Για ψηφίστε, αν δεν βαριέστε

Public

Το σημερινό post, έχει βέβαια μία γενικότερη σημασία, αλλά βασικά το ανέβασα από … ιδιοτέλεια. Και να το εξηγήσω. Η φωτογραφία είναι από την καταχώρηση των Βιβλιοπωλείων PUBLIC  για τα βραβεία που θα δώσουν σε βιβλία – όλων των κατηγοριών – που κυκλοφόρησαν το 2013 και που θα συγκεντρώσουν τις περισσότερους ψήφους. Σε μια εποχή, όπου μετά την κατάργηση του Ε.ΚΕ.ΒΙ και την τελευταία ψήφιση νόμου για την ενιαία κατάργηση της τιμής του βιβλίου, κάθε εκδήλωση που δείχνει την αγάπη του κόσμου στα βιβλία, είναι εποικοδομητική. Αυτό είναι εκείνο που έχει γενικότερη σημασία. Τώρα, πού είναι η προσωπική μου ιδιοτέλεια; Είναι στο ότι ανάμεσα στα βιβλία για παιδιά, είναι και ένα δικό μου, το «Ο Παραμυθάς – Η μηχανή του χρόνου», που κυκλοφόρησε το 2013. Είναι από τα αγαπημένα μου και το πρώτο που δεν είναι ιστορίες, αλλά μια νουβέλα. Μάλιστα νομίζω, ότι μάλλον είναι το μόνο βιβλίο που είναι: για μικρά παιδιά, είναι νουβέλα και είναι και Επιστημονικής Φαντασίας, όπως ξέρετε όσοι το έχετε πάρει για τα παιδάκια σας. Οπότε η ιδιοτέλειά μου στο ανέβασμα του post βρίσκεται στο ότι σας ζητάω να το ψηφίσετε, αν δεν βαριέστε βέβαια να ακολουθήσετε όλη τη διαδικασία. Πρέπει κατ’ αρχήν με ένα κλικ να πάτε,  ΕΔΩ  για να ψηφίσετε. Για τον «Παραμυθά», διαλέγετε την κατηγορία «Παιδική Λογοτεχνία», γράφετε στην αναζήτηση το όνομά μου και τον τίτλο του βιβλίου ή το ένα από τα δύο, σας το βγάζει και ψηφίζετε. Αυτά. Καλά… είμαι πολύ περίεργος να δω πόσες ψήφους θα πιάσει ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ». Χα, χα, χα… Έχει τζόγο η ιστορία…
Ευχαριστώ έτσι κι αλλιώς
Καλό βράδυ
Π.

 

 

«Κατόπιν εορτής»

21032014181.b

Η «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης» ήταν προχθές, όπως θα ξέρετε, αλλά θα ανεβάσω ένα ποστ γι΄ αυτήν σή μερα. «Κατόπιν εορτής», που λένε… Δεν έχω να πω και πολλά, γιατί το βίντεο τα λέει όλα μόνο του. Σ’ αυτή την εκδήλωση του Ιανού, ήταν καλεσμένοι ηθοποιοί, συγγραφείς, μουσικοί, τραγουδιστές και λοιπά – 40 άτομα συνολικά – για να διαβάσει ο καθένας ένα αγαπημένο του ποίημα. Όπως θα δείτε, εγώ διάβασα δύο μικρά αποσπάσματα από το «Τραγούδι της Ζωής», του Κρισναμούρτι. Αλλά αυτό που έχει πολύ πλάκα είναι κάτι που έγινε πριν αρχίσω να διαβάζω . Είναι αποτέλεσμα ενός πράγματος που μου θύμισε η γνωστή δημοσιογράφος και παραγωγός του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ, η κ. Κατερίνα Βαρσάμη, ή αλλιώς γνωστή, από μία εκπομπή της, ως «Γκίζα». Δείτε το.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

Κρήτη

Ανακάλυψα μερικά βιντεοκλίπ για την Κρήτη που μ΄ ενθουσίασαν -όχι μόνο λόγω καταγωγής, εξ αιτίας προ-προ-προπάππου, όπως σας έχω εξηγήσει διάφορες φορές εδώ – αλλά και γιατί πέρα από το τι είναι καλοφτιαγμένα έχουν και χιούμορ. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω εδώ δύο από αυτά. Το πρώτο, έχει θέμα την Κρητική φιλοξενία. Δείτε το.

Και θα τελειώσουμε με… χορό! Ξεκινάει με έναν Άγγλο που βλέπει σε βιντεοκασέτα τον «Ζορμπά» του Κακογιάννη -που τον ξέρει απ’ έξω- και ξαφνικά κόβεται η ταινία. Και δείτε τι γίνεται. Να πω μόνο ότι η παραλία που χορεύει ο Ζορμπάς, είναι η παραλία του Σταυρού. Είναι στα Χανιά που μένει κι η κόρη μου η Μαρία, κι εκεί απέναντι έχει μια εξαιρετική ταβέρνα – με θέα την παραλία – που έχω πάει κι έχω κολυμπήσει. Άλλο πράμα!
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

 

Αχ, πώς αλλάξαν οι καιροί…

images

Όταν ήμουνα μικρός, η γιαγιά μου μού έλεγε παραμύθια ή με πήγαινε, χεράκι – χεράκι,  να παίξω στο πάρκο. Στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα παιδιά και οι γιαγιάδες, κοιτάζουν τηλεόραση, έχουν κομπιούτερς και βλέπουν ταινίες και ψάχνουν στο ίντερνετ και παίζουνε αυτά που βλέπουν, ας πούμε, STARWARS, απ΄ όπου και η φωτογραφία που βλέπετε. Και καλά τα παιδιά, αλλά και οι γιαγιάδες!!!  Χα, χα, χα… Ε, κάτι τέτοιο σας έχω εδώ. Δυστυχώς δεν είχε πολύ μνήμη το κινητό μου κι έτσι έβγαλα ένα πολύ μικρό βίντεο, που το μοντάρισα δύο-τρεις φορές για να καταλάβετε καλά τι γίνεται. Σ΄ αυτό θα δείτε τη Στεφανία, γνωστή και ως «Άιναφετς», που αντί να λέει στο εγγονάκι της κανένα παραμύθι, παίζει μαζί του το STARWARS!!…  Αχ, αλλάξαν οι καιροί!…
Καλό βράδυ.
Π.

«Ώπα νίνα νάι…»

Ένας από τους πιο αγαπημένους κωμικούς στην εφηβεία μου ήταν ο Ντάνυ Καίη, όπως κι ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές τότε, ήταν ο Χάρυ Μπελαφόντε. Ούτε και ήξερα ότι είχαν συναντηθεί και τραγουδήσει μαζί αυτοί οι δύο (!!!) και μάλιστα σε κάποιο show μαζί και με την Νάνα Μούσχουρη!!! Και το τραγούδι που λένε, ήταν ένα πολύ γνωστό ελληνοτούρκικο τσιφτετέλι, που το σιγοτραγουδούσε  κι η μάνα μου, το «Νίνα, νάι γιαβρούμ…».  Καταλαβαίνετε, λοιπόν την έκπληξή μου όταν ένας φίλος προχθές μου έστειλε ένα βίντεο του 1966 (!!!), από αυτό το show. Ε, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το ανεβάσω εδώ. «Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι», που λένε. Δείτε το, λοιπόν. Και μην ανησυχήσετε κάποια στιγμή που χάνετε για λίγο η εικόνα και γίνεται μπλε, ξανάρχεται πάλι.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Τα παιδιά

images.ch.3

Ξέρω, σας έχω πρήξει με τα αποσπάσματα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, ( «Η μόνη επανάσταση» ), αλλά πραγματικά με έχει ενθουσιάσει γιατί είναι ένα  βιβλίο τόσο προσωπικό όσο, σχεδόν, και τα ημερολόγιά του. Είναι όλο συζητήσεις με διάφορους ανθρώπους – άντρες και γυναίκες – που τον είχαν συναντήσει προσωπικά, καθώς και περιγραφές πραγμάτων που έβλεπε γύρω του. Αυτή τη φορά, έπεσα πάνω σε μία περιγραφή παιδιών που μου άρεσε πάρα πολύ. Όσοι από σας είναι γονείς θα καταλάβουν, αλλά και όλοι οι άλλοι νομίζω.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«…Ήταν ένα όμορφο πρωινό, με περαστικά σύννεφα και έναν καθαρό, γαλάζιο ουρανό. Είχε βρέξει και ο αέρας ήταν φρέσκος. Κάθε φύλλο ήταν καινούριο και ο μονότονος χειμώνας είχε περάσει· κάθε φύλλο, κάτω από το λαμπερό φως του ήλιου, ήξερε ότι δεν είχε καμία σχέση με εκείνο που ήταν την άνοιξη του περασμένου χρόνου. Ο ήλιος έλαμπε μέσα από τα καινούρια φύλλα χύνοντας ένα απαλό πράσινο φως στο υγρό μονοπάτι, που οδηγούσε μέσα από το δάσος στον κεντρικό δρόμο, κι από ‘κει συνέχιζε έως τη μεγάλη πόλη.
Υπήρχαν παιδιά που έπαιζαν εκεί γύρω, αλλά ποτέ δεν κοίταζαν την όμορφη, ανοιξιάτικη ημέρα, επειδή δεν είχαν ανάγκη να την κοιτάξουν, γιατί αυτά τα ίδια ήταν η άνοιξη. Το γέλιο τους και το παιχνίδι τους ήταν μέρος των δέντρων, των φύλλων και των λουλουδιών. Το ένιωσες αυτό, δεν το φαντάστηκες. Έμοιαζε σαν τα φύλλα και τα λουλούδια να έπαιρναν μέρος στο γέλιο, στις φωνές και στο μπαλόνι που είχε ξεφύγει και πέρασε πετώντας. Κάθε φυλλαράκι του γρασιδιού, τα κίτρινα αγριόχορτα και τα τρυφερά φύλλα που ήταν πολύ ευαίσθητα, ήταν μέρος των παιδιών και τα παιδιά ήταν μέρος ολόκληρης της γης. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση είχε εξαφανιστεί· αλλά ο άντρας που περνούσε εκείνη τη στιγμή, με το αγωνιστικό του αυτοκίνητο κούρσας και η γυναίκα που γύριζε από τα ψώνια, δεν είχαν επίγνωση όλου αυτού του πράγματος. Πιθανόν να μην είχαν καν κοιτάξει ποτέ τους τον ουρανό, τα τρεμουλιαστά φύλλα, τις άσπρες πασχαλιές. Κουβαλούσαν τα προβλήματά τους στις καρδιές τους και η καρδιά τους δεν κοίταζε ποτέ τα παιδιά ή την λαμπερή ανοιξιάτικη ημέρα. Το λυπηρό ήταν ότι αυτοί γέννησαν εκείνα τα παιδιά και τα παιδιά αυτά θα γίνονταν γρήγορα, «ο άνδρας των αγώνων αυτοκινήτων» και «η γυναίκα που γυρίζει από ψώνια» — και ο κόσμος τους θα ήταν κι εκείνων σκοτεινός. Εκεί βρίσκεται η ατέλειωτη θλίψη. Η αγάπη που ήταν πάνω σ’ εκείνο το φύλλο, θα σκόρπιζε με τον ερχομό του φθινόπωρου…»

 

 

Σουρεαλιστικομεταφυσικοφιλοσοφικό

Για σήμε ρα  σας έχω ένα μικρό βίντεο με  κινούμενο σχέδιο που μου έκανε πολύ εντύπωση, γιατί -εκτός που είναι πολύ καλοφτιαγμένο τεχνικά- πρώτη φορά βλέπω  να συνδυάζεται το σουρεαλιστικό στοιχείο, το μεταφυσικό και το φιλοσοφικό, σε ένα κινούμενο σχέδιο! Ελπίζω να σας αρέσει. Κρατάει μόλις δυόμιση λεπτά.
Καλό βράδυ.
Π.

«Η ανοιχτή πόρτα»

f

Δεν υπολόγιζα να ανεβάσω post για την «Ημέρα της Γυναίκας», όμως, για μια ακόμη φορά μέσα σε λίγες μέρες, έπεσα πάνω και σ΄ άλλο ένα κείμενο στο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω, που μιλάει για μια γυναίκα που τον επισκέφτηκε.  Είχα κι αυτή τη φωτογραφία που είχα βρει εδώ και καιρό και μου άρεσε, ε… πολύ θέλει. Χρόνια πολλά κορίτσια, λοιπόν, αν και – όπως έχω γράψει και παλιότερα εδώ – όλες αυτές οι ειδικά αφιερωμένες μέρες γενικώς, έχουν και κάτι  το ψεύτικο και ψιλοενοχικό. Τέλος πάντων, ας είναι καλά το κείμενο του Κρισναμούρτι που αξίζει, καθώς μιλάει αληθινά στην γυναίκα που τον επισκέφτηκε. Όσο για τον τίτλο του post, θα σας εξηγηθεί στο τέλος.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Ήταν μια αρκετά νέα γυναίκα, καλοντυμένη, με κοντά κομμένα μαλλιά, και έδειχνε πολύ δραστήρια και ικανή. Είχε παιδιά κι από ό,τι είπε δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις για τον εαυτό της. Είχε κάποια ποιότητα σοβαρότητας. Ήταν πολύ νέα και ίσως να ήταν κάπως ρομαντική, αλλά για αυτήν η Ανατολή είχε χάσει την αύρα του μυστικισμού και αυτό ήταν πολύ καλό. Μιλούσε απλά, χωρίς κανένα δισταγμό.

«Νομίζω ότι αυτοκτόνησα μέσα μου πριν από πολύ καιρό, όταν συνέβη κάποιο γεγονός στη ζωή μου· με εκείνο το γεγονός η ζωή μου τελείωσε. Φυσικά συνέχισα εξωτερικά να φροντίζω τα παιδιά μου και όλα τα υπόλοιπα, αλλά μέσα μου έχω σταματήσει να ζω».

Δεν νομίζετε, κυρία, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι – είτε το ξέρουν είτε όχι – αυτοκτονούν; Η ακραία του μορφή είναι  να πηδήξεις από το μπαλκόνι. Αλλά αρχίζει, πιθανόν, όταν υπάρξει η πρώτη απογοήτευση και η εσωτερική αντίσταση σε ό,τι συμβαίνει. Χτίζουμε, τότε, ένα τοίχο γύρω μας, που πίσω του ζούμε τη χωριστή ζωή μας – παρόλο που μπορεί να έχουμε συζύγους και παιδιά. Αυτή η χωριστή ζωή μέσα μας είναι η ζωή της αυτοκτονίας, και αυτή είναι η αποδεχτή ηθική της θρησκείας και της κοινωνίας, όπου οι πράξεις της χωριστικότητας είναι μέρος μιας αλυσίδας που οδηγεί στον πόλεμο και στην αυτοκαταστροφή. Ο ψυχολογικός διαχωρισμός είναι αυτοκτονία, είτε του ατόμου, είτε της κοινότητος, είτε του έθνους. Καθένας θέλει να ζήσει μια ζωή αυτοπροβολής, εγωκεντρικής δραστηριότητας, και της θλίψης που φέρνει ο αυτοεγκλωβισμός στον κομφορμισμό. Είναι ψυχολογική αυτοκτονία όταν πηγαίνεις χέρι-χέρι με την πίστη και το δόγμα. Πριν από το γεγονός που σας συνέβη, φαίνεται πως είχατε επενδύσει τη ζωή σας και όλα όσα κάνατε για τον έναν ενάντια στους πολλούς, και όταν αυτός ο ένας πεθαίνει – ή ο Θεός σου καταρρέει – η ζωή σου χάνεται μαζί του και δεν έχεις κανένα λόγο για να ζεις. Αν κανείς είναι τρομερά έξυπνος, εφευρίσκει κάποιο νόημα για τη ζωή –κάτι που  κάνουν από πάντα οι κάθε είδους «ειδικοί» – αλλά τη στιγμή που παραδίνεσαι σ’ αυτό τα νόημα, έχεις ήδη αυτοκτονήσει. Κάθε ψυχολογική παράδοση – είτε στο όνομα του Θεού είτε στο όνομα του Σοσιαλισμού είτε στο όνομα οτιδήποτε ή οποιουδήποτε άλλου – είναι αυτοκαταστροφή.

Εσείς, κυρία –και αυτό δεν το λέω με σκληρότητα– πάψατε να υπάρχετε επειδή δεν μπορούσατε να πάρετε αυτό που θέλατε· ή επειδή το είχατε και σας το πήραν· ή επειδή θέλατε να περάσετε από μια ειδική, μια ορισμένη πόρτα, που ήταν ερμητικά κλειστή. Αλλά όπως η λύπη και η ευχαρίστηση είναι αυτοεγκλωβιστικά, έτσι κι η παραδοχή και η επιμονή γεννάνε το δικό τους σκοτάδι του χωρισμού. Δεν ζούμε· διαρκώς αυτοκτονούμε. Η ζωή αρχίζει όταν η πράξη της ψυχολογικής αυτοκτονίας σταματήσει.

«Καταλαβαίνω τι εννοείτε. Βλέπω τι έχω κάνει. Αλλά τώρα τι μπορώ να κάνω; Πώς μπορώ να γυρίσω πίσω από τα πολλά χρόνια του θανάτου;»

Δεν μπορείτε να γυρίσετε πίσω· αν γυρίζατε πίσω θα ακολουθούσατε πάλι το παλιό μοντέλο και η λύπη θα σας κυνηγούσε όπως ένα σύννεφο που το κυνηγάει ο άνεμος. Το μόνο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να δείτε τώρα ότι το να ζει κανείς τη δική του ξεχωριστή ζωή, απαιτώντας τη συνέχιση της ευχαρίστησης που το δίνει αυτό, είναι το να προσκαλείς το ξεχώρισμα του θανάτου. Στο ξεχώρισμα δεν υπάρχει αγάπη. Η αγάπη δεν έχει ταυτότητα. Η ευχαρίστηση και το κυνήγι της, χτίζουν τον διαχωριστικό τοίχο της διαίρεσης. Δεν υπάρχει θάνατος, όταν κάθε ψυχολογική παράδοση σε οτιδήποτε σταματά και τότε η πόρτα που είναι  ανοιχτή, είναι η πόρτα της αυτογνωσίας.

 

 

Στη Στυλίδα

Stylida

Το προηγούμενο Σάβ βατο είχα μία εκδήλωση στη Στυλίδα, ύστερα από πρόσκληση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Α΄ Νηπιαγωγείου Στυλίδας, απ΄όπου κι η φωτογραφία. Η εκδήλωση έγινε σε μία εξαιρετική αίθουσα στο κτίριο του Ο.Σ.Κ. Το τι το διασκέδασα δεν λέγεται. Εκτός που η αίθουσα ήταν γεμάτη από παιδιά Νηπιαγωγείου και Α΄Δημοτικού, ήταν μαζί τους και οι …»Παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς τους, που το καταευχαριστήθηκαν  όσο και τα παιδιά.  Κι επειδή τα παιδιά είχαν μία εξαιρετική ανταπόκριση στην παρουσίασή μου και στη συμμετοχή που τους ζητούσα να έχουν, στο τέλος αποφάσισα να τα καλέσω όλα στη σκηνή -κάτι που κάνω σπάνια- για να κάνουν κάποιους αυτοσχεδιασμούς. Χα, χα, χα… Το τι έγινε δεν λέγεται! Όρμησαν όλα σχεδόν ακράτητα πάνω στη σκηνή κι έκαναν άψογα τους αυτοσχεδιασμούς που τους ζήτησα. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω βίντεο με όλο αυτό το κομμάτι της εκδήλωσης. Έτσι, ανέβασα μόνο το τελευταίο μέρος που τους ζήτησα να κάνουν, λέγοντάς τους ότι κάποιος μάγος τους έριξε φαγουρόσκονη  και τους πιάνει φαγούρα παντού. Χα, χα, χα… Θα το δείτε. Επίσης μπορείτε να δείτε, αν θέλετε,  κι άλλες φωτογραφίες κι ένα μικρό βίντεο από την εκδήλωσή  και μια συνέντευξή μου, στο site της Στυλίδας, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Τέλος, σ΄αυτό το ταξίδι, βρήκαμε ευκαιρία να δούμε και δύο φίλους μας, την Ανθή και τον Ζαν Νοέλ που ζουν στο Νέο Θρόνιο, ένα υπέροχο παραλιακό χωριό κοντά στα Καμένα Βούρλα.  Και μόνο αυτή τη φωτογραφία από αυτή την παραλία, τα λέεει όλα για την ομορφιά της.
DSC_8017 copie (2)

Αν σας κάνει κέφι να δείτε περισσότερα γι΄ αυτή την επίσκεψη, πηγαίνετε στο blog της Άιναφετς  που την ανέβασε σήμερα σε post, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.

Και κλείνω με το μικρό βίντεο που σας είπα από την εκδήλωση στη Στυλίδα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Δυο λόγια

RAHDA
Αυτή τη φορά άλλαξα την τελευταία στιγμή το post που είχα σχεδόν έτοιμο να ανεβάσω, όχι επειδή μου κατέβηκε κάποια άλλη ιδέα, αλλά γιατί ένοιωσα ότι πρέπει να πω δυο λόγια για κάποιο σχόλιο που έγινε σε μία από τις ομάδες που υπάρχουν στο Face Book με αντικείμενο τη δουλειά του Κρισναμούρτι. Το σχόλιο αναφερόταν σε ένα βιβλίο, «Ζωές στη σκιά του Τζ. Κρισναμούρτι»,  που η συγγραφέας μιλάει για την σεξουαλική σχέση που – υποτίθεται – ότι είχε η μητέρα της με τον Κρισναμούρτι, εν γνώσει μάλιστα του πατέρα της, του Rajagopal,  και χρόνια γραμματέα του Κρισναμούρτι. Η συγγραφέας είναι το κοριτσάκι της φωτογραφίας στο εξώφυλλο του βιβλίου, που ο Κρισναμούρτι το κοιτάζει χαμογελώντας και η κυρία από πάνω, είναι η μητέρα της. Δεν πρόκειται, να σας απασχολήσω εδώ με όλη την ιστορία, που το πιθανότερο είναι ότι δεν σας ενδιαφέρει. Αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα, μπορεί να αγοράσει το μικρό βιβλίο που βλέπετε εδώ.
LUTYENS
Είναι γραμμένο από την επίσημο βιογράφο του Κρισναμούρτι στην Ευρώπη, (στην Ινδία είναι άλλη) την Mary Lutyens, όπου αναφέρονται όλα για τη σχέση του Κρισναμούρτι με αυτήν την οικογένεια. Κανείς θα πρέπει να έχει διαβάσει αρκετά από τα τριάντα δύο (απ΄ όσα ξέρω και έχω διαβάσει) βιογραφικά βιβλία που έχουν γραφτεί  αποκλειστικά για τον Κρισναμούρτι ή σε σχέση με κάποιους άλλους. Σαν απάντηση σε ό,τι λέγεται για την σεξουαλική ζωή τού Κρισναμούρτι, διάλεξα ένα μικρό απόσπασμα από  όλα όσα λέει ένας έλληνας, που υπήρξε γιατρός τού Κρισναμούρτι στη δεκαετία του ’60. Είναι ο Δόκτωρ Γιώργος Βυθούλκας, ο Ομοιοπαθητικός γιατρός που έφερε την Ομοιοπαθητική στην Ελλάδα και που έχει τιμηθεί με το «Εναλλακτικό βρα βείο Νόμπελ» για τη συμβολή του στην Ομοιοπαθητική γενικότερα. Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες  γι΄ αυτόν κάντε κλικ ΕΔΩ    Να πω ότι αυτή η συνέντευξη είναι γυρισμένη τον Αύγουστο του 2006 και όλη της η διάρκεια είναι 1 ώρα και 17΄. Θα ήταν βασικό μέρος ενός ντοκιμαντέρ που ετοίμαζα με θέμα τη σχέση του Κρισναμούρτι με την Ελλάδα. Δυστυχώς η ιδέα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ γιατί οι άλλοι δύο άνθρωποι που τον είχαν γνωρίσει προσωπικά, έφυγαν από τη ζωή πριν προλάβω να τους πάρω συνέντευξη, ενώ και αυτή η συνέντευξη του κύριου Βυθούλκα έχει ένα πρόβλημα συγχρονισμού εικόνας και ήχου. Αλλά στο επτάλεπτο απόσπασμα που διάλεξα, δεν έχει πολύ σημασία, γιατί το νόημα υπάρχει. Σ’ αυτήν τη συνέντευξη, κάποια στιγμή, καθώς ο κύριος Βυθούλκας απαντάει σε σχετική ερώτησή μου, αφού ήμουν πολύ περίεργος να μάθω κι εγώ γι΄αυτή την ιστορία, την αποκαλεί, «μπούρδα».
  Τέλος, να προσθέσω για όσους, πιθανόν, δεν έχουν ακούσει για την Ομοιοπαθητική Ιατρική, ότι βασικό μέρος της εξέτασης για να δοθεί ένα φάρμακο, είναι η μεγάλη συζήτηση με τον ασθενή για πολλά προσωπικά του θέματα, με τη σεξουαλική του ζωή να κρατάει ένα σοβαρό μέρος σ’ αυτά. Καθώς ο κύριος Βυθούλακας, ζούσε μαζί με τον Κρισναμούρτι όσο ήταν γιατρός του, γιατί είχε κάποια σοβαρά θέματα υγείας και έπρεπε να τον παρακολουθεί συνέχεια, τέτοιες συζητήσεις γίνονταν καθημερινά.
Καλή εβδομάδα.
Π.