«Ποιο είναι το νόημα της ζωής;»

guru
Ο τίτλος του post είναι από τη γελοιογραφία που βλέπετε, που μου θύμισε κάποια πράγματα που έλεγε ο Κρισναμούρτι για τον κόσμο των επιχειρήσεων και τον αποκαλούμενο «πνευματικό κόσμο». Αυτό συμπίπτει με μια επέτειο. Τον Ιούλιο, πριν από τριάντα χρόνια, διάβασα για πρώτη φορά ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι, που ήταν κι η πρώτη μου επαφή με τη δουλειά του, που -με διάφορους τρόπους- συνεχίζεται έως σήμερα. Θέλω να ανεβάσω κατά διαστήματα εδώ, κάποια σχετικά posts, που ελπίζω να έχουν κι ένα γενικότερο ενδιαφέρον. Έτσι σήμερα, αρχίζω με αυτή τη γελοιογραφία που ανέβασε η κόρη μου στη σελίδα της στο facebook και ένα μικρό απόσπασμα από ομιλία του Κρισναμούρτι το 1985, σχετικό με εκείνο που σατιρίζει η γελοιογραφία  που βλέπετε, όπου ο επιχειρηματίας λέει στον γκουρού που έχει πάει να τον δει με το ελικόπτερό του: «Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αλλά πες το γρήγορα γιατί έχω μια σημαντική συνάντηση σε μιάμιση ώρα».

Και να και το απόσπασμα που σας είπα:
«Είμαστε εδώ μαζί, ο καθένας σας χωριστά και ο ομιλητής, ως δυο ανθρώπινα πλάσματα, εσύ κι αυτός, όχι εκείνος κι αυτό το μεγάλο ακροατήριο, αλλά εσύ ως άτομο και ο ομιλητής που έχουν μια συζήτηση μαζί, για τις ζωές τους, για τα προβλήματά τους, για όλα τα βάσανα της ζωής· για τη σύγχυσή τους,  τις προσδοκίες τους, τις επιθυμίες τους για να πετύχουν είτε στον κόσμο των επιχειρήσεων είτε στον αποκαλούμενο θρησκευόμενο κόσμο ή τον πνευματικό κόσμο, που σημαίνει ότι η επιτυχία να φτάσει στη Νιρβάνα, στον Παράδεισο ή στη Φώτιση είναι το ίδιο με την επιτυχία στον κόσμο των επιχειρήσεων. Ελπίζω να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον».

Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Π.

 

 

 

Για το κινητό και για μία βάφτιση δίχως προηγούμενο!

images.1
Τελευταία, έχω την αίσθηση ότι στο δρόμο μιλάνε όλο και περισσότεροι στο κινητό τους οδηγώντας, χωρίς  να φοράνε ακουστικό, αλλά κρατώντας το με το χέρι στο αυτί και μάλιστα μερικοί και μερικές, με το άλλο τους χέρι καπνίζουν κι όλας – ναι, το κάνουν και γυναίκες και άντρες!!!   Κι αυτό γίνεται όχι μόνο σε αυτοκίνητα, αλλά και σε μηχανάκια και μοτοσυκλέτες! Τι να πω! Στατιστικά, έχει φανεί ότι πολλά δυστυχήματα έχουν γίνει εξαιτίας του κινητού την ώρα της οδήγησης. Το πρώτο βίντεο που σας έχω για σήμε ρα, είναι γι΄ αυτό το θέμα. Σε κάποιο κινηματογράφο στην Ιαπωνία, είχαν ένα πρόγραμμα στο κομπιούτερ, που έκανε όλα τα κινητά που ήταν ανοιχτά στην αίθουσα την ώρα της προβολής να χτυπήσουν, τη στιγμή που έδειχναν ένα ειδικά φτιαγμένο φιλμ για την περίπτωση. Δεν σας λέω παραπάνω, για να μην χαλάσω την έκπληξη αν δεν το έχετε ήδη δει. Για δείτε το.
https://www.youtube.com/watch?v=JHixeIr_6BM

Και τώρα μία βάφτιση που δεν έχει ξαναγίνει! Έχω δει μωρά να κλαίνε ή να μην κλαίνε στη βάφτισή τους, να τραβάνε τα γένια του παπά ή να κατουράνε τη στιγμή που τα βγάζουν από την κολυμπήθρα, αλλά να ρωτάει ο παπάς το μωρό αν θέλει να βαφτιστεί κι εκείνο να λέει, «όχι», δεν το έχω ξαναδεί! Βέβαια, δεν είναι μωρό, αλλά ένα δίχρονο -το πολύ τρίχρονο – κοριτσάκι, που δεν του αρέσει καθόλου η ιδέα της βάφτισής του κι ας μην είναι και  με βούτηγμα στην κολυμπήθρα!  Δείτε το φοβερό κοριτσάκι, λοιπόν.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

 

Δύο γυναίκες

αρχείο λήψης

Για σήμερα, σας έχω δύο περιπτώσεις γυναικών που επισκέφτηκαν τον Κρισναμούρτι για να μιλήσουν μαζί του.  Είναι από το τελευταίο βιβλίο που μετέφρασα το, «Η Μόνη Επανάσταση» που έχει ξανακυκλοφορήσει παλιά με τον τίτλο, «Στη Σιγή του Νου», αλλά με αρκετά λάθη.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Η πρώτη γυναίκα
Ήταν μια αρκετά νέα κυρία, καλοντυμένη, με κοντά κομμένα μαλλιά, και έδειχνε πολύ δραστήρια και ικανή. Είχε παιδιά κι από ό,τι είπε δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις για τον εαυτό της. Είχε κάποια ποιότητα σοβαρότητας. Ήταν πολύ νέα και ίσως να ήταν κάπως ρομαντική, αλλά για αυτήν η Ανατολή είχε χάσει την αύρα του μυστικισμού και αυτό ήταν πολύ καλό. Μιλούσε απλά, χωρίς κανένα δισταγμό.

«Νομίζω ότι αυτοκτόνησα μέσα μου πριν από πολύ καιρό, όταν συνέβη κάποιο γεγονός στη ζωή μου· με εκείνο το γεγονός η ζωή μου τελείωσε. Φυσικά συνέχισα εξωτερικά να φροντίζω τα παιδιά μου και όλα τα υπόλοιπα, αλλά μέσα μου έχω σταματήσει να ζω».

Δεν νομίζετε, κυρία, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι – είτε το ξέρουν είτε όχι – αυτοκτονούν; Η ακραία του μορφή είναι  να πηδήξεις από το μπαλκόνι. Αλλά αρχίζει, πιθανόν, όταν υπάρξει η πρώτη εσωτερική αντίσταση σε ό,τι συμβαίνει και απογοήτευση. Χτίζουμε ένα τοίχο γύρω μας, που πίσω του ζούμε τη χωριστή ζωή μας – παρόλο που μπορεί να έχουμε συζύγους και παιδιά. Αυτή η χωριστή ζωή είναι η ζωή της αυτοκτονίας, και αυτή είναι η αποδεχτή ηθική της θρησκείας και της κοινωνίας. Οι πράξεις της χωριστικότητας ανήκουν σε μία αλυσίδα που οδηγεί στον πόλεμο και στην αυτοκαταστροφή. Ο ψυχολογικός διαχωρισμός είναι αυτοκτονία, είτε του ατόμου, είτε της κοινότητος, είτε του έθνους. Καθένας θέλει να ζήσει μια ζωή αυτοπροβολής, εγωκεντρικής δραστηριότητας, και με την θλίψη του αυτοεγκλωβισμού της προσαρμογής στο σύνολο. Είναι αυτοκτονία όταν πηγαίνετε χέρι-χέρι με την πίστη και το δόγμα. Πριν από το γεγονός που σας συνέβη, είχατε επενδύσει τη ζωή σας και όλα όσα κάνατε στον έναν ενάντια στους πολλούς, και όταν αυτός ο ένας πεθαίνει ή ο Θεός σου καταρρέει, η ζωή σου χάνεται μαζί του και δεν έχεις κανένα λόγο για να ζεις. Αν κανείς είναι τρομερά έξυπνος, εφευρίσκει κάποιο νόημα για τη ζωή –κάτι που  κάνουν από πάντα οι κάθε είδους «ειδικοί» – αλλά τη στιγμή που παραδίνεσαι σ’ αυτό τα νόημα, έχεις ήδη αυτοκτονήσει. Κάθε ψυχολογική παράδοση – είτε στο όνομα του Θεού είτε στο όνομα του Σοσιαλισμού ή στο όνομα οτιδήποτε άλλου – είναι αυτοκαταστροφή.

Εσείς, κυρία –και αυτό δεν το λέω με σκληρότητα– πάψατε να υπάρχετε επειδή δεν μπορούσατε να πάρετε αυτό που θέλατε· ή επειδή το είχατε και σας το πήραν· ή επειδή θέλατε να περάσετε από μια ειδική, μια ορισμένη πόρτα, που ήταν ερμητικά κλειστή. Όπως η λύπη και η ευχαρίστηση είναι αυτό-εγκλωβιστικά, έτσι κι η παραδοχή και η επιμονή γεννάνε το δικό τους σκοτάδι του χωρισμού. Δεν ζούμε· διαρκώς αυτοκτονούμε. Η ζωή αρχίζει όταν η πράξη της αυτοκτονίας σταματήσει.

«Καταλαβαίνω τι εννοείτε. Βλέπω τι έχω κάνει. Αλλά τώρα τι μπορώ να κάνω; Πώς μπορώ να γυρίσω πίσω από τα πολλά χρόνια αυτού του θανάτου;»

Δεν μπορείτε να γυρίσετε πίσω· αν γυρίζατε πίσω θα ακολουθούσατε πάλι το παλιό μοντέλο και η λύπη θα σας κυνηγούσε όπως ένα σύννεφο που το πηγαίνει ο άνεμος. Το μόνο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να δείτε τώρα ότι το να ζει κανείς τη δική του ζωή, χωριστά, κρυφά, απαιτώντας τη συνέχιση της ευχαρίστησης, είναι το να προσκαλείς τον διαχωρισμό του θανάτου. Στον διαχωρισμό δεν υπάρχει αγάπη. Η αγάπη δεν έχει ταυτότητα. Η ευχαρίστηση και το κυνήγι της, χτίζουν τον διαχωριστικό τοίχο της διαίρεσης. Δεν υπάρχει θάνατος, όταν κάθε ψυχολογική παράδοση σε οτιδήποτε σταματά. Και η πόρτα που είναι  ανοιχτή, είναι η αυτογνωσία.

Η δεύτερη γυναίκα

Ήταν μία νέα γυναίκα, αρκετά όμορφη και πολύ καλοντυμένη· έδειχνε ανυπόμονη και δυναμική. Είχε έρθει με τις δύο μικρές της κόρες, αλλά τις άφησε έξω να παίζουν. Είπε ότι ο σύζυγός της δούλευε σε κάποια εταιρία και η ζωή κυλούσε. Είχε μια παράξενη θλίψη που την κάλυπτε με γρήγορα χαμόγελα.
Ρώτησε: «Τι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, κύριε; Είμαστε παντρεμένοι με τον άντρα μου εδώ και μερικά χρόνια. Υποθέτω ότι αγαπιόμαστε, αλλά υπάρχει κάτι σ’ όλο αυτό που λείπει έντονα».
– Θέλετε πραγματικά, κυρία,  να το κοιτάξετε πολύ βαθιά αυτό;
– Ναι, ήρθα από μακριά για να μιλήσω μαζί σας γι’ αυτό το θέμα.
– Ο σύζυγός σας δουλεύει στο γραφείο του κι εσείς στο σπίτι, έχοντας και οι δύο σας  τις φιλοδοξίες σας, τις απογοητεύσεις σας, τις αγωνίες και τους φόβους σας. Εκείνος θέλει να γίνει ένας σπουδαίο στέλεχος στη δουλειά του και φοβάται μήπως δεν το καταφέρει, κι ότι ίσως κάποιοι άλλοι ανέβουν πριν από εκείνον.  Εκείνος είναι χωμένος στις φιλοδοξίες του, στις απογοητεύσεις του, στην προσπάθειά για αναγνώριση και εσείς στα δικά σας. Εκείνος γυρίζει σπίτι κουρασμένος, εκνευρισμένος, με φόβο στην καρδιά του και κουβαλάει στο σπίτι τις εντάσεις του. Αλλά κι εσείς επίσης είστε κουρασμένη από τις δουλειές του σπιτιού, με τα παιδιά και με όλα τα υπόλοιπα. Ίσως πίνετε μαζί κάτι το βράδυ για να καλμάρουν τα νεύρα σας κι αρχίζετε μια ανήσυχη συζήτησι. Ύστερα από λίγη κουβέντα και φαγητό πέφτετε αναπόφευκτα στο κρεβάτι. Όλο αυτό είναι εκείνο που ονομάζεται συζυγική σχέση – ο καθένας ζει μέσα στη δική του εγωκεντρική δραστηριότητα, και συναντιέται με τον άλλον στο κρεβάτι – όλο αυτό ονομάζεται αγάπη. Φυσικά υπάρχει και λίγη τρυφερότητα, λίγη φροντίδα, ένα δυο χάδια στο κεφάλι των παιδιών. Ύστερα θα έρθουν τα γηρατειά και τέλος ο θάνατος. Αυτό είναι ό,τι γενικώς ονομάζεται ζωή σ’ ένα γάμο. Κι εσείς αποδέχεστε αυτό τον τρόπο ζωής.
– Και τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς; Ανατρεφόμαστε μέσα σ’ αυτό, εκπαιδευόμαστε γι’ αυτό. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια, να έχουμε μερικά από τα αγαθά της ζωής. Δεν βλέπω τι άλλο θα μπορούσε να κάνει κανείς».
– Είναι η επιθυμία για ασφάλεια που μας δένει; Ή είναι η συνήθεια, η αποδοχή των μοντέλων της κοινωνίας, όπως η ιδέα του γάμου δύο ανθρώπων και της οικογένειας; Σίγουρα σε όλα αυτά υπάρχει πολύ λίγη ευτυχία.
– Υπάρχει κάποια ευτυχία, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά που πρέπει να κάνει κανείς, πάρα πολλά για τα οποία πρέπει να ενδιαφερθεί. Είναι πάρα πολλά εκείνα που πρέπει να διαβάσει κανείς, εάν θέλει να είναι καλά πληροφορημένος. Δεν υπάρχει πολύς χρόνος για να σκεφτόμαστε. Προφανώς δεν είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι, αλλά απλώς συνεχίζουμε να ζούμε.
– Όλο αυτό ονομάζεται ζωή μέσα σε μια σχέση, αλλά προφανώς δεν υπάρχει καθόλου βαθιά σχέση. Μπορεί σωματικά να είσαι για λίγο μαζί με τον άλλον, αλλά ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο απομόνωσης, θρέφοντας τα δικά του βάσανα και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά συνάντηση, όχι απλώς σωματικά, αλλά σε ένα πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο πλατύ επίπεδο. Το λάθος είναι της κοινωνίας και του πολιτισμού όπου έχουμε ανατραφεί και όπου τόσο εύκολα παγιδευόμαστε — έτσι δεν είναι; Η κοινωνία είναι μία σάπια, μία διεφθαρμένη και ανήθικη κοινωνία που την έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι οι άνθρωποι. Η κοινωνία πρέπει να αλλάξει, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνον όταν αλλάξουν τα ανθρώπινα πλάσματα που την έχουν φτιάξει.
– Ίσως εγώ να μπορώ να καταλάβω αυτά που λέτε και πιθανόν να αλλάξω, αλλά τι θα γίνει μ’ εκείνον; Του δίνει πολλή ευχαρίστηση να αγωνίζεται, να πετυχαίνει, να γίνεται κάποιος. Δεν πρόκειται να αλλάξει και έτσι ξαναβρισκόμαστε πάλι εκεί που ήμασταν: εγώ αδύναμα να προσπαθώ να διαπεράσω το κλείσιμό μου και εκείνος όλο και περισσότερο να στερεώνει το στενό κελί της ζωής του. Οπότε τι νόημα έχουν όλα αυτά που λέτε;
– Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα σ’ αυτό το είδος ζωής. Είμαστε εμείς που έχουμε κάνει έτσι αυτή τη ζωή, με την καθημερινή ωμότητα και ασκήμια της, με τις κατά καιρούς αναλαμπές απόλαυσης· οπότε, εμείς πρέπει να πεθάνουμε ψυχολογικά ως προς όλα αυτά. Ξέρετε, κυρία, πραγματικά δεν υπάρχει αύριο ψυχολογικά. Το ψυχολογικό αύριο, είναι επινόηση της σκέψης για να εκπληρώνει τις σκάρτες φιλοδοξίες και επιθυμίες της. Η σκέψη φτιάχνει αυτά τα πολλά αύριο, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τέτοιο αύριο. Το να πεθάνεις για κάτι του αύριο, σημαίνει να ζεις με πληρότητα σήμερα. Όταν το κάνεις, ολόκληρη η ζωή σου αλλάζει. Γιατί η αγάπη δεν είναι το αύριο, η αγάπη δεν είναι αντικείμενο της σκέψης, η αγάπη δεν έχει παρελθόν ή μέλλον. Όταν ζεις με πληρότητα σήμερα, υπάρχει σ’ αυτό μεγάλη ένταση και στην ομορφιά του –που δεν την αγγίζει η φιλοδοξία, η ζήλεια ή ο χρόνος– υπάρχει επικοινωνία, όχι μόνον με τον άνθρωπο αλλά και με τη φύση, με τα λουλούδια, με τη γη και με τους ουρανούς. Σ’ αυτό υπάρχει η ένταση της αθωότητας· και τότε το να ζεις έχει ένα τελείως διαφορετικό νόημα.

 

 

Οι Αρραβώνες

Πριν λίγο καιρό βρήκα σε DVD όλες τις κωμωδίες «Καραγκιόζη» που είχα κάνει με τον Ευγένιο Σπαθάρη, όταν ήμουν στην ΕΡΤ, όπως σας είχα γράψει και σε παλιότερο post αφιερωμένο στον Ευγένιο με την κωμωδία, «Ο Καραγκιόζης Γιατρός» που μπορείτε να δείτε ΕΔΩ , αλλά και σε ένα άλλο όπου ανέβασα  την κωμωδία «ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ», που αν θέλετε μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.  Σ΄αυτό το post είχε πέσει η ιδέα σε ένα σχόλιο να κάνω μια ειδική κατηγορία για τον «ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ»,  και να ανεβάζω εκεί τις κωμωδίες. Και σήμερα που θυμήθηκα ξαφνικά αυτές τις κωμωδίες, έφτιαξα και την καινούργια κατηγορία «Καραγκιόζης» ειδικά γι’ αυτές, όπου θα περάσω κι ό,τι έχω ανεβάσει από Καραγκιόζη, τα επτά χρόνια του blog.   Δείτε, λοιπόν, όσοι έχετε μεγαλώσει όπως εγώ με Καραγκιόζη -ή όσοι είστε νεώτεροι και σας αρέσει- την κωμωδία, «Οι Αρραβώνες».
Καλή διασκέδαση.
Π.

 

 

«Ζατί»;

Mafalda

Λίγο πριν, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο, που έλεγε ότι η Μαφάλντα – φαντάζομαι να ξέρετε αυτήν τη φοβερή ηρωίδα των comics – έκλεισε τα πενήντα χρόνια! Από την αρχή – τότε στα νιάτα μου- μ’ άρεσε πολύ γιατί το χιούμορ της είχε κάτι το ανατρεπτικό. Μ΄ άρεσε πολύ – μαζί με το άλλο comic τον Ντένι τον τρομερό-  και ακόμα και σή μερα διασκεδάζω πολύ διαβάζοντάς την. Έτσι αποφάσισα να της αφιερώσω το σημερινό post.
Η Μαφάλντα, λοιπόν, γεννήθηκε το 1964. Δημιουργός της είναι ο Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάδο ή , όπως υπογράφει τα comics του, Κουίνο, που σήμε ρα είναι 81 χρονών. Είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα κόμικς, που μεταφράστηκε και αναδημοσιεύτηκε σε πολλά έντυπα στον κόσμο. Η φήμη της Μαφάλντα δεν έχει μειωθεί έως σήμερα. Και φαίνεται ότι -όπως λέει ο δημιουργός της- η επιτυχία της οφείλεται και στο ότι  «οι ερωτήσεις της δεν έχουν ακόμη βρει απάντηση». Και να κάτι σημερινό της Μαφάλντα, μια συζήτηση με τον μικρό της αδελφό Νάντο, που ρωτάει κι αυτός συνέχεια, «ζατί;».

ZATI

Και να κλείσουμε με ένα σκίτσο της, πάνω σε κάτι δικό μας.

mafalda-066

Καλό βράδυ.
Π

 

Ο κόκκος του καφέ

κόκκοι
Ψάχνοντας προχθές κάποια φωτογραφία, έπεσα σε μία με κόκκους καφέ. Και έτσι όπως την είδα ξαφνικά μπροστά μου, σκέφτηκα ότι ο κόκκος του καφέ από κάτω, είναι σαν να έχεις βγάλει ένα χαμόγελο από κάποιο πρόσωπο! Ε; Κι ατάκα, θυμήθηκα μια ιστορία που μου είχαν στείλει πριν τέσσερα – πέντε χρόνια σε power-point και την κράτησα για να την ανεβάσω κάποτε εδώ επειδή μου άρεσε. Όμως την ξέχασα, μέχρι προχθές που είδα να μου… χαμογελά ο κόκκος του καφέ! Έψαξα, την βρήκα, τις έκανα ένα «χτενισματάκι» και κάποιες μικροαλλαγές και την ανέβασα. Ελπίζω να σας αρέσει. Και μια και χτες ήταν και η γιορτή του πατέρα, ας του αφιερώσουμε αυτό το post, αφού τα χρόνια πολλά ισχύουν για σαράντα μέρες.
Καλή εβδομάδα
Π.

Ο κόκκος του καφέ

Μία νεαρή κοπέλα πήγε στον πατέρα της  και του μίλησε για τη ζωή της και πώς τα πράγματα είχαν γίνει πολύ δύσκολα για εκείνη. Δεν ήξερε πώς να φτιάξει την κατάσταση και ήθελε να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια και να τα παρατήσει . Είχε κουραστεί να προσπαθεί και να παλεύει. Της φαινόταν πως μόλις λυνόταν ένα πρόβλημα, εμφανιζόταν ένα άλλο.
Ο πατέρας της, χωρίς να της πει τίποτα, την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρεις κατσαρόλες  με νερό και τις έβαλε στην ηλεκτρική κουζίνα και τις τρεις. Γρήγορα, τα νερό στις κατσαρόλες άρχισε να βράζει. Τότε, στην πρώτη κατσαρόλα έβαλε καρότα, στη δεύτερη έβαλε αυγά και στην τρί τη έβαλε μερικούς κόκκους καφέ και τα άφησε όλα να βράσουν λίγο χωρίς να πει ούτε μια λέξη.
Περίπου σε είκοσι λεπτά έκλεισε τα τρία μάτια της ηλεκτρικής κουζίνας. Έβγαλε τα καρότα έξω από το νερό και τα έβαλε σ’ ένα μπολ. Έβγαλε έξω τα αυγά και τα έβαλε σ’ ένα μπολ. Μετά έβγαλε έξω τον καφέ και τον έβαλε σε ένα φλιτζάνι. Γυρνώντας στην κόρη του την ρώτησε: «Πες μου τι βλέπεις».
«Καρότα, αυγά και καφέ», του απάντησε η κόρη του. Ο πατέρας της την έφερε πιο κοντά και της ζήτησε να αγγίξει τα καρότα και να του πώς είναι. Εκείνη το έκανε και του είπε ότι ήταν μαλακά. Μετά ο πατέρας ζήτησε από την κόρη του να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει και να πει πάλι τι παρατήρησε. Εκείνη αφού έβγαλε τα τσόφλια, είπε ότι παρατήρησε πως το αυγό μέσα ήταν σφιχτό. Στο τέλος, ο πατέρας ζήτησε από την κόρη του να πιει μια γουλιά από τον καφέ. Η κόρη του το έκανε και χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμα του καφέ. Μετά ρώτησε: «Τι σημαίνουν όλα αυτά μπαμπά»;
Ο πατέρας της τής εξήγησε ότι το καθένα από αυτά τα τρία διαφορετικά πράγματα – τα καρότα, τα αυγά και οι κόκκοι καφέ – είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή το βραστό νερό. Το καθένα, όμως, από αυτά τα τρία, αντέδρασε διαφορετικά: Τα καρότα όταν μπήκαν μέσα στο νερό ήταν δυνατά και σκληρά, αλλά, από τη στιγμή που μπήκαν στο βραστό νερό, μαλάκωσαν και έγιναν αδύναμα. Τα αυγά, ενώ ήταν εύθραυστα με υγρό εσωτερικό, το λεπτό εξωτερικό τσόφλι τους, προστάτεψε το εσωτερικό του κάθε αυγού μετά που μπήκε στο βραστό νερό και το εσωτερικό του σκλήρυνε. Οι κόκκοι του καφέ, όμως, έκαναν κάτι μοναδικό: Μετά που μπήκαν στο βραστό νερό, άλλαξαν το νερό!
«Και τώρα πες μου, ποιο απ’ αυτά είσαι εσύ;» ρώτησε ο πατέρας την κόρη του. «Όταν κάποια δυσκολία χτυπάει την πόρτα σου, πώς αντιδράς; Σαν καρότο, σαν αυγό, ή σαν κόκκος καφέ; Σκέψου το λίγο. Ποιο απ’ αυτά είσαι εσύ; Είσαι το καρότο που φαίνεται σκληρό και δυνατό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου; Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά, αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως έτσι κι εσύ  με έναν θάνατο, μ΄ έναν χωρισμό, ή μία άλλη δοκιμασία, σκληραίνει το μέσα σου, η καρδιά σου, κι ενώ το «έξω σου» μοιάζει το ίδιο, μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα κι έχει σκληρύνει η καρδιά σου;  Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ; Ο κόκκος του καφέ είναι ο μόνος που εκείνος  αλλάζει πραγματικά το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που του προκαλούν τον πόνο. Όταν το νερό ζεσταίνεται, ο κόκκος απελευθερώνει το άρωμα και τη γεύση του.
Εάν είσαι σαν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα στη ζωή σου δεν πάνε καλά, εσύ έχεις τη δύναμη να αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου; Όταν περνάς δοκιμασίες, δυναμώνεις μέσα σου ακόμα πιο πολύ; Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Σαν το καρότο, σαν το αυγό ή σαν τον κόκκο του καφέ;
Ελπίζω στη ζωή σου παιδί μου, να νοιώσεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκιά, αλλά και αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατή, όπως και αρκετό πόνο για να παραμείνεις ανθρώπινη  και να σου δώσει αρκετή εσωτερική δύναμη για να σε κάνει ευτυχισμένη. Στους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους, δεν τους συμβαίνουν πάντα και τα καλύτερα. Απλώς εκείνοι κάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη ζωή τους. Ένα λαμπρό αύρ ιο, βασίζεται πάντα πάνω σε ένα σβησμένο χθες, σε ξεχασμένο παρελθόν. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή αν δεν αφήσεις πίσω σου τις αποτυχίες σου, τα βάσανά σου και τους πόνους σου, αλλά και τις χαρές σου.
Όταν γεννήθηκες εσύ έκλαιγες και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν. Ζήσε τη ζωή σου παιδί μου έτσι ώστε στο τέλος, ενώ θα φεύγεις πια από τη ζωή, εσύ να είσαι εκείνη που θα χαμογελάει, ενώ όλοι γύρω σου θα κλαίνε.

 

Το ρούχο της Αντιγόνης

images

Το σημερινό post είναι κάπως ειδικό, καθώς έχει να κάνει με το θέατρο και ειδικότερα με την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, και την «Αντιγόνη». Το λέω αυτό ώστε όσοι δεν ενδιαφέρονται για τέτοια θέματα να μην προχωρήσουν και βαρεθούν.

Στο τέλος του 2012 με αρχές του 2013, όπως ίσως θα ξέρετε, κυκλοφόρησε στο ίντερνετ  ένα ποίημα για την Ελλάδα που έγραψε ο Γκίντερ Γκρας με τίτλο, «Η ντροπή της Ευρώπης».  Λέγοντας «ντροπή», εννοούσε όλα αυτά που συνέβαιναν στην Ελλάδα εξαιτίας της Ευρώπης και κυρίως  των συμπατριωτών του, Γερμανών. Για την περίπτωση που δεν έτυχε να το δείτε σας αντιγράφω το ποίημα του Γκίντερ Γκρας εδώ.

G.Gr.

Βρίσκεται στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε με τις αγορές· κι εσύ είσαι πια μακριά από τη Χώρα, που σου χάρισε το λίκνο.
Όσα εσύ με την ψυχή σου ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα·
κι εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: τη λεία που εσύ απλώς φυλάς.
Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσανε τον Χέλντερλιν.
Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγεις το ζωνάρι.
Σ’ εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη,
και σ’ όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που εσένα φιλοξένησε.
Όμως, έξω από τη Χώρα, οι ακόλουθοι του Κροίσου και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού, στοιβάζουν στο δικό σου θησαυροφυλάκιο.
«Πιες επιτέλους, πιες»! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων·
όμως ο Σωκράτηςμε οργή σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο έως επάνω.
Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό σου οι θεοί,
που τον Όλυμπό τους η δική σου θέληση ζητάει ν’ απαλλοτριώσει.
Στερημένη από πνεύμα, εσύ θα φθαρείς χωρίς αυτή τη Χώρα,
που το πνεύμα της, εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε. 

Διαβάζοντάς το, θυμήθηκα κάτι που έχω γράψει στα νιάτα μου σε σημειωματάριο για ένα θίασο νέων που τότε –στα 25 μου, το ’68 – συζητούσα με φίλους μου συμμαθητές από τη Σχολή του Εθνικού – τον Κώστα Στυλιάρη και τη Νίκη Τριανταφυλλίδη, που σας έβαλα link εδώ για να δείτε παλιότερα posts που έχω ανεβάσει γι’ αυτούς. Τελικά δεν καταφέραμε να φτιάξουμε το θίασο νέων ηθοποιών που θέλαμε, αλλά εμένα μου έμεινε όλη η δουλειά που είχα κάνει τότε για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, που θα τη σκηνοθετούσα, ενώ η Νί κη θα έκανε την Αντιγόνη και ο Κώστας τον Κρέοντα. Βασικό στοιχείο της δουλειάς που είχα κάνει, ήταν ότι διάβασα όλες τις Αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες όπου εμφανίζεται η Αντιγόνη. Είναι τρεις: «Η Αντιγόνη», του Σοφοκλή· «Οιδίπους επί Κολωνό», του Σοφοκλή και «Επτά επί Θήβας», του Αισχύλου. Διαβάζοντας την τελευταία, έφτασα σε κάτι στίχους από ένα μονόλογο της Αντιγόνης προς το τέλος, όπου λέει για τον νεκρό αδελφό της τον Πολυνείκη, που ο Κρέοντας λίγο πριν διέταξε να μην τον θάψουν, όπως τον αδελφό του τον Πολυνίκη. Όμως η Αντιγόνη επαναστατεί σε αυτή τη διαταγή και λέει ότι εκείνη θα τον θάψει. Σ’ αυτόν τον τελευταίο μονόλογό της, υπάρχουν κι αυτοί οι στίχοι:
«Εγώ τον τάφο, εγώ το λάκκο θα του σκάψω·
αν και γυναίκα, θα βρω τρόπο και θα φέρω
στου κόκκινου σαν βύσσινο του πέπλου μου τον κόρφο χώμα
να τον σκεπάσω, και μην πεις αλλιώς   πως θα ‘ναι
».

Εδώ, λοιπόν, ο Αισχύλος, μας λέει ότι το ρούχο της Αντιγόνης έχει ένα κόκκινο πέπλο. Αυτό σημαίνει, ότι στην επόμενη τραγωδία του Σοφοκλή, που η υπόθεσή της είναι ακριβώς η συνέχεια των «Επτά επί Θήβας», η Αντιγόνη πρέπει να φοράει ένα πέπλο –σάλι θα το λέγαμε σή μερα- που να είναι σκούρο κόκκινο! Όμως, ποτέ κανείς μέχρι σήμε ρα, δεν το έχει πάρει χαμπάρι αυτό, κι έτσι η Αντιγόνη βγαίνει πάντα, σε όσες παραστάσεις έχω δει εδώ και χρόνια, φορώντας ένα άσπρο φόρεμα, σαν αυτό που φοράει η ηθοποιός που παίζει την Αντιγόνη στη φωτογραφία που ανέβασα στην αρχή, και στη μια τραγωδία και στην άλλη.
Έτσι, είχα αποφασίσει τότε, ότι η Αντιγόνη, στην παράσταση που θα σκηνοθετούσα, θα φορούσε ένα κόκκινο σάλι. Και κάτι ακόμα, που θα έκανε πολλούς ν’ ανατριχιάσουν: Στο τέλος της παράστασης, την ώρα που αποχωρούν όλοι οι ηθοποιοί, είχα αποφασίσει ότι θ’ ακούγεται το τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, «Ακρογιαλιές, Δειλινά», που μου έδινε την αίσθηση ότι μιλάει για την Αντιγόνη κι έτσι θα συνδεόταν το τότε με το σήμε ρα.
Αλλά όπως σας είπα, ο θίασος των νέων που ετοιμάζαμε τελικά δεν έγινε κι έτσι δεν ανέβηκε η Αντιγόνη. Στις αρχές, όμως, του προηγούμενου χρόνου, διάβασα το ποίημα του Γκύντερ Γκρας για την Ελλάδα που σας αντέγραψα πιο πάνω, και ο στίχος, «φορώντας μαύρα η Αντιγόνη», μου θύμισε τους στίχους του Αισχύλου που λένε για το κόκκινο βυσσινί πέπλο που φοράει. Έτσι, σκέφτηκα τότε να ανεβάσω ένα post με όλα αυτά που σας είπα, αλλά κάποια στιγμή το παραμέλησα και ξεχάστηκε. Μέχρι προχθές, που ψάχνοντας κάτι στο ίντερνετ, ανακάλυψα ότι ο Γιάννης Τσαρούχης είχε ανεβάσει τους «Επτά επί Θήβας», το 1982, κάνοντας ο ίδιος τα κοστούμια, τα σκηνικά και τη σκηνοθεσία! Δεν το ήξερα και ενθουσιάστηκα. Πριν πολλά χρόνια είχα παρακολουθήσει μία άλλη παράσταση αρχαίας τραγωδίας του Τσαρούχη, τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη που με είχαν ενθουσιάσει και είχα γράψει τότε στο ημερολόγιό μου ότι αυτή η παράσταση είχε όλο το πνεύμα που ήθελα να έχει η παράσταση της «Αντιγόνης»  που δούλευα τότε!  Βλέποντας την παράσταση στο ίντερνετ που υπάρχει όλη, αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post, καθώς σ’ αυτήν η Αντιγόνη φορούσε ένα κόκκινο σκούρο σάλι! Έκλεψα και το τέλος για να το δείτε με τα μάτια σας και βρήκα ακόμα για αυτό το post μία εκτέλεση του τραγουδιού «Ακρογιαλιές, Δειλινά» με τη Γαλάνη. Και να πρώτα το απόσπασμα από την παράσταση του Τσαρούχη. Αν θέλετε να τη δείτε όλη (κρατάει μιάμιση ώρα) κάντε κλικ ΕΔΩ.

Και θα κλείσει το post με το τραγούδι του Τσιτσάνη, που νοιώθω λες και το είχε γράψει για την Αντιγόνη.
Σας φιλώ πολύ και συγνώμη αν σας κούρασα. Μπράβο σε όσους είχαν την αντοχή να το διαβάσουν όλο.
Π

Η επέτειος του «μαύρου»

ERT
Σαν σήμ ερα, 11 Μαίου πριν ένα χρόνο, έπεσε το «μαύρο» στην Ε.Ρ.Τ.  Θα ήθελα, λοιπόν, να αφιερώσω αυτό το post στην ΕΡΤ που γνώρισα και που μου έδωσε την ευκαιρία -εκτός των άλλων- να δημιουργήσω τον «Παραμυθά», που υπάρχει ακόμα  στη ζωή μου και τη βοηθάει σε διάφορα επίπεδα. Κάπου στα αρχεία μου ανακάλυψα μια παλιά συνέντευξή μου, σε εκπομπή της ΕΡΤ πριν πάνω από 20 χρόνια. Δυστυχώς σώθηκε μόνο ένα μικρό απόσπασμα -όχι και σε πολύ καλή κατάσταση – κι αυτό θα ανεβάσω. Αυτό το μικρό απόσπασμα πρώτα, λοιπόν, από τη συνέντευξη της δεκαετίας του ’90, όταν πια είχα παραιτηθεί και είχα κάνει τη δική μου εταιρία, όπου απαντάω στην πρώτη ερώτηση, «πώς έφτιαξα το παιδικό πρόγραμμα».


Και θα κλείσουμε, βέβαια, με ένα επεισόδιο «Παραμυθά» εκείνης της εποχής, που είναι και επίκαιρο, γιατί έχει να κάνει με καλοκαίρι, θάλασσα και παγωτό ξυλάκι.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

«Τι είναι η πολιτική, μπαμπά»;

BOY

Ε, καλά!!!… Μόλις πριν λίγο, πάνω που ετοίμαζα ένα ποστ για σήμερα, μου έστειλαν αυτό το ανέκδοτο, που μ΄ έκανε να γελάσω πάρα πολύ! Ε, δεν μπορώ να μην το ανεβάσω επιτόπου, γιατί είναι και εξαιρετικά επίκαιρο! Διαβάστε το και θα καταλάβετε.
Καλή εβδομάδα.
Π

Ένα δωδεκάχρονο αγόρι, βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του:
– Τι είναι η πολιτική μπαμπά;
Ο πατέρας, φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια  ωρίμανσης, του απαντάει με ένα  παράδειγμα:
– Κοίταξε, παιδί μου. Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια: πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα  μέσα στο σπίτι.  Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν τις  Τράπεζες , στηρίζω την  οικονομία του σπιτιού.  Η υπηρέτρια, είναι σαν τους  εργαζόμενους, κάνει όλες  τις εργασίες που πρέπει να γίνουν.  Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα  όσα συμβαίνουν γύρω της. Τέλος, το αδελφάκι σου,  το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλον της χώρας.  Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για  τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει;
– Εντάξει, μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του.
Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί. Πηγαίνει στην  κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει τη μητέρα του να κοιμάται μόνη της στο κρεβάτι. Ο πατέρας του άφαντος. Τον πιάνει  πανικός!
Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους. Πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια γονατισμένη στα τέσσερα και τον πατέρα του πίσω της! Κάγκελο ο πιτσιρίκος …
– «Τι να κάνω;», σκέφτεται, «να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τι κάνουν ο μπαμπάς με την υπηρέτρια· να διακόψω τον μπαμπά; Ντρέπομαι. Και ποιος θα αλλάξει το μωρό; Εγώ δεν ξέρω να το κάνω»…
Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο.
Το επόμενο μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:
– Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;
– Ναι, μπαμπά, τα σκέφτηκα.
– Και τι συμπέρασμα έβγαλες;
Να σου πω μπαμπά: Όταν η κυβέρνηση κοιμάται,  οι τράπεζες πηδάνε τους εργαζόμενους, η  κοινή γνώμη αδιαφορεί, και το μέλλον της χώρας είναι χωμένο στα σκατά

 

 

«Casa di Macaroni»

775f86596gh8

Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι από μία τηλεοπτική σειρά 26 επεισοδίων, που έκανα την παραγωγή της το 1991 για το MEGA, την κωμωδία, «Casa di Macaroni». Τη θυμήθηκα ψάχνοντας κάτι άλλο στο ίντερνετ κι έτσι έγινε και θυμήθηκα ότι σε κάποιο από τα επεισόδια είχα βάλει να παίξει το παιδάκι μου -μετά από «Σπίτι για πέντε», που σας είχα πει εδώ πριν μερικά posts – και βρήκα και τη σκηνή. Χα, χα, χα… Θα καταλάβετε γιατί γελάω όταν δείτε τη σκηνή. Αλλά να σας πω πρώτα δυο λόγια για τη σειρά.
Μετά από έναν γάμο από παράφορο έρωτα, η Μαργαρίτα Χατζηγεωργίου καταλήγει στο διαζύγιο. Και στα 28 της, αποφασίζει να κάνει την πρώτη της δουλειά, κι ανοίγει στο Κολωνάκι ένα σικ εστιατόριο, το «Casa di Macaroni». Το μεγάλο δράμα της Μαργαρίτας είναι ότι δεν βρίσκει μάγειρα και αναγκάζεται να προσλάβει στη θέση του σεφ τον πρώην σύζυγό της, τον Δημήτρη Αποστολόπουλο, έναν τύπο πλέι μπόι, με τον οποίο είναι ακόμη ερωτευμένη, παρόλο που δεν θέλει να το παραδεχθεί. Αλλά και ο Δημήτρης, έχοντας ξεκοκαλίσει όλη την πατρική περιουσία, αναγκάζεται για πρώτη φορά στη ζωή του να κάνει κάτι για να κερδίζει το ψωμί του. Ανάμεσα σε ιταλικές σπεσιαλιτέ και πικάντικες συνταγές, το τρελούτσικο προσωπικό, την ιδιόρρυθμη ιδιοκτήτρια και τις παραξενιές των πελατών δημιουργούνται πλήθος από εύθυμες και αλλοπρόσαλλες περιπέτειες,  και μία από αυτές είναι και η σκηνή που θα δείτε. Σε κάποια στιγμή, εμφανίζεται μία νέα γυναίκα που είχε παλιότερα σχέση με τον Δημήτρη. Μαζί της έχει ένα πεντάχρονο αγοράκι, που το έχει «δανειστεί» από φίλους της, λέγοντας ψέμματα ότι είναι ένα εξώγαμο που έκανε με τον Δημήτρη που δεν το ξέρει γιατί το έκανε αφού την είχε παρατήσει.
Πρωταγωνιστές στη σειρά ήταν: η Βάσια Παναγοπούλου, ο Γιάννης Ζαβραδινός, ο Μιχάλης Γιαννάτος, η Χίλντα Ηλιοπούλου, ο Δημήτρης Βερύκιος, ο Σταύρος Μαυρίδης  και ο Θωμάς Παλιούρας, ενώ στα επεισόδια έπαιξαν πολλοί γνωστοί ηθοποιοί ως guest stars. Η σκηνοθεσία ήταν του Δημήτρη Αρβανίτη και το σενάριο της Μαργαρίτας Σαμπάνη.
Και τώρα, μπορείτε να δείτε τη σκηνή με τον Κωνσταντίνο -το «πεντάχρονο αγοράκι»- που σας είπα στην αρχή  και θα καταλάβετε γιατί γέλαγα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.