Πρώτη φορά σε Νηπιαγωγείο

2013-11-19 11.26.28

Αν και είχα κάποιες αμφιβολίες για το αν έχει νόημα να ανεβάσω αυτό το ποστ, τελικά το αποφάσισα. Όλες οι προσκλήσεις που είχα μέχρι τώρα, από Σχολεία, ήταν από Δημοτικά, μια και σχεδόν όλες αυτές οι επισκέψεις ήταν μέσα στο πλαίσιο της «Φιλαναγνωσίας», πράγμα που σημαίνει ότι συναντούσα παιδιά που ήξεραν  να διαβάζουν.  Ούτε και είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα έχει κανένα λόγο να πάω σε Νηπιαγωγείο. Να, όμως, που με κάλεσαν στο Νηπιαγωγείο «Παιχνίδι και Γνώση», στο Χαλάνδρι όπου παρά τους δισταγμούς μου πήγα. Και τελικά καλά έκανα, γιατί την καταβρήκα με αυτά τα υπέροχα 14 παιδάκια! Δεν έχω να σας πω τίποτε άλλο. Αν σας κάνει κέφι δείτε το βίντεο των 12 λεπτών που ετοίμασα, με στιγμές από τη μία ώρα σχεδόν που κράτησε  η επίσκεψη.
Σας φιλώ
Π.

Το μασάζ

CHANIA

Ναι, όπως ίσως θα καταλάβατε από το Φάρο του λιμανιού, που δεν πολυφαίνεται στη φωτογραφία, ήμουν το Σαββατοκύριακο στα Χανιά,  που πήγα για να δω την κορούλα μου και την Τζο. Και φυσικά, βλέποντας τον τίτλο του ποστ, όσοι ξέρετε για την ANASA – από ΕΔΩ ή από ΕΔΩ – δηλαδή για τη γιόγκα και τα μασάζ που κάνουν η Μαρία κι η Τζο εκεί, θα φανταστήκατε  ότι το ποστ θα είναι κάτι για μασάζ. Είναι, αλλά όχι για μασάζ που μου το έκανε η Μαρία ή η Τζο, αλλά ένα κοριτσάκι επτά χρονών! Μάλιστα, 7 χρονών. Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή.
Πριν φύγω, μου είχε πει η Μαρία ότι ένα από τα δύο μεσημέρια θα τρώγαμε στο σπίτι μιας φιλικής τους  οικογένειας, που είχε δύο κοριτσάκια, επτά και πέντε χρονών, την Νεφέλη και την Δάφνη, που θέλανε να γνωρίσουν τον «Παραμυθά».  Έτσι κι έγινε.  Χθες το μεσημέρι βρεθήκαμε στο σπίτι με τα δύο «παραμυθομεγαλωμένα» κοριτσάκια – τωρινά «παραμυθομεγαλωμένα», όχι παλιά – που αποδείχτηκαν τρομερά! Δεν χρειάζεται να σας πω τίποτα, αρκεί να δείτε τις φατσούλες τους και θα καταλάβετε.
CHANIA.N+D

Το τι με «κούρδισαν» δεν λέγεται! Κάναμε και οι τρεις μας διάφορες αταξίες, αλλά ευτυχώς δεν μας μάλωσαν οι μεγάλοι. Χα, χα, χα… Ώσπου κάποια στιγμή, μου είπε η Τζο ότι έχει μάθει στη Νεφέλη να κάνει μασάζ! Ε, δεν ήθελα και πολύ, πήρα μια καρέκλα και κάθισα για να μου κάνει μασάζ. Απίστευτο! Παρόλο τα μικρά χεράκια και τη λίγη δύναμη λόγω ηλικίας, το έκανε άψογα και με χαλάρωσε, σαν μου το έκανε επαγγελματίας! Μάλιστα με χαλάρωσε τόσο πολύ, που είχα μισοκλείσει τα μάτια μου και κάποια στιγμή μου λέει η Μαρία γελώντας: «Καλέ μπαμπά, έχεις ανοίξει το στόμα σου!…» Χα, χα, χα… Πάλι καλά που δεν με πήρε ο ύπνος! Και όταν τελείωσε το μασάζ, για να κρατήσουμε το επαγγελματικό επίπεδο, της έδωσα το φοβερό ποσό των 25  λεπτών, που με κατέπληξε ακόμα μια φορά παίρνοντάς τα αμέσως και με πολύ σοβαρότητα, σαν αληθινή επαγγελματίας!!!
Και θα κλείσω αυτό το ποστ με μία φωτογραφία από την ώρα που μου έκανε μασάζ, για να καταλάβετε, έστω και λίγο, τι σας λέω. Γιατί άλλο είναι να σου κάνει η Νεφέλη μασάζ κι άλλο να το βλέπεις.
Καλή εβδομάδα
Π.

CHANIA MASSAGE

Ένα τραγούδι

k-bw4

Η φωτογραφία αυτή του Κρισναμούρτι είναι βγαλμένη στα 1929, τότε που έγραψε κάποια από τα ποιήματά του, έχοντας αρχίσει το 1927, για να σταματήσει το 1930 και να μην ξαναγράψει ποτέ ποιήματα. Τα θυμήθηκα πριν λίγες μέρες όταν κάποιος  φίλος με ρώτησε κάτι για τη μετάφρασή τους που έχω κάνει και που κυκλοφορούν σε βιβλίο από τις Εκδόσεις Κέδρος, με τίτλο, ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Θυμήθηκα, όμως, και τη φοβερή δουλειά που έχει κάνει ο Γιώργος ο Στεφανάκης μελοποιώντας τα περισσότερα  απ’΄αυτά, όπως σας έχω γράψει και παλιότερα. Όπως ανακάλυψα, όμως, πηγαίνοντας στο παλιό ποστ, ό,τι ηχητικό έχω ανεβάσει σ΄αυτό το μπλογκ, από τότε που έγινε – παραμύθια, τραγούδια, και άλλα – έχουν εξαφανιστεί και βγαίνει ένα μήνυμα, «file not found». Έτσι, αποφάσισα να κάνω ένα βίντεο κλιπ με φωτογραφίες  και ήχο το τραγούδι, «Η καρδιά μου χορεύει με την αγάπη σου», που είχα ξανανεβάσει και μου αρέσει πολύ.
Και πρώτα οι στίχοι:

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
Με τov voυ καλoζυγισμέvo,
Ήσυχo κι ατάραχo,
απελευθερωμέvo από τoυς περιoρισμoύς
κάθε πρoκατάληψης,
Η καρδιά μoυ χoρεύει
μαζί με τηv αγάπη Σoυ.
Ω αγάπη μoυ.

Πώς μπoρώ vα ξεχάσω τηv αγάπη σoυ;
Είvαι σαv vα ζητάς από τo τριαvτάφυλλo
να χαρεί μια καλoκαιριάτικη μέρα
χωρίς τα τρυφερά τoυ πέταλα.

Πώς μπoρώ vα χωριστώ από σέvα,
ω δάσκαλε τωv δασκάλωv;
Είvαι σαv vα ζητάς από τα vερά της θάλασσας
να χωριστoύv από τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.

Αv σ’ αυτό τov κόσμo υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Όπως o ήλιoς γεμίζει τη γη,
με σκιές πoυ χoρεύoυv και πλατιές κηλίδες από φως,
έτσι απίστευτα άφθovα κι εσύ
γέμισες τηv καρδιά μoυ.

Και τώρα, αν θέλετε, ακούστε το τραγούδι βλέποντας το βίντεο κλιπ που ετοίμασα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Και κάτι μουσικό.

Ninth_Symphony_original

Η παρτιτούρα που βλέπετε είναι γραμμένη με το χέρι του Μπετόβεν, και είναι από την Ενάτη Συμφωνία του, που γράφτηκε το 1827.  Βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου και το 2002, προστέθηκε στη Λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς, των Ηνωμένων Εθνών, κι έτσι έγινε η πρώτη παρτιτούρα που τιμήθηκε ποτέ με αυτό τον τρόπο. Ο Μπετόβεν είναι ο ένας από τους τρεις αγαπημένους μου συνθέτες κλασσικής μουσικής – οι άλλοι δύο  είναι ο Μότσαρτ και ο Βιβάλντι. Από τις συμφωνίες του Μπετόβεν, εκείνη που με συγκινεί πάρα πολύ είναι η Ενάτη. Από τα 18 μου, που την πρωτάκουσα, η «Ωδή στη χαρά», από αυτή τη Συμφωνία,  με συγκινεί το ίδιο -ίσως και περισσότερο- έως και σήμερα. Η «Ωδή» είναι το τελευταίο μέρος της Συμφωνίας και οι στίχοι είναι παρμένοι από ένα ποίημα του Σίλλερ.

Όλα αυτά τα λέω σαν εισαγωγή στο βίντεο με μία αναπάντεχη εκτέλεση της «Ωδής στη χαρά» που θα δείτε, σε μια πλατεία της Ισπανίας, και για να καταλάβετε γιατί στην αρχή το πήρα για πλάκα, αλλά τελικά μου άρεσε και με συγκίνησε πάρα πολύ. Με συγκίνησαν – πέρα από το ίδιο το κομμάτι – οι αντιδράσεις του κόσμου και κυρίως των μικρών παιδιών που με ξετρέλαναν, παρόλο που τα πλάνα τους είναι πολύ γρήγορα.
Καλό βράδυ.
Π.

Ένα Νοέμβρη κάποτε

image010

Φέτος, υπάρχουν για μένα  πολλές «στρογγυλεμένες»  επέτειοι!  Είναι επειδή η χρονιά που γεννήθηκα τελειώνει σε 3: Γεννήθηκα το 1943, κι έτσι, πρώτα απ’ όλα, φέτος έκλεισα στρογγυλά τα 70. Είναι 40 χρόνια από τότε που πέθανε ο καλύτερος μου φίλος ο Άλκης το 1973, που σας έχω πει γι’ αυτόν, λίγες μέρες πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου που κι αυτό κλείνει φέτος 40 χρόνια. Και τέλος, σε λίγες μέρες, άλλο ένα στρογγύλεμα, κλείνω 30 χρόνια γάμου, που έγινε τον Δεκέμβριο του 1983. Σαν χτες μου φαίνονται όλα. Χα, χα, χα… Γελάω γιατί πριν 40 ή τριάντα χρόνια, όταν άκουγα κάποιον «μεγάλο», να λέει αυτή την έκφραση, μου φαινόταν m@[@k1@. Αλλά, όπως έλεγαν κι εκείνοι τότε, «εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι, θα ΄ρθεις». Έτσι είναι, αλλά βλέπετε, υπάρχει μια περίοδος στη ζωή μας, που νομίζουμε ότι αυτό που είμαστε και ό,τι έχουμε, θα είναι έτσι για πάντα. Αλλά αρκετά το φιλοσόφησα. Πάμε στο αφιέρωμα που έχω ετοιμάσει.

Ο τίτλος του ποστ, είναι και ο τίτλος  ενός ντοκιμαντέρ που είχα κάνει πριν κάμποσα χρόνια για την ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ,  για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γιατί και ήταν εξέγερση και είχε νεκρούς, κι αφήστε τους παπάρες να λένε ό,τι θέλουν και τους συμφέρει. Ρωτήστε και μένα που ήμουν γωνία Στουρνάρα και Πατησίων, εκείνη την ημέρα. Σκόπευα, λοιπόν,  να ανεβάσω  το ντοκιμαντέρ που είχα κάνει παλιότερα, αλλά δυστυχώς, δεν κατάφερα να αντιγράψω το παλαιού τύπου βίντεο που έχω, σε  DVD, γιατί είχε πρόβλημα. Έτσι, αναζήτησα κάτι άλλο στο ίντερνετ και βρήκα το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Παντελή του Βούλγαρη, «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, 1967-1974». Από αυτό πήρα ένα απόσπασμα για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, που κρατάει τρισήμιση  λεπτά. Όποιος θέλει να δει ολόκληρο το ντοκιμαντέρ, μπορεί να πάει εδώ:  http://www.youtube.com/watch?v=cjusg4UCeDg

Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

ΚΥΡ.

KYR

Με αυτή τη γελοιογραφία που σατιρίζει  τα διάφορα διαφημιστικά  e-mails που παίρνουμε κάθε τόσο, μας αναγγέλει ο Γιάννης Κυριακόπουλος (ΚΥΡ), ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες γελοιογράφους, την είσοδό του στον χώρο των BLOGS. Εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ τη δουλειά του, που πολλές φορές μου έχει φτιάξει την ημέρα, και μου έχει δώσει τη χιουμοριστική πλευρά διάφορων δυσάρεστων καταστάσεων της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής, και φαντάζομαι ότι πολλοί από σας, αν όχι όλοι θα τον ξέρετε. Έτσι, μόλις μια φίλη μου έστειλε το mail με την ανακοίνωση του ανοίγματος του blog του, αυθόρμητα μου ήρθε η ιδέα να γράψω εδώ γι΄ αυτό με την ελπίδα… να βρω στο δρόμο κανένα αεροπορικό εισιτήριο για την Αυστραλία, παρόλο που δεν είμαι «νεαρός». Χα, χα, χα… Όσοι θέλετε να παρακολουθήσετε το blog του, θα το βρείτε εδώ: www.i-kyr.gr
Καλό βράδυ.
Π.

«Τα αινίγματα»

Μία από τις πιο αγαπημένες μου παραγωγές στην τηλεόραση, όταν ήμουν υπεύθυνος για τις  παιδικές εκπομπές  στην ΕΡΤ, ήταν η σειρά με τον Καραγκιόζη του Ευγένιου Σπαθάρη. Από μικρό παιδί, μου άρεσε τρομερά ο Καραγικόζης, κι όχι μόνο έβλεπα παραστάσεις του, αλλά από τα 12 και μετά, τα καλοκαίρια, έπαιζα κι εγώ Καραγκιόζη με την αδελφή μου, στα μέρη που πηγαίναμε για διακοπές. Τότε, πουλούσαν στα περίπτερα και στα ψιλικατζίδικα, φιγούρες με ήρωες του Καραγκιόζη, που τις έκοβες, τις κόλλαγες σε χαρτόνι και βάζοντάς και το σύρμα που κρατούσε τη φιγούρα, έπαιζες πίσω από ένα τεντωμένο σεντόνι, ενώ το φως πίσω από το πανί ήταν από μία λάμπα πετρελαίου. Σε αυτά τα δύο αναφέρεται ο Σαββόπουλος στο τραγούδι του, «Σαν τον Καραγκιόζη» με τους στίχους: «Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου καλή…».
Πριν λίγες μέρες, ανακάλυψα όλο το αρχείο μου εκείνων των εκπομπών σε DVD, κι έτσι για να το γιορτάσω, αποφάσισα να σας ανεβάσω ένα από εκείνα τα επεισόδια, με τον τίτλο, «Αινίγματα».
Καλό βράδυ.
Π.

Η τίγρη

corbetts-tiger

Μεταφράζοντας ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω τώρα, «Η μόνη επανάσταση», έφτασα σε ένα κομμάτι που μου έδωσε μια αίσθηση αυτού που ήταν ο ίδιος ο Κρισναμούρτι. Έτσι θυμήθηκα, ότι σε κάποια συζήτηση λίγα χρόνια πριν πεθάνει, είχε πει στους ανθρώπους που ήταν κοντά του, ότι όταν πεθάνει, θα έπρεπε, όσοι τον έχουν συναντήσει προσωπικά, να μπορούν να μεταδώσουν το άρωμα εκείνου που ήταν αυτός, σε όσους δεν τον είχαν γνωρίσει και ίσως τους το ζητούσαν. Τότε, σκέφτηκα, ότι και ο ίδιος, πέρα από τις συζητήσεις και τις ομιλίες του,  έχει αφήσει και κάποια κείμενα που δείχνουν έμμεσα ποιος ήταν, και με κάποιο τρόπο δίνουν μία προσωπική αίσθησή του, «the perfume of that man» (το «άρωμα αυτού του ανθρώπου»), όπως έλεγε ο ίδιος. Τέτοια κείμενα υπάρχουν βέβαια, στα τρία  του ημερολόγια («Σημειώσεις», «Ημερολόγιο», «Εις εαυτόν») και στα λίγα βιβλία που έχει γράψει ο ίδιος, γιατί τα περισσότερα είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών του και συζητήσεων. Ένα τέτοιο κείμενο, λοιπόν, είναι κι αυτό που μετέφραζα χθες και σκέφτηκα να το βάλω εδώ. Ίσως να έχει γενικότερο ενδιαφέρον, κι όχι μόνο για όσους ενδιαφέρονται ειδικά για τη δουλειά του Κρισναμούρτι.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

«Ο φίλος, είπε ότι μια τίγρη είχε σκοτώσει ένα βουβάλι την προηγούμενη μέρα και ότι οπωσδήποτε θα ξαναγύριζε αργότερα το βράδυ σ’ αυτό και ρώτησε αν θα ήθελα να δούμε όλοι μαζί την τίγρη; Είπα ότι θα μου άρεσε πολύ κι απάντησε: «Τότε θα πάω και θα ετοιμάσω ένα καταφύγιο σ’ ένα δένδρο κοντά στο κουφάρι του βουβαλιού  και θα δέσω μια ζωντανή κατσίκα στο δένδρο. Η τίγρη, πριν ξαναγυρίσει στο προηγούμενο θύμα της, θα έρθει πρώτα στην ζωντανή κατσίκα». Απάντησα ότι θα προτιμούσα να μην δω την τίγρη, παρά να το πληρώσει  αυτό η κατσίκα. Σύντομα, μετά από λίγη κουβέντα ο φίλος έφυγε και το απόγευμα ξαναγύρισε και είπε: «Ας πάρουμε το αυτοκίνητο να πάμε στο δάσος και ίσως να συναντήσουμε εκείνη την τίγρη». Έτσι, κατά το ηλιοβασίλεμα, προχωρήσαμε μέσα στο δάσος για πέντε ή έξη μίλια και φυσικά δεν υπήρχε τίγρη. Τότε γυρίσαμε πίσω, φωτίζοντας πια το δρόμο με τα μεγάλα φώτα. Είχαμε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι θα δούμε την τίγρη και προχωρούσαμε χωρίς να την σκεφτόμαστε, όταν παίρνοντας μια στροφή, νάτη στη μέση του δρόμου, τεράστια, με τα μάτια της λαμπερά και καρφωμένα επάνω μας. Το αυτοκίνητο σταμάτησε και το ζώο, μεγαλόσωμο και απειλητικό, ήρθε προς το μέρος μας γρυλίζοντας. Ήταν πολύ κοντά μας πια, ακριβώς μπροστά από το καπό. Μετά γύρισε και ήρθε δίπλα στο αυτοκίνητο. Καθώς περνούσε, άπλωσα το χέρι μου για να την αγγίξω, αλλά ο φίλος,  αμέσως μού άρπαξε το χέρι και το τράβηξε μέσα απότομα, γιατί κάτι ήξερε από τίγρεις. Ήταν πολύ μεγάλη και καθώς τα παράθυρα ήταν ανοιχτά μπορούσες να την μυρίσεις και η μυρωδιά της δεν ήταν απωθητική. Υπήρχε γύρω της μια δυναμική αγριότητα και μεγάλη δύναμη και ομορφιά. Εξακολουθώντας να γρυλίζει, χάθηκε μέσα στο δάσος κι εμείς συνεχίσαμε τον δρόμο μας, πίσω για το σπίτι».

Αφιερωμένο στην Ε.Ρ.Τ

ERTXEIROPEDES4_396959078

Αυτή τη φορά δεν αλλάζω το ποστ που είχα ετοιμάσει  για σήμερα, επειδή μου ήρθε κάποια καινούργια ιδέα, όπως γίνεται συνήθως, αλλά από τα γεγονότα!!! Η επέμβαση των ΜΑΤ στην ΕΡΤ, που μου φαίνεται ανήκουστο. Έτσι, αποφάσισα να της αφιερώσω κάτι που έχει πει ο Παπαδιαμάντης, γι’ αυτούς που έδωσαν αυτή την εντολή της επέμβασης, όπως και του «μαύρου» που βγήκε πριν λίγο καιρό στον αέρα.
Καλό βράδυ.
Π.

PAPADIAMANTIS

150… «Χιλιοποδαρούσες»

ΕΞΩΦ. ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡAΣΗ

Αν προσέξετε την ημερομηνία πάνω-πάνω σε  αυτό το παλιό τεύχος της ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ, που το είχε φυλαγμένο η πεθερά μου και μου το έδωσε πριν λίγες μέρες, θα δείτε ότι λέει, 5 Νοεμβρίου 1983. Στο κάτω μέρος του εξώφυλλου είναι οι φωτογραφίες από δύο καινούργιες -τότε- παιδικές εκπομπές: της «Χιλιοποδαρούσας» και της εκπομπής, «Επιχείρηση Ιφιγένεια». Η εβδομάδα, 5-11 Νοεμβρίου 1983 (στα 40 μου)  ήταν εκείνη που άρχισε όλο το καινούργιο παιδικό πρόγραμμα που είχα ετοιμάσει, με 7  ελληνικές εκπομπές και 5 ξένες. Με λίγα λόγια, φέτος, σε δύο μέρες, κλείνουν ακριβώς τριάντα χρόνια από τότε που άρχισε η «Χιλιοποδαρούσα». Έτσι, μου μπήκε η ιδέα να ανεβάσω κάτι από αυτή την εκπομπή, που παρόλο που έχω φτιάξει ειδική κατηγορία γι΄αυτήν στο μπλογκ, την έχω παραμελήσει. Έψαξα, λοιπόν, στις παλιές μου βιντεοκασέτες και βρήκα κάτι που είχα ξεχάσει και που είναι το καλύτερο για την επέτειο: Μία εκπομπή που ήταν η γιορταστική για τη συμπλήρωση 150 εκπομπών, τον Μάρτιο του 1987. Έτσι αποφάσισα να την ανεβάσω εδώ για όλα τα κορίτσια κι αγόρια της δεκαετίας του ’80 που την έβλεπαν, αλλά και για τα σημερινά παιδιά. Πώς λέμε, «για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι»;  Κι όπως θα δείτε η εκπομπή έπεσε μέσα στις αποκριές εκείνης της χρονιάς,  ενώ εκείνη τη χρονιά, μετά από τρεις μήνες, παραιτήθηκα από την ΕΡΤ. Βλέποντάς  την, θυμήθηκα εκείνο που λέγαμε πιτσιρικάδες ως «βωμολοχία» για πλάκα, το: «Έρημά μου νιάτα, πού τσαλακωθήκατε!»  Το πιάσατε το υπονοούμενο και της έκφρασης, αλλά και ότι με έβλεπα στο βίντεο κι έλεγα, «Α,ρε πώς ήμουνα…»  Χα, χα, χα…
Δείτε την. Ελπίζω, να σας αρέσει.
Σας φιλώ πολύ
Π.