«Μια αίσθηση…»

Sunset.7b

Μεταφράζοντας το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω τελευταία, έπεσα πάνω σε μια περιγραφή της φύσης πολύ ευαίσθητη, όπως είναι συνήθως όλες στα βιβλία του, την περιγραφή ενός ηλιοβασιλέματος.  Στην περιγραφή που κάνει της «αίσθησης» που είχε παρακολουθώντας το, μου ήρθαν διάφοροι συνειρμοί και σκέφτηκα ότι κάποια τέτοια αίσθηση πρέπει να εννοούσε όταν έλεγε -χωρίς να το εννοεί ως Χριστιανός, βέβαια-  ότι του αρέσουν και οι Γρηγοριανοί Ψαλμοί, εκτός από τον Μότσαρτ και τον Μπετόβεν. Και ατάκα, θυμήθηκα ότι σε ένα CD με Γρηγοριανούς Ψαλμούς που έχω, υπάρχει ένας –με τίτλο, «Στον Παράδεισο», (In Paradisum) – που κρατάει μόλις 45 δευτερόλεπτα και είναι και τραγουδισμένος από παιδικές φωνές! Και τότε μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα βίντεο με φωτογραφίες από ηλιοβασιλέματα, για ήχο να βάλω αυτόν τον Ψαλμό, και να το ανεβάσω εδώ. Δεν υπάρχουν μουσικά όργανα, είναι μόνο με τις παιδικές φωνές. Τα λόγια είναι στα λατινικά, αλλά δεν έχει σημασία τι λένε, γιατί ο ήχος των φωνών είναι σαν ήχος από ένα υπέροχο μουσικό όργανο!
Και πρώτα να το απόσπασμα από το βιβλίο που μου έδωσε αυτή την ιδέα. 

«Ακριβώς τη στιγμή που δύει ο ήλιος, απλώνεται μια παράξενη ησυχία και μια αίσθηση ότι έχει μπει ένα τέλος σε καθετί γύρω σου, παρ’ όλο που τα λεωφορεία, τα ταξί και οι θόρυβοι συνεχίζουν. Αυτή η αίσθηση κάτι απόμακρου είναι σαν να διαπερνά ολόκληρο το σύμπαν. Θα πρέπει κι εσείς να το έχετε νοιώσει αυτό. Συχνά, έρχεται εντελώς αναπάντεχα και μια παράξενη σιωπή και γαλήνη μοιάζει να ξεχύνονται από τον ουρανό και να σκεπάζουν τη γη. Είναι μια ευλογία που κάνει την ομορφιά του δειλινού απέραντη· ο δρόμος που γυαλίζει μετά από τη βροχή, τα αυτοκίνητα που περιμένουν και το άδειο πάρκο μοιάζουν σαν να είναι μέρος της· ακόμα και τα γέλια του ζευγαριού που περνά, δεν ταράζουν καθόλου την ειρήνη του δειλινού… Όλος ο ορίζοντας έμοιαζε να είναι γεμάτος με αυτά τα σύννεφα, η μια σειρά μετά την άλλη, μαζεμένα πάνω από τους λόφους, έχοντας τα πιο φανταστικά σχήματα, σαν κάστρα που όμοιά τους ο άνθρωπος δεν έχει φτιάξει ποτέ. Είχαν βαθιά ανοίγματα και πανύψηλες κορφές…. Αυτά τα σύννεφα δεν έκαναν τον χώρο, ήταν μέσα στο χώρο που έμοιαζε να απλώνεται στο άπειρο, από αιωνιότητα σε αιωνιότητα. Ένα κοτσύφι κελαηδούσε σ’ ένα κοντινό θάμνο και αυτό ήταν μια ατέλειωτη ευλογία.»

Και τώρα, το βίντεο που ετοίμασα.
Καλό βράδυ
Π.

Έτσι έγιναν όλα, Μαρία. Χρόνια πολλά.

ithopoios7

Ναι, αυτή που βλέπετε είναι η κόρη μου η Μαρία που στις 28 Ιανουαρίου, είναι τα γενέθλιά της. Η φωτογραφία είναι από ένα παλιό βιβλίο μου του «Παραμυθά» και εξηγεί τι είναι ο ηθοποιός. Παρόλο που έχω ξαναβάλει εδώ πριν πολλά χρόνια, το Μάρτιο του 2007, μου ‘ ρθε να το ξαναβάλω  σήμερα σαν «δώρο» για τα γενέθλιά της. Αλλά γιατί; Όπως  θα έχετε, ίσως, παρακολουθήσει, τις τελευταίες μέρες σ’ αυτά που έχω γράψει για την επίσκεψή μου στα Χανιά, έχοντας ανακαλύψει ότι ο προ-προ–πάππους μου ήταν από την Κρήτη, κατέληξα ότι η Μαρία ήθελε να πάει να ζήσει στα Χανιά, όπως κάνει τα τελευταία δύο χρόνια που ζει και δουλεύει εκεί ως δασκάλα γιόγκα, επειδή μίλησε μέσα της το DNA του Κρητικού προ-προ-προ-πάππους της, του Νικόλαου Πιλάβιου. Και ξαφνικά σήμερα, καθώς ετοίμαζα ένα ποστ για τα γενέθλιά της, έπεσα πάνω στις φωτογραφίες αυτού του βιβλίου που σας είπα. Και κοιτώντας αυτή τη τελευταία φωτογραφία του βιβλίου, σκέφτηκα ότι η στάση που είχε πάρει τότε από μόνη της – ήταν επτά χρονών – θυμίζει γιόγκα! Ε, δεν ήθελα και πολύ για να σκεφτώ ότι με προ-προ-προπάππου Κρητικό και γεννημένη με κάτι που φαίνεται ότι σχέση με τη γιόγκα μέσα της, ε… τι πιο φυσικό από το να είναι σήμερα  Δασκάλα γιόγκα στα Χανιά!  Φαίνεται, λοιπόν, ότι έτσι έγιναν όλα, Μαρία. Χρόνια πολλά, λοιπόν, με την ιστορία που οι φωτογραφίες της με έκαναν να σκεφτώ όλα αυτά.
Πριν καιρό, το 1982, είχα πάει να κάνω φωτογράφιση με τα ρούχα του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» για μια ιστορία του βιβλίου που θα έβγαινε, παίρνοντας μαζί και την κόρη μου την Μαρία, που ήταν τότε 7 χρονών για να βοηθήσει, μια και η ιστορία βασιζόταν σ’ αυτήν. Και να η ιστορία.

Προχτές τ’ απόγευμα που γύρισα από τη δουλειά στην τηλεόραση, με ρώτησε η κόρη μου:- Τι θα πει «ηθοποιός» μπαμπά;

ithopoios2.jpg– Ηθοποιός παιδί μου, της είπα εγώ, είναι ένας άνθρωπος που η δουλειά του είναι να λέει με ειλικρίνεια ψέμματα. Όπως κάνουν και οι δικηγόροι και οι πολιτικοί. Μόνο που ο ηθοποιός δεν λέει απλώς ψέμματα, αλλά «κάνει», «παίζει», άλλους ανθρώπους σαν να μην είναι ο εαυτός του, αλλά οι άλλοι άνθρωποι που παριστάνει στο θέατρο, στο κινηματογράφο, στα ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και που λέγονται «ρόλοι».
– Δεν καταλαβαίνω πολύ καλά μπαμπά, είπε η κόρη μου.
– Πρόσεξέ με: εγώ είμαι ο Νίκος, ο μπαμπάς σου, αλλά στην τηλεόραση που δουλεύω κάνω πως είμαι ο «Παραμυθάς». «Παίζω», δηλαδή τον Παραμυθά. Είμαι ένας ηθοποιός που παίζει τον Παραμυθά. Κάτσε να σου το δείξω, καλύτερα.
Πήγα στο διπλανό δωμάτιο κι έβαλα τα ρούχα που φοράω όταν κάνω τον Παραμυθά. Έβαλα και την περούκα με τα άσπρα μαλλιά γιατί τα δικά μου είναι μαύρα, έβαψα άσπρα τα φρύδια και το μουστάκι μου, φόρεσα και τα ψεύτικα γυαλιά και ξαναγύρισα στο δωμάτιο που ήταν η κόρη μου και με περίμενε.

Και μια κι ήταν κι ένας φίλος μου φωτογράφος, έβγαζε φωτογραφίες όσο μιλούσα στη Μαρία. Και τις φωτογραφίες τις έβαλα εδώ, για να καταλάβετε κι εσείς τι θα πει «ηθοποιός».
– Ορίστε: άσπρη περούκα, άσπρα φρύδια , άσπρο μουστάκι, γυαλιά, το «μαγικό» γιλέκο, κι έγινα ο Παραμυθάς. Είμαι, δηλαδή, ένας ηθοποιός που παίζει το ρόλο του Παραμυθά.
– Βγάζουμε μαζί μια φωτογραφία, μπαμπά;
– Και δε βγάζουμε, παιδί μου. Όσοι δεν σε ξέρουν θα λένε: «Αυτό κοριτσάκι θα είναι το εγγονάκι του Παραμυθά». Κι αν θέλεις, κάποια φορά θα σου γράψω ένα ρόλο να έρθεις στην τηλεόραση να «παίξεις» το εγγονάκι μου.

ithopoios5.jpg
– Μα αφού είμαι η κόρη σου μπαμπά, πώς θα είμαι εγγονάκι σου;
– Τι σου έλεγα πριν; Θα γίνεις ηθοποιός που θα παίζει ένα ρόλο: «το εγγονάκι του Παραμυθά».

ithopoios4.jpg
– Έλα τώρα να σου δώσω ένα φιλάκι στη μύτη.

ithopoios6.jpg– Στάσου, γιατί μου τραβάς τη μύτη;
– Εσύ γιατί μου φίλησες τη δική μου;
– Μηηηη… Θα μου βγάλεις το άσπρο χρώμα από το μουστάκι…
– Θα μ΄αφήσεις να κάνω λίγο κι εγώ τον Παραμυθά;
– Ναι, ναι… σ΄ αφήνω. Άσε με.

ithopoios7.jpg
– Ορίστε. Τώρα κατάλαβες πια τι θα πει «ηθοποιός».

… Και γιατί έγινες Δασκάλα γιόγκα, θα πρόσθετα τώρα. Χα, χα, χα… Χρόνια πολλά Μαρία.
Φιλιά σε όλους
Π.

 

 

Ένα ποστ με ειδικό ενδιαφέρον.

Το σημερινό ποστ, έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον για όσους ασχολούνται με Όσσο ή Κρισναμούρτι ή και τα δύο.
Εδώ και λίγο καιρό,  βλέποντας διάφορα για τον Όσσο και τον Κρισναμούρτι στο ίντερνετ, μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω εδώ, κάτι που έχει πει ο Κρισναμούρτι γι’ αυτόν σε μια συζήτηση. Δεν αναφέρει στα ίσια το όνομά του, αλλά τον εντοπίζει έμμεσα μιλώντας για πολλούς οπαδούς σε Ευρώπη και Αμερική,  και κυρίως για τη Ρολς Ρόυς που ο Όσσο (ο Μπαγκουαν Σρι Ραζνίς, δηλαδή) ήταν ο μόνος γκουρού που είχε τέτοιο αυτοκίνητο – και πάνω από ένα.  Έχω κουβεντιάσει με ένα φίλο μου Ινδό γι’ αυτή τη συζήτηση, που ήξερε και τη συνάντηση,  καθώς ήταν πολύ κοντά στον Κρισναμούρτι για μεγάλο μέρος της ζωής του, ως μάγειράς του.
Πριν καιρό, πριν τέσσερα χρόνια, ανέβασα ένα ποστ, με κάποια απάντηση που έδωσε ο Κρισναμούρτι σε μια ερώτηση που αναφερόταν κυρίως στον Ραζνίς. Αν θέλετε υπάρχει ΕΔΩ. Αποφάσισα, λοιπόν, να ανεβάσω κι αυτό το κομμάτι από τη συζήτηση που σας είπα και το μετέφρασα.  Είναι από την 8η Συζήτηση με τον Δόκτορα  Allan  Anderson, στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας, που αν θέλετε να τη δείτε ολόκληρη υπάρχει σε βιντεοταινία και με ελληνικούς υπότιτλους στο ίντερνετ, στο http://www.jkrishnamurti.org/  Το κανονικό όνομα του Όσσο ήταν Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς. Το άλλαξε ο ίδιος σε Όσσο το 1985, λίγο πριν φύγει από την Καλιφόρνια για να επιστρέψει στην Ινδία, όπου και πέθανε το 1990. Όλη η ιστορία του, για όσους ξέρουν Αγγλικά, υπάρχει ΕΔΩ.  Και να το κομμάτι από τη συζήτηση του Κρισναμούρτι που μετέφρασα, χωρίς σχόλια.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Κρισναμούρτι: Κάποτε συζήτησα με έναν γκουρού που είχε έρθει. Είχε πάρα πολλούς οπαδούς και ήταν πάρα πολύ γνωστός. Ακόμα είναι πάρα πολύ γνωστός. Μου είπε: «Έχω διδάξει στους μαθητές μου…», και ήταν πολύ περήφανος που είχε χιλιάδες μαθητές, καταλαβαίνετε; Κι έμοιαζε παράλογο για έναν γκουρού να νιώθει υπερηφάνεια!

Άντερσον: Ήταν επιτυχημένος;
Κρισναμούρτι: Ναι, επιτυχημένος. Και επιτυχία σημαίνει Καντιλάκ ή Ρολς Ρόϋς, και Ευρωπαίους όσο και Αμερικάνους οπαδούς. Όλο αυτό το τσίρκο που γίνεται.
Άντερσον: Όλη η επιδειξιμανία του.
Κρισναμούρτι: Και έλεγε: «Είμαι φτασμένος γιατί έχω μάθει να ελέγχω τις αισθήσεις μου, το σώμα μου, τις σκέψεις μου,  τις επιθυμίες μου. Τις έχω συγκρατήσει όπως λέει κι η Μπαγκαβάντ Γκίτα: “Συγκράτησε κάτι και τότε βασιλεύεις, ιππεύεις ένα ατίθασο άλογο”, ξέρετε για τη συγκράτηση».  Συνέχισε έτσι για κάποιο διάστημα και του είπα: “Κύριε, και τι έγινε τελικά; Τα έχετε ελέγξει. Πού βρίσκεστε τελικά;” Μου είπε: “Τι είναι αυτό που ρωτάτε; Έχω φτάσει”. “ Έχετε φτάσει πού, κύριε;”, τον ρωτάω. “ Έχω φτάσει στη φώτιση”.
Απλώς ακούστε το αυτό και παρακολουθήστε  τη λογική αλληλουχία ενός ανθρώπινου πλάσματος που έχει μια κατεύθυνση που την ονομάζει Αλήθεια· και για να την φτάσει, υπάρχουν τα παραδοσιακά βήματα, το παραδοσιακό μονοπάτι, η παραδοσιακή προσέγγιση. Τα έχει κάνει όλα και  μου λέει: . “Το έχω, το κρατάω στο χέρι μου. Ξέρω τι είναι”. Κι εγώ του είπα, “ε, καλά, κύριε…”.  Εκείνος άρχισε να συγχύζεται πολύ, γιατί ήθελε να με πείσει ότι είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος και όλα αυτά. Του πρότεινα να καθίσουμε κάτω, κάθισα ήσυχα και τον άκουγα και ησύχασε κι εκείνος.
Καθώς καθόμαστε δίπλα στη θάλασσα, του είπα: “Βλέπετε τη θάλασσα, κύριε”; “Φυσικά”, απάντησε εκείνος και του είπα: “Μπορείτε να κρατήσετε αυτό το νερό μέσα στη φούχτα σας; Αν κρατήσετε αυτό το νερό μέσα στη φούχτα σας, δεν θα είναι πια η θάλασσα”. Δεν μπορούσε να το καταλάβει και του είπα, “καλά, αφήστε το…”. Φυσούσε ένα απαλό δροσερό αεράκι από το νοτιά και είπε: “Φυσάει αεράκι”, και τον ρώτησα: “Μπορείτε να το κρατήσετε μέσα στην παλάμη σας; Όχι, βέβαια. Μπορείτε να κρατήσετε  τη γη; Όχι. Τι κρατάτε, λοιπόν, κύριε; Λόγια”; Και τότε, κύριε, ο γκουρού θύμωσε πάρα πολύ και μου είπε: “Δεν θα σας ακούσω άλλο. Είσαστε κακός άνθρωπος”. Και σηκώθηκε και έφυγε.

 

Και λίγη επικαιρότητα…

Ε… και λίγη επικαιρότητα, από χιουμοριστική σκοπιά, που με διασκέδασε πολύ, χωρίς δικά μου σχόλια.
Πρώτα, μια γελοιογραφία του ΚΥΡ. γι΄αυτή την ιστορία με τη «λευκή εβδομάδα» στα Σχολεία.

Λευκή Εβδομάδα

 

Και μία… καλλιτεχνική σύνθεση αγνώστου που μου έστειλαν με μέιλ, εμπνευσμένη από την τελευταία επικαιρότητα.

Playmobil

Σας φιλώ
Π.

 

 

Εικόνες από τα Χανιά

Σήμερα, σας έχω πολύ πράμα, από το Σαββατοκύριακο στα Χανιά που σας είπα στο προηγούμενο post. Πέρασα πραγματικά πολύ ωραία, όσο κι αν όλο το ταξίδι ήταν γρήγορο. Δεν θα πω πολλά, δυο λόγια μόνο για την κάθε εικόνα και βίντεο. Και θ’ αρχίσω με μια φωτογραφία που πήρα με το κινητό από το αεροπλάνο, καθώς πλησιάζαμε στα Χανιά: Είναι μία κορφή από τα Λευκά Όρη που έβγαινε πάνω από τα σύννεφα.
170120141704.B
Η δεύτερη φωτογραφία είναι αυτό που έβλεπα βγαίνοντας από την είσοδο του Ξενοδοχείου, και που δεν το έχω ξαναδεί ποτέ και πουθενά: ένα παρτέρι καρδιά!
180120141705

Η τρίτη είναι από την παραλία της Νέας Χώρας, όπου πήγαμε για φαγητό και τα δύο μεσημέρια. Είναι η θέα που βλέπαμε και μου άρεσε πολύ.
Kato hora

 

Η επόμενη είναι από το χώρο της Παιδικής Δημοτικής Παιδικής Βιβλιοθήκης, στα Χανιά, όπου έγινε η εκδήλωση του Σαββάτου. Επειδή ήταν μικρή, δεν χώρεσαν οι μεγάλοι, κι όπως θα δείτε στο βίντεο κοίταζαν από τα παράθυρα!
Chania
Και θα κλείσουμε με το βίντεο -και τα δύο τα τράβηξε η Μαρία- με τη δεύτερη εκδήλωση ήταν στο Σταλό, όπου η αίθουσα ήταν μεγαλύτερη και αν και κάποιοι ήταν όρθιοι, τους χώρεσε όλους. Να η φωτογραφία. Όλη την αίθουσα θα την δείτε στο βίντεο.
Stalos.2

Και μια τελευταία φωτογραφία από την υπογραφή βιβλίων που έκανα μετά τις εκδηλώσεις που είχε αναλάβει Το Βιβλιοπωλείο Πελεκανάκη, βασικός οργανωτής των εκδηλώσεων. Οι περισσότεροι από τους γονείς ήθελαν να βγάλουν φωτογραφία το παιδάκι τους τη στιγμή που υπογράφω το βιβλίο που του είχαν αγοράσει.
DSC00121
Και κάποιες άλλες φωτογραφίες υπάρχουν στα ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ, όπου υπάρχει μια συνέντευξή μου. Και ας περάσουμε στα δύο μικρά βίντεο τώρα.
Το πρώτο είναι μια πολύ διασκεδαστική στιγμή από την εκδήλωση στα Χανιά. Όπως πάντα κάποια στιγμή παίζω ένα θεατρικό παιχνίδι με τα παιδιά, που κάθε φορά τα αφήνω να κάνουν κάτι που θέλουν. Κοιτάξτε τι έγινε αυτή τη φορά.Χα, χα, χα…

Και θα κλείσουμε με το βίντεο από την εκδήλωση στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Σταλού, που την παρακολούθησαν ο Δήμαρχος Χανίων και ο Αντιδήμαρχος!  Εδώ θα δείτε κάτι που το έκανα για  πρώτη φορά.  Καθώς ήταν και όλοι οι γονείς μέσα στην αίθουσα, ρώτησα τα παιδιά αν μ΄ αφήνουν να πω ένα μικρό «παραμύθι» στους μεγάλους. Συμφώνησαν και τους είπα, σαν μικρό παραμύθι, την ιστορία του προ-προ-προ πάππου μου, που τον έφεραν  από την Κρήτη  ο Όθωνας και η Αμαλία και τον έκαναν Σταβλάρχη, που σας έχω πει και σε προηγούμενο ποστ, εδώ. Και τότε, ακούστηκε μια φωνή που  είπε δυνατά «Κρη-τι-κός»!!!  Δείτε το βίντεο.

Αυτή τη φορά, λοιπόν, μου εξηγήθηκε με κάποιο τρόπο,  γιατί η Μαρία η κόρη μου, αφού πήρε δίπλωμα δασκάλας γιόγκα στις Ινδίες έκανε πραγματικότητα αυτό που ήθελε από κορίτσι, να ζήσει και να δουλέψει στα Χανιά: μίλησε μέσα της το DNA του Κρητικού προ-προ-προ- πάππου της κι έφτιαξε τη Σχολή Γιόγκα που ήθελε στα Χανιά!!!

Καλό σας βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Χανιά και πάλι.

Σε λίγη ώρα φεύγω για Χανιά. Αυτή τη φορά δεν πάω μόνο για να να δω την κορούλα μου, αλλά και για  «Παραμυθοδουλειά». Θα κάνω δύο εκδηλώσεις που οργάνωσε το Βιβλιοπωλείο Πελεκανάκη  και οι Εκδόσεις Ψυχογιός. Η πρώτη είναι το Σάββατο στα Χανιά και η δεύτερη την Κυριακή στο Σταλό. Για όλους τους φίλους μου-αλλά και της κόρης μου-  στα Χανιά , σας βάζω εδώ τις προσκλήσεις.

Πρώτα η πρόσκληση του Σαββάτου
1512674_448118058623050_353436278_n (1)

Και η πρόσκληση της Κυριακής
1604384_448062068628649_1873640051_n

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους
Π.

 

 

Οπτασία

Photo dad + back.2 

Πριν κάμποσες μέρες, ψάχνοντας σε μια ντουλάπα για μια βαλίτσα, έπεσα πάνω σε ένα δερμάτινο ντοσιέ  γραφείου,  του παππού μου του Νίκου – πατέρα του πατέρα μου- και μια μικρή σιδερένια ταμπέλα από την πόρτα του γραφείου του παππού μου. Μέσα σ’ αυτό το ντοσιέ, είχε κάποια ξεχασμένα πράγματά του από την Ελβετία, από τη Γενεύη, που βρισκόταν τότε – το 1918 – όλη η οικογένεια εκεί. Υπήρχαν:  μια φωτογραφία του πατέρα μου χωμένου σε μια κουφάλα δέντρου,   (αυτήν που έβαλα στην αρχή του post με αυτά που γράφει από πίσω),μια ακόμα φωτογραφία του παππού μου την ίδια μέρα που κρατάει αγκαλιά τον πατέρα μου στα τέσσερά του,  κι ένα παράξενο λογοτεχνικό κείμενο γραμμένο από τον ίδιο. Το κείμενο το βρήκα παράξενο γιατί κάπως μου θύμιζε τον τρόπο που γράφω εγώ (!!!), ήταν μεταφυσικό, και γράφτηκε κάπως «προφητικά» το 1918, λίγους μήνες πριν πηδήξει ο παππούς από το μπαλκόνι και σκοτωθεί, εξαιτίας παραισθήσεων που του προξένησε ο υψηλός πυρετός που είχε πάθει από την Ισπανική γρίπη του 1918 που ήταν φοβερή επιδημία τότε και θέρισε κόσμο, καθώς δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα η ασπιρίνη. Έβαλα link πάνω στις λέξεις «Ισπανική γρίπη» , για όσους θέλουν να δουν τα εντυπωσιακά στοιχεία εκείνης της επιδημίας γρίπης σε όλη την Ευρώπη. Και μου άρεσε πολύ η ιδέα να ανεβάσω φωτογραφίες από όλα όσα σας είπα πιο πάνω, καθώς και το κείμενο που σας είπα. Αν σας κάνει κέφι δείτε τα.

Και πρώτα το ντοσσιέ>

Dossie

 

 

Η σιδερένια ταμπέλα τώρα. Το σωστό θα ήταν να λέει  «Ν.Κ. ΠΙΛΑΒΙΟΣ»  και όχι «Ν.Γ.ΠΙΛΑΒΙΟΣ». Το γιατί, όσοι δεν το έχετε διαβάσει, υπάρχει σε ένα παλιότερο post με τίτλο «Παραλίγο Γιώργος και Γεωργία», που είναι μεγαλούτσικο, αλλά έβαλα LINK για όποιον θέλει να πάει.
Ταμπέλα Ν.Γ.Π
Και να κι η φωτογραφία του παππού μου – του «παππουνίκου», που με λέει εμένα ο Αλέξανδρος  χα, χα, χα – με αγκαλιά τον πατέρα μου.

Παππούς Νίκος.Μπαμπάς 1918.B

Και τελειώνω με τη φωτογραφία του χειρόγραφου κείμενου του παππού μου και αμέσως μετά σας το έχω αντιγράψει κανονικά για να μπορεί όποιος θέλει να το διαβάσει. Αν δεν ξέρετε για τη «Μάχη του Βερντέν», πηγαίνετε ΕΔΩ.
Καλό βράδυ
Π.

ΟΠΤΑΣΙΑ.b

ΟΠΤΑΣΙΑ
Ο διαβάτης σταμάτησε… Πού βρισκόταν; Ούτε κι αυτός δεν ήξερε, μα ούτε ήθελε και να μαντέψει. Τι τον ένοιαζε άλλωστε; Άθελα τον είχαν φέρει τα βήματά του έως εκεί, κι ήρθε για να ξεχαστεί, να αναπνεύσει ελεύθερα μακριά απ’ την πολιτεία και τους ανθρώπους. Τι τον πείραζε πού βρισκόταν;… Όπου και να ‘ταν, αισθανόταν τον εαυτό του αλλόκοτα ευτυχισμένο κι αυτό του έφτανε.
Πέρα στο βουνό πρόβαλλε ο λαμπερός δίσκος της σελήνης κι η φύση φωτίστηκε ξαφνικά γύρω του, σαν ξαφνιασμένη  από την απότομη μεταβολή. Στην αρχή ζαλίστηκε κι αυτός λίγο και δεν μπόρεσε να κοιτάξει. Γρήγορα, όμως, συνήλθε  κι έστρεψε το βλέμμα του γύρω. Μια παράξενη περιέργεια είχε αντικαταστήσει τώρα την πρότερη ξενοιασιά του. Ήθελε να δει… να μάθει…  Και κοίταξε… βύθισε αχόρταγα, άπληστα τα μάτια του στα βουνά, στις πεδιάδες, στον ουρανό ακόμα,  παντού… παντού όπου θα μπορούσε να δει, να καταλάβει… Μι’ ανατριχίλα τον συγκλόνισε και αισθάνθηκε τα χέρια του να τρέμουν παγωμένα. Τίναξε δυνατά το κεφάλι του γιατί του φάνηκε πως ονειρευόταν  και ξανακοίταξε λίγο φοβισμένα, αλλά πιο σταθερά, πιο ψύχραιμα τώρα…  Όχι, δεν είχε γελαστεί, δεν είχε ονειρευτεί, το προαίσθημα που βάραινε την ψυχή του εκείνο το βράδυ το αισθάνθηκε τώρα σαν ν’ αλαφρώνει που το ‘βλεπε να γίνεται πραγματικό. Τέτοια είναι πολλές φορές  η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου .
Γύρω του, πέρα μακριά, στις κοιλάδες , στην πεδιάδα, στα βουνά, όπου μπορούσε να φτάσει η ματιά του, έβλεπε σταυρούς, μικρούς ξύλινους σταυρούς, ν’ απλώνονται ατέλειωτα, πένθιμα, χαμένοι στα βάθη του ορίζοντα… Ναι… τώρα θυμόταν… τώρα καταλάβαινε… Βρισκόταν στην κοιλάδα του Βερντέν, στην κοιλάδα που χρησίμευε για νεκροταφείο σε εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα που σκοτώθηκαν στη μεγάλη μάχη…  Και ξαφνικά ένας ανείπωτος φόβος τον κατέλαβε… Αισθάνθηκε το κεφάλι του να βουίζει και του φάνηκε πως πάγωνε ολόκληρος. Όμως δε σάλεψε, δε μπόρεσε να σαλέψει. Μία αλλόκοτη δύναμη τον κράταγε εκεί καρφωμένο, ακίνητο…
Από κάθε σταυρό, από κάθε μνήμα, φαινόταν τώρα να βγαίνει κι ένα πρόσωπο, ένα παραμορφωμένο πρόσωπο, όπου κάθε ζωή  είχε σβήσει πια για πάντα. Κι έβλεπε τώρα, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια τέτοια φαντάσματα που πρόβαλλαν από παντού, από κάθε κομμάτι γης.

 

 

Η ψυχαναλύτρια

images.1

Να κι ένα κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο που μεταφράζω τώρα,  το «Η μόνη επανάσταση» που μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα να το ανεβάσω εδώ.
Καλό βράδυ
Π.

Η επισκέπτρια είχε πτυχίο ψυχαναλύτριας και εργαζόταν σε μια μεγάλη κλινική. Ήταν αρκετά νέα, ντυμένη μοντέρνα, με τη φούστα ακριβώς πάνω από το γόνατο. Έδειχνε να να έχει μεγάλη ένταση και μπορούσες να δεις ότι ήταν πολύ αναστατωμένη. Στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού, μιλούσε πολύ χωρίς λόγο, εκφράζοντας έντονα τι σκεφτόταν για διάφορα πράγματα κι έμοιαζε να μην είχε δει καθόλου τα λουλούδια έξω από το μεγάλο παράθυρο, το αεράκι που τα κουνούσε και τον ψηλό, βαρύ, ευκάλυπτο, που κουνιόταν απαλά με τον αέρα. Έτρωγε απρόσεκτα, χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το τι τρώει.

Στο διπλανό, μικρό δωμάτιο, που πήγαμε μετά, είπε: «Εμείς οι ψυχαναλυτές βοηθάμε άρρωστους ανθρώπους να προσαρμοστούνε σε μια ακόμα πιο άρρωστη απ’ αυτούς κοινωνία και μερικές φορές, ίσως πολύ σπάνια, το πετυχαίνουμε. Αλλά, στην πραγματικότητα, η οποιαδήποτε επιτυχία είναι επίτευγμα της ίδιας της φύσης. Έχω ψυχαναλύσει πολλούς ανθρώπους, και υπάρχουν πάρα πολλοί άρρωστοι άνθρωποι. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε και πάρα πολύ, παρ’ όλο που, φυσικά, διαρκώς δοκιμάζουμε νέα φάρμακα: είτε χημικά είτε θεωρίες. Αλλά πέρα από τους άρρωστους, και εγώ η ίδια αγωνίζομαι να είμαι διαφορετική, διαφορετική από τον συνηθισμένο μέσο άνθρωπο».

Σ’ αυτόν ακριβώς τον αγώνα που κάνετε για να είστε διαφορετική, δεν είστε ίδια σαν τους άλλους; Οπότε γιατί όλος αυτός ο αγώνας;

«Αλλά αν δεν αγωνιστώ, αν δεν παλέψω, θα είμαι σαν μια συνηθισμένη μικροαστή νοικοκυρά. Θέλω να είμαι διαφορετική και γι’ αυτό δεν θέλω να παντρευτώ. Αλλά είμαι πραγματικά πολύ μόνη και η μοναξιά μου είναι που με ώθησε να κάνω αυτή τη δουλειά».

Οπότε αυτή η μοναξιά σάς σπρώχνει σιγά σιγά προς την αυτοκτονία, έτσι δεν είναι;

Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της· σχεδόν έκλαιγε.

Ολόκληρη η κίνηση της συνείδησης δεν οδηγεί στην απομόνωση, στο φόβο και σ’ αυτόν τον αδιάκοπο αγώνα να είναι κανείς διαφορετικός; Όλο αυτό αποτελεί μέρος της παρόρμησης για καταξίωση, της ταύτισης του εαυτού με κάτι, ή της ταύτισής του  με ό,τι έχει μέσα του. Οι περισσότεροι από τους ψυχαναλυτές έχουν τους δασκάλους τους, και δουλεύουν σύμφωνα με τις θεωρίες και τις καθιερωμένες Σχολές τους, απλώς τροποποιώντας  τες και προσθέτοντας κάποια καινούρια τάση σ’ αυτές.

«Ανήκω στη νέα Σχολή· η προσέγγισή μας γίνεται χωρίς σύμβολα και αντιμετωπίζομε την πραγματικότητα έτσι όπως είναι. Έχουμε απορρίψει τους προγενέστερους δάσκαλους με τα σύμβολά τους, και βλέπομε το ανθρώπινο πλάσμα έτσι όπως είναι. Αλλά όλο αυτό είναι κάτι που επίσης γίνεται μια ακόμα Σχολή και δεν ήρθα εδώ για να συζητήσω τις διάφορες Σχολές, θεωρίες και Δασκάλους, αλλά μάλλον για να μιλήσω για μένα την ίδια. Δεν ξέρω πια τι να κάνω».

Δεν είστε και εσείς το ίδιο άρρωστη όπως και οι ασθενείς τους οποίους προσπαθείτε να θεραπεύσετε; Δεν αποτελείτε κι εσείς μέρος της κοινωνίας, που ίσως είναι πιο μπερδεμένη  και πιο άρρωστη από εσάς; Επομένως το ζήτημα είναι πιο βασικό, δεν είναι; Είστε το αποτέλεσμα αυτού του τεράστιου φορτίου της κοινωνίας, με τον πολιτισμό της και τις θρησκείες της, που σας κατευθύνει τόσο οικονομικά, όσο και εσωτερικά. Θα πρέπει είτε να κάνετε ειρήνη με την κοινωνία, που σημαίνει να δεχτείτε τις αρρώστιες της και να ζήσετε με αυτές, ή να την αρνηθείτε ολοκληρωτικά και να βρείτε ένα καινούριο τρόπο ζωής. Αλλά δεν μπορείτε να βρείτε τον καινούριο τρόπο, αν δεν εγκαταλείψετε τον παλιό. Εκείνο που πραγματικά θέλετε είναι να νοιώθετε ασφάλεια, έτσι δεν είναι; Αυτό είναι όλη η αναζήτηση της σκέψης — θέλετε να είστε διαφορετική από τους άλλους, να είστε πιο έξυπνη, πιο οξυδερκής, πιο ευφυής. Σε αυτή την πορεία προσπαθείτε να βρείτε μια βαθιά ψυχολογική ασφάλεια, που δεν έχει καμία σχέση με την πρακτική, έτσι δεν είναι; Αλλά υπάρχει στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο; Η ψυχολογική ασφάλεια αρνείται την εσωτερική τάξη. Δεν υπάρχει ψυχολογική ασφάλεια στις σχέσεις, στην πίστη, στις ιδέες, στη δράση και επειδή κανείς την αναζητάει σ’ αυτά, δημιουργεί αταξία. Η ψυχολογική ασφάλεια γεννάει την αταξία και όταν αντιμετωπίζει κανείς την διαρκώς αυξανόμενη αταξία μέσα του, θέλει  να δώσει ένα τέλος σε όλο αυτό. Μέσα στην περιοχή της συνείδησης, με τα πλατειά και τα στενά σύνορά της, η σκέψη αγωνίζεται διαρκώς να βρει ένα ασφαλές σημείο. Έτσι, η σκέψη δημιουργεί αταξία, γιατί η τάξη δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα σκέψης. Τάξη υπάρχει όταν τελειώνει η αταξία. Η αγάπη δεν βρίσκεται στις περιοχές της σκέψης· το ίδιο όπως δεν μπορεί να αγγίξει την αληθινή ομορφιά το πινέλο. Πρέπει κανείς να εγκαταλείψει, να αρνηθεί χωρίς καμιά σκέψη,  όλη την αταξία του εαυτού του.

Αποτραβήχτηκε στον εαυτό της και έγινε πολύ σιωπηλή. Της ήταν δύσκολο να συγκρατήσει τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά της.

 

 

«Πόσο χρονών είσαι;»

Ainafets.2013

Μετά το ανάποδο Αινόρχ Άλλοπ Άιναφετς  στο post για τη γιορτή της πριν λίγο καιρό, να κι ένα κανονικό  «χρόνια πολλά» για τα γενέθλιά της που γιόρτασε σήμερα, με ένα βιντεάκι από το κόψιμο της τούρτας των γενεθλίων της. Κι όσοι έχετε την περιέργεια να μάθετε τα πόσα έκλεισε, ακούστε την απάντηση που δίνει στον εγγονό της στο τέλος του βίντεο, όταν εκείνος την ρωτάει : «Πόσο χρονών είσαι;» …. Χα, χα, χα…
Καλή εβδομάδα σε όλους.
Π 

Pico

Μου έστειλαν ένα μικρό, απλό και τρυφερό βίντεο που μου άρεσε πολύ και λέω να κλείσουμε την περίοδο των γιορτών μ’ αυτό. Ο τίτλος του είναι «Pico». Ποιον λένε έτσι; Αποφασίστε εσείς σε ποιον από τους δύο ήρωες ταιριάζει το όνομα.
Καλό βράδυ.
Π