«Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη»;

arion
Υπάρχουν κάποιες κατηγορίες posts που τις έχω παραμελήσει. Μια από αυτές είναι και τα «Τραγούδια που αγάπησα».  Το πώς τη θυμήθηκα έχει πλάκα.  Έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση και ξαφνικά λέγανε για κάποια εκδήλωση στο εξωτερικό όπου πήρε μέρος η Σοφία Λόρεν! Μου έκανε πολύ εντύπωση γιατί νόμιζα ότι πια θα είχε πεθάνει. Ήταν από τις αγαπημένες μου στα νιάτα μου. Μάλιστα τότε, στη δεκαετία του ’50,  που ο Ιταλικός κινηματογράφος μας άρεσε πολύ, άλλοι προτιμούσαν την Τζίνα Λολομπριγκίτα κι άλλοι την Σοφία Λόρεν – ήταν οι «Λολομπριγκιτικοί» και οι  «Λορενικοί», κι εγώ ήμουν «Λορενικός». Χα, χα, χα… Τι θυμήθηκα!!!…
Η ζωγραφιά από το αρχαίο αγγείο που βλέπετε, δείχνει ένα παιδί πάνω σ’ ένα δελφίνι. Ίσως απ΄ αυτήν να είναι εμπνευσμένο το εγγλέζικο μυθιστόρημα, «Το παιδί και το Δελφίνι», που πάνω του βασίστηκε η ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστές τη Σοφία Λόρεν και τον Άλαν Λαντ κι εκεί ακούγεται η Σοφία Λόρεν να τραγουδάει στα Ελληνικά το τραγούδι που θυμήθηκα, το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;». Η δράση της ταινίας, εκτιλίσσεται στην Ύδρα, ενώ σκηνές έχουν επίσης γυριστεί στην Ακρόπολη των Αθηνών, στο θέατρο της Επιδαύρου, στα Μετέωρα, ακόμα και στα «Αστέρια» της Γλυφάδας!  Θυμάμαι μάλιστα ότι είχε πέσει πολύ πλάκα, γιατί λέγανε οι Έλληνες τεχνικοί που είχαν πάρει μέρος στο γύρισμα, ότι στην Ακρόπολη, στις σκηνές όπου ο Άλαν Λαντ και η Σοφία Λόρεν ήταν δίπλα ο ένας στον άλλον, επειδή η Σοφία Λόρεν ήταν πολύ ψηλή κι ο Άλαν Λαντ πολύ κοντός, έσκαβαν μια φαρδιά λακκούβα κι έμπαινε η Λόρεν μέσα για να φαίνεται στο πλάνο λίγο πιο κοντή από τον Άλαν Λαντ!  Χα, χα, χα… Η ταινία αυτή, είναι η  πρώτη αμερικάνικη παραγωγή που ήρθε στη χώρα μας για γυρίσματα και ήταν η αφετηρία για τις επόμενες που ακολούθησαν. Ήταν επίσης η πρώτη εμφάνιση της Sophia Loren, στα 23 της σε αμερικάνικο έργο. Και όλο αυτό έγινε ύστερα από παράκληση της Βασίλισσας Φρειδερίκης στη Σοφία Λόρεν! Ναι, η Φρειδερίκη ανακατευόταν σε διάφορα, αλλά όχι μόνο σε τέτοια, αλλά κυρίως στα πολιτικά. Γι’ αυτό κι όταν κάποτε έγινε βασιλιάς ο γιος της, ο Κωνσταντίνος, στις διαδηλώσεις που γίνονταν εναντίον του, ένα από τα συνθήματα που φώναζαν ήταν και το, «Δεν σε θέλει ο λαός, πάρ’ τη μάνα σου και μπρος…».  Χα, χα, χα… Πολλά θυμήθηκα με αυτό το τραγούδι!  Η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι η ιστορία μιας  μιας φτωχής σφουγγαρούς,στην Ύδρα που βρίσκει στο βυθό ένα αρχαίο άγαλμα, το «παιδί και το δελφίνι». Για αυτό θα ενδιαφερθεί ένας Αμερικανός αρχαιολόγος που υποδύεται ο Alan Ladd, αλλά  και ένας διάσημος αρχαιοκάπηλος που στην αρχή κερδίζει την εύνοια της Loren αλλά τον τελευταίο λόγο θα έχει ο έρωτάς της για τον αρχαιολόγο. Η ταινία έγινε μεγάλη επιτυχία, κι έκανε διάσημη την Ύδρα από το 1957 που γυρίστηκε η ταινία εκεί. Γι’ αυτό και πριν μερικά χρόνια, το 2006 νομίζω, έστησαν εκεί το άγαλμα που βλέπετε, με αφιέρωση στην ταινία.

Boy and Dolphin

 Ε, και τώρα, μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι και να δείτε την Σοφία Λόρεν να το τραγουδάει στον Άλαν Λαντ, ενώ τη συνοδεύει με την κιθάρα του ο Τώνης Μαρούδας, ένας από τους τρεις καλύτερους τραγουδιστές της εποχής, μαζί με τον Φώτη Πολυμέρη και τον Νίκο Γούναρη, που ακόμα έχω τις φωνές τους στ΄ αυτιά μου, από το ραδιόφωνο στο σπίτι που η μάνα μου το είχε όλη μέρα ανοιχτό!
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Και κάτι του Μπρεχτ…

B.B.1

Πιθανόν να αναγνωρίσατε  στη φωτογραφία τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Πού τον θυμήθηκα θα μου πείτε… Ε, είναι κι αυτό αποτέλεσμα μιας σειράς συνειρμών. Όπως ξέρετε, όσοι παρακολουθείτε το blog εδώ και εφτά χρόνια που το δουλεύω, πάρα πολύ σπάνια βάζω post που να έχει σχέση με την πολιτική, καθώς δεν πιστεύω ότι από εκεί θα έρθει γενικότερα κάποια λύση  για τον άνθρωπο και ειδικότερα στον τόπο μας. Όπως έχω γράψει πριν καιρό, παίρνοντας κάτι από ένα κείμενο του Κρισναμούρτι, πρέπει να αλλάξουμε οι ίδιοι βαθιά μέσα μας, κι όχι να περιμένουμε «απ΄έξω». Αλλά τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών, με εντυπωσίασαν πολύ δυσάρεστα – θα καταλάβετε πιο κάτω γιατί – και πάνω εκεί που ετοιμαζόμουν να βάλω ένα post με φωτογραφίες από το σπίτι μας πλημμυρισμένο με λουλούδια, που τράβηξα προχθές, ξαφνικά, από το πουθενά θυμήθηκα μια φράση του Μπρεχτ, που είχα δει σε μια ταμπέλα στο θέατρό του, το Berliner Ensemble, στο πάλαι ποτέ Ανατολικό Βερολίνο που το είχα επισκεφτεί στα 23 μου, το 1966. Γι’ αυτήν την επίσκεψη έχω ανεβάσει εδώ δύο από τα πιο αγαπημένα μου posts, που αν θέλετε μπορείτε να τα δείτε στα link  που σας έχω βάλει για το  Α΄Μέρος και για το Β΄ Μέρος, Η ταμπέλα, λοιπόν, που είχα δει τότε έλεγε:  «Τι είδους καιροί είναι αυτοί, που το να μιλήσεις για δέντρα είναι σχεδόν εγκληματικό, επειδή  συνεπάγεται σιωπή για τόσες πολλές φρίκες;»  και ατάκα θυμήθηκα ένα ποίημά του για τον φασισμό, που παλιά -το 1978- το είχε μελοποιήσει ο Μικρούτσικος και το είχε τραγουδήσει υπέροχα, η Μαρία Δημητριάδη. Κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post. Και πρώτα το ποίημα του Μπρεχτ:

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι  κ ρ ύ β ε ι μέσ΄ στα δόντια του… το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του… το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά.. στα περασμένα.
Οι μ ά σ κ ε ς του… με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του… για μένα.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος… τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ΄αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του.. το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας.. την ξέρει.

Μα πάλι θε ν’ απλώσει… σα χ ο λ έ ρ α
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου.. θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος… τσάκισέ τον.

Και τώρα, αν θέλετε, ακούστε εδώ και το τραγούδι.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

«Αγαπώ τα Παραμύθια»

Horisti School.B

Ο τίτλος του post είναι και ο τίτλος της εκδήλωσης του Δημοτικού Σχολείου στη Χωριστή Δράμας, που το βλέπετε στη φωτογραφία και όπου με είχε καλέσει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Σχολείου.
Τα παιδιά των τεσσάρων πρώτων Τάξεων είχαν κάνει – κάτω από αυτό τον γενικό τίτλο – μία εξαιρετική ομαδική δουλειά: Τα παιδιά τής κάθε τάξης, είχαν γράψει όλα μαζί ένα παραμύθι. Το κάθε παιδί είχε γράψει από μία σελίδα, με μία φράση και μία ζωγραφιά που είχε φτιάξει το ίδιο. Με κάλεσαν, λοιπόν, να μου τα παρουσιάσουν και να κάνω κι εγώ τη δική μου παρουσίαση. Έτσι, από τα πέντε παραμύθια – η Β΄ Τάξη έχει δύο τμήματα – το πρώτο τούς το διάβασα εγώ για να διευκολύνω τα πρωτάκια, ενώ τα άλλα διαβάστηκαν από τα παιδιά που τα είχαν γράψει. Και να τα εξώφυλλα των πέντε παραμυθιών.  που οι τίτλοι τους είναι:  Α΄Τάξη: «Το Σπίτι του Παραμυθά».  Β1΄  Τάξη: «Αγαπημένα Γουρουνάκια».  Β2΄ Τάξη: «Ο Θησαυρός του Πειρατή».  Γ΄ Τάξη:  «Η Μανιταρούπολη».   Δ΄ Τάξη:  » Ένα Παραμύθι θα σας Πω». Και να τα εξώφυλά τους.

5 COVERS.b

Δυστυχώς, το βίντεο από τις δύο παρουσιάσεις που έκανα – μία στα παιδιά και στους γονείς και άλλη μία μόνο στα παιδιά – καθώς και το διάβασμα όλων τα παραμυθιών από τα παιδιά, είναι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να ανέβει εδώ. Έτσι ετοίμασα ένα βίντεο με το παραμύθι της Α’ Τάξης που διάβασα εγώ, και λίγο από το θεατρικό παιχνίδι αυτοσχεδιασμού που έκανα με τα παιδιά και με διασκέδασε πάρα πολύ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Χρόνια Πολλά

SPITI FOR 5

Κανονικά Τετάρτη, 21 του μήνα, θα έπρεπε να ανεβάσω post από την επίσκεψή μου στη Χωριστή Δράμας, όπου πήγα μετά την Κέρκυρα. Αλλά για άλλη μια φορά -ζητώντας συγνώμη από τα παιδιά στη Δράμα που περιμένουν το post – θα ανεβάσω κάτι άλλο, όχι όμως επειδή σκέφτηκα κάτι άλλο, αλλά επειδή γιορτάζει το παιδάκι μου και θέλω να του κάνω ένα δωράκι από την παιδική του ηλικία, από τα οχτώ του, φέτος που έκλεισε τα 30.  Είναι ένα βίντεο με δύο μικρά αποσπάσματα: το ένα είναι από το μίνι σίριαλ, «Σπίτι για πέντε» που παίχτηκε στο  MEGA, το 1992 και το άλλο είναι από την πρώτη συνέντευξη που έδωσε ποτέ, στην ενημερωτική εκπομπή που είχε τότε ο Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης και που είναι στο πλάνο που βλέπετε και που το διάλεξε, το σύστημα να βάλει πρώτο. Θα μπορούσε να έχει βάλει την Ελένη Μενεγάκη, που ήταν τότε παρουσιάστρια στο MEGA και κάνει μία μικρή εισαγωγή πριν την εκπομπή, και θα την δείτε με κόκκινα μαλλιά!  Στο απόσπασμα από το σήριαλ, εκτός από τον Κωνσταντίνο, μπορείτε να δείτε σε μια αστραπιαία εμφάνιση και την «Μάγισσα Άιναφτες», και την ανεψιά μου την Μαργαρίτα που σας έχω μιλήσει γι’ αυτήν εδώ, που έπαιξαν κι οι δύο για να κάνουμε οικονομία στους κομπάρσους.
Χρόνια πολλά, λοιπόν, Κώτσο, όπως και σε όλους τους Κωνσταντίνους  και τις Ελένες που γιορτάζουν
Πολλά φιλιά
Π.

 

 

Επίσκεψη στην Κέρκυρα

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Σ΄αυτόν τον τελευταίο μήνα εκδηλώσεων για τον «Παραμυθά», υπήρχαν και δύο ταξίδια. Ένα στην Κέρκυρα και ένα στη Δράμα. Ήδη σας έχω πει δυο λόγια σε προηγούμενο post και σήμε ρα έχω έτοιμο το πρώτο βίντεο από  την επίσκεψη στην Κέρκυρα, που πήγα ύστερα από πρόσκληση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 9ου Δημοτικού Σχολείου της Κέρκυρας και Δασκάλων του. Είναι η δεύτερη φορά στη ζωή  μου που πάω στην Κέρκυρα – η πρώτη ήταν πριν μισό αιώνα και κάτι, το 1963. Χα, χα, χα… Εκεί το συνειδητοποίησα αυτό, όταν με ρώτησαν σε μια συνέντευξη στην τηλεόραση, αν έχω ξαναπάει.  Στην Κέρκυρα, είχαν προγραμματιστεί δύο συναντήσεις: μία με τα παιδιά και μία με τους γονείς. Η εκδήλωση  για τα παιδιά άρχισε με δύο βίντεο του «Παραμυθά», και μετά παίξαμε διάφορα θεατρικά παιχνίδια  και μου έκαναν κάποιες ρωτήσεις. Στη συνάντηση με τους γονείς, διάβασα κάποια κείμενα από το βιβλίο μου, «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ» και κάναμε μια μικρή συζήτηση. Στο βίντεο που ετοίμασα έχω διαλέξει κάποια  ενδεικτικά αποσπάσματα, γιατί το υλικό που γυρίστηκε είναι πολύ μεγάλο και δεν το «σηκώνει»  το blog. Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι από τη συνάντησή μου με τα παιδιά. Κι αν σας κάνει κέφι, δείτε το βίντεο, που κρατάει οκτώ λεπτά.
Καλό βράδυ.
Ν.Π.

 

 

Παραμύθι

Όπως σας είπα σε προηγούμενο post την περασμένη εβδομάδα είχα πάει για εκδηλώσεις στην Κέρκυρα και στη Χωριστή Δράμας. Υπολόγιζα να ανεβάσω βίντεο από αυτές τις εκδηλώσεις, αλλά δυστυχώς τα βίντεο που γυρίστηκαν είναι πολύ μεγάλα και χρειάζονται μοντάζ. Συμπτωματικά μου έστειλαν χθες ένα βίντεο με ένα ανέκδοτο και όχι πολύ γνωστό τραγούδι του Χρήστου Θηβαίου που έχει τίτλο, «Παραμύθι» και που το αφιερώνει αρχίζοντας στα τρία παιδιά του – δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Παλιότερα, είχα ανεβάσει ένα post για το πώς γνώρισα προσωπικά τον Χρήστο στα Χανιά, που αν δεν το έχετε δει μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ. Θα ήθελα, λοιπόν, σή μερα να αφιερώσω αυτό το τραγούδι στα παιδιά των δύο Δημοτικών Σχολείων που επισκέφτηκα, βάζοντας εδώ και δύο φωτογραφίες για να τα γνωρίσετε.
Πρώτα, τα παιδιά του 9 ου  Δημοτικού Σχολείου της Κέρκυρας, που επισκέφτηκα πρώτα.
CORFU.1

Και η φωτογραφία από το Δημοτικό Σχολείο Χωριστής Δράμας.
DRAMA.1

Και θα κλείσουμε το post με το τραγούδι, «Παραμύθι», του Χρήστου Θηβαίου.
Θα τα πούμε μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Θέλουν να σκοτώσουν την… Κρήτη

1524609_570356776385252_433863375_n_zps03596eb2

Για άλλη μια φορά θα αναβάλω το post για την επίσκεψή μου στην Κέρκυρα, όπως και το άλλο από την επίσκεψη στη Χωριστή Δράμας. Ο λόγος είναι δυσάρεστος: Ίσως  ξέρετε ήδη ότι ετοιμάζονται να ρίξουν χημικά όπλα από τη Συρία στη Μεσόγειο, Δυτικά της Κρήτης! Το ξέρω εδώ και μέρες και μου το ξαναθύμησε η «Άιναφετς»  με το post που ανέβασε στο blog  της σήμε ρα. Οπότε, να μην ξαναγράφω τα ίδια, αφού εκεί μπορείτε να δείτε όλες τις λεπτομέρειες της οικολογικής καταστροφής που ετοιμάζεται να γίνει, κάνοντας κλικ  ΕΔΩ  Τώρα: Συλλογή υπογραφών γίνεται  στο site avaaz κι όσοι είστε και στο face book, μπορείτε να πάτε με ένα κλικ   ΕΔΩ.
Και θέλω να κλείσω αυτό το post με ένα από τα καλύτερα video clip που έχουν γίνει για την Κρήτη -σας είχα ανεβάσει ένα άλλο παλιότερα- και που εκεί υπάρχουν και τα υπόλοιπα.
Καλό απόγευμα.
Π.

 

 

Για τη γιορτή της μητέρας και μια παράκληση

images (2)
Όπως κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυρι ακή του Μάη, έτσι κι αύρ ιο 11 του μήνα, είναι η Γιορτή της Μητέρας. Από χθες σκεφτόμουν αν θα γράψω  κάτι για την γιορτή της μητέρας ή αν θα ανεβάσω ποστ για την επίσκεψή μου στην Κέρκυρα. Είχα γράψει  κι άλλη φορά για την ημέρα της μητέρας, και γενικά τη γνώμη μου για όλες αυτές τις «ΗΜΕΡΕΣ». Όσοι είστε καινούργιοι στο  blog και θα θέλατε να διαβάσετε τα σχετικά κείμενα μπορείτε να τα βρείτε με ένα κλικ ΕΔΩ το ένα -για τις «ΗΜΕΡΕΣ» γενικά, κι  ΕΔΩ άλλο, που με διασκέδασε πολύ όταν το έγραφα.  Την τελική απόφαση  με έκανε να την πάρω, το mail μιας μητέρας που ζητάει κάτι για το παιδί της και που θα σας το πω στο τέλος, σαν δική μου παράκληση.
Πρώτα, λοιπόν, θέλω να ανεβάσω δύο φωτογραφίες που βρήκα στο ίντερνετ και μου άρεσαν πολύ: Ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι με τις μαμάδες  τους που περιμένουν τα αδελφάκια τους.

Και πρώτα το κοριτσάκι.
images

Και το αγοράκι.

images (1)

 

Και τώρα η παράκληση. Πριν λίγο καιρό πήρα ένα e-mail στη Διεύθυνση του «Παραμυθά», εδώ, από μια μητέρα που διάβασε ένα post που είχα βάλει παλιά για τα άτομα με άσπεργκερ. Μου ζήτησε να τη φέρω σε επαφή με κάποιους από εκείνους που είχαν αφήσει σχόλια, την έφερα σε επαφή, και ανταλλάξαμε κάνα δυο mail ακόμα. Σας βάζω εδώ μια περίληψη όλων των mail και μετά θα σας πω την παράκληση.

«…Μόλις σή μερα ψάχνοντας στο διαδίκτυο για εργασία στα άτομα με άσπεργκερ, βρήκα το δικός σας site και διάβαζα τα σχόλια. Είμαι μητέρα ενός ενήλικα άσπεργκερ,  22 χρονών, και προσπαθώ να τον βοηθήσω και να τον κατανοήσω. Αν έχετε το e-mail εκείνων που σχολίασαν, θα ήθελα να επικοινωνήσω μαζί τους. Μπορείτε επίσης να τους δώσετε και το δικό μου μέιλ. (…)
Ελπίζω να είστε καλά. …  Ο λόγος που σας ξαναγράφω είναι ο εξής. Εδώ στη περιοχή μας, αλλά και στο κέντρο της Αθήνας γίνονται πολλά εθελοντικά προγράμματα Η/Υ, αλλά το μόνο προαπαιτούμενο για να συμμετάσχεις είναι να έχεις δικό σου φορητό. Ο γιός μου έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον να συμμετάσχει, αλλά δυστυχώς εγώ λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν μπορώ να του το προσφέρω. Έτσι χάνουμε μια ευκαιρία να βγει, να κοινωνικοποιηθεί και να ασχοληθεί με κάτι που του αρέσει. Έχω προσπαθήσει μέσα από site που ασχολείται με ΑΜΕΑ μήπως βρεθεί κάποιος χορηγός ή κάποιο μέλος που διαθέτει μεταχειρισμένο φορητό και δεν του είναι απαραίτητο. Κάτι πήγε να γίνει αλλά δυστυχώς δεν τελεσφόρησε. Αν πέσει κάτι στην αντίληψή σας, θα ήθελα να με έχετε υπόψη σας. Το ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο λόγω των συνθηκών που ζούμε όλοι, αλλά ποτέ κανείς δε ξέρει…»

Αν οι συνθήκες δεν ήταν πολύ δύσκολες, όπως λέει, ήδη θα είχε αγοραστεί ένα καινούργιο laptop  και θα το είχε πάρει η γυναίκα. Αλλά… Ξέρετε… Η παράκλησή μου, λοιπόν, είναι, αν κάποιος ή κάποια από σας έχει ένα  μεταχειρισμένο laptop που, βέβαια, να δουλεύει και δεν το χρειάζεται πια, αν θέλει ας το στείλει σ΄αυτό το παιδί. To mail της μητέρας του για συνεννόηση είναι: giannalex@hotmail.com  Επίσης μπορείτε να μου γράψετε κι εμένα εδώ. np@paramithas.gr

Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο.
Σας ευχαριστώ πολύ και χρόνια πολλά στις μανούλες.
Σας φιλώ.
Π. / Ν.Π.

 

«Η άλλη όψη»

080520141754 b

Είμαι στην Κέρκυρα – απ΄όπου κι η φωτογραφία- καλεσμένος από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 9ου Δημοτικού Σχολείου. Το πρωί ήμουν με τα παιδιά όλου του Δημοτικού και το απόγευμα  έχω συνάντηση με τους γονείς τους. Ελπίζω να είναι καλά τα βίντεο που μου γυρνάνε για να ανεβάσω κάποιο ποστ εδώ. Σή μερα σας έχω κάτι που με εντυπωσίασε. Κι αυτό από παιδιά Δημοτικού, του 13ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών. Μου έστειλαν ένα e-mail με θέμα: «Το χρήμα μέσα από τα μάτια των παιδιών (ταινία μικρού μήκους)» κι ένα μήνυμα που έλεγε: «Ο κόσμος είναι διαφορετικός όταν είσαι παιδί. Γεμάτος Φαντασία!»
Η ταινία είναι φτιαγμένη από τα παιδιά του Κινηματογραφικού εργαστηρίου του Σχολείου! Μου άρεσε πολύ, αλλά εντυπωσιάστηκα ακόμα πιο πολύ, όταν μπήκα στο μπλογκ του Σχολείου, που μου έστειλαν το link του. Αν θέλετε, μπορείτε να δείτε την ταινία που σας την ανέβασα κι αν σας κάνει κέφι να δείτε το μπλογκ του Σχολείου (το συμβουλεύω ιδιαίτερα στους εκπαιδευτικούς που μπορεί να διαβάζουν αυτές τις γραμμές) κάνετε κλικ ΕΔΩ.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Τα περιστέρια

211120131665

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η είσοδος των ιατρείων του Γενικού Νοσοκομείου Αλεξάνδρα στη Βασιλίσσης Σοφίας. Όχι, δεν έπαθα τίποτα. Απλώς εκεί μου ήρθε η ιδέα του ποστ που θα δείτε σήμ ερα. Πριν λίγο καιρό, είχα πάει για κάτι εξετάσεις που κάνω κάθε χρόνο, βγαίνοντας είδα αυτή την είσοδο, να είναι γεμάτη, μέσα κι έξω, με περιστέρια – πολλά περιστέρια!  Αν προσέξετε, θα δείτε ότι η τζαμένια είσοδος έχει μια πόρτα που είναι ανοιχτή. Κάμποσα περιστέρια,  είχαν μπει μέσα και αφού πέταγαν γύρω γύρω, όταν προσπαθούσαν να βγούνε, πέφτανε πάνω στα τζάμια, λες και δε βλέπανε το άνοιγμα της πόρτας! Τα παρακολούθησα για κάμποσο και τα πόνεσε η ψυχή μου γιατί απελπισμένα που δεν μπορούσαν να βγουν, πέφτανε με δύναμη πάνω στα τζάμια χτυπώντας το κεφάλι τους! Κοιτάζοντάς τα, με πιάσανε τα… «φιλοσοφικά μου’ και είπα μέσα μου: «Για δες… Και τα περιστέρια δρούνε σαν και μας, με βάση μια εικόνα που υπάρχει  στο κεφάλι τους για την πραγματικότητα, που τα εμποδίζει να βλέπουν τα πράγματα, όπως νομίζουν ότι είναι  κι όχι όπως πραγματικά είναι. Κι έτσι σπάνε τα μούτρα τους, όπως κι εμείς: άλλοτε  κυριολεκτικά κι άλλοτε μεταφορικά».  Όμως, παράτησα τις σκέψεις, γιατί είχα λυπηθεί πια τα περιστέρια που δεν έβλεπαν από πού μπορούνε να βγουν, κι έτσι πήγα από τη μια πλευρά κι άρχισα να τα διώχνω, με τον φάκελλο που κρατούσα,  προς την ανοιχτή πόρτα.  Μόλις πέρασαν δυο τρία, πήραν και τα υπόλοιπα χαμπάρι από πού μπορούσαν να βγουν, κι έτσι άδειασε διάδρομος του εισόδου. Τότε σκέφτηκα ότι δεν είχα βγάλει καμιά φωτογραφία με την είσοδο γεμάτη περιστέρια, αλλά εκείνο που είχε σημασία ήταν να τα βοηθήσω να ξεμπλέξουν από την «παγίδα» που έχουν πέσει μόνα τους.
Φεύγοντας, από εκεί, μου μπήκε η ιδέα να φτιάξω ένα ποστ για τα περιστέρια της περιοχής, που είναι γεμάτη από αυτά. Η περιοχή αυτή, που βρίσκεται στους Αμπελοκήπους,  είναι από την πλατειούλα μπροστά στο Μαιευτήριο Έλενας, περνάει από την Πλατεία Μαβίλης, και τελειώνει στα Ιλίσια. Ίσως να υπάρχουν όλα αυτά τα περιστέρια, επειδή στην περιοχή αυτή που σας είπα, υπάρχουν έξι (!) Νοσοκομεία, όπου μπροστά τους έχουν όλα από ένα-δυο κουλουράδες, όπου οι άνθρωποι που παίρνουν κουλούρια, όλο και κάποια ψίχουλα τους πετάνε. Έτσι κι εγώ, από μικρός, έχω αδυναμία στα περιστέρια. Ο πατέρας μου δούλευε στην Πλατεία Συντάγματος, στο Θέατρο Κυβέλης, όπου κι εγώ έπαιζα στο Παιδικό Θέατρο της εποχής, (δεκαετία του ’50), και τότε το τραμ που παίρναμε για να πάμε σπίτι μας, στα Εξάρχεια, σταματούσε μπροστά στην Πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη, στη Βουλή – «Παλιά ανάκτορα» τα λέγαμε ακόμα τότε. Εκεί, όπως και σήμερα, είχε πολλούς κουλουράδες κι ο πατέρας μου, μού έπαιρνε πάντα κουλούρι, όπου το μισό, σχεδόν, το έριχνα στα περιστέρια, μέχρι να έρθει το τραμ. Η μεγαλύτερη διασκέδασή μου, ήταν να βάζω ψίχουλα  από το κουλούρι στη χούφτα μου και τα περιστέρια να έρχονται να τρώνε από ‘κει, αφού πολύ γρήγορα παίρνανε θάρρος και με ξεφοβόντουσαν!
Αρκετά, όμως, οι αναμνήσεις. Τώρα να σας δείξω λίγο και την περιοχή.

280520131460

Αυτό το άγαλμα με το περιστέρι – συνήθως έχει περισσότερα –  βρίσκεται στην μικρή πλατεία μπροστά στο Μαιευτήριο Έλενας. Από εκεί περνάω πολύ συχνά  γιατί στον από πάνω δρόμο βρίσκεται ο χώρος της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι όπου βρίσκομαι κάποιες μέρες της εβδομάδας.

030820131493

Εδώ είμαστε στην Πλατεία Μαβίλη όπου υπάρχουν περιστέρια και πάνω στο άγαλμα και κάτω, γύρω του.

230420131411

Σ΄ αυτήν την πλατεία, υπάρχουν μπαρ και  μικρά εστιατόρια, όπου κάποιες φορές το καλοκαίρι, πηγαίνω το μεσημέρι για  φαΐ. Εδώ, άρχισα να ρίχνω ψίχουλα στα περιστέρια και άρχισαν να μαζεύονται. Και το πιο τολμηρό, άρχισε να τρώει από το καλαθάκι με το ψωμί.

230420131410

Ψάχνοντας στο ίντερνετ για θέματα με περιστέρια, βρήκα ένα ελληνικό λαϊκό παραμύθι με τίτλο, «Το άγαλμα και το περιστέρι»  κι ένα άρθρο με τίτλο, «Τα περιστέρια λατρεύουν συγκεκριμένα αγάλματα», όπου δεν ξέρω αν είναι η εξήγηση είναι αυτό που λέει, αλλά το άρθρο έχει γενικότερο ενδιαφέρον για κάποιον που ίσως δεν ξέρει αυτά που λέει. Αν θέλετε μπορείτε να το δείτε με κλικ  ΕΔΩ. Και θα κλείσω το ποστ  με το παραμύθι που βρήκα, όπως το «χτένισα» κάπως.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Το άγαλμα και το περιστέρι.
Ήταν, μια φορά κι έναν καιρό ένας ξυλοκόπος, που είχε μια καλή γυναίκα, που τον αγαπούσε πολύ κι όλο τον περιποιόταν, όλο τον χάδευε, κι όλο τον φρόντιζε. Εκείνος, όμως, που  ήταν ψυχρός κι απόμακρος δεν τα συμπαθούσε όλα αυτά. Όμως, όσο  πιο ψυχρός ήταν εκείνος, τόσο πιο τρυφερή ήταν η γυναίκα, και τον γέμιζε χάδια, αγκαλιές και φιλιά. Τα χρόνια περνούσαν και ο άνδρας παραπονιόταν διαρκώς για τις εκδηλώσεις αγάπης της γυναίκας του, αλλά εκείνη δεν παραπονέθηκε ποτέ. Δεν παραπονιόταν κι ας μην την είχε σφιχταγκαλιάσει, κι ας μην την είχε φιλήσει απαλά στο μέτωπο ούτε  μια φορά στα 10 χρόνια γάμου τους. Αθόρυβη και πάντα γλυκιά έκανε αυτό που ένιωθε: τον αγαπούσε και τον φρόντιζε, περιμένοντας πως κάποια μέρα θα ανοίξει η καρδιά του και θα βγει από μέσα του τρυφεράδα. Εκείνος, όμως, γινόταν όλο και πιο αδιάφορος, όλο και πιο απόμακρος.
Μια μέρα, εκεί που έκοβε ξύλα στο δάσος χτυπάει ένα ξύλο δυνατά και τα πουλιά που ήταν στα γύρω δένδρα φοβήθηκαν από το θόρυβο και πετάξανε γρήγορα μακριά. Ο άντρας τότε συλλογίστηκε: «Τι ωραία που θα ήταν να είμαι κι εγώ πουλί. Να ανοίγω τα φτερά μου και να πετώ ελεύθερος·  να είμαι μόνος μου κι ελεύθερος!». Η νεράιδα του δάσους  άκουσε τις σκέψεις του και παραξενεύτηκε, αφού όλοι στο χωριό ξέρανε πως αυτός έχει την πιο όμορφη και πιο γλυκιά από όλες τις γυναίκες του χωριού. Όλοι το ξέρανε και μόνο αυτός δεν το ήξερε. Κι η νεράιδα εμφανίστηκε μπροστά του και τον ρώτησε: «Πουλί θα θελες να σαι;».  «Ναι, πουλί, να πετάω ελεύθερος» απάντησε εκείνος. Και χωρίς καθυστέρηση η νεράιδα, τον μεταμόρφωσε σε ένα μεγάλο, όμορφο, άσπρο περιστέρι. Με μια κίνηση ο ξυλοκόπος άνοιξε τα φτερά του και πέταξε μακριά.

Το σκοτάδι έπεσε κι ο άνδρας δεν είχε ακόμα γυρίσει στο σπίτι. Η καημένη η γυναίκα του ανησυχούσε. Ήταν κρύο έξω και στο δάσος υπήρχαν θηρία. Το βράδυ πέρασε, βγήκε το φως, αυτή ύπνο δεν είχε. Έκλαιγε και φοβόταν μην έπαθε τίποτα ο άνδρας της. Το πρωί δεν φάνηκε, ούτε την επόμενη μέρα, ούτε την μεθεπόμενη. Οι χωρικοί βγήκαν να τον ψάξουν, αλλά μάταια. Είχε χαθεί και κανείς δεν ήξερε ούτε που είναι ούτε βέβαια ότι η νεράιδα τον είχε μεταμορφώσει. Εν τω μεταξύ,  ο ξυλοκόπος, τριγυρνούσε ανέμελος εδώ κι εκεί και απολάμβανε τα μεγάλα και όμορφα φτερά του που του χάριζαν την ελευθερία του. Και οι μέρες κυλούσαν, οι εβδομάδες περνούσαν, οι μήνες έφευγαν… ο πόνος της γυναίκας μεγάλωνε, μεγάλωνε κι ο καημός της. Μια μέρα καθώς περνούσε από το δάσος συλλογίστηκε «τι ωραία που θα ήταν να είμαι πέτρα. Να μην νιώθω τον πόνο και να μην μαραζώνω από τη στενοχώρια». Η νεράιδα του δάσους  άκουσε τις σκέψεις της και παραξενεύτηκε! Κανείς ποτέ δεν την είχε ακούσει να παραπονιέται για τίποτα. Κι η νεράιδα εμφανίστηκε μπροστά της και τη ρώτησε «πέτρα θα θελες να είσαι;». «Ναι, πέτρα, να μην νιώθω πια πόνο» απάντησε εκείνη. Και χωρίς καθυστέρηση η νεράιδα την πέτρωσε. Την πέτρωσε και την έκανε ένα άγαλμα όμορφο με λείο δέρμα και ένα χαμόγελο στα χείλη, να την βλέπουν οι περαστικοί να χαίρονται. Και έτσι, πέρασε ο καιρός, πέρασαν τα χρόνια… Κάποτε ο άντρας που είχε γίνει περιστέρι, αποκαμωμένος από τις βόλτες, κουρασμένος από τον ουρανό, επιθύμησε το σπιτάκι του, επιθύμησε ένα χάδι, ναι, ένα χάδι! Σκέφτηκε τις αγκαλιές και τα φιλιά της γυναίκας του, το σπιτάκι τους, το φαγάκι τους, κι άνοιξε τα φτερά του να γυρίσει πίσω. Μα όταν έφτασε στο σπίτι τους, τι να δει; Την γυναίκα του μαρμαρωμένη: άγαλμα! Πλησίασε, κάθισε στον ώμο της, ξαπόστασε, ανάσανε, θυμήθηκε και έκλαψε πικρά. Και τα δάκρυα καθώς έπεφταν στα μαγουλά του, έδιωχναν τα πούπουλα  και έπαιρνε σάρκα ξανά. Κι άλλαξε το ράμφος κι έγινε στόμα. Και έφυγαν τα φτερά κι έγιναν χέρια κι αγκάλιασε τη γυναίκα του για πρώτη φορά. Και με την αγκαλιά ζεστάθηκε η πέτρα και το άγαλμα ξανάγινε άνθρωπος.  Κι ο ξυλοκόπος πήρε τη γυναίκα του και πήγανε σπίτι. Κι από τότε την έχει πριγκίπισσα. Γιατί κατάλαβε, ο κουτός ο ξυλοκόπος πως η ξενιτιά και η μοναξιά είναι φυλακή και η αγάπη της γυναίκας του ήταν η ελευθερία του όλη. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.