«Ήταν μια νέα γυναίκα…»

Desparate woman 3

 Έπεσα πάλι σ’  ένα εξαιρετικό κομμάτι του βιβλίου, «Η Μόνη Επανάσταση» του Κρισναμούρτι που μεταφράζω, ακριβώς τώρα που με καλέσανε να μιλήσω σε ένα Σύλλογο Γυναικών, για την Ημέρα της Γυναίκας που πλησιάζει.  Εμ… τζάμπα όταν ήμασταν πιτσιρικάδες με είχαν ονομάσει «γυναικολόγο»; Χα, χα, χα… Σας το έχω ξαναπεί νομίζω, πως όταν ως έφηβοι πηγαίναμε εκδρομές με τα κορίτσια μας, κάποια στιγμή όλα τα αγόρια πηγαίναν και παίζανε ποδόσφαιρο που εμένα δεν με ενδιέφερε ποτέ, κι έτσι καθόμουν κι έκανα παρέα με τα κορίτσια. Γι΄ αυτό με φωνάζανε κοροϊδευτικά, «γυναικολόγο». Χα, χα, χα… Σκέφτηκα,λοιπόν, να ανεβάσω αυτό το εξαιρετικό κείμενο από την επίσκεψη μιας γυναίκας στον Κρισναμούρτι. Αλήθεια, πόσες τέτοιες περιπτώσεις δεν θα υπάρχουν γύρω μας… 
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ – κορίτσια κι αγόρια.
Π.

«… Ήταν μία νέα γυναίκα, αρκετά όμορφη και πολύ καλοντυμένη· έδειχνε ανυπόμονη και δυναμική. Είχε έρθει με τις δύο μικρές της κόρες, αλλά τις άφησε έξω να παίζ ουν. Είπε ότι ο σύζυγός της δούλευε σε κάποια εταιρία και η ζωή κυλούσε. Είχε μια παράξενη θλίψη που την κάλυπτε με γρήγορα χαμόγελα.
Ρώτησε: «Τι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, κύριε; Είμαστε παντρεμένοι με τον άντρα μου εδώ και μερικά χρόνια. Υποθέτω ότι αγαπιόμαστε, αλλά υπάρχει κάτι σ’ όλο αυτό που λείπει έντονα».
– Θέλετε πραγματικά, κυρία,  να το κοιτάξετε πολύ βαθιά αυτό;
– Ναι, ήρθα από μακριά για να μιλήσω μαζί σας γι’ αυτό το θέμα.
– Ο σύζυγός σας δουλεύει στο γραφείο του κι εσείς στο σπίτι, έχοντας και οι δύο σας  τις φιλοδοξίες σας, τις απογοητεύσεις σας, τις αγωνίες και τους φόβους σας. Εκείνος θέλει να γίνει ένας σπουδαίο στέλεχος στη δουλειά του και φοβάται μήπως δεν το καταφέρει, κι ότι ίσως κάποιοι άλλοι ανέβουν πριν από εκείνον.  Εκείνος είναι χωμένος στις φιλοδοξίες του, στις απογοητεύσεις του, στην προσπάθειά για αναγνώριση και εσείς στα δικά σας. Εκείνος γυρίζει σπίτι κουρασμένος, εκνευρισμένος, με φόβο στην καρδιά του και κουβαλάει στο σπίτι τις εντάσεις του. Αλλά κι εσείς επίσης είστε κουρασμένη από τις δουλειές του σπιτιού, με τα παιδιά και με όλα τα υπόλοιπα. Ίσως πίνετε μαζί κάτι το βράδυ για να καλμάρουν τα νεύρα σας κι αρχίζετε μια ανήσυχη συζήτησι. Ύστερα από λίγη κουβέντα και φαγητό πέφτετε αναπόφευκτα στο κρεβάτι. Όλο αυτό είναι εκείνο που ονομάζεται συζυγική σχέση – ο καθένας ζει μέσα στη δική του εγωκεντρική δραστηριότητα, και συναντιέται με τον άλλον στο κρεβάτι – όλο αυτό ονομάζεται αγάπη. Φυσικά υπάρχει και λίγη τρυφερότητα, λίγη φροντίδα, ένα δυο χάδια στο κεφάλι των παιδιών. Ύστερα θα έρθουν τα γηρατειά και τέλος ο θάνατος. Αυτό είναι ό,τι γενικώς ονομάζεται ζωή σ’ ένα γάμο. Κι εσείς αποδέχεστε αυτό τον τρόπο ζωής.
– Και τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς; Ανατρεφόμαστε μέσα σ’ αυτό, εκπαιδευόμαστε γι’ αυτό. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια, να έχουμε μερικά από τα αγαθά της ζωής. Δεν βλέπω τι άλλο θα μπορούσε να κάνει κανείς».
– Είναι η επιθυμία για ασφάλεια που μας δένει; Ή είναι η συνήθεια, η αποδοχή των μοντέλων της κοινωνίας, όπως η ιδέα του γάμου δύο ανθρώπων και της οικογένειας; Σίγουρα σε όλα αυτά υπάρχει πολύ λίγη ευτυχία.
– Υπάρχει κάποια ευτυχία, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά που πρέπει να κάνει κανείς, πάρα πολλά για τα οποία πρέπει να ενδιαφερθεί. Είναι πάρα πολλά εκείνα που πρέπει να διαβάσει κανείς, εάν θέλει να είναι καλά πληροφορημένος. Δεν υπάρχει πολύς χρόνος για να σκεφτόμαστε. Προφανώς δεν είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι, αλλά απλώς συνεχίζουμε να ζούμε.
– Όλο αυτό ονομάζεται ζωή μέσα σε μια σχέση, αλλά προφανώς δεν υπάρχει καθόλου βαθιά σχέση. Μπορεί σωματικά να είσαι για λίγο μαζί με τον άλλον, αλλά ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο απομόνωσης, θρέφοντας τα δικά του βάσανα και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά συνάντηση, όχι απλώς σωματικά, αλλά σε ένα πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο πλατύ επίπεδο. Το λάθος είναι της κοινωνίας και του πολιτισμού όπου έχουμε ανατραφεί και όπου τόσο εύκολα παγιδευόμαστε — έτσι δεν είναι; Η κοινωνία είναι μία σάπια, μία διεφθαρμένη και ανήθικη κοινωνία που την έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι οι άνθρωποι. Η κοινωνία πρέπει να αλλάξει, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνον όταν αλλάξουν τα ανθρώπινα πλάσματα που την έχουν φτιάξει.
– Ίσως εγώ να μπορώ να καταλάβω αυτά που λέτε και πιθανόν να αλλάξω, αλλά τι θα γίνει μ’ εκείνον; Του δίνει πολλή ευχαρίστηση να αγωνίζεται, να πετυχαίνει, να γίνεται κάποιος. Δεν πρόκειται να αλλάξει και έτσι ξαναβρισκόμαστε πάλι εκεί που ήμασταν: εγώ αδύναμα να προσπαθώ να διαπεράσω το κλείσιμό μου και εκείνος όλο και περισσότερο να στερεώνει το στενό κελί της ζωής του. Οπότε τι νόημα έχουν όλα αυτά που λέτε;
– Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα σ’ αυτό το είδος ζωής. Είμαστε εμείς που έχουμε κάνει έτσι αυτή τη ζωή, με την καθημερινή ωμότητα και ασκήμια της, με τις κατά καιρούς αναλαμπές απόλαυσης· οπότε, εμείς πρέπει να πεθάνουμε ψυχολογικά ως προς όλα αυτά. Ξέρετε, κυρία, πραγματικά δεν υπάρχει αύρ ιο ψυχολογικά. Το ψυχολογικό αύρ ιο, είναι επινόηση της σκέψης για να εκπληρώνει τις σκάρτες φιλοδοξίες και επιθυμίες της. Η σκέψη φτιάχνει αυτά τα πολλά αύριο, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τέτοιο αύριο. Το να πεθάνεις για κάτι του αύριο, σημαίνει να ζεις με πληρότητα σήμερα. Όταν το κάνεις, ολόκληρη η ζωή σου αλλάζει. Γιατί η αγάπη δεν είναι το αύριο, η αγάπη δεν είναι αντικείμενο της σκέψης, η αγάπη δεν έχει παρελθόν ή μέλλον. Όταν ζεις με πληρότητα σήμερα, υπάρχει σ’ αυτό μεγάλη ένταση και στην ομορφιά του –που δεν την αγγίζει η φιλοδοξία, η ζήλεια ή ο χρόνος– υπάρχει επικοινωνία, όχι μόνον με τον άνθρωπο αλλά και με τη φύση, με τα λουλούδια, με τη γη και με τους ουρανούς. Σ’ αυτό υπάρχει η ένταση της αθωότητας· και τότε το να ζεις έχει ένα τελείως διαφορετικό νόημα. »

 

Μαντάμ, μαντάμ…

Καλά, εδώ και μισή ώρα που ετοίμαζα αυτό το post, γελάω συνέχεια. Φαίνεται ότι το τραγούδι αυτό έχει κυκλοφορήσει εδώ και καιρό, αλλά δεν το είχα ξανακούσει. Και γελάω όχι μόνο για το ίδιο το τραγούδι που έχει πολύ πλάκα, αλλά και γιατί το έχω συνδέσει με τη σύζυγό μου που είναι μισή Γαλλίδα! Οπότε, δικό σας… madame. Χα, χα, χα…
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

Φορσύθια

110111_garden5_789385243

Αν σας πω ότι είχα έτοιμα τέσσερα posts και ξαφνικά, αποφάσισα να ανεβάσω  ένα πέμπτο για ένα λουλούδι; Είναι αυτό  που βλέπετε στην πρώτη  φωτογραφία, ενώ όλο το θάμνο γεμάτο με τέτοια λουλούδια, στη δεύτερη φωτογραφία μετά από αυτή την εισαγωγή. Το λουλούδι αυτό – που δεν το είχα ξανακούσει ποτέ μου – το λένε φορσύθια και υπάρχει και στην Ελλάδα. H φορσύθια είναι από τους πιο εντυπωσιακούς φυλλοβόλους καλλωπιστικούς θάμνους και αυτό γιατί κατά τον Μάρτιο – Απρίλιο και πριν βγουν τα φύλλα, τα γυμνά κλαδιά του γεμίζουν με κίτρινα λουλούδια, που διατηρούνται για 1,5-2 μήνες, ενώ τα φύλλα της που είναι πράσινα βγαίνουν αργότερα και τα κρατάει μέχρι και το φθινόπωρο. Τώρα θα μου πείτε και πώς μου ήρθε ξαφνικά να γράψω γι΄αυτό το λουλούδι. Σήμε ρα το πρωί, μεταφράζοντας το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω αυτόν τον καιρό («Η μόνη επανάσταση»), έπεσα σε μια υπέροχη περιγραφή του γι΄ αυτό το λουλούδι! Επειδή δεν το είχα ξανακούσει στη ζωή μου, έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα τι είναι, όπως και διάφορες φωτογραφίες του. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω το απόσπασμα από το βιβλίο, μαζί με τις δυο φωτογραφίες. Ελπίζω να σας αρέσουν όλα.
Καλή εβδομάδα
Π.

x Forsythia 'Lynwood Gold'2

«… Η μέρα άρχισε συννεφιασμένη και μουντή και τα γυμνά δέντρα στέκονταν σιωπηλά στο δάσος. Ανάμεσα από τα δέντρα του δάσους μπορούσες να δεις πιο πέρα, κρόκους, ασφοδίλια και θάμνους φορσύθια με λαμπερά κίτρινα λουλούδια, που όπως τα κοίταζες από  απόσταση ήταν σαν μια κίτρινη πινελιά στο πράσινο γρασίδι. Καθώς προχώρησες και τα πλησίασες σε τύφλωσε η λαμπρότητα εκείνου του κίτρινου – που ήταν ο Θεός. Όχι ότι ταυτίστηκες με το χρώμα ή ότι έγινες αυτή η έκταση που γέμιζε το σύμπαν με κίτρινο, αλλά ότι δεν υπήρχες εσύ που το κοίταζες. Υπήρχε μόνον αυτό το κίτρινο και τίποτε άλλο – ούτε οι φωνές τριγύρω σου, ούτε το κοτσύφι που κελαηδούσε το πρωινό του τραγούδι, ούτε οι φωνές των περαστικών, ούτε το αυτοκίνητο που πέρασε με θόρυβο ξυστά από δίπλα σου στο δρόμο. Υπήρχε μόνο αυτό, τίποτε άλλο. Και μέσα σ’ εκείνη την ύπαρξη, υπήρχε ομορφιά και αγάπη…»

«Παράξενες Ιστορίες»

«Παράξενες Ιστορίες», είναι ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου του «Παραμυθά», που κυκλοφόρησε χθες στα Βιβλιοπωλεία από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ, και είναι το πέμπτο σ΄αυτή τη σειρά, ενώ είναι το δέκατο της σειράς, από τότε που άρχισαν να βγαίνουν σε βιβλίο οι ιστορίες του, το 1982.

Παράξενες Ιστορίες

Η χθεσινή ημέρα, είχε και την παρουσίαση γενικά της δουλειάς μου σαν συγγραφέας και μεταφραστής, από τον ΙΑΝΟ, που σας είχα πει στο προηγούμενο post. Όπου εκεί μίλησα για τον Παραμυθά, και τα άλλα τρία βιβλία που έχω γράψει για μεγάλους, όπως και για τη μεταφραστική μου δουλειά, ενώ ο Γιώργος Στεφανάκης, έπαιξε και τραγούδησε δύο από τα ποιήματα του Κρισναμούρτι που έχει μελοποιήσει.
IANOS.20.2.14

Γυρίσαμε ένα βίντεο, που σκεφτόμουν να το ανεβάσω σήμ ερα εδώ, αλλά μας βγήκε μεγάλο, 50 λεπτά, και θέλει πολύ μοντάζ, οπότε θα ανεβάσω κάποια στιγμιότυπα αργότερα. Σήμε ρα θα ανεβάσω ένα μικρό βίντεο που έφτιαξα ειδικά για την εκδήλωση, που μου το ζήτησαν κάποιες «παραμυθομεγαλωμένες» κυρίες που την οργάνωσαν. Είναι ένα βίντεο που λέει πώς πετάει ο «Παραμυθάς», που ήθελαν από μικρές να μάθουνε πώς γίνεται. Είχα ανεβάσει και παλιότερα κάποια βίντεο εδώ, αλλά αυτή τη φορά είναι ένα ενιαίο για το πέταγμα του «Παραμυθά», που αρχίζει με την πρώτη έγχρωμη εκπομπή το 1980 έως το 2010 που κάναμε τα τελευταία 26 επεισόδια. Παλιά, «πετούσα» ξαπλωμένος σε ένα μπλε κασόνι, που θα το δείτε στο βίντεο, και τελευταία. κρεμασμένος ‘κυριολεκτικά» στον αέρα. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πώς γινόταν παλιά, μπορείτε να πάτε σ’ αυτό το post που είχα ανεβάσει το 2007 κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

Μια πρόσκληση για την Πέμπτη

IANOS CAFE
Να, και μια πρόσκληση. Είναι για την εκδήλωση που μου οργάνωσε ο ΙΑΝΟΣ, στο Βιβλιοπωλείο του, στη Σταδίου. Η εκδήλωση, που θα γίνει στις 6 στο ΚΑΦΕ  που βλέπετε στη φωτογραφία, δεν είναι ειδικά για «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» ή για Κρισναμούρτι, είναι γενικότερα για τη δουλειά  που έχω κάνει σαν συγγραφέας και σαν μεταφραστής. Βασικά είναι για…  μεγάλα παιδιά. Για περισσότερες πληροφορίες, πηγαίνετε  ΕΔΩ
Θα τα πούμε. Καλό βράδυ.
Ν.Π.

Και πάλι τα παιδιά…

Afratoula

Επειδή αύρ ιο  βράδυ σκεφτόμουν να ανεβάσω την πρόσκληση για μία εκδήλωση που έχω την Πέμ πτη  το απόγευμα στον ΙΑΝΟ, δεν υπολόγιζα ότι σήμε ρα  θα αλλάξω post. Η σημερινή, όμως, επίσκεψη στο Γ΄Δημοτικό Νέας Σμύρνης, μου άλλαξε γνώμη. Μου έδωσαν τόση χαρά αυτά τα 45 παιδιά των δύο Τμημάτων της Τρίτης Δημοτικού, που δεν μπορώ να μην πω κάτι γι΄ αυτά. Κι ας αρχίσω με αυτή τη ζωγραφιά που μου χάρισαν,  ανάμεσα στις άλλες που όπως συνήθως μου δίνουν  τα παιδιά, και που είναι η «Αφρατούλα Μπουλούκου», η ηρωίδα του βιβλίου του «Παραμυθά», «Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ», ζωγραφισμένη υπέροχα, από ένα απ΄ τα κορίτ σια  της τάξης!

Και να και μια φωτογραφία της τάξης που έβγαλα με το κινητό μου.
170220141722

Ε; Χαμός!  Δυστυχώς δεν μου έστειλαν κάποιες άλλες φωτογραφίες από την εκδήλωση που περίμενα, και θα κλείσω αυτό το post με το δεύτερο δώ ρο  που μου έκαναν: ένα ποίημα!  Ένα ποίημα για την Αφρατούλα, γραμμένο κι αυτό από ένα κορίτσι. Δείτε το.

Αφρατούλα  μου γλυκιά,
είσαι πολύ παχιά,
μην τρως τόσα γλυκά
τρώγε υγιεινά.

Όμως μείνε λίγο εκεί,
μέχρι να σου πω στ΄αυτί
ένα σχέδιο καλό
που μου ΄ρθε τώρα στο μυαλό.

Μπήκα κι εγώ στη χρονομηχανή
στον πλανήτη να μπούμε μαζί
να καταφέρουμε να βγούμε απ΄εκεί
εμείς οι δυο μαζί.

Ευχαριστώ Παραμυθά
για όλα αυτά.
Μας έσωσες τη ζωή.
Σ΄αγαπώ πάρα πολύ. 

Ε… κανένα σχόλιο!
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

Ε, ας κάνω και καμιά αταξιούλα.

Μπαίνοντας στην όγδοη χρονιά του blog έκανα έλεγχο στις κατηγορίες που έχω φτιάξει και είδα ότι κάποιες τις έχω ξεχάσει. Μία απ΄ αυτές είναι και η κατηγορία «ΑΤΑΞΙΕΣ». Έχω ανεβάσει μόνο ένα και μοναδικό post  σ΄ αυτή την κατηγορία!  Και κάτι ένα βίντεο που μου έστειλαν, κάτι τα 150 παιδάκια που ήταν στην προχθεσινή εκδήλωση, και με κόλλησαν διάθεση για αταξίες, ε…είπα  να κάνω κι εγώ μία και να ανεβάσω αυτό το βίντεο που μ΄ έκανε να γελάσω πολύ. Είναι ένα… βιντεοκλίπ τραγουδιού. Χα, χα, χα… Τώρα, γιατί βιντεοκλίπ είναι αταξία, θα το δείτε μόνοι σας. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, ούτε κι οι στίχοι του τραγουδιού έχουν και καμιά σημασία, αν δεν τους καταλαβαίνετε. Η εικόνα μετράει. Χα, χα, χα…
Καλή Κυριακή.
Π.

Το «εγγονοανηψάκι » μου.

12.02.2014
Αυτό που συνηθίζεται είναι το παιδί μιας ανεψιάς σου να το λένε μκρανήψι. Αλλά η ανηψιά μου, η κόρη της αδελφής μου, έδωσε ένα καινούργιο όνομα συγγένειάς μου με τη δική της κόρη, το «εγγονοανηψιά» που μου άρεσε πολύ! Στη φωτογραφία, λοιπόν,  που βλέπετε είναι το εγγονοαανηψάκι μου με μένα, τον παππουθείο της! Χα, χα, χα… Και για χατήρι της σήμερα, πήγα κι έκανα εκδήλωση σε παιδιά Νηπιαγωγείου, που μόνο μια φορά το ‘χω ξανακάνει. Και αυτή τη φορά, δεν ήταν παιδιά ενός Νηπιαγωγείου, αλλά τριών! Μάλιστα, τριών –  των τριών Δημόσιων Νηπιαγωγείων του Αγίου Στεφάνου. Πόσα παιδιά ήταν; Εκατόν πενήντα!!!  Χα, χα, χα… Το διασκέδασα τρομερά. Κι έτσι για να πάρετε μια ιδέα, λοιπόν, σαν έφτιαξα ένα βίντεο με την αρχή της εκδήλωσης, μετά την προβολή του πρώτου βίντεο του «Παραμυθά», που λέει ποιος είναι. Στην πρώτη σειρά θα δείτε την «εγγονοανηψούλα» μου, που είναι ντυμένη όπως στη φωτογραφία που βγάλαμε μετά την εκδήλωση.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

Η Λήδα

ΝΠ 002

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε, είναι από την πρώτη φορά που έπαιξα στη ζωή μου, σε ηλικία 8 χρονών, το 1951, στο Θέατρο Κυβέλης, στο έργο, «Η Νεράιδα του χιονιού» βασισμένο στο γνωστό παραμύθι του Άντερσεν. Αυτό το γλυκό και λαμπερό κορίτσι που έχω αγκαλιάσει, είναι η εξαιρετική ηθοποιός, Λήδα Πρωτοψάλτη, που κι εκείνη βγήκε σ΄ αυτό το έργο για πρώτη φορά στο θέατρο, σε ηλικία 11 χρονών. Λέω την ηλικία της γιατί την λέει και η ίδια στο βιογραφικό της, που μπορείτε αν θέλετε να το δείτε κάνοντας  κλικ   ΕΔΩ  στο web site του θεάτρου ΣΤΟΑ.
Και θα μου πείτε, «πώς σου ‘ρθε ξαφνικά να βάλεις αυτό το post»;  Εντελώς ξαφνικά μου ήρθε, κυριολεκτικά. Η ιδέα μού ήρθε από ένα ιντερνετικό περιοδικό που μου στέλνουν κάθε εβδομάδα, κι εκεί είχε την είδηση για την πρεμιέρα ενός θεατρικού έργου που παίζει η Λήδα, με μια φωτογραφία της που με συγκίνησε πολύ. Έτσι συνδύασα τους δυο μας, από φωτογραφίες μας βγαλμένες τώρα κοντά, 62 χρόνια μετά! Για δείτε.
Nikos-Leda
Ναι. Αυτοί οι δύο είναι τα δύο παιδάκια της προηγούμενης φωτογραφίας! Χα, χα, χα… και το ανάποδο: Αχ, αχ, αχ…

Και σκέφτηκα να κλείσω αυτό το post με την κεντρική σελίδα του προγράμματος αυτής της παράστασης, γιατί ανάμεσα στα ονόματα ηθοποιών που ίσως κάποιους τους ξέρετε, είναι ένα όνομα που το ξέρετε σίγουρα: της Άλκης Ζέη! Τότε ήταν ακόμα ηθοποιός, και έπαιζε το ρόλο της Κυρά Καρακάξας, όπως θα δείτε. Κάποια χρόνια αργότερα, εγκατέλειψε το θέατρο κι έγινε η σπουδαία συγγραφέας που ξέρετε. Αυτά, λοιπόν.
Καλή εβδομάδα.
Π.

ΝΠ 061.b

 

 

 

Για τα επτά

7th-birthday

Σήμερα, 9 Φεβρουαρίου, κλείνουν επτά χρόνια από τότε που άνοιξε ετούτο το blog, γι’ αυτό και έβαλα την τούρτα. Δυστυχώς υπάρχει μόνο σ΄αυτή τη φωτογραφία  που βρήκα στο ίντερνετ και όχι πραγματικά – δυστυχώς… Χα, χα, χα…΄

Στατιστικά τώρα, στα επτά αυτά χρόνια, ανέβηκαν 987 posts, ενώ πρωτομπήκαν ή επέστρεψαν 1.233.687 επισκέπτες. Επίσης πρέπει να πω ότι από πέρσι, άρχισα να βάζω link για κάθε post  που ανεβάζω και στις σελίδες που έχω στο Face Book και στο Twitter, όπου σε κάθε post, μπαίνουν περισσότεροι απ΄όσους  μπαίνουν πια στο blog!
Τέλος, εκτός από την τούρτα που σας… κερνάω, για να γιορτάσουμε τα επτά χρόνια, σκέφτηκα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο, ένα λεπτό και κάτι, με τα δύο μέρη στην Αττική που αγαπώ πολύ: Την Ακρόπολη και τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, βάζοντας για μουσική υπόκρουση ένα κομμάτι από το τραγούδι Bitter Way, του Μάνου Χατζιδάκι, από τον δίσκο του Reflections, που είχε κάνει όταν ήταν στην Αμερική.
Σας ευχαριστώ που μου δίνετε κουράγιο να κρατάω ακόμα το blog, με την ανταπόκρισή σας. Δεν έχει σημασία που πια μπαίνουν ελάχιστα σχόλια, γιατί βλέπω πόσοι μπαίνετε και τα διαβάζετε – κι είστε πολλοί.
Αν σας κάνει κέφι, δείτε και το βίντεο.
Σας φιλώ πολύ
Π.