Βαθιά… επίσκεψη στα Εξάρχεια.

Ίσως  να θυμάστε ότι πριν κάμποσο καιρό, τον Φεβρουάριο του 2011, είχα ανεβάσει ένα post από μία επίσκεψή μου στα Εξάρχεια, στο σπίτι όπου γεννήθηκα κι έζησα έως τα 18 μου. Ήθελα τότε να γυρίσω ένα βίντεο από το σπίτι μας, αλλά δεν υπήρχε κανείς να  μου ανοίξει  την πόρτα του σπιτιού κι έτσι έκανα μόνο ένα βίντεο της διαδρομής  προς την αυλή της πολυκατοικίας, όπου κι εκεί η πόρτα ήταν κλειδωμένη και δεν μπόρεσα να βγω στην αυλή. Αυτό το post μπορείτε, αν θέλετε, να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Καθώς τον τελευταίο καιρό, όπως σας έχω ξαναπεί, μαζεύω διάφορα στοιχεία για να γράψω -αν τη γράψω τελικά- μία βιογραφία μου που θέλουν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, με τίτλο, «Μια ζωή σαν παραμύθι», σκέφτηκα να ξανακάνω μια επίσκεψη στα Εξάρχεια και να δοκιμάσω να μπω στο σπίτι μου, πράγμα που αυτή τη φορά το κατάφερα. Κι έτσι τράβηξα ένα βίντεο μπαίνοντας και μέσα στο σπίτι μου (δυστυχώς δεν υπήρχε φως κι είναι κάπως σκοτεινό), αλλά και βγαίνοντας έξω στην αυλή όπου έπαιζα ως παιδί. Ομολογώ ότι δεν ένοιωσα καμιά συγκίνηση που βρισκόμουνα εκεί , 53 χρόνια μετά από τότε που έφυγα, αλλά μου άρεσε πολύ που το έβλεπα, παρόλο που δεν είναι και ό,τι το καλύτερο για να μένει κανείς. Όμως, είδα κάτι που έχει ενδιαφέρον. Διαβάστε πρώτα αυτό που είχα γράψει στο ημερολόγιό μου το 1965. Το έγραψα μόλις είχα τελειώσει το βιβλίο του Ζαν Πωλ Σαρτρ, «Οι Λέξεις». Έχει πλάκα γιατί είναι γραμμένο στο ημερολόγιό μου  ακριβώς 49 χρόνια πριν, αφού στο σπίτι  πήγα την προηγούμενη εβδομάδα, στις 17 Δεκεμβρίου!

20 Δεκεμβρίου 1965
Από τις «Λέξεις» του  Σαρτρ: «Κάθε άνθρωπος έχει τo φυσικό του χώρο: ούτε η περηφάνια, ούτε η αξία καθορίζουν τo υψόμετρο: αυτό τo αποφασίζει η παιδική ηλικία. O δικός μου φυσικός χώρος είναι ένα παριζιάνικο έκτο πάτωμα, με θέα πάνω από τις στέγες τωv σπιτιών

Eμένα o φυσικός μoυ χώρος είναι ένα δυάρι υπόγειο στα Εξάρχεια, με θέα τα πόδια των περαστικών μέχρι τoν αστράγαλο.

Καθώς γύριζα το βίντεο που θα δείτε μέσα στο σπίτι, θυμήθηκα αυτό που είχα γράψει στο ημερολόγιό μου! Έψαξα και το βρήκα. Είδα ότι αυτό που εννοούσα, είναι  ότι η παιδική ηλικία καθορίζει εκείνο που θα γίνει κανείς. Κι εδώ λέγοντας  παιδική ηλικία, εννοώ  μέχρι τα έξι, άντε επτά. Και δεν έχει καμία σημασία αν έχεις μεγαλώσει σε ένα υπόγειο ή σε ένα ρετιρέ. Σημασία έχει κυρίως, αν όχι μόνο, η αγάπη και η φροντίδα που έχεις εισπράξει από τους γονείς σου. Καθώς τριγύριζα με τη βιντεοκάμερα μέσα στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων, όπου έζησα από τη μέρα που γεννήθηκα έως τα 18 μου, ήρθαν δύο εικόνες στο κεφάλι μου: Η μία της μητέρας μου, στα πέντε μου, να καθόμαστε σε ένα τραπεζάκι κάτω από το μεγάλο παράθυρο που θα δείτε, να μου δίνει με ένα κουταλάκι ψωμάκια βουτηγμένα σ’ ένα φλιτζάνι με γάλα και κακάο, να μου διαβάζει το κόμικ με τις περιπέτειες του Ταρζάν, που είχε σε συνέχειες κάθε μέρα η εφημερίδα «Ακρόπολις». Και η άλλη, η εικόνα του πατέρα μου, στα έξι μου, να μ’ αγκαλιάζει  με δάκρυα στα μάτια, λέγοντας, «ο Νικάκης, ο γιος μου», όταν η μητέρα μου με έφερε με ταξί  από το Νοσοκομείο που είχα πάει για να μου ράψουν το πόδι, που το είχα κόψει με κάποιο τσίγκο που πάτησα ένα καλοκαίρι, φορώντας πέδιλα.
Όλα αυτά δεν τα γράφω για μένα, αλλά για όσους από σας που διαβάζετε αυτό το post, είστε γονείς και έχετε μικρά παιδιά. Να έχετε συνέχεια στο νου σας και στην καρδιά σας, πως  ό,τι κάνετε γράφεται βαθιά στη ψυχή των παιδιών σας για πάντα.
Δείτε και το βίντεο τώρα, αν δεν βαριέστε. (Στην αρχή δεν έχει ήχο και μετά χαμηλώνει και δυναμώνει, μην σας απασχολεί)
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

Και τα δέντρα νοιώθουν την αγάπη

Μπαίνοντας με το αυτοκίνητο σήμερα στο σπίτι – όπως ίσως θα θυμάστε μένω στην εξοχή, στο Καπανδρίτι –  είδα ότι το πρώτο  έλατο που είχα φυτέψει πριν είκοσι χρόνια περίπου, είχε πια μαραθεί εντελώς! Θα πρέπει να το κόψουμε. Δείτε και μόνοι σας πώς έχει γίνει το καημένο.

241220141960

Αντίθετα μ’ αυτό το δέντρο, το άλλο που φύτεψα την επόμενη ακριβώς χρονιά είναι σε εξαιρετική κατάσταση, παρόλο που κι αυτό όπως και το προηγούμενο, ήταν μικρά δέντρα σε γλάστρα,  που τα είχα πάρει  για τα Χριστούγεννα, κι επειδή μετά λυπόμουν να τα πετάξω, τα φύτεψα παρά τις αντιρρήσεις  τότε του κηπουρού, και τις δύο φορές. Είχε δίκιο μόνο για το πρώτο δέντρο, γιατί κοιτάξτε το δεύτερο πώς είναι σήμερα!

241220141961

 Αλλά αυτή η διαφορά δεν έγινε τυχαία. Παρόλο που έχω ξανανεβάσει post γι΄αυτό το δέντρο πριν λίγα χρόνια, πηγαίνοντας σήμερα μετά που είδα το πρώτο έλατο και στο δεύτερο, σκέφτηκα να σας ανεβάσω φωτογραφίες τους σήμερα, για να δείτε στην πράξη ότι και τα δέντρα  νοιώθουν την αγάπη μας. Το πρώτο δέντρο, που ήταν στην είσοδο του σπιτιού, το προσπερνούσα σχεδόν πάντα με το αυτοκίνητο και  δεν σταματούσα ποτέ να του μιλήσω ή να το χαϊδέψω όπως έκανα στο άλλο που είναι μπροστά στο σαλόνι του σπιτιού. Ναι, καλά  διαβάσατε: το χάιδευα και του μιλούσα και του έλεγα ότι το αγαπώ πολύ και κάποιες φορές, φιλούσα και κάποιο κλαρί του. Αντί, όμως, να ξαναγράψω αυτή την ιστορία, καλύτερα να την διαβάσετε, όσοι δεν την ξέρετε ήδη, έτσι όπως την έγραψα σε τρίτο πρόσωπο, αργότερα, για το βιβλίο μου «Ιστορίες της καρδιάς». Αυτή την ιστορία ακριβώς θυμήθηκα σήμερα, κοιτάζοντας τα δύο δέντρα το ένα μετά το άλλο, μέσα σε λίγα λεπτά. Αλλά διαβάστε το μικρό διήγημα για αυτό ακριβώς το έλατο, από το βιβλίο μου.

ΤΟ ΕΛΑΤΟ
 Εκείνες τις γιορτές, ένας πατέρας τριών παιδιών, αποφάσισε να αγοράσει στα παιδιά του για τα Χριστούγεννα ένα μικρό αληθινό έλατο σε γλάστρα, για το σπίτι τους στην εξοχή. Όταν πέρασαν οι γιορτές, με τη βοήθεια του κηπουρού που υπήρχε, το έβγαλε προσεκτικά από τη γλάστρα ώστε να μην κοπούν οι ρίζες και να μπορέσουν να το φυτέψουνε.
– Τζάμπα ο κόπος μας, είπε ο κηπουρός μόλις το βγάλανε από τη γλάστρα.
– Γιατί; τον ρωτάει ο πατέρας των παιδιών.
– Δεν βλέπεις που δεν έχει καθόλου ρίζες, δεν πρόκειται να πιάσει.
– Όχι, θα το φυτέψουμε, επέμενε εκείνος. Θα του μιλάω κάθε μέρα και θα πιάσει.
– Χα, χα, χα… γέλασε ο κηπουρός ειρωνικά. Μην μου πεις ότι πιστεύεις αυτές τις ανοησίες…
– Δεν μου λες; τον ρωτάει τ΄αφεντικό του. Εσύ που είσαι και κηπουρός, έχεις διαβάσει ένα βιβλίο που λέγεται: «Η μυστική ζωή των φυτών»;
– Έλα τώρα… Χρειάζεται να διαβάσω αυτά τα «ούφο» που διαβάζεις εσύ για να ξέρω ότι ένα δεντράκι από γλάστρα χωρίς ρίζες, δεν πρόκειται να πιάσει;
Αδιαφόρησε για την άποψή του και τον έβαλε να το φυτέψει.
– Σε καμιά δεκαριά μέρες θα έχει μαραθεί, είπε ο κηπουρός με αυτοπεποίθηση και το φύτεψε.
Από κείνη την ημέρα ο άντρας άρχισε κάθε μέρα να ποτίζει ο ίδιος το ελατάκι και να του… μιλάει. Του έλεγε ότι είναι φίλοι κι ότι πρέπει να πιάσουν οι ρίζες του στο χώμα. Κάποιες φορές του χάιδευε την κορφή του, ενώ άλλοτε το αγκάλιαζε, καθώς τότε του έφτανε μέχρι τη μέση του και χωρούσε όλο στην αγκαλιά του.
Οι δέκα μέρες πέρασαν και το ελατάκι δεν μαράθηκε, όπως είχε προφητέψει ο κηπουρός. Και δεν μαράθηκε όχι μόνο στις δέκα μέρες, αλλά ούτε στις δέκα εβδομάδες, ούτε στους δέκα μήνες. Ο άντρας πια δεν του μιλούσε κάθε μέρα, όπως είχε κάνει τον πρώτο μήνα μόνο – αλλά το είχε στο νου του συνέχεια και που και που πήγαινε και του χάιδευε κάποιο κλαρί.
– Να το σκίσεις το δίπλωμα του γεωπόνου σαχλαμάρα, πείραζε τον κηπουρό που ήταν και σπουδαγμένος όχι μόνο εμπειρικός κηπουρός.
– Τι να σου πω βρε παιδάκι μου, έλεγε εκείνος με απορημένο βλέμμα, πρώτη φορά πέφτω έξω. Αλλά δεν έχει να κάνει με το που του μιλάς…
– Ναι, μωρέ – απαντούσε ο άντρας ειρωνικά – είναι επειδή το χώμα είναι πολύ καλό…
Να, όμως, που στο χρόνο πάνω ο κηπουρός βρήκε την ευκαιρία να θριαμβεύσει: η κορφή του έλατου μαράθηκε!
– Ε, τώρα πάει, είπε χαιρέκακα ο κηπουρός δεν υπάρχει περίπτωση έλατο που μαραίνεται η κορφή του να ζήσει.
Πήγε να σκάσει από τη στενοχώρια του ο άντρας. Σαν να αρρώστησε το παιδί του. Κάθε πρωί πριν φύγει το πότιζε και το χάιδευε και τα απογεύματα όταν γυρνούσε από τη δουλειά του, του μιλούσε: «Γιατί βρε μωρό μου; Τι σ’ έπιασε τώρα και θέλεις να μαραθείς;»
– Να το ξεριζώσω, να βάλω αυτή τη λεύκα που έφερα, ρώτησε μετά από καμιά εβδομάδα ο κηπουρός, καθώς το έλατο είχε αρχίσει να μαραίνεται όλο και πιο κάτω.
– Τη λεύκα να τη βάλεις εκεί που ξέρεις, του είπε ο άντρας. Κι άρχισε να μιλάει πιο πολύ στο ελατάκι και να το χαϊδεύει. Ύστερα από καμιά εβδομάδα, πρόσεξε ότι είχε σταματήσει να κατεβαίνει η αρρώστια τής κορφής προς τα κάτω. Και κοιτάζοντας προσεκτικά τις επόμενες μέρες, πρόσεξε ότι άρχισαν να βγαίνουν μικρές τρυφερές πράσινες βελόνες στον κορμό! Σε μία εβδομάδα οι ανοιχτοπράσινες βελόνες είχαν γίνει ένα τρυφερό κλαράκι. Το έλατο, λες και έκανε μόνο του «μπάι πας», έφτιαξε μια άλλη, καινούργια κορφή, που μεγάλωνε ελαφρά προς το πλάι! Και χρόνια αργότερα που το ύψος του έλατου είχε περάσει το σπίτι, όταν πρόσεχες από μια ορισμένη πλευρά τον κορμό του, έβλεπες ότι από ένα σημείο και μετά έμοιαζε σαν να «στραβώνει» ο κορμός και μετά να συνεχίζει προς τα πάνω, λίγα χιλιοστά πιο ‘κει. Ο κηπουρός δεν μπόρεσε ποτέ να το χωνέψει και δεν θέλησε να παραδεχτεί ότι έπαιξαν ρόλο τα χάδια, οι κουβέντες και οι αγκαλιές που έκαναν το δέντρο να ριζώσει και μετά  να φτιάξει μια καινούργια κορφή και να ζήσει, ξεπερνώντας τα είκοσι μέτρα ύψος!
Χρόνια αργότερα από τότε που είχε φυτευτεί το ελατάκι μπροστά στο σπίτι, ο άντρας το κοίταξε σηκώνοντας το κεφάλι του ψηλά, καθώς πια το ύψος του είχε ξεπεράσει κατά πολύ το σπίτι τους και ένοιωσε πως αν έχεις μια αληθινή σχέση με την καρδιά σου με ένα δέντρο, τότε η καρδιά σου είναι ανοιχτή και σε όλους ανθρώπους, κι αυτό δεν σημαίνει ρομαντικούς συναισθηματισμούς, αλλά αληθινά αισθήματα.


Καλό βράδυ

Π.

 

 

 

Παίζοντας με τα παιδιά

Όπως θα θυμάστε από προηγούμενο post, ο «Παραμυθάς» έγινε  κινηματογραφική ταινία που, από την προηγούμενη Πέμπτη, παίζεται σε κινηματογράφους. Από αυτή την Πέμπτη, θα συνεχιστεί στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟ, στην οδό Κηφισσίας. Ο λόγος που γράφω αυτό το post είναι για να σας πω ότι την Παρασκευή 26 του μήνα και το Σάββατο 27, μετά την προβολή των δώδεκα, δηλαδή στις μιάμιση η ώρα περίπου, θα είμαι κι εγώ εκεί για να παίξω  με τα παιδιά – αλλά και με τους μεγάλους επίσης. Ένα από όσα θα παίξουμε είναι και το αγαπημένο μου θεατρικό παιχνίδι με ήχους, που το είχαμε παίξει και πριν τρία χρόνια στον ΔΑΝΑΟ. Από αυτή την παλιά παράσταση είναι και το μικρό βίντεο που ανέβασα εδώ.
Χρόνια πολλά στις Χριστίνες, στις Χρύσες, στους Χρήστους και σε όσους άλλους γιορτάζουν.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

 

Το έλατο

Ε, μέρες που είναι λέω να ανεβάσω κάτι για τα παιδιά. Αυτό μάλιστα που βρήκα, το πήρα από μια σειρά που είναι και για να θυμούνται οι μεγάλοι.Και όντως, θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια του Άντερσεν όταν ήμουν μικρός, που για πρώτη φορά σήμερα το είδα και σε κινούμενο σχέδιο!!! Ε, δεν χρειάζονται και πολλά λόγια, δείτε το «Έλατο» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, με κινούμενα σχέδια. Και όσοι είστε της γενιάς μου και από μερικές νεώτερες, θα δείτε στην αρχή, κάποιες φωτογραφίες που θα σας θυμίσουν τα παιδικά σας χρόνια. 
Καλές γιορτές.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

36 χρόνια μετά!

Μετά από 36 χρόνια που πρωτοβγήκε ο Παραμυθάς στην τηλεόραση, ¨βγαίνει» και στους κινηματογράφους. Τι να πω! «Ήμουνα νιος και γέρασα», που λέει  η παροιμία και ακόμα υπάρχει ο «Παραμυθάς»!!! Κι αυτό, κυρίως, χάρη σε σας τους Παραμυθομεγαλωμένους που τότε τον αγαπήσατε και τον αγαπάτε ακόμα.  Η ταινία θα παίζετε από  αύριο Πέμπτη σε διάφορους κινηματογράφους. Στον ΔΑΝΑΟ, και στην ΕΛΛΗ στην Αθήνα, στην ΑΙΓΛΗ στο Χαλάνδρι, στο ΣΠΟΡΤΙΓΚ στη Νέα Σμύρνη, στο ΣΙΝΕΠΟΛΗ  στη Φλυφάδα, στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ στη Θεσσαλονίκη, και σε σινεμά που δεν έμαθα το όνομά του στη Ρόδο. Αν σας κάνε κέφι, με παιδάκι ή χωρίς παιδάκια, πηγαίνετε να το δείτε, αφού μάθε τε τις ώρες γιατί νομίζω ότι είναι νωρίς τα απογεύματα, πηγαίνετε να το δείτε. Θα ήθελα εδώ να σας αντιγράψω μια σύντομη συνέντευξη που μου πήρανε -δεν θυμάμαι για πού – χθες  και μου άρεσε.

  1. Πως νιώθει ο «Παραμυθάς» που έχει πια κινηματογραφική ταινία και τι σας έπεισε να παίξετε σ’ αυτήν;
    Μου αρέσει πάρα πολύ! Μετά από 36 χρόνια που με βλέπω στη μικρή οθόνη της τηλεόρασης,  με ενθουσιάζει να με βλέπω να πετάω σε οθόνη κινηματογράφου!Με έπεισε ακριβώς αυτή η περιέργεια να δω τον “Παραμυθά” σε μεγάλη οθόνη. 

  2. Ησασταν αλήθεια από μικρός περίεργος για να δείτε τι είναι το σινεμά;
    Δεν ήμουν περίεργος, επειδή ήξερα  γιατί έπαιξα 10 χρονών στο σινεμά, ενώ έπαιζα και στο θέατρο από οχτώ  χρονών. Η ταινία αυτή ήταν “Η Άγνωστος”, όπου έκανα τον Αλεξανδράκη μικρό.

  3. Σε ποιον θα θέλατε να απευθυνθείτε με την ταινία του «Παραμυθά»;
    Ομολογώ ότι εκτός από τα σημερινά παιδιά –που βέβαια σε αυτά απευθύνεται η ταινία -βασικά θέλω να δουν την ταινία οι γονείς που μεγάλωσαν με τις εκπομπές του Παραμυθά και με έχουν συγκινήσει με τις εκδηλώσεις του εδώ και κάποια χρόνια που συναντιόμαστε τυχαία ή σε εκδηλώσεις σε βιβλιοπωλεία, όπου παρουσιάζω τα βιβλία μου.

  4. Ποιες είναι οι ταινίες που θυμάστε να σας μαγεύουν στην παιδική σας ηλικία;
    Του Σαρλώ και του Μπάστερ Κήτον που τις έβλεπα στο ΣΙΝΕΑΚ.

  5. Μετά από τόσα χρόνια παραμυθιών, τι είναι αυτό που θεωρείτε ότι συντέλεσε στη διαχρονικότητα των περιπετειών σας;
    Νομίζω ότι τα θέματα του, βασικά είναι η αγάπη για το περιβάλλον, για τα ζώα και τα παιδιά, αλλά και το γεγονός ότι ο βασικός ήρωας πετάει.

  6. Σε μια ψηφιακή εποχή όπου τα παιδιά μεγαλώνουν με άλλες μορφές «παιχνιδιών» τι μπορεί να τους προσφέρει ένα παραμύθι;
    Την ευαισθησία, την ποιότητα και την ανθρωπιά που δεν υπάρχουν στα σημερινά βίαια τηλεορασοβιντεοιντερνετικά παιχνίδια.

  7. Ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο παραμύθι;
    Το “Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο”, του Άντερσεν.

  8. Έχουμε ανάγκη σήμερα στην εποχή της κρίσης τα παραμύθια περισσότερο από ποτέ;
    Καθώς τα παραμύθια είναι για τις μικρές ηλικίες και τα θέματά τους δεν έχουν σχέση με οικονομικοκοινωνικές κρίσεις  και τέτοια, χρειάζονται πάντα, σε όλες τις εποχές το ίδιο για τα παιδιά.

  9. Τελικά εκτός από το μαγικό γιλέκο τι άλλο μπορεί να μας κάνει να «πετάξουμε»;
      Ίσως μια μεγάλη χαρά (γι’ αυτό λέμε, “πετάω από τη χαρά μου”), η φαντασία μας και κάποιο ωραίο όνειρο που μπορεί να δούμε στον ύπνο μας.

 Και θα κλείσουμε με το τρέιλερ της ταινίας.
Σας φιλώ
Π.

 

 

Για τα 150 χρόνια…

Χτες έπεσα τυχαία πάνω σε μια παλαιότερη είδηση που δεν την είχα πάρει χαμπάρι, και  έλεγε ότι φέτος έκλεισαν 150 χρόνια από τότε που ιδρύθηκε το Γηροκομείο Αθηνών, στους Αμπελοκήπους, τον Αύγουστο του 1864. Αυτό μου θύμισε ότι πριν από 8 χρόνια σχεδόν, είχαμε κάνει ένα ντοκιμαντέρ με τον Κωνσταντίνο για το Γηροκομείο. Ίσως είναι το ντοκιμαντέρ που αγαπώ πιο πολύ από όλα τα ντοκιμαντέρ που έχω κάνει. Το Γηροκομείο είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, γι’ αυτό κι ένα κομμάτι του ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στην ιστορία του. Εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση στα γυρίσματα, είναι το παράπονο αρκετών ηλικιωμένων, που ενώ είχαν παιδιά κι εγγόνια, τους έβαζαν στο Γηροκομείο για να τους ξεφορτωθούνε – και μάλιστα πήγαιναν και σπάνια, έως καθόλου, να τους δούνε, ενώ κάποιοι άλλοι έδειχναν να τους αρέσει που ήταν εκεί, γιατί μόνο εκεί είχαν βρει παρέα – έως και ερωτικό σύντροφο. όπως καταλάβαμε ζώντας κάτι παραπάνω από ένα μήνα εκεί μέσα!  Σε όλο αυτό που είδαμε και ζήσαμε στα γυρίσματα, υπήρχε μια τρυφερότητα και μια ευαισθησία, που με έκαναν να θέλω να σας το δείξω εδώ, αφού έχω πια και την ηλικία που θα μπορούσα να είμαι εκεί.
Πριν κλείσω να πω ότι στο 5.30′ και για ένα λεπτό περίπου, χαλάει η εικόνα, αλλά δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Το άφησα για να μη χαθεί η συνέχεια της ιστορίας, αφού ο ήχος είναι εντάξει.
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

 

«Τα δάκρυα των ανθρώπων…»

Πριν λίγες μέρες, γυρνώντας σπίτι, άκουσα ξαφνικά στο ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο, ένα παλιό ερωτικό τραγούδι, που είχα να το ακούσω πολύ καιρό, και που αυτό – όταν το πρωτάκουσα και πάλι οδηγώντας στο αυτοκίνητο, πριν κάμποσα χρόνια – μου έδωσε την ιδέα για να γράψω το ποίημα ΕΞΟΔΟΣ, που υπάρχει ανάμεσα στα ποιήματα του τελευταίου βιβλίου μου, «ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ», που είναι συνδυασμένα με κείμενα του Κρισναμούρτι με τον έρωτα. Είναι το τραγούδι, «Σβήστε τ’ αστέρια»  με την Έμμα Σάππλιν. Και πρώτα το ποίημα.

Η ανείπωτη θλίψη
των γνήσιων
ερωτικών τραγουδιών,
μαρτυράει
την απέραντη μοναξιά
των ανθρώπων,
και την απουσία
αληθινής αγάπης
από τις καρδιές τους.
Τα δάκρυα των ανθρώπων
έχουν γεννήσει τον Θεό
όπως γεννήσανε και τον έρωτα.

Και τώρα το σχόλιο για την αγάπη με ένα κείμενο του Κρισναμούρτι

«…Επειδή έχετε χάσει το τραγούδι από την καρδιά σας, κυνηγάτε τον τραγουδιστή. Επειδή δεν υπάρχει αγάπη θέλουμε να μας την δώσει κάποιος άλλος άνθρωπος ή ο Θεός. Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος;  Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Επειδή δεν αγαπάμε κι επειδή δεν είμαστε ευτυχισμένοι, επενδύουμε σε τούτο ή σ’ εκείνο, νομίζοντας ότι αυτά θα μας χαρίσουν την ευτυχία…»   («Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ». Ερώτηση 30.)

Και θα κλείσω με το τραγούδι που σας είπα.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

«Θυμάμαι την Μαρία»

M.K. book cover

Όπως θα καταλάβατε από το εξώφυλλο του βιβλίου που βλέπετε, ο τίτλος του post, είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του Μένη Κουμανταρέα. Ο χθεσινός θάνατός του, μου θύμισε τη γνωριμία μου μαζί του το 1995. Έτσι,  αποφάσισα να κάνω αυτό το μικρό αφιέρωμα για ΄κείνον.
Ο λόγος της γνωριμίας μου μαζί του, ήταν ακριβώς αυτό το βιβλίο του, το  «Θυμάμαι την Μαρία».  Μαρία, είναι η Μαρία Κάλλας. Και το βιβλίο, είναι ένα είδος μακριάς συνέντευξης σε κάποιο δημοσιογράφο, ενός πενηντάρη Κερκυραίου ταβερνιάρη,του Αλφρέδου. Ο λόγος που ο δημοσιογράφος, πάει στην Κέρκυρα για να πάρει συνέντευξη από αυτόν τον απλό άνθρωπο,  είναι γιατί μαζεύοντας διάφορες πληροφορίες για την Κάλλας, ανακάλυψε ότι αυτός την είχε γνωρίσει προσωπικά την Κάλλας!  Το καλοκαίρι του 1957, ο Αλφρέδο, ένα δεκαεφτάχρονο -τότε- αγόρι από την Κέρκυρα, δούλευε γκαρσόνι στο Ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρεττάνιας. Εκείνη ακριβώς την εποχή, είχε έρθει η Κάλλας στην Αθήνα για να δώσει συναυλία στο Ηρώδειο. Κι εκεί, όχι μόνο τη συνάντησε ο Αλφρέδο, αλλά η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια αμοιβαία συμπάθεια ανάμεσα στους δύο, που είχε μάλιστα σαν αποτέλεσμα, να τραγουδήσει η Κάλλας αποκλειστικά γι΄ αυτόν, μέσα στο δωμάτιό της. Το βιβλίο έχει εξαιρετικές περιγραφές της Κάλλας, όπως και εκείνης της εποχής, Η ιστορία αυτή μου άρεσε πάρα πολύ, κι επειδή  παρόλο που δεν μου άρεσε ποτέ η όπερα, θεωρούσα και θεωρώ τη φωνή της Κάλλας κάτι το θεϊκό, σκέφτηκα να μεταφέρω το βιβλίο  στον κινηματογράφο. Έτσι βρήκα έναν κοινό γνωστό, και ήρθα σε επαφή με τον Μένη Κουμανταρέα. Ήταν ένας εξαιρετικά ευγενικός, συμπαθητικός και απλός άνθρωπος. Συναντηθήκαμε εκείνη τη χρονιά τρεις ή τέσσερις φορές, όλες στην Φωκίωνος Νέγρη, στην Κυψέλη. Την πρώτη φορά συναντηθήκαμε για να του πω την ιδέα μου και να μου δώσει την άδεια, πράγμα που έκανε γιατί του άρεσε, κατ’ αρχήν η ιδέα. Μετά τον ξαναείδα, πρώτα για να συζητήσουμε κάποιες λεπτομέρειες για το σενάριο, ύστερα για να του δώσω να διαβάσει το έτοιμο σενάριο, μετά από κάποιο καιρό, και τέλος για να μου πει την γνώμη του για το σενάριο, που του άρεσε. Δυστυχώς, για λόγους οικονομικούς, δεν μπόρεσα να κάνω ποτέ την παραγωγή αυτής της ταινίας. Έχω όμως, ακόμα και το σενάριο και το βιβλίο, που το εξώφυλλό του είναι αυτό που βλέπετε, όπως σας είπα. Κοιτάζοντας το βιβλίο είδα ότι η πρώτη του έκδοση, ήταν το 1994, δηλαδή είκοσι χρόνια πριν από τον θάνατό του! Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post-αφιέρωμα στη μνήμη του. Θα κλείσω με ένα εξάλεπτο βίντεο της Κάλλας όπου τραγουδάει σε συναυλία του 1958, κοντά δηλαδή στην εποχή που την «γνώρισε» ο Αλφρέδο. Λέει την Άρια «Casta Diva», όπου – όπως έχω γράψει σε παλιότερο post, μπορεί κανείς να  «δει» την μουσική της εισαγωγής στο πρόσωπο της Κάλλας. Πριν το βίντεο, όμως, θέλω να σας αντιγράψω από το βιβλίο, μία μικρή περιγραφή από τη συναυλία τού 1957 στο Ηρώδειο, που έχει μία χαρακτηριστική στιγμή της εποχής:
 «…Λίγο πριν το κοντσέρτο αρχίσει, μπήκε ο Καραμανλής, νέος, κορακάτος, με άσπρο κοστούμι και πολύ τουπέ, με τους υπουργούς του να τον ακολουθούνε σαν σκυλάκια. Εγώ δεν τους ήξερα, μα άκουγα τους διπλανούς μου που ψιθύριζαν τα ονόματα ένα ένα. Όχι, οι βασιλιάδες δεν είχαν έρθει, ίσως γιατί δύο βασίλισσες δεν χωρούσαν μαζί. Κι έβλεπες παντού, και πιο πολύ στις κάτω σειρές, μαργαριτάρια και καρφίτσες ν’ αστράφτουν πάνω στο φορέματα των κυριών. Όλες τους πουδραρισμένες, φρεσκοβαμμένες και χτενισμένες από το κομμωτήριο. Κι οι κύριοι φορούσαν παπιγιόν. Είναι ωραία να ντύνεται κανείς για να τιμήσει κάποιον, μα εκείνοι το ΄χαν παρακάνει. Σαν όλη τους η σκέψη να ήταν τι εντύπωση θα έκαναν ο ένας στον άλλον….»
Και  κλείνω αυτό το αφιέρωμα στον Μένη Κουμανταρέα, με το σύντομο βίντεο της Μαρίας Κάλλας. Μόνο που όπως θα δείτε στην αγγλική επιγραφή στην οθόνη, θα πρέπει να κάνετε «κλικ» πάνω στο You Τube κάτω δεξιά, και να πάτε να το δείτε εκεί,  γιατί δεν επιτρέπεται να το δει κανείς στο blog.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

«Το χρώμα ήταν ο Θεός»

620-667-I-G36

 

Για το Σαββατοκύριακο είχα σκοπό να ανεβάσω ένα post με ένα παλιό τραγούδι που έχει σχέση με κάποιο από τα ποιήματα που υπάρχουν στο καινούργιο βιβλίο μου, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα».  Έτυχε, όμως, σήμερα να τελειώσω τη μετάφραση του τελευταίου βιβλίου του Κρισναμούρτι που κάνω στα ελληνικά, και έχει τίτλο, «Μιλώντας για τον Θεό» .  Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν αποσπάσματα από ομιλίες και συζητήσεις που έχει κάνει ο Κρισναμούρτι και από κάποια κείμενα που έχει γράψει ο ίδιος. Κάποια από αυτά, που υπάρχουν στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, είναι από το ημερολόγιό του, που στα ελληνικά  κυκλοφορεί με τον τίτλο, «Σημειώσεις» και το έχω μεταφράσει πριν πολλά χρόνια. Διαβάζοντάς το τώρα, θυμήθηκα μια φράση του Κρισναμούρτι που μου είχε κάνει πολύ εντύπωση όταν την πρωτοδιάβασα. Είναι η φράση που έχω βάλει για τίτλο:  «Το χρώμα ήταν ο Θεός». Μία ποιητική φράση που πίσω της μοιάζει να κρύβεται κάτι εξαιρετικά βαθύ και λεπτό. Έτσι, αποφάσισα  να ανεβάσω αυτά τα δύο αποσπάσματα που υπάρχουν στο τελευταίο βιβλίο και βρήκα κι αυτήν την υπέροχη φωτογραφία που βλέπετε και έχει κάτι από την περιγραφή του Κρισναμούρτι. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, τα έχει γράψει στις Ινδίες.

            17 Νοεμβρίου 1961
Η αντανάκλαση του ηλιοβασιλέματος  ήταν μια εκθαμβωτική έκρηξη, ακριβώς όπως και το ίδιο το ηλιοβασίλεμα· γύρω από τον ήλιο που έδυε, ήταν μαζεμένα λίγα σύννεφα που είχαν αγνότητα· ήταν μια φωτιά χωρίς καπνό που δεν θα έσβηνε ποτέ. Η απεραντοσύνη αυτής της «φωτιάς» και η έντασή της, διαπέρασε τα πάντα και χώθηκε μέσα στη γη. Η γη ήταν ο ουρανός και ο ουρανός ήταν η γη. Όλα ήταν ζωντανά και ξεχείλιζαν από χρώμα και το χρώμα ήταν ο Θεός, όχι ο Θεός των ανθρώπων.
             29 Νοεμβρίου 1961
Εκείνο το ριζοχώραφο ήταν μαγικό· ήταν τόσο εκπληκτικά πράσινο, τόσο πλούσιο και εκπληκτικό, τόσο απίστευτο που σου πήρε τον νου και την καρδιά. Το κοίταξες και εξαφανίστηκες, για να μην είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος. Το χρώμα αυτό ήταν ο Θεός, ήταν μουσική, ήταν αγάπη πάνω στη γη· οι ουρανοί κατέβηκαν στους φοίνικες και σκέπασαν τη γη. Αλλά αυτό το ριζοχώραφο  ήταν η ευλογία της αιωνιότητας…

 

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Μπήκαμε πια για καλά στην τέταρτη δεκαετία…

cake02 - Copy

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog από παλιά, βλέποντας και την τούρτα με τα 31 κεράκια, ίσως να θυμηθείτε ότι τέτοια εποχή είναι η επέτειος του γάμου μας με τη Στεφανία – γνωστής και ως «Άιναφετς». Όπως λέει κι ο τίτλος, καθώς σήμερα, 4 Δεκεμβρίου, κλείνουμε τα 31 χρόνια γάμου, έχουμε μπει πια για καλά στην τέταρτη δεκαετία. Είχα σχεδιάσει να βάλω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι που  κυκλοφόρησε τελευταία στα αγγλικά, («The perfume of the teachings») και είναι πρακτικά συζητήσεων με φίλες και φίλους του, όπου συζητάνε μαζί του το 1977 για το τι θα κάνουν όταν πεθάνει. Το απόσπασμα που είχα διαλέξει μίλαγε για τον γάμο, αλλά επειδή ο Κρισναμούρτι έλεγε έναν  χαρακτηρισμό για τον γάμο που δεν μου κόλλαγε για να μπει σε αφιέρωμα για επέτειο γάμου, δεν το έβαλα. Ποιος είναι  ο χαρακτηρισμός; Λέει ότι ο γάμος είναι «beastly thing». Χα, χα, χα… Ε, δεν ξέρω με ποια ακριβώς έννοια στα ελληνικά το λέει, αλλά μ’ όποια κι αν το λέει,  δεν έχει και την καλύτερη γνώμη για το γάμο. Το λεξικό έχει για τη λέξη αυτή τις ερμηνείες: επίθετο: κτηνώδης, θηριώδηςμεταφορικά: απαίσιος, αποτρόπαιος, φρικτός.  Χα, χα, χα… Εμ, είχε ακούσει τόσες ιστορίες γάμων από παντρεμένους – κάποιες υπάρχουν και σε βιβλία του –  που μόνο τέτοια γνώμη, εναντίον του γάμου θα είχε.  Γιατί όπως του είχε πει η γραμματέας του, «με το δίκιο σου έχεις αυτή τη γνώμη για το γάμο, γιατί ξέρεις γι’ αυτόν μόνο από ανθρώπους που έχουν ζήσει χάλια. Αυτοί που περνάνε καλά στο γάμο τους, δεν έχουν κανένα λόγο να έρθουν να σου πουν τον πόνο τους γι’ αυτόν». Εκείνος, απάντησε, «δεν είναι έτσι ακριβώς…», αλλά τέλος πάντων φτάνει για εδώ. Μόλις, λοιπόν, αποφάσισα να μην ανεβάσω αυτό το κείμενο, άρχισα να σκέφτομαι τι να βάλω. Και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα να βρω ένα βίντεο όπου μια ορχήστρα να παίζει το «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Μέντελσον. Και το βρήκα. Αλλά εκεί έπεσα επάνω σε κάτι που με συγκίνησε. Διευθυντής της ορχήστρας, είναι ο Κλαούντιο Αμπάντο! Με συγκίνησε γιατί τον είχα γνωρίσει προσωπικά το 1980  (34 χρόνια πριν) και είχαμε συμπαθηθεί. Είχε ένα πολύ όμορφο κι αρρενωπό πρόσωπο, που βλέποντας το σήμερα γερασμένο, μου θύμισε πόσο γεράσαμε… Και για όσους αναρωτιούνται πώς γνώρισα έναν τέτοιο, παγκόσμια γνωστό εξαιρετικό μαέστρο, να πω ότι ήταν μαέστρος της  Ορχήστρας Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union Youth Orchestra – EUYO) που είχε δημιουργηθεί  το 1976, κι όταν έμαθα γι΄ αυτήν την ορχήστρα από την Φραγκίσκη Καρόρη, που ήταν υπεύθυνη για την εκπομπή, «Ο Θαυμάσιος Κόσμος της Μουσικής», φρόντισα  να ενταχθεί και η εκπομπή σ’ αυτόν τον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό, από το 1980, για να παίρνουν μέρος νεαροί Έλληνες και νεαρές Ελληνίδες  που είχαν ταλέντο στη μουσική. Σ’ αυτή την εκπομπή έχουν βγει από παιδιά, ο διάσημος σήμερα πιανίστας Δημήτρης Σγούρος και ο επίσης διάσημος βιολιστής Λεωνίδας Καβάκος..  Αλλά αρκετά η φλυαρία που μ΄ έπιασε. Καιρός να αφιερώσω αυτό το εξαιρετικό μουσικό βίντεο στην κυρία μου. Μεγαλώστε το καρέ της εικόνας εδώ στο μπλογκ. Πέρα από τη μουσική είναι και εξαιρετικό το θέαμα.
Σας φιλώ.
Π.