«Σας είδα στον ύπνο μου»

Krishnamurti at the age of 85

Για σήμερα σας έχω πάλι ένα μικρό κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι ,»Ο Κόσμος Μέσα μας», με δικές του σημειώσεις από συζητήσεις με επισκέπτες του, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, και που έχω ήδη   ανεβάσει  άλλα επτά κείμενα απ΄ αυτό εδώ. Το σημερινό, όμως, είναι κάτι τελείως διαφορετικό!  Είναι για μια κυρία που τον είδε στον ύπνο της και ήρθε στον ίδιο να της εξηγήσει το όνειρό της.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

«Η κυρία Λ.,  ήρθε για να της εξηγήσω ένα όνειρο που είδε. «Σας είδα στον ύπνο μου», είπε. Ήταν ένα όνειρο στο οποίο εμφανίστηκα μπροστά της, όπως είπε, και την δίδαξα. Είπε ότι ήταν πανευτυχής γι’ αυτό και με ρώτησε διστακτικά αν ήταν αληθινό, αν θυμάμαι κι εγώ κάτι τέτοιο, και ποια ήταν η σημασία του.
Της απάντησα ότι,  «εκείνο που είναι πραγματικά σημαντικό, είναι να ανακαλύπτουμε οι ίδιοι την αληθινή σημασία του καθετί που συμβαίνει, της κάθε εμπειρίας, όπως και ενός ονείρου. Το να βασίζεσαι σε έναν άλλον για μια ερμηνεία τους, όχι μόνο  κάνει τα συμβάντα και τα υπόλοιπα να παίρνουν μια άλλη διάσταση από την πραγματική τους, αλλά επίσης ελαττώνουν την οξύτητα του νου και τον μπερδεύουν. Για να κατανοηθεί μια εμπειρία, χρειάζεται ορισμένη υπομονετική και αποστασιοποιημένη ανάλυση και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από τη λαχτάρα να κατανοήσεις ένα γεγονός ή ένα όνειρο. Ο καθένας έχει πάρα πολλές αντιδράσεις και εκδηλώσεις, εμπειρίες, εντυπώσεις και ερεθίσματα, που πρέπει να ξεχωρίσει μόνος του εκείνα που αξίζουν και τα υπόλοιπα να τα αφήσει κατά μέρος. Τώρα: έχει αυτό το όνειρό σας κάποια σημασία; Προφανώς για σας έχει. Ας δούμε αν έχει κάποια βαρύτητα. Το όνειρο το δημιούργησε η δική σας επιθυμία να καταλάβετε όσα λέω. Ίσως η δημιουργία του ονείρου, να ήταν αποτέλεσμα των δικών σας υποσυνείδητων απαιτήσεων. Ίσως να ήταν το αποτέλεσμα μιας αποκλειστικά δική σας, απομονωτικής παρόρμησης, που μπορεί να βγήκε από κρυμμένη υπεροψία και λοιπά. Αυτά τα θέματα είναι που έχουν σημασία κι όχι οι μορφές και τα σύμβολα, και το να χαθεί κανείς μέσα σ’ αυτά είναι ματαιοδοξία και χάσιμο του στόχου. Μέσα από διαρκή επίγνωση, μέσα από άγρυπνη εγρήγορση, θα πρέπει ανακαλύψετε την αιτία του ονείρου σας· και το τι σπουδαιότητα, βαρύτητα ή ασημαντότητα θα τού δώσετε, εξαρτάται από τη διαύγεια της δικής σας σκέψης και του δικού σας συναισθήματος».

 

 

 

Η Ψωροκώσταινα… αυτοπροσώπως!

Ψωροκώσταινα

Ε, καλά!!!… Άλλη μία περίπτωση του «γηράσκω αεί διδασκόμενος» !!! Από μικρό παιδί, ακούω τον χαρακτηρισμό, «Ψωροκώσταινα»για τον τόπο μας,  κι έπρεπε να φτάσω στα 72, για να μάθω ότι  η Ψωροκώσταινα ήταν το παρατσούκλι ενός υπαρκτού προσώπου! Άσε που το internet, είναι γεμάτο με κείμενα γι’ αυτήν! Ε, δεν υπήρχε περίπτωση να μην ανεβάσω εδώ αυτό που διάβασα. Αν δεν το ξέρατε κι εσείς διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί.
Καλό βράδυ
Π.

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα». Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα. Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα…
Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής: «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826. Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.» Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα.
Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»;
Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της. Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου. Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

 

 

Το Λούνα Παρκ της γλώσσας – Οι προθέσεις

Μόλις θυμήθηκα ότι δεν έχω ανεβάσει όλα τα μικρά βίντεο της σειράς που είχα κάνει στην τηλεόραση για παιδιά του Δημοτικού, με θέμα τη γλώσσα και ειδικά τα δέκα μέρη του λόγου. Έτσι σήμερα θα ανεβάσω, το βίντεο για τις «Προθέσεις». Είναι διασκεδαστικό για μικρούς και μεγάλους ή καλύτερα: για μικρά και μεγάλα παιδιά.
Καλή εβδομάδα και καλό βράδυ και χρόνια πολλά στις Δήμητρες και στους Δημήτρηδες.
 Π

 

 

Θεραπεύοντας κανείς τον εαυτό του

cover

Για σήμερα σας έχω ένα ακόμα κείμενο από το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι που μεταφράζω  αυτόν τον καιρό, όπως ξέρετε όσοι μπαίνετε τακτικά στο blog. Μετά από τα άλλα έξι κεφάλαια αυτού του βιβλίου που έχω ανεβάσει εδώ,  νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τίποτε άλλο πια.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Ο Δόκτωρ Ντ. –ένας ψυχίατρος- είπε ότι ενώ θεράπευε άλλους, δεν μπορούσε να θεραπεύσει τον εαυτό του· τα ίδια ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργούσαν σύγχυση στους ασθενείς του, δημιουργούσαν σύγχυση και στον ίδιο. Είχε την ικανότητα να τα βγάζει πέρα με τους άλλους, να τους βοηθάει και λοιπά, αλλά όχι με τον εαυτό του. Δεν ένοιωθε καθόλου γαλήνη μέσα του.
Πόσο εύκολο είναι να βοηθάς τους άλλους, να γιατρευτούν, να θεραπευτούν με τα λόγια! Αλλά πόσο πολύ πιο δύσκολο είναι να θεραπεύσει κανείς τον εαυτό του! Για να θεραπεύσει κανείς τον εαυτό του, για να έχει γαλήνη μέσα του πρέπει κανείς να γκρεμίσει τους τοίχους που έχει χτίσει με επιμέλεια γύρω από τον εαυτό του· τοίχους όπως την κοινωνική αναγνώριση, τις παγίδες της πλούτου, πράγματα που δίνουν: φίλους, συντρόφους, υπόληψη, τη λάμψη του μορφωμένου. Όλα αυτά, επεσήμανα στον Δόκτορα, τα είχε και τα εκτιμούσε και ο ίδιος. Αυτά τα επιφανειακά χαρακτηριστικά – τα πεδία εκλεπτυσμένου εγωκεντρισμού – τον εμπόδιζαν να υλοποιήσει την γαλήνη που λαχταρούσε.
Είδε πως ό,τι έλεγα ήταν αλήθεια, αλλά έβρισκε πολύ δύσκολο να τα παραμερίσει όλα αυτά: είχαν γίνει μέρος της φύσης του, είπε.
Επεσήμανα ότι ή θα συνέχιζε έτσι, δυναμώνοντας αυτή τη φύση του, υποφέροντας όλο και περισσότερο ή θα έπρεπε να καταπιαστεί με το να την αποδυναμώσει, να τη σβήσει. Εκείνο που του δημιουργεί, είναι διαλείμματα  στη θλίψη του, ένα προσωρινό διακανονισμό ανάμεσα στις συγκρούσεις του, μια κόπωση από την πάλη του. Όντας ψυχίατρος, είχε κατανοήσει πολύ καλά ότι η εσωτερική γαλήνη θα έπρεπε να έρθει μέσα από την επίγνωση της αυτογνωσίας, όχι μέσα από κατάπνιξη, αλλά μέσα από την αποδοχή όλων. Αυτή η επίγνωση δημιουργεί διαλογισμό.
Φυσικά δεν είχε διαλογιστεί ποτέ του· ήξερε την συγκέντρωση, αλλά όχι τον διαλογισμό. Η συγκέντρωση είναι πάνω σε κάτι, ενώ ο διαλογισμός είναι επίγνωση του εαυτού, του «εγώ» και του «δικό μου», με όλο τους το περιεχόμενο και τις επιπτώσεις του, επίγνωση που φέρνει κατανόηση γεννημένη από σωστή σκέψη. Αυτή η επίγνωση έχει μία ιδιότητα συγκέντρωσης διαφορετικής από τη συγκέντρωση πάνω σε κάτι. Η μία φέρνει βαθιά εσωτερική ενότητα, το ξεπέρασμα των αντίθετων, ενώ η άλλη δημιουργεί δυαδικότητα και συντηρεί βαθιά την αιτία της σύγκρουσης.
Ας αποκτήσει, λοιπόν, επίγνωση των σκέψεών του και των συναισθημάτων του, χωρίς να διαλέγει και να ξεχωρίζει, αλλά έχοντας επίγνωσή τους όσο ασήμαντα, αχρεία, αλαζονικά ή γαλήνια κι αν είναι. Καθώς κάθε σκέψη και συναίσθημα εμφανίζονται ας τα σκέφτεται και ας τα αισθάνεται, παρακολουθώντας τα σ’ όλη τους τη διάρκεια. Καθώς θα τα παρακολουθεί διαρκώς, θα διακόπτεται συνέχεια από άλλες σκέψεις και άλλα συναισθήματα, κι έτσι θα αρχίσει να ανακαλύπτει την έλλειψη αληθινής συγκέντρωσης. Παρακολουθώντας διαρκώς όσα σκέφτεται και νοιώθει, θα αποκτήσει επίγνωση ότι κάνει κριτική, αποδοκιμάζει, και έτσι θα ανακαλύψει τις προσωπικές του προκαταλήψεις, τις εμπάθειές του, τις κρυφές επιφυλάξεις του και τα κρυφά κίνητρά του. Παρακολουθώντας διαρκώς θα ανακαλύψει τον εαυτό του και αυτή η ανακάλυψη είναι απελευθερωτική και δημιουργική. Έτσι, θα ελευθερώνει συνειδητά το μυαλό του, και μέσα σ’ αυτό το ελεύθερο και ανοιχτό μυαλό, όσο περιορισμένο κι αν είναι στην αρχή, το κρυφό περιεχόμενο του υποσυνείδητου θα εμφανίζεται. Καθετί που εμφανίζεται θα πρέπει να το σκέφτεται και να το νοιώθει πέρα για πέρα, κι έτσι να το κατανοεί, να το διαλύει και να το ξεπερνάει. Αποτέλεσμα αυτής της βαθιάς αυτογνωσίας είναι η γαλήνη της σοφίας, μια αγάπη αμέτρητη και η συνειδητοποίηση εκείνου που είναι το ύψιστο.
Όλο αυτό είναι μία υπομονετική και ήπια διαδικασία, που χρειάζεται επίπονη εγρήγορση και μια βαθιά και αξιόλογη επίγνωση.

 

 

Επιβιβάστηκε

Μου στείλανε ένα εξαιρετικά τρυφερό και καλοφτιαγμένο βίντεο που με συγκίνησε κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω. Είναι σε 3D ANIMATION  κι ο τίτλος του στα Αγγλικά είναι  EMBARKED, δηλαδή  «επιβιβασμένος». Διάλεξα το «επιβιβάστηκε», γιατί «επιβίβαση»  γίνεται στο συγκινητικό του τέλος. Δεν χρειάζονται άλλα σχόλια, δείτε το. Κρατάει τεσσεράμισι  λεπτά.
Καλό βράδυ
Π. 

 

 

 

Σκόνη στον άνεμο

ΕΞ. ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.C

Η φωτογραφία είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου μου με ποιήματα, «ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ». Κάθε ποίημα έχει στην απέναντι σελίδα ένα μικρό κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα. Για το βιβλίο αυτό  έχω βάλει post το 2014  όταν πρωτοκυκλοφόρησε και αν θέλετε μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Σήμερα θέλω να πω δυο λόγια για ένα από τα ποιήματα του βιβλίου, που έχει τίτλο, «Την τελευταία στιγμή».  Στο ποίημα αυτό αναφέρεται και ένα αγαπημένο μου τραγούδι από τα νιάτα μου   -πρωτοκυκλοφόρησε το 1977 –  το  «Dust in the wind» (Σκόνη στον άνεμο)  ενός συγκροτήματος που λεγόταν Cansas. Προχθές έπεσα τυχαία πάνω σε ένα videoclip  του τραγουδιού κι έτσι θυμήθηκα και το τραγούδι και το ποίημα. Αν δεν βγάζετε τα λόγια από το videoclip του τραγουδιού που ανέβασα στο τέλος  του post, οι στίχοι του τραγουδιού υπάρχουν ΕΔΩ.
Και  πρώτα να το ποίημα μου που σας είπα.

ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑIΑ ΣΤIΓΜΗ
«Είμαστε σκόνη που σηκώνει ο αέρας…»,
λέει το τραγούδι στο ραδιόφωνο.
Κάθεται μέσα στ’ αυτοκίνητό του
και δεν λέει να βγει.
Ζαλισμένος απ’ το κρασί που ήπιε,
ακούει το τραγούδι στο ραδιόφωνο,
και βουλιάζει μέσα στον έρωτα
χωρίς καμιά προσπάθεια να ξεφύγει,
ενώ τα μάτια του τρέχουνε, ήσυχα, δάκρυα,
καθώς θυμάται εκείνο το όνειρο που είδε παλιά:
Το κεφάλι του μισοκομμένο από τη λαιμητόμο
-γλύτωσε την τελευταία στιγμή-
κρέμεται από μια άκρη, μπροστά στο λαιμό,
κι εφτά μαυροντυμένοι χωρίς πρόσωπα
στέκουν αδημονώντας γύρω του.
Έτσι  και τώρα οι κύριοι του σκότους,
περιμένουν υπομονετικά μέσα στα μαύρα ρούχα τους,
να πέσει το κεφάλι του, για να το πάρουν.
Η Αγάπη που δεν έχει όνομα,
η Αγάπη που δεν έχει τέλος ή αρχή,
η Αγάπη που δεν ξέρει από θάνατο,
στέκεται λίγο πιο ‘κει,
περιμένοντάς τον καρτερικά να τη νιώσει.
Τον περιμένει.
Περιμένει να γλυτώσει για να τη συναντήσει.
Μοιάζει να ‘ναι τόσο μακριά
κι όμως τους χωρίζει
μόνο ένας χτύπος της καρδιάς.
Άραγε θα τα καταφέρει;

Και τώρα το videoclip του τραγουδιού.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

 

Λέννον

john-lennon
Κάποια  στιγμή σήμερα, πάνω που σκεφτόμουν τι post να ανεβάσω το Σαββατοκύριακο, έπεσα πάνω στη φωτογραφία του Τζων Λέννον  που από κάτω είχε αυτήν την φράση που μου έμοιασε Κρισναμούρτικη: «Κάποιος που είναι ειλικρινής και ευθύς , δεν μπορεί να έχει πολλούς φίλους. Θα έχει, όμως, πάντα τους πιο σωστούς».  Θυμήθηκα και τα νιάτα μου κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω τη φωτογραφία και αυτή τη φράση. Και επειδή μου φάνηκε πολύ μικρό το post, σκέφτηκα να ανεβάσω και το τραγούδι του το «Imagine», που το έχω ξανανεβάσει πριν τρεισήμισι χρόνια, αλλά εκτός που είναι πολύ ωραίο τραγούδι, κι οι στίχοι του έχουν κι αυτοί κάτι το «Κρισναμούρτικο», όπως είχα γράψει και στο παλιό post. Οπότε, αν θέλετε, δείτε πρώτα τους στίχους  μεταφρασμένους  και  μετά ακούστε και δείτε το βιντεοκλίπ του τραγουδιού.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Φαντάσου...
Φαντάσου ότι δεν υπάρχει Παράδεισος
-είν’ εύκολο αν το προσπαθήσεις-
ούτε  Κόλαση από κάτω μας,
κι ότι από πάνω μας υπάρχει μόνο ουρανός.
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζούσαν για το σήμερα.

Φαντάσου ότι δεν υπάρχουνε πατρίδες
– δεν είναι δύσκολο να το κάνεις –
ότι δεν υπάρχει τίποτα για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς γι” αυτό
όπως (φαντάσου να μην υπάρχει) και καμιά θρησκεία.
Φαντάσου, όλοι οι άνθρωποι να ζούνε ειρηνικά.

Εσύ, ίσως εσύ να πεις
ότι είμαι ένας ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω κάποια  μέρα να ΄ρθεις μαζί μας
και τότε όλοι οι άνθρωποι θα είναι σαν ένας.

Φαντάσου να μην υπάρχουν ιδιοκτησίες
– αναρωτιέμαι αν μπορείς –
να μην υπάρχει απληστία ή πείνα,
αλλά μόνο μια ανθρώπινη αδελφοσύνη.
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να μοιράζονται ίσα όλη τη γη.

Εσύ, ίσως εσύ να πεις
ότι είμαι ένας ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω κάποια  μέρα να ΄ρθεις μαζί μας.
Και τότε όλοι οι άνθρωποι θα είναι σαν ένας.

 

 

 

Για τις σχέσεις

Ετοιμαζόμουν χθες να ανεβάσω ένα βίντεο, αλλά καθώς είχα σχεδόν τελειώσει  το κεφάλαιο που μετέφραζα από το  «Ο κόσμος μέσα μας» , απ’ όπου πήρα το προηγούμενο post και τρία τέσσερα ακόμα, είχα στο νου μου όλες και όλους εσάς  που μπαίνετε  σ’ αυτό το blog και  είστε παντρεμένες  και παντρεμένοι  και σκέφτηκα ότι θα σας ενδιέφεραν πολύ όσα λέγονται σ’ αυτό το κεφάλαιο. Κι όχι μόνο εσάς, αλλά και όλους. Έτσι, για μια άλλη φορά, αποφάσισα να αλλάξω post και να ανεβάσω αυτό. Σας το συστήνω να το διαβάσετε προσεκτικά, με όλη μου την καρδιά. Ο τίτλος του κεφαλαίου, είναι:  «Η μεγαλοσύνη μιας σχέσης είναι η ίδια της η ανασφάλεια».
Σας φιλώ.
Π.

Ο Η., είπε ότι βρίσκει τη σχέση του με τη γυναίκα του πολύ δύσκολη και συγκρουσιακή· ενώ άρχισε χαρούμενα, σύντομα πέρασε σε διχόνοια και πόνο. Με ρώτησε πώς θα μπορούσε να βγει από αυτή τη σύγκρουση.

Το να ζεις, είναι το να έχεις σχέσεις, και όλες οι σχέσεις είναι οδυνηρές. Είναι η ίδια η φύση της σχέσης να γίνεται αιτία ενόχλησης. Μπορείς λογικά να σχηματίσεις ένα μοντέλο ιδανικής σχέσης, αλλά αυτό είναι μόνο μια φυγή από εκείνο που είναι γεγονός. Ένα τέτοιο διανοητικό ιδανικό, εμποδίζει την προσαρμογή και την πιθανότητα να πας πέρα από τη σύγκρουση. Τότε το μοντέλο γίνεται πιο σημαντικό από την κατανόηση· η ταύτιση εμποδίζει τη σωστή σκέψη.
Η σχέση είναι κάτι αναπόφευκτα οδυνηρό, πράγμα που φαίνεται στην καθημερινή μας ζωή.  Εάν σε μια σχέση δεν υπάρχει ένταση, παύει να είναι σχέση και γίνεται απλώς ένα ναρκωτικό, μία βολική, κοιμισμένη κατάσταση, που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν και θέλουν. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στην έντονη επιθυμία για βόλεμα και σ’ εκείνο που είναι γεγονός, ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και στην πραγματικότητα. Αν αναγνωρίσεις την ψευδαίσθηση, τότε μπορείς – παραμερίζοντάς την – να δώσεις όλη σου την προσοχή στην κατανόηση της σχέσης. Αν αναζητάς ασφάλεια στη σχέση, τότε είναι μία επένδυση στο βόλεμα, στην ψευδαίσθηση, ενώ η μεγαλοσύνη μιας σχέσης είναι η ίδια της η ανασφάλεια. Εάν αναζητάς ασφάλεια στη σχέση, εμποδίζεις τη λειτουργία της που φέρνει τις δικές της επενέργειες και δυστυχίες.
Σίγουρα, η λειτουργία της σχέσης είναι να αποκαλύπτει την κατάσταση όλης της ύπαρξης κάποιου. Η σχέση είναι μία διαδικασία αυτό-αποκάλυψης, αυτογνωσίας.  Η αποκάλυψη του εαυτού είναι οδυνηρή κι απαιτεί διαρκή τακτοποίηση και ευλυγισία της σκέψης και των συναισθημάτων. Είναι μια οδυνηρή πάλη, με περιόδους φωτισμένης ειρήνης. Για να ξεριζώσεις συνήθειες, απαγορεύσεις, φιλοσοφίες και δόγματα, είναι πολύ ενοχλητικό και πολύ κοπιαστικό. Αλλά η λειτουργία της σχέσης είναι να φέρει κατανόηση· και για να κατανοήσεις, η σύγκρουση μοιάζει αναγκαία. Στην πλήρη γνώση του εαυτού υπάρχει ελευθερία από ψυχολογικούς πόνους, από συγκρούσεις και σύγχυση· και η σχέση είναι ο δρόμος προς αυτή την ελευθερία. Δεν υπάρχει απομόνωση ψυχολογικά, ακόμα και για τον άνθρωπο  που αποσύρεται από τα εγκόσμια· στην κατάσταση που αποκλείονται τα πάντα γύρω σου, υπάρχει άγνοια. Τα πάντα έχουν σχέση μεταξύ τους και στην κατανόηση μιας σχέσης, με τις πιέσεις της και τις διασκεδάσεις της, τις υπερεντάσεις της και τις συγκρούσεις της, τις οδύνες και τις χαρές της, η μοναχικότητα της κατανόησης καθαρίζει τον νου και την καρδιά από τους αυτό-απομονωτικούς τοίχους κι έτσι φέρνει συνειδητοποίηση της ευλογίας του υπέρτατου.
Αλλά οι περισσότεροι από εμάς αποφεύγουν, παραμερίζουν τις εντάσεις στη σχέση, προτιμώντας την ευκολία και το βόλεμα μιας  εξάρτησης, μιας αδιατάρακτης ασφάλειας, ένα σίγουρο αγκυροβόλημα. Τότε η οικογένεια, η σχέση γίνεται μια φυγή· είναι η φυγή της απερισκεψίας. Κι όταν η ανασφάλεια γλιστράει αναπόφευκτα μέσα στην εξάρτηση, τότε αυτή η ιδιαίτερη σχέση μπαίνει στην άκρη και μια καινούργια αρχίζει, με την ελπίδα ότι θα δώσει μεγαλύτερη ασφάλεια. Στις σχέσεις δεν υπάρχει ασφάλεια και η εξάρτηση το μόνο που κάνει είναι να θρέφει φόβο. Χωρίς κατανόηση της διαδικασίας της ασφάλειας και του φόβου, η σχέση γίνεται μια αναγκαστική τροχοπέδη, ένας δρόμος άγνοιας. Όλη η ζωή έχει πάλη και πόνο. Δεν υπάρχει έξοδος απ’ αυτό εκτός από τη σωστή σκέψη που έρχεται μέσα από την αυτογνωσία.

 

 

Τι είναι επίγνωση;

J.K.
Τελικά αυτό το βιβλίο «Ο κόσμος μέσα μας»  που σας έχω πει ότι μεταφράζω τελευταία και είναι σημειώσεις του ίδιου του Κρισναμούρτι από συναντήσεις του με απλούς καθημερινούς ανθρώπους στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου που δεν έδινε ομιλίες, έχει πάρα πολλά κεφάλαια που καθώς είναι  μικρά και αφορούν σε θέματα και προβλήματα αυτών των ανθρώπων, μου έρχεται να τα ανεβάζω όλα γιατί είναι σαν έτοιμα posts. Αλλά είπα να μην το παρακάνω. Σήμερα όμως θα ανεβάσω αυτό που μετέφρασα χθες και που ίσως να ενδιαφέρει και ανθρώπους που δεν ασχολούνται με τη δουλειά του Κρισναμούρτι και είναι γύρω από την επίγνωση.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

«Ο   Β., που ήρθε από πολύ μακριά, ρώτησε: «Τι είναι επίγνωση και πώς αποκτά κανείς επίγνωση»;
Για να απαντήσει κανείς σε μια ερώτηση αυτού του είδους, χρειάζεται να βρει πώς σκέφτεται εκείνος που κάνει την ερώτηση, γενικώς τα φόντα του· γι’ αυτό συζητήσαμε για τη ζωή του, για τις πολυπλοκότητες της ζωής και τις οδύνες της και για την ομορφιά των βουνών.
Η επίγνωση έρχεται μέσα από ξεκαθάρισμα και κατανόηση. Δεν είναι κάτι που το δέχεσαι στα τυφλά, ούτε είναι δημιούργημα κάποιας αυθεντίας. Είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα και η αρχή της αυτογνωσίας· μέσα από την αυτογνωσία γεννιέται η ένταση της φλόγας της επίγνωσης. Η σωστή σκέψη έρχεται μέσα από την αυτογνωσία, και η σωστή σκέψη είναι τα καύσιμα για την ένταση και το βάθος της επίγνωσης. Χωρίς σωστή σκέψη δεν υπάρχει εκείνο το εσωτερικό ξεκαθάρισμα που δεν έρχεται με ορολογίες ή με την απλή επιβολή της θέλησης. Γιατί η σκέτη θέληση δυναμώνει τις τάσεις του εαυτού, τις συνήθειες και την άγνοια· ενώ η κατανόηση, το ξεκαθάρισμα, έρχονται μέσα από τη σωστή σκέψη που γεννάει η αυτογνωσία.
Καθώς υπάρχει σύγχυση και σύγκρουση στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας, εξαιτίας της απληστίας, του φόβου και της άγνοιας πρέπει να φέρουμε διαύγεια και κατανόηση με την αυτεπίγνωση. Αυτή η διαύγεια απορρίπτεται, θολώνει, όταν υπάρχει απλώς κριτική ή αρνητικότητα ή αποδοχή, αντί της παρατήρησης των σκέψεων και των συναισθημάτων, αντί να μελετάμε και να νοιώθουμε προσεχτικά τα πράγματα όσο πιο πλατιά και βαθιά γίνεται. Για να μελετάς και να νοιώθεις βαθιά, πρέπει να υπάρχει αυτεπίγνωση και αυτή η επίγνωση κουτσουρεύεται με την κριτική.

Για να έρθει η διαύγεια της κατανόησης, πρέπει να υπάρχει τάξη, κατανόηση της συνείδησης σε όλα τα επίπεδά της: το αισθησιακό, το συναισθηματικό, το διανοητικό, το σωματικό, το ουτοπιστικό, το ορθολογιστικό. Παρόλο που τα επίπεδα της συνείδησης είναι «χωριστά», συσχετίζονται μεταξύ τους. Στο κάθε επίπεδο πρέπει να γίνει ξεκαθάρισμα και καθώς εμφανίζεται κάθε σκέψη και συναίσθημα, παρακολούθησέ τα, νοιώσε τα και σκέψου τα έως το τέλος. Με κάθε ξεκαθάρισμα σκέψης και συναισθήματος, η επίγνωση γίνεται πιο διεισδυτική  και έντονη. Έτσι, όταν κάθε σκέψη και συναίσθημα παρακολουθούνται έως το τέλος, η επίγνωση γίνεται πιο πλατιά κα περιεκτική. Και με την πείρα, θα έρθει η διάκριση ποιες νύξεις από τις σκέψεις και τα συναισθήματα πρέπει να παρακολουθήσεις και ποιες όχι. Κι όταν η προσοχή δίνεται σε κάτι άλλο, θα δεις ότι τα στροβιλίσματα των σκέψεων και των συναισθημάτων καταγράφονται ασυνείδητα και όταν η προσοχή εστιάζεται πάλι  σ’ αυτά, εμφανίζονται.
Με πλατύ ξεκαθάρισμα και με πλατιά κατανόηση, το μυαλό γίνεται σιωπηλό μέσα σε βαθιά επίγνωση. Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή επίγνωση εμφανίζεται μία αίσθηση χωρίς αιτία, ένα συναίσθημα που δεν είναι γέννημα καμιάς επίδρασης, καμιάς επιθυμίας. Καθώς εμφανίζεται αυτή η αίσθηση χαράς, έκστασης, το μυαλό γαντζώνεται πάνω της για να την αποθηκεύσει, να την απολαύσει ή λέει στον εαυτό του: «Τι ευχάριστη που είναι αυτή η καινούργια χαρά». Έτσι, ακριβώς με το ότι τη γεύεται, με την απόλαυσή της, αυτή η έκσταση αποθηκεύεται στη μνήμη για να δώσει απόλαυση. Έτσι, η ζωντανή πραγματικότητα αυτής της τεράστιας αίσθησης χάνεται, ενώ το μυαλό κολλάει στην ανάμνησή της, που είναι νεκρή και άδεια. Για άλλη μια φορά, πρέπει να γίνει ξεκαθάρισμα και να κατανοηθεί αυτή η επιθυμία για προσκόλληση σε μια εμπειρία που την κάνει συνήθεια, αραξοβόλι, ασφάλεια, και με την πλατιά παρακολούθησή της να έρθει ακόμα βαθύτερη και μεγαλύτερη επίγνωση της αμέτρητης σιωπής, στην οποία υπάρχει αμέτρητη αγάπη και αλήθεια.

 

 

«Οι πειρατές»

STORYTELLER FLYING

Μια κι έχουμε μπει για τα καλά στη νέα σχολική χρονιά, σκέφτηκα να ανεβάσω άλλη μια ιστορία από το βιβλίο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»  που θα κυκλοφορήσει του χρόνου, ώστε αν θέλουν οι Δασκάλες και οι Δάσκαλοι του Δημοτικού,  να το διαβάσουν στα παιδιά. Θα έλεγα μάλιστα, αν συμφωνούν, να ζητήσουν  από τα παιδιά να κάνουν κάποια ζωγραφιά εμπνευσμένη από αυτό το παραμύθι. Και θα χαρώ πολύ να σκαναριστούν  οι ζωγραφιές και να σταλούν εδώ στο e-mail, np@paramithas.gr, κι εγώ με μεγάλη μου χαρά θα τις ανεβάσω εδώ, στο blog. Ο τίτλος του παραμυθιού,  είναι, «Οι πειρατές».
Καλή εβδομάδα
Π.

Ένα μεσημέρι, το καλοκαίρι που μας πέρασε, εκεί που έβλεπα μια ταινία στην τηλεόραση, βαρέθηκα και είπα να κάνω μια βόλτα πετώντας πάνω από τη θάλασσα, που μου αρέσει πολύ. Κι έτσι έκανα.
Πάνω εκεί που απολάμβανα το θαλασσινό αεράκι πετώντας ήσυχα και αργά, ακούω ξαφνικά κάτι κανονιές! Τρόμαξα πολύ και χωρίς να το πολυσκεφτώ, άρχισα να πετάω πολύ γρήγορα για να φύγω από εκεί που ήμουνα, όταν άκουσα κάποιον, κάτω από τη θάλασσα, να φωνάζει: «Εεε… Σταματήστε. Είναι ο Παραμυθάς…».
Κοιτάζω κάτω και τι βλέπω; Ένα μεγάλο τρικάταρτο καράβι, με μια πειρατική σημαία να κυματίζει στο μεσαίο κατάρτι του και να έχει γυρίσει τα κανόνια του προς το μέρος μου. «Καλά, υπάρχουν ακόμα πειρατές», αναρωτήθηκα κι απάντησα μόνος μου, «έτσι φαίνεται». Ο άνθρωπος που φώναζε ήταν ανεβασμένος σε ένα κατάρτι και άρχισε να κουνάει το χέρι του προς το μέρος μου, φωνάζοντας:
«Παραμυθά… Παραμυθά, μη φοβάσαι. Δεν θα σου κάνουμε κακό, έλα στο καράβι μας.»
Ε, κι εγώ, αφού με φώναξαν και ήμουν και από μικρό παιδί περίεργος  να γνωρίσω πειρατές, κατέβηκα στο καράβι.
«Καλώς τον Παραμυθά», μου λέει ο πειρατής που με φώναξε, κι είχε κατέβει στην πλώρη του καραβιού, όπου κατέβηκα κι εγώ.
«Ώστε πειρατικό είναι το καράβι σας, ε;»
«Ναι», μου απαντάει ο πειρατής, «και να μας συγχωρείς που σου ρίξαμε με τα κανόνια μας».
«Δεν πειράζει», του λέω, ενώ είχαν αρχίσει να μαζεύονται γύρω μας κι άλλοι πειρατές. «Και πού πάτε», τον ρωτάω.
«Πάμε να βρούμε έναν κρυμμένο θησαυρό. Έρχεσαι μαζί μας;» μου λέει εκείνος.
«Και δεν έρχομαι. Αν με θέλετε…»
«Ναι, ναι, σε θέλουμε…», φώναξαν και οι άλλοι πειρατές που είχαν μαζευτεί για να με δουν, αφού δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους άνθρωπο να πετάει.
Κι έτσι, έμεινα στο καράβι των πειρατών και ξεκινήσαμε όλοι μαζί για το θησαυρό που, όπως μου είπαν, ήταν κρυμμένος βαθιά σε μια σπηλιά ενός νησιού στον ωκεανό. Όπως μου είπαν, είχαν ένα χάρτη του νησιού, που τους τον είχε αφήσει ένας παλιός πειρατής και που είχε πάνω του σημειωμένη τη σπηλιά. Σ’ όλο το ταξίδι πέρασα πολύ ωραία, γιατί οι πειρατές μου λέγανε ιστορίες από τα ταξίδια τους και τις περιπέτειές τους. Στο τέλος ένοιωθα σαν παιδί που του λένε πειρατικές ιστορίες!
Το ταξίδι κράτησε μερικές μέρες και τα βράδια κοιμόμουνα σε μια πολύ ωραία κουκέτα, που από το φινιστρίνι της έβλεπα τη θάλασσα. Και ένα πρωί, ακούστηκε ένας πειρατής να φωνάζει,  από το μεσαίο κατάρτι που είχε ανέβει: «Στεριά… βλέπω στεριά…»
Τρέξαμε όλοι στη πλώρη του καραβιού και αντικρίσαμε μπροστά μας ένα υπέροχο νησί με ένα ψηλό βουνό στη μέση. Σ’ αυτό το βουνό, μου είπε ο πειρατής που είχαμε γίνει πια φίλοι, βρισκόταν η σπηλιά με τον θησαυρό.
Ύστερα από λίγη ώρα, ρίξαμε άγκυρα κοντά στο νησί και  βγήκαμε στη στεριά με κάτι μεγάλες βάρκες. Είδαμε στον χάρτη, πού ακριβώς ήταν σημειωμένη η σπηλιά που έκρυβε το θησαυρό, κι αρχίσαμε όλοι μαζί να ανεβαίνουμε από ένα μονοπάτι για  ‘κείνο το σημείο του βουνού.
Αφού περπατήσαμε κάμποσο, φτάσαμε στη σπηλιά, που ήταν πολύ μεγάλη. Δεν προφτάσαμε, όμως, καλά καλά να μπούμε και να χαρούμε γιατί είδαμε κάτι που μας τρόμαξε. Από όλες τις μεριές της σπηλιάς άρχισαν να βγαίνουν κάτι μεγάλα φίδια, σαν να ήταν οι φύλακες του θησαυρού.
«Πω, πω!… Και τι θα κάνουμε τώρα;» Άρχισαν να μουρμουρίζουν τρομαγμένοι οι πειρατές κάνοντας πίσω, προς την έξοδο της σπηλιάς. Αλλά τότε, μου ήρθε μια ιδέα και τους λέω:
«Μη σας νοιάζει. Θα σας βοηθήσω εγώ».
Κι έτσι όπως είχαν μαζευτεί τα φίδια στη μέση της μεγάλης σπηλιάς, άρχισα να πετάω γύρω γύρω, πάνω από τα κεφάλια τους, κάνοντας κύκλους. Εκείνα, ανασηκώθηκαν κι άρχισαν να με παρακολουθούν με τα κεφάλια τους, προσπαθώντας να με φτάσουν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έτσι τυλιγόντουσαν τα σώματά τους. Κι ώσπου να πεις, «κύμινο» τα φίδια, ζαλισμένα, είχαν δεθεί κόμπο. Οι πειρατές κοιτούσαν και δεν πίστευαν στα μάτια τους.
«Πάρτε την κασέλα με τον θησαυρό», τους φώναξα, χωρίς να σταματήσω να πετάω πάνω από τα κεφάλια των φιδιών. Κι εκείνοι, χωρίς να χάσουν καιρό, όρμησαν και σήκωσαν την μεγάλη κασέλα με τον θησαυρό και την έβγαλαν έξω. Τα φίδια, έτσι όπως ήταν ζαλισμένα κι είχαν δεθεί κόμπος, δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να τους ακολουθήσουν, κι έτσι βγήκα κι εγώ έξω από τη σπηλιά πετώντας.
Σε λίγο είχαμε φτάσει στην παραλία κι οι πειρατές ακούμπησαν την κασέλα στην άμμο. Άνοιξαν το καπάκι της κι έμειναν για λίγο σαν χαμένοι, καμαρώνοντας τον θησαυρό από χρυσά φλουριά που είχε μέσα. Κι αμέσως μετά, όρμησαν όλοι μαζί κι άρχισαν να παίρνουν όσα φλουριά μπορούσε ο καθένας και γέμιζαν τις τσέπες τους, χωρίς να κάνουν κανονική μοιρασιά. Κι έτσι, άρχισαν να τσακώνονται κι έγινε ένας καυγάς που δεν λέγεται.
Τι κι αν τους φώναζα, «σταματήστε, σταματήστε, δεν είναι σωστό αυτό που κάνετε», τίποτα αυτοί. Συνέχισαν να τσακώνονται. Και τότε, τι να κάνω κι εγώ, δίνω μια και γίνομαι μεγάλος σαν ελέφαντας και τους παίρνω την κασέλα που είχε ακόμα πολύ θησαυρό. Την σηκώνω ψηλά και τους φωνάζω: «Αν δεν σταματήσετε να τσακώνεστε θα την πετάξω βαθιά στη θάλασσα και δεν θα την ξαναβρείτε».
«Μη, Παραμυθά, μην την πετάς…», άρχισαν να μου φωνάζουν.
«Μου υπόσχεστε ότι θα σταματήσετε τον καυγά και θα μοιραστείτε το θησαυρό ήσυχα και καλά, χωρίς τσακωμούς;» τους είπα.
«Ναι, ναι, στο υποσχόμαστε», φώναξαν όλοι μαζί.
Κι έτσι, έβαλα πάλι την κασέλα κάτω και ξανάγινα κανονικός. Οι πειρατές έβαλαν την κασέλα στη μέση και κάθισαν γύρω της. Και έτσι, ήσυχα και καλά, μοίρασαν δίκαια τα χρυσά φλουριά μεταξύ τους. Και μετά, ανεβήκαμε πάνω στο καράβι κι έπιασαν αμέσως το τραγούδι και και το χορό, ενώ κάποιοι σήκωναν τα πανιά του καραβιού.
Χο, χο, χο,
Βρήκαμε μεγάλο θησαυρό.
Χρόνια κρυμμένο μέσα σε σπηλιά,
Φυλαγμένο μέσα σε κασέλα παλιά.
Χο, χο, χο,
Και τώρα με τραγούδι και χορό
Στο σπίτι μας γυρίζουμε ξανά
Και δεν θα ‘χουμε ανάγκη κανένα πια.
Χο, χο, χο,
Βρήκαμε μεγάλο θησαυρό.

Κι ύστερα, εκείνοι ξεκίνησαν για την πατρίδα τους κι εγώ γύρισα πετώντας σπίτι μου, αλλά καθώς κατέβαινα αργά στον κήπο, ξαφνικά, σαν να έπαθε κάτι το γιλέκο, έπαψα να πετάω και βρέθηκα πεσμένος στο έδαφος! Και τότε, ανασηκώνω το κεφάλι μου και τι να δω! Ήμουνα ξαπλωμένος στον καναπέ, όπου με είχε πάρει ο ύπνος βλέποντας τηλεόραση, που ήταν ακόμα ανοιχτή! Και τότε κατάλαβα τι είχε γίνει. Η ταινία που έβλεπα, ήταν με πειρατές και κάποια στιγμή φαίνεται ότι με πήρε ο ύπνος και είδα όνειρο με πειρατές. Αυτό που μόλις σας είπα. Και πρέπει να σας πω ότι μου άρεσε πολύ που, έστω και στον ύπνο μου, έζησα μια πειρατική περιπέτεια! Χα, χα, χα…