«Το φως της σελήνης»

Resizer2

Το χθεσινό φαινόμενο με την κόκκινη πανσέληνο, που βλέπετε μια φωτογραφία της την ώρα της δύσης της, μου θύμισε ένα κλασσικό κομμάτι που έχω αγαπήσει: τη σονάτα «Moonlight», ( «Το φως της σελήνης» ) του Μπετόβεν. Είναι πραγματικά εξαιρετικό και θα σας έλεγα, χωρίς να κάνω κανένα άλλο σχόλιο, να το ακούσετε στο βίντεο που ανέβασα και που κρατάει έξι λεπτά.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

«Όχι μόνο με ψωμί»

cover

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι το εξώφυλλο του βιβλίου του Κρισναμούρτι που σας έχω πει σε προηγούμενα posts, ότι μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το «Ο Κόσμος μέσα μας.» Όπως ίσως θα θυμάστε είναι σημειώσεις του ίδιου του Κρισναμούρτι από συζητήσεις που έκανε με επισκέπτες του, στην περίοδο του Β΄Παγκόσμιου Πόλεμου, (1939-1945) όπου έμενε στο Όχαϊ της Καλιφόρνιας  και δεν έδινε δημόσιες ομιλίες. Το κομμάτι αυτό που τελείωσα τη μετάφρασή του σήμερα, αρχίζει με μία αναφορά σε πολιτική ιδεολογία, και μια και μόλις πριν λίγες μέρες είχαμε εκλογές, είπα να το ανεβάσω εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

» Ο  Η., είπε ότι θρησκεία του είναι ο κομμουνισμός, γιατί χωρίς να ‘χει  ο άνθρωπος ψωμί να φάει, δεν θα υπήρχε ούτε αυτός ούτε ο Θεός. Για να υπάρχει ψωμί για όλους, πρέπει να υπάρχουν δραστικά μέτρα, μια αναπόφευκτη εξόντωση ορισμένου αριθμού ανθρώπων που στέκονται εμπόδιο. Σ’ αυτόν τον κόσμο, συνέχισε ο Η.,  η βία είναι, δυστυχώς, αναγκαία για να έρθουν οι αναγκαίες αλλαγές για την ευημερία των ανθρώπων, για την ενότητα των ανθρώπων· η βία όντως παράγει ενότητα και πρέπει να χρησιμοποιείται για να φέρει ειρήνη. Στο παρελθόν πράγματι  η βία έφερε περισσότερη βία, περισσότερη αιματοχυσία, αλλά τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά: είμαστε περισσότερο μορφωμένοι, πιο ελεγχόμενοι, πιο εξελιγμένοι, είπε. Αν μπορούσαμε να διώξουμε τους λάθος ανθρώπους από τις υψηλές θέσεις και να βάλουμε τους σωστούς ανθρώπους, τότε θα είχαμε ευτυχισμένους ανθρώπους. Τότε οι σωστοί άνθρωποι θα βοηθούσαν τους άλλους ανθρώπους να μορφωθούν, να αντισταθούν στην εκμετάλλευση, να είναι αδελφωμένοι, γιατί τότε δεν θα υπήρχαν οικονομικοί διαχωρισμοί, δεν θα υπήρχε εθνικισμός και φυλετικές διαφορές. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τα μέσα μπορεί να είναι αιματοβαμμένα, αλλά το τέλος θα είναι καλό. Κοιτάξτε αυτόν τον παγκόσμιο πόλεμο που γίνεται, είπε τελειώνοντας,  ύστερα από όλο αυτό που γίνεται θα έχουμε έναν καλύτερο κόσμο, μια πιο ευκατάστατη και ευτυχισμένη γενιά.

Αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε με τον Η. και σύντομα τον ρώτησα ευγενικά αν ο ίδιος έδινε στο ψωμί την πρώτη θέση στη ζωή. Απάντησε ότι δεν την έδινε και έμοιαζε έκπληκτος ζητώντας μου να συνεχίσω.

Δεν ζούμε μόνο με ψωμί, συνέχισα, κι αν δώσουμε πρωταρχική αξία σε κάτι δευτερεύον, τότε θα ακολουθήσει σύγχυση. Φυσικά και δεν μπορούμε χωρίς ψωμί, αλλά επειδή όλοι ακολουθούν τις λάγνες ορέξεις του αισθησιασμού, του υλισμού, της προσωπικής αθανασίας· ή της δύναμης, της φήμης, του πλούτου· ή της αυθεντίας, των μυστηρίων και των θαυμάτων, θα υπάρχει σύγκρουση, σκληρότητα και αιματοχυσίες. Επειδή όσα γίνονται αντιληπτά με τις πέντε αισθήσεις έχουν αποκτήσει πρωταρχική σπουδαιότητα, γι’ αυτό ακριβώς εξαπατούν και οδηγούν σε πλήρη σύγχυση. Εξαιτίας των αξιών των αισθήσεων υπάρχουν πόλεμοι, αιματοχυσία, επαναστάσεις, στερήσεις, ταξικά και εθνικιστικά μίση. Αυτές οι αξίες των αισθήσεων δεν γκρεμίζονται με  βία οποιουδήποτε είδους, γιατί η φύση ακριβώς των αξιών των αισθήσεων είναι το να δημιουργούν σύγκρουση και το να αντιμετωπίζονται με βία, πράγμα που σημαίνει δημιουργία περισσότερης σύγκρουσης, περισσότερου ανταγωνισμού, περισσότερης σύγχυσης. Η επιθυμία ακριβώς να είναι κανείς πλούσιος, είναι αιτία κατάθλιψης, πείνας, δυστυχίας. Τα αντίθετα δημιουργούν τα δικά τους αντίθετα και στα αντίθετα δεν υπάρχουν λύσεις. Μόνο πηγαίνοντας πέρα και πάνω από τα αντίθετα, υπάρχει ευτυχία και ελπίδα για τον άνθρωπο.

Η ειρήνη δεν είναι το αντίθετο της βίας, αλλά είναι το αποτέλεσμα της κατανόησης της ματαιότητας της βίας, των αναπόφευκτων κίνδυνων και επιπτώσεών της. Ειρήνη, αγάπη, σημαίνει πληρότητα. Δεν έχουν αντίθετο· είναι ένα ενιαίο όλο. Οι αξίες των αισθήσεων και η μονιστική επιθυμία, έχουν ως αποτέλεσμα την διαρκώς αυξανόμενη απαίτηση για καταξίωση, κι έτσι την ανάγκη για πλούτο και δύναμη. Αυτή η δίψα για δύναμη, για φήμη (προσωπική αθανασία) δεν μπορεί να μεταμορφωθεί  με εξαναγκασμό, με υποκατάστατα, με βία ή εξόντωση. Λάθος και αχρείοι τρόποι, όσο ευγενικός κι αν είναι ο στόχος τους, γεννάνε λάθος και αχρεία αποτελέσματα. Το τέλος βρίσκεται στην αρχή. Με την αιματοχυσία, με τους πολέμους, με την καταπίεση, δεν μπορείς να δημιουργήσεις αγάπη, καλοσύνη, αδελφότητα και ελευθερία. Το μίσος γεννάει μίσος, όπως και η βία γεννάει βία. Μόνο χρησιμοποιώντας τους σωστούς τρόπους – αγάπη και ειρήνη – μπορείς να έχεις έναν συνετό, ειρηνικό και δημιουργικό κόσμο.»

 

 

Σπάνιες φωτογραφίες

Για άλλη μια φορά το  internet  μου έδωσε θέμα για post, και μάλιστα ένα post που μου έφερε παιδικές αναμνήσεις. Είναι από ένα sight με παλιές φωτογραφίες (1950-1965) που αν θέλετε να τις δείτε όλες , κάντε κλικ ΕΔΩ.  Εγώ διάλεξα τρεις από αυτές που θυμάμαι πεντακάθαρα το θέμα τους.
Η πρώτη είναι ο τροχονόμος, στη διασταύρωση Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας, μπροστά στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια. Τότε, υπήρχε έθιμο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, να πηγαίνει ο κόσμος και να τους αφήνει δώρα. Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν αργότερα διάφορες εταιρίες και άφηναν προϊόντα τους  για να διαφημιστούν. Από αυτή την εποχή είναι και η φωτογραφία που βλέπετε.
σάρωση0001

Σ΄αυτή τη δεύτερη φωτογραφία, είναι μια ομάδα λούστρων μπροστά στο Οφθαλμιατρείο στην γωνία Πανεπιστημίου και Σίνα.  Εκείνη την εποχή είχε πάρα πολλούς λούστρους η Αθήνα και είχα βάψει, ως πιτσιρικάς, πολλές φορές τα παπούτσια μου. Κάποιοι από αυτούς τους λούστρους, πουλούσαν και λαχεία, όπως ο πρώτος της φωτογραφίας.
σάρωση0009

Η τρίτη και τελευταία είναι η Πλατεία Ομονοίας.  Εδώ ετοιμάζονται να φτιάξουν το συντριβάνι, που δεν υπάρχει πια κι αυτό, και να βάλουν τις πρώτες κυλιόμενες σκάλες για τον υπόγειο ηλεκτρικό σιδηρόδρομο,  που τις βλέπετε ακουμπισμένες στην πλατεία. Πριν μπει το συντριβάνι, η πλατεία είχε διάφορα μικρομάγαζα και παγκάκια, σαν σε Λαϊκή Αγορά, που πηγαίναμε συχνά με τη μητέρα μου για να ψωνίσει, καθώς μέναμε κοντά, στα Εξάρχεια. Το ενδιαφέρον είναι ότι το 95% σχεδόν των κτιρίων, είναι το ίδιο, όπως τότε! Στη γωνία πάνω δεξιά και πίσω, φαίνεται και ο βράχος που είναι δίπλα στον Λυκαβηττό που κι αυτός, βέβαια, είναι ο ίδιος.
σάρωση0010

Αυτά για σήμερα.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Σαρδάμ

Για σήμερα είπα να ανεβάσω κάτι που έχει πλάκα και έχει σχέση με τα σαρδάμ. Σαρδάμ, όπως αυτό που λέγαμε κάνοντας πλάκα όταν είμαστε νέοι, «γλώσσεψα την μπέρδα μου», δηλαδή, «μπέρδεψα τη γλώσσα μου». Τα σαρδάμ γίνονται από ηθοποιούς, εκφωνητές του ραδιοφώνου, παρουσιαστές της τηλεόρασης, πολιτικούς και γενικώς ομιλητές.
Η λέξη, «σαρδάμ» είναι καθαρά ελληνική λέξη -παρόλο που δεν της φαίνεται- και σημαίνει τον αναγραμματισμό ή το μπέρδεμα των συλλαβών μιας λέξης. Η λέξη δεν έχει ετυμολογική ρίζα και προέρχεται από τον αναγραμματισμό του επίθετου  του Αχιλλέα Μαδρά. Ο Αχιλλέας Μαδράς, ηθοποιός – σκηνοθέτης,  (1875-1972) , ήταν ο πρώτος που γύρισε ελληνική κινηματογραφική ταινία. Επειδή έκανε πολλά μπερδέματα-αναγραμματισμούς την ώρα που μιλούσε, σκέφτηκε να τους δώσει όνομα. Έτσι, κάποια φορά εκεί που μιλούσε, είπε ανάποδα (από δεξιά προς αριστερά) τα γράμματα του επωνύμου του, «Μαδράς «, και δημιούργησε τη λέξη «σαρδάμ».
Όταν ήμουν μικρός, καθόμουν ώρες μπροστά στο ραδιόφωνο κι άκουγα διάφορες θεατρικές και μουσικέςεκπομπές, αλλά και ειδήσεις, όπου γίνονταν διάφορα σαρδάμ. Θα σας μεταφέρω εδώ κάποια από τα σαρδάμ που έχω ακούσει τότε, στη δεκαετία του’50,  και τα θυμάμαι μέχρι και σήμερα:
Το πρώτο, από  μουσική εκπομπή: «….Και τώρα φίλες και φίλοι θα ακούσετε μαρούδια με τον Τώνη Τραγούδα».  (Τραγούδια – Τώνης Μαρούδας)
Άλλο ένα από δελτίο ειδήσεων:  «Η Βασίλισσα Φρειδερίκη ήρχισε την περίοδό της (περιοδεία της) ανά τας νήσους».
Και ένα τελευταίο από κλήρωση του τότε ΛΑΧΕΙΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: «Και μόλις βγήκε από την κλειτορίδα (κληρωτίδα) ο πρώτος λαχνός του λαχείου».
Και θα κλείσω το post με δύο μικρά βίντεο. Το ένα είναι με τα καλύτερα σαρδάμ του 2014 στην τηλεόραση, και το άλλο είναι από την εκπομπή , «Ράδιο Αρβύλα» με τον  «Βασιλιά του σαρδάμ». Καλή διασκέδαση. Καλή ψήφο.
Και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Το πρώτο πέταγμα

1st flight

Έπεσα πάνω και σ’ άλλο ένα εξαιρετικό βίντεο!!! Ε, και δεν μπορώ να μην σας το ανεβάσω. Είναι τρισδιάστατο κινούμενο σχέδιο και μάλιστα για μεγάλους. Κι αν αναρωτηθείτε κι εσείς για την ταινία όπως η φίλη που το πρωτοανέβασε, «τι θέλει να πει ο ποιητής», η δική μου απάντηση είναι:  «ό,τι λέει κι ο … Κρισναμούρτι». Χα, χα, χα… Ελπίζω να καταλάβετε γιατί το λέω αυτό. Για να το δείτε κάντε «κλικ» ΕΔΩ.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Μία απίστευτη φωνή!

Maria-Cristina-Craciun

Ε, όπως θα υποψιάζεστε, πάλι έπεσα πάνω σε κάτι στο ίντερνετ που με εντυπωσίασε και για άλλη μια φορά με έκανε να αλλάξω τα σχέδια για το post που έλεγα να ανεβάσω σήμερα.
Το κοριτσάκι της φωτογραφίας, είναι η Μαρία Χριστίνα, εγγονή του Λουτσιάνο Παβαρότι.  Είναι 11 χρονών, και τραγουδάει σαν μεγάλη έμπειρη ντίβα,  το τραγούδι, «Καρούζο», που έλεγε κι ο παππούς της και το λέει , αν όχι  καλύτερα, το ίδιο καλά με εκείνον. Όταν την ακούς, η ευαισθησία της σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Κρίμα που ο παππούς της έφυγε πριν προλάβει να την δει  να τραγουδάει. Και είναι πολύ πιθανόν, εκείνη ως μικρούλα, να είχε ακούσει τον παππού της να το λέει. Δείτε το βίντεο, αξίζει τον κόπο.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

«Γράφοντας τις σκέψεις σας»

NOTEBOOK.1

Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος ενός από τα κείμενα του τελευταίου βιβλίου του Κρισναμούρτι που μεταφράζω και σας έχω μιλήσει γι’ αυτό σε προηγούμενο post, που μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ  ΕΔΩ.  Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω κι άλλο κείμενο από αυτό το βιβλίο τόσο γρήγορα, αλλά πρώτον, είδα ότι θα είναι εξαιρετικά χρήσιμο -κατά τη γνώμη μου- για όσους κάνουν μια δουλειά με τον εαυτό τους, και δεύτερον  γιατί αυτό το είδα, επειδή ετούτο το κείμενο έπεσε πάνω σε μια άλλη δουλειά που κάνω αυτό τον καιρό! Ας τα πάρουμε, όμως από την αρχή.
Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι να γράψω ένα βιβλίο για τις συναντήσεις που είχα με τον Κρισναμούρτι και πώς έγινε όλο αυτό, με τίτλο  «Σερεντίπιτυ». Για το τι σημαίνει αυτή η Ινδική λέξη που έχει καταχωρηθεί και ως Αγγλική, έχω ανεβάσει ένα post που μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ.  Όμως ο εκδότης και φίλος μου, που συζητάμε να το εκδώσει, αφού εκείνος βγάζει όλα τα βιβλία του Κρισναμούρτι, μου είπε να γράψω για όλη μου τη ζωή, που μέρος της είναι και η συνάντηση που λέγαμε, και με τίτλο, «Μια ζωή σαν παραμύθι». Αλλά προσωπικά δεν συμφωνώ και πολύ με την ιδέα. Γιατί, εντάξει είναι περίεργο πώς βγήκα στο θέατρο από 8 χρονών και διάφορα που μου έχουν συμβεί μετά, αλλά ποιον μπορεί να ενδιαφέρουν; Και δεν είναι και κάπως εγωκεντρικό να γράψω για τη ζωή μου; Ενώ μόνο για τον Κρισναμούρτι είναι διαφορετικό. Αλλά ο φίλος μου επιμένει. Έτσι σκέφτηκα, να κοιτάξω μήπως το καλύψω το θέμα της ζωής μου, βάζοντας το ημερολόγιο που έχω κρατήσει  από το 1965 (στα 22 μου) έως πριν από ένα χρόνο, το 2ο14. Όλα τα χρόνια πριν από το 1990, είναι γραμμένα σε δύο τετράδια και διάφορα μπλοκάκια που κουβαλούσα μαζί μου. Έτσι άρχισα να τα ξαναδιαβάζω και να τα αντιγράφω στο κομπιούτερ μου, πράγμα που έχει πολύ ενδιαφέρον. Και πάνω εκεί, έπεσα πάνω στο κείμενο του Κρισναμούρτι που έχει τίτλο, «Γράφοντας τις σκέψεις σας», (Writing down gour thoughts) που μιλάει για κάποιον επισκέπτη του, που είχε διάφορα ψυχολογικά προβλήματα κι εκείνος τον συμβουλεύει να γράφει κάθε μέρα όσα σκέφτεται, νοιώθει, επιθυμεί και λοιπά.  Ενθουσιάστηκε με αυτά που λέει στον επισκέπτη του. Έτσι σκέφτηκα να ανεβάσω εδώ τα βασικά μέρη από το κεφάλαιο του βιβλίου, και λίγες από τις σημειώσεις που είχα κρατήσει το 1965, τον πρώτο χρόνο που άρχισα να κρατάω ημερολόγιο. Και λέω να αρχίσω μ’ αυτό. Αν το βαριέστε, «πηδήξτε το». Θα ήθελα, όμως, αν δεν βαριέστε, να μου γράψετε τη γνώμη σας μ’ ένα σχόλιο γι’ αυτήν την ιδέα της αυτοβιογραφίας, είτε εδώ στο blog είτε σε κάποια από τις 4 σελίδες  του face book όπου θα το ανεβάσω.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

1. ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ 1965.

14.9.65
Θ΄ αρχίσω να κρατάω σημειώσεις από τη ζωή μου . Ίσως μου χρειαστούν.

20.9.65
O στρατός με διέλυσε. Σπάσανε τα νεύρα μου, σκλήρυνα κι αδιαφορώ για τα πάντα.

22.9.65
Τελευταία, παρατήρησα ότι εκείνα που με αγγίζουν περισσότερο – μόνο ίσως – στα βιβλία, στο θέατρο, στις ταινίες, στη καθημερινή ζωή, είναι κάποια γεγονότα που σου αφήνουν στο τέλος σαν γεύση, ερωτήματα σαν κι αυτά για τους ανθρώπους: « Γιατί οι άνθρωποι να ταπεινώνουν, να εξευτελίζουν άλλους; Δεν μπορεί να’ ναι νόμος της ζωής!» «Γιατί να χωρίζονται, να αναγκάζονται σε χωρισμό;» «Γιατί δεν είναι ελεύθεροι;» «Γιατί δεν έχουν τη δύναμη να αγαπιούνται;»  Πρέπει να μάθω.

4.12.65
Tι ωραίο που είναι μετά από δύο χρόνια στρατό να απολύεσαι!

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ : «ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΣ»

… Αν θα το έβρισκε δύσκολο, ο επισκέπτης, να αποκτήσει επίγνωση (όπως του είπα), τότε ας έγραφε κάθε σκέψη και συναίσθημα στη διάρκεια της μέρας· ας έγραφε τις προθέσεις πίσω από τα λόγια του, πίσω από τις αντιδράσεις της ζήλειας του, από τον φθόνο του, από την ματαιοδοξία του, τον αισθησιασμό του και λοιπά. (…) Αν τα έγραφε όποτε μπορούσε, τότε το βράδυ πριν πάει για ύπνο, θα μπορούσε να ξανακοιτάζει  όσα είχε γράψει μέσα στη μέρα· ας τα μελετούσε, ας τα εξέταζε, χωρίς κριτική, χωρίς επίκριση και μελετώντας τα θα ανακάλυπτε τις αιτίες των σκέψεων και των συναισθημάτων του, των επιθυμιών του, των όσων έλεγε. Αν θα το έκανε αυτό τακτικά, θα έβλεπε ότι όταν δεν έγραφε μέσα στη διάρκεια της ημέρας –επειδή έδινε την προσοχή του σε κάτι άλλο- έτσι κι αλλιώς θα κατέγραφε μέσα του ασυνείδητα τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του, τις αντιδράσεις του και θα μπορούσε να τα γράψει αργότερα, όταν τον βόλευε. Τώρα: το σημαντικό σ’ αυτό είναι ότι θα έπρεπε να εξετάσει, να μελετήσει με νοημοσύνη ό,τι είχε γράψει και μελετώντας τα, θα αποκτούσε επίγνωση της κατάστασής του. Με τη φλόγα της επίγνωσης του εαυτού, της γνώσης του εαυτού, οι αιτίες ανακαλύπτονται και κατακαίονται. Έτσι, μέσα από τη γνώση του εαυτού έρχεται η σωστή σκέψη, από την οποία έρχονται όλα τα υπόλοιπα. (…) Όταν κανείς γράφει όλα όσα νοιώθει και σκέφτεται, τις επιθυμίες του και τις αντιδράσεις του, αυτό φέρνει μια εσωτερική επίγνωση, μια συνεργασία του υποσυνείδητου με το συνειδητό, μια εσωτερική ενοποίηση και κατανόηση, χωρίς προσπάθεια…


 

 

«Οι μετανάστες»

Brecht

Σήμερα, λέω να βάλω κάτι διαφορετικό από όσα βάζω συνήθως: Ένα ποίημα που έχει σχέση με την επικαιρότητα, μια θλιβερή επικαιρότητα.  Είναι ένα ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, με τίτλο «Μετανάστες», που το έγραψε  το 1937, όταν  ήταν αυτοεξόριστος στην Σουηδία, λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος αλλά με τις φασιστικές θηριωδίες και τις διώξεις να κυριαρχούν στην Γερμανία του Χίτλερ. Η μετάφραση από τα Γερμανικά είναι του Μάριου Πλωρίτη.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ” όνομα που μας δίναν: «Μετανάστες».
Μετανάστες θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα “ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ” ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν” απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ” απ” όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ” εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ” τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι
μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.

 

 

Ένα Βαλς

anthony-hopkins-wallpapers-10

Για άλλη μια φορά το internet μου άλλαξε τα σχέδια για  post. Έπεσα σε ένα βίντεο που με εντυπωσίασε. Στη φωτογραφία, θα έχετε αναγνωρίσει φαντάζομαι τον  Άντονι Χόπκινς, έναν σπουδαίο ηθοποιό -βραβευμένο με Όσκαρ- που προσωπικά μου αρέσει πολύ. Και να που έμαθα ότι στα νιάτα του υπήρξε και σπουδαίος μουσικός, κι έχει γράψει ένα υπέροχο βαλς πριν 50 χρόνια. Σεμνός και ταπεινός καλλιτέχνης δεν το είπε ποτέ, μέχρι που το εξομολογήθηκε σε έναν σπουδαίο βιολιστή και μαέστρο, τον André Rieu.   Ο Rieu  είναι Ολλανδός, γεννημένος το  1949, δημιουργός  της διάσημης ορχήστρας που παίζει αποκλειστικά βαλς, την Johann Strauss Orchestra, και έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία γι’ αυτό. Κάποια μέρα, του τηλεφώνησε ο Χόπκινς και του μίλησε για το βαλς του, πράγμα που ενθουσίασε τον André Rieu. Το βίντεο που θα δείτε είναι η πρώτη εκτέλεση του βαλς που έχει γράψει ο Άντονυ Χόπκινς και μάλιστα παρουσία του. Κι επειδή μου άρεσε και με συγκίνησε πολύ, αποφάσισα να το ανεβάσω. Στην αρχή υπάρχει μια εισαγωγή από τον Rieu που είναι στα Αγγλικά, χωρίς υπότιτλους αλλά είναι σύντομη. Ελπίζω να σας αρέσει το βαλς.
Καλό βράδυ.
Π.