεις.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η απερισκεψία με τις φθοροποιές συνήθειές της. Αποκτώντας επίγνωση προς μια κατεύθυνση, σύντομα αποκτάς επίγνωση σε πολλές άλλες κατευθύνσεις. Με την απόκτηση επίγνωσης ότι είσαι  απερίσκεπτος, υπάρχει ήδη σκεπτικότητα, που μέσα από την αδιάκοπη επίγνωση, πλαταίνει και βαθαίνει. Σ’ αυτή τη διαδικασία θα δεις ότι η μηχανική απαίτηση και ικανοποίηση για κάπνισμα μειώνεται  ώσπου σβήνει, γιατί η σκεπτική προσοχή δίνει όλο και περισσότερη κατανόηση στην επίγνωσή σου, και οι συνήθειες χάνονται μέσα στις φλόγες της επίγνωσης.

Μία συνήθεια, λοιπόν, δεν πρέπει να ξεπερνιέται με την αντικατάστασή της από μία άλλη συνήθεια. Όλα τα υποκατάστατα τείνουν να ενθαρρύνουν την απερισκεψία, όπως το κάνει και καθετί το κακό. Ενώ αποκτώντας επίγνωση της συνήθειας, παρατηρώντας τους τρόπους που εκφράζεται και τις εκδηλώσεις της, η ένταση της σκεπτικότητας, της επίγνωσης ξυπνάει και η διαύγειά της διαλύει το σκοτάδι της σύγχυσης. »

 

 

 

Είμαι… κινούμενο σχέδιο!!

Synenteuxi_Typou

Καλά! Το σημερινό δεν μου έχει ξανατύχει. Ψάχνοντας  κάτι στο internet, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο, ένα άρθρο και μία αφίσα – αυτή που βλέπετε- για τον εορτασμό των 70 χρόνων ελληνικών κινουμένων σχεδίων, και ο Παραμυθάς είναι στην κορφή της αφίσας! Αυτό το ήξερα. Εκείνο που δεν ήξερα είναι ότι εγώ, ο «Παραμυθάς» δηλαδή, θεωρείται κινούμενο σχέδιο!!!  Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τα τελευταία 26 επεισόδια που κάναμε το 2011, έχουν κανονικό κινούμενο σχέδιο, ενώ όταν πρωτάρχισε η εκπομπή το 1978, πριν 37 (!!!) χρόνια δηλαδή, το μόνο «κινούμενο» ήταν ο «Παραμυθάς», δηλαδή ένας ζωντανός άνθρωπος και όχι σχέδιο. Τέλος πάντων. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να αφιερώσω αυτό το post, στο ελληνικό κινούμενο σχέδιο. Για όσους  ενδιαφέρονται  μπορούν να δουν όλες τις πληροφορίες για τις εκδηλώσεις κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Επίσης, μπορείτε να δείτε και το μικρό πληροφοριακό βίντεο, που ανέβασα στο τέλος.
Καλό βράδυ.
Π

 

 

 

Μοναξιά, γάμος και γεράματα.

1541344

Ε, όπως ίσως θα υποψιάζεστε, για Σαββατοκύριακο θα ανεβάσω ένα ακόμα μικρό κεφάλαιο από το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό. Βασικά θέματά του είναι η μοναξιά, τα γεράματα και ο γάμος. Ο τίτλος στο βιβλίο, είναι :» Η μοναξιά με τους φόβους της που πανικοβάλλουν» . Όσοι είστε παντρεμένοι, ετοιμαστείτε για… ζόρια. Χα, χα, χα…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«Η   κυρία Α.Λ., άρχισε λέγοντας ότι την κυνηγούσε ένας άντρας για τον οποίο ένοιωθε φιλικά, αλλά δεν ήταν ερωτευμένη. Ήθελε να διασκεδάσει μαζί του και όλα να είναι φιλικά, αλλά εκείνος τα έπαιρνε όλα στα σοβαρά και της είχε γίνει πρόβλημα. Στην πορεία της συζήτησής μας, αποκαλύφτηκαν πολλά πράγματα. Αποκαλύφθηκε ότι δεν ήταν εκείνος η αιτία του προβλήματος, αλλά αυτή η ίδια.

Μέσα στη μοναξιά μας, με τους φόβους της που μας πανικοβάλλουν, θέλουμε να τρέξουμε μακριά απ’ αυτήν, να στηριχτούμε σε κάποιον,  να αποκτήσουμε σύντροφο και λοιπά. Όσο κινούμε εμείς τα νήματα και οι άλλοι είναι πιόνια στο παιχνίδι μας, είναι όλα καλά· όταν, όμως, τα πιόνια αλλάξουν και ζητήσουν κάτι για αντάλλαγμα, νοιώθουμε οδυνηρή έκπληξη και θλιβόμαστε. Αν το «οχυρό» μας είναι ισχυρό, χωρίς να έχει κανένα ευάλωτο σημείο, τότε τα εξωτερικά χτυπήματα έχουν μικρές συνέπειες. Και  οι ιδιαίτερες τάσεις που εμφανίζονται αργότερα μέσα μας με τα γεράματα, πρέπει να κατανοηθούν και να «διορθωθούν» όσο είμαστε ακόμα ικανοί  για αποστασιοποιημένη και μακρόθυμη αυτοπαρατήρηση και μελέτη. Οι φόβοι της μοναξιάς, λοιπόν, πρέπει να παρατηρηθούν και να κατανοηθούν στο παρόν και οι ενέργειές μας πρέπει να κατευθυνθούν όχι, απλώς, εναντίον των εξωτερικών πιέσεων και απαιτήσεων – για τις οποίες είμαστε εμείς υπεύθυνοι – αλλά στο να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, τη μοναξιά μας, τους φόβους μας, τις απαιτήσεις μας και τα ελαττώματά μας.  Η μοναξιά δεν πρόκειται να καλυφθεί με κανέναν τρόπο· κι ακόμα κι αν καλυφθεί θα είναι εκεί, περιμένοντας να ξαναεμφανιστεί. Δεν υπάρχει άλλη απαλλαγή απ’ αυτήν εκτός από την κατανόησή της και το προχώρημα πέρα και πάνω απ’ αυτήν. Ο έλεγχος, η επιθυμία, οι συσσωρευμένες προσπάθειες, είναι από τη φύση τους κενά πράγματα, κι όσο λιγότερο κι αν παραδίνεσαι στην επιθυμία, τόσο πιο πολύ αυτή – σαν παιδί – μεγαλώνει. Η επιθυμία είναι ανεξάντλητη γιατί η ίδια μέσα της έχει αρνητικότητα, παρόλο που στις εκδηλώσεις της εμφανίζεται να έχει θετικότητα. Από αυτήν την θετικότητα ξεγελιόμαστε κι έτσι η επιθυμία μεγαλώνει και πολλαπλασιάζεται. Εάν μέσα από την αυτοεπίγνωση παρατηρούμε την ίδια μας την επιθυμία, σύντομα θα ανακαλύψουμε την κενότητά της και επίσης, την ίδια στιγμή, γεννιέται η πλούσια ησυχία της κατανόησης. Αυτή η κατανόηση είναι που διαλύει την μοναξιά και τον φόβο. Αυτή η κατανόηση φέρνει τον δικό της πλούτο και την δική της χαρά.

Η συζυγική σχέση είναι επώδυνη, αλλά και το να ζεις μόνος σου ή μόνη σου, απαιτεί υψηλή νοημοσύνη. Η σχέση είναι μία αυτοαποκαλυπτική  διαδικασία που σχεδόν ποτέ δεν είναι ευχάριστη, κι έτσι κανείς βρίσκεται σε σύγκρουση όχι μόνο με τον εαυτό του, αλλά και με τον άλλον. Η ένταση στη σχέση είναι ένας καθρέφτης όπου και οι δύο καθρεφτίζονται. Αυτό το καθρέφτισμα είναι οδυνηρό και εκείνος που είναι συνετός, ούτε το απωθεί ούτε το καλωσορίζει, αλλά εξετάζει προσεκτικά την αιτία της προστριβής και του πόνου. Ο απερίσκεπτος προσπαθεί να δραπετεύσει σε μία άλλη σχέση που είναι ευχάριστη και δεν αποκαλύπτει. Βέβαια, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως το να ζεις εντελώς μόνος, γιατί όλη η ζωή είναι σχέσεις, αλλά το να ζεις μόνος χωρίς άμεση, κοντινή σχέση, απαιτεί ταχύτερη και μεγαλύτερη επίγνωση  για αυτοανακάλυψη. Σε μία μοναχική ζωή, χωρίς αυτή την έντονη και ρέουσα επίγνωση, δυναμώνουν οι ήδη κυρίαρχες τάσεις, φέρνοντας έτσι ανισορροπία, διαστρεβλώσεις. Αυτό είναι που φοβάται κανείς: το σύνολο από τις ιδιαίτερες συνήθειές του, από τις σκέψεις του και από τα συναισθήματά του που έρχονται με τα γεράματα. Πρέπει κανείς όταν είναι νέος να αποκτήσει επίγνωσή τους, και με την κατανόησή τους να τα ξεφορτωθεί. Μόνο ο εσωτερικός πλούτος φέρνει γαλήνη και χαρά. »

 

 

 

Φτιάξε τον κήπο

flowers.1
Για σήμερα σάς  έχω κάτι σαν παιχνιδάκι. Κάνοντας κλικ στο link  που έχω βάλει, θα ανοίξει ένας μαυροπίνακας, που σε όποιο σημείο πάνω του κι αν κάνετε κλικ, θα εμφανίζεται αμέσως ένα λουλούδι. Και τα λουλούδια είναι ατέλειωτα. Κάντε όσα θέλετε: από λίγα, μέχρι που να μην χωράνε άλλα, αν και μπορείτε να βάζετε και το ένα πάνω στ΄ άλλο. Κάντε κλικ, λοιπόν   ΕΔΩ
Καλό βράδυ
  Π.