Ήταν ένα μικρό καράβι…

Όχι, μη σας ξεγελάει ο τίτλος, δεν πρόκειται για άλλο ένα post για Σκιάθο. Αρκετά τα επτά (!!!) που ανέβασα από ΄κει.
Από χθες μ΄έχουν πιάσει τα… παιδικά μου. Ξέρετε πώς γίνεται καμιά φορά και σου κολλάει κάποιο τραγούδι και το λες μέσα σου συνέχεια. Ε, αυτό έπαθα κι εγώ εχθές! Και το τραγούδι που μου κόλλησε ήταν παιδικό. Τι παιδικό; Νηπιαγωγείου. Ευτυχώς που ξέρω ένα κόλπο κι το σταμάτησα. Το κόλπο είναι να πεις κανονικά και δυνατά, το τραγούδι που σου έρχεται συνέχεια στο μυαλό. Αντί να το λες από μέσα σου ή να το μουρμουρίζεις, το τραγουδάς κανονικά, δυνατά και σταματάει. Περνώντας, λοιπόν,  δυο φορές  εχθές από τα Εξάρχεια, την περιοχή όπου γεννήθηκα και έζησα έως τα 18 μου, ξαφνικά από το πουθενά, μου κόλλησε ένα παιδικό τραγούδι, που το έλεγα στο Νηπιαγωγείο και στην πρώτη Δημοτικού. Το τραγούδι αυτό, που μάλλον θα το ξέρετε, είναι το «Ήταν ένα μικρό καράβι»!!! Ακόμα και τώρα το λένε στα Νηπιαγωγεία. Και όχι μόνο το ήξερα και το έλεγα στα ελληνικά, αλλά είχα και τη γιαγιά μου που είχε ζήσει χρόνια στην Ελβετία, κι είχε βαλθεί να μου το μάθει να το λέω και στα γαλλικά! Κάπως έτσι τα αντιπάθησα κι αργότερα ο μικρότερος βαθμός που είχα στο Γυμνάσιο, ήταν στα Γαλλικά.

To «Ήταν ένα μικρό καράβι» (στα Γαλλικά: Il était un petit navire) είναι ένα παραδοσιακό γαλλικό ναυτικό τραγούδι που έφτασε κάποια στιγμή να θεωρείται παιδικό, παρόλο που είναι το μόνο με ανθρωποφαγικές νύξεις τραγούδι που υπάρχει για μικρούς και για μεγάλους! Η ελληνική έκδοση του τραγουδιού, μας λέει την ιστορία ενός μικρού καραβιού που ταξιδεύοντας για πολύ καιρό στη Μεσόγειο θάλασσα, τελειώνουν τα αποθέματά του σε τρόφιμα. Τότε οι ναύτες τραβάνε κλήρο για να δουν ποιος απ’ όλους θα φαγωθεί για να σωθούν οι υπόλοιποι. Κι ο κλήρος πέφτει στον μικρότερο ναύτη. Το ελληνικό τραγούδι τελειώνει εκεί, με διάφορα αστεία ανάμεσα στα αγόρια και στα κορίτσια που το λένε. Αλλά στην αρχική του, γαλλική έκδοση, το τραγούδι συνεχίζεται με τους υπόλοιπους ναύτες συζητούν για το πώς θα μαγειρέψουν τον νεαρό ναύτη. Αλλά τότε, γίνεται ένα θαύμα, και το καράβι γεμίζει από πάρα πολλά ψάρια και το ναυτάκι σώζεται.
Να κι οι ελληνικοί στίχοι του τραγουδιού. Του γαλλικού, για όσους ξέρουν γαλλικά, είναι γραμμένοι πάνω στο δεύτερο βίντεο που θα δείτε.

Ήταν ένα μικρό καράβι
που ήταν αταξίδευτο
οεοέ οε οε
Κι έκαν’ ένα μακρύ ταξίδι
μέσα στην Μεσόγειο
οεοέ οε οε
Και σε πεντέξι εβδομάδες
σωθήκαν ο – ο – όλες οι τροφές
οεοέ οε οε
Και τότε ρίξανε τον κλήρο
να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί
οεοέ οε οε
Κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο
που ήταν α – α – αταξίδευτος
οεοέ οε οε
Κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
που ήταν σαν σαν σαν σκυλόψαρα
οεοέ οε οε
Κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια
που ήταν σαν σαν σαν πριγκίπισσες
οεοέ οε οε

Και πρώτα, ένα βίντεο με το τραγούδι στα Ελληνικά, από την παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου. Ακούστε το με ανοιχτή καρδιά, και θα νιώσετε αυτή την υπέροχη αίσθηση αγνότητας και αθωότητας που βγάζει η φωνή των μικρών παιδιών, που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια!

Και τώρα το γαλλικό, βίντεο, ένα εξαιρετικό κινούμενο σχέδιο, που θα μου επιτρέψετε να το αφιερώσω στα εγγονάκια μου, που πάνε σε Γαλλικό Νηπιαγωγείο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π

  

 

«Η ανθρωπότητα είσαι εσύ».

Αυτό είναι το τελευταίο post που έχει σχέση με τη Σκιάθο φέτος, χωρίς να έχει σχέση μ’ αυτήν. Ναι, ακούγεται σαν κάτι να έχω κάνει λάθος, αλλά όχι. Στο σημερινό  post υπάρχει ένα βίντεο  που δεν έχει καμία σχέση με τη Σκιάθο, αλλά η ιδέα γι’ αυτό μου ήρθε στη Σκιάθο. Μαζί με όσους ήρθαν να μου μιλήσουν μετά την προβολή της «ΦΟΝΙΣΣΑΣ» στο Μπούρτζι, ήταν και μια κοπέλα που είχε διαβάσει και βιβλία του Κρισναμούρτι που έχω μεταφράσει. Ανάμεσα στ΄άλλα που μου είπε ήταν και μια ερώτηση για το αν υπάρχει κάποιο βιβλίο, που να λέει ποιες γνωστές φυσιογνωμίες είχαν συναντηθεί με τον Κρισναμούρτι. Της είπα ότι αυτά τα πρόσωπα αναφέρονται σε βιογραφίες του που έχουν γράψει διάφοροι, αλλά όχι κάτι ειδικά γι’ αυτές τις συναντήσεις. Η συζήτησή μας τελείωσε εκεί, αλλά λίγο αργότερα, ξαφνικά θυμήθηκα ότι πριν επτά ή οχτώ χρόνια, το ΙΔΡΥΜΑ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ  ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, είχε φτιάξει  και μας είχαν χαρίσει ένα βίντεο, σαν εισαγωγή στον Κρισναμούρτι, όπου εκεί αναφέρονται κάποιοι διάσημοι άνθρωποι που είχαν θελήσει να τον συναντήσουν. Έτσι, έψαξα και βρήκα κάπου καταχωνιασμένο το στικάκι με το βίντεο, του έβαλα υπότιτλους και σας το ανεβάζω εδώ.
Καλή εβδομάδα
Π.

Επιτέλους, πέταξα!

Τριάντα πέντε χρόνια μετά που άρχισα να κάνω τον «Παραμυθά» στην ΕΡΤ, κατάφερα να πετάξω στ΄ αλήθεια, και χωρίς γιλέκο: Χα, χα, χα… Αυτός ο βράχος με τον Φάρο, που βλέπετε, είναι απέναντι από το σπίτι μας. Ε, πέρασα πετώντας από πάνω του!  Μόνο στη Σκιάθο θα μπορούσε να γίνει αυτό, και το έκανα μια μέρα πριν φύγουμε. Το γυρόφερνα μέρες κι έλεγα να το κάνω τελικά του χρόνου, αλλά όπως είπε και ο Αλέξανδρος όταν του το ‘πα αυτό, «του χρόνου παππού θα είσαι πιο παππούς». Χα, χα, χα… Κι όπως θα δείτε, τον πήρα μαζί μου – όχι πετώντας – με την αδελφή του, τη μάνα του και τον πατέρα του. Για να μην σας παιδεύω άλλο με προλόγους, δείτε από μόνοι σας στο βίντεο, πώς πέταξα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π 

Λίγο Σκιάθος ακόμα.

Αυτό το post γράφτηκε μέσα στο πλοίο της επιστροφής από τη Σκιάθο, χθες. Είναι για την Έκθεση βιβλίου στη Σκιάθο, που σας είχα πει στο τελευταίο post, ότι θα πάω για να υπογράφω βιβλία του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Θα ήθελα να ευχαριστήσω από ‘δω όλους όσους ήρθαν, όχι μόνο για να πάρουν βιβλία, αλλά και για να με χαιρετήσουν και να με γνωρίσουν στα παιδάκια τους, ως «Παραμυθομεγαλωμένοι», πρώην θεατές της εκπομπής. Στο χώρο της Έκθεσης, υπήρχε ένα τραπεζάκι, όπου υπέγραφα τα βιβλία και πίσω από τα περίπτερα, υπήρχε ένας χώρος όπου προβάλλονταν μερικές από τις καινούργιες εκπομπές του «Παραμυθά». Από εκεί έρχεται ο ήχος που ακούγεται σε όλη σχεδόν την ταινία . Έτσι, για να πάρετε μια ιδέα, σας ετοίμασα ένα βίντεο που κρατάει ενάμιση λεπτό. Θα τα ξαναπούμε το Σαββατοκύριακο, με ένα ακόμα  post-έκπληξη  για τη Σκιάθο, «έκπληξη»  ακόμα και για μένα. Χα, χα, χα… Θα δείτε.

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι. (22 Σεπτεμβρίου τελειώνει επισήμως).
Π. 

Χελιδόνια στη Σκιάθο

Σε λίγες μέρες, στις είκοσι του μήνα, τέρμα οι διακοπές. Γυρνάμε πίσω. Έτσι, σκέφτηκα να φτιάξω ένα αποχαιρετιστήριο βίντεο για τη Σκιάθο, με τα χελιδόνια που έχουν φωλιά στην πόρτα του σπιτιού και μαζεύονται και άλλα -και είναι πολλά – για να τα πούνε.
Μεθαύριο στις 19, το βράδυ στις 9 (χα, χα, χα, βγήκε και δίστιχο), μια μέρα πριν φύγουμε δηλαδή, θα υπογράφω βιβλία μου στην έκθεση βιβλίου Σκιάθου, που γίνεται και φέτος στο χώρο του λιμανιού, στο Δημοτικό πάρκο Σκιάθου. Για όσους βρίσκονται εδώ και τους κάνει κέφι να κάνουν καμιά βόλτα εκεί, να και η πρόσκληση.

Και θα κλείσω το post με το βίντεο που σας είπα στην αρχή.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

Η «Φόνισσα» στην πατρίδα της

Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι το Μπούρτζι στη Σκιάθο όπου χθες έγινε η προβολή της τηλεταινίας της «Φόνισσας», της πιο αγαπημένης μου παραγωγής που έκανα στα 21 χρόνια που είχα τη δική μου εταιρία παραγωγής. Σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτήν και σε προηγούμενα posts. Όποιος θέλει να δει την ταινία που κρατάει 70′ μπορεί να πάει κατ’ ευθείαν στο YOUTUBE,  ΕΔΩ και όποιος θέλει να δει  το ντοκιμαντέρ για το πώς φτιάχτηκε, που κρατάει 30′,  μπορεί να το δει στο VIMEO, ΕΔΩ. Αν δεν πάει κατ’ ευθείαν στην ταινία, πατήστε από τις επιλογές το My videos.
Στο σημερινό post, θα σας ανεβάσω ένα βίντεο, μακρινό μονοπλάνο δυστυχώς, που μου γύρισαν από την εισαγωγή που έκανα πριν από την ταινία και κρατάει εννέα λεπτά. Η κυρία που θα δείτε δίπλα μου, έκανε κάθε τόσο την μετάφραση όσων έλεγα στα αγγλικά, γιατί είχε αρκετούς, μια και προβάλαμε  την ταινία με αγγλικούς υπότιτλους, αλλά έχω κόψει εδώ τα δικά της κομμάτια. Η προβολή είχε επιτυχία, αλλά εκείνο που με συγκίνησε ήταν ότι μετά την προβολή, ήρθαν να μου πουν πόσο τους άρεσε η ταινία, νέα παιδιά της Σκιάθου από 16 έως 19 χρονών, χωρίς να παίζει ρόλο γι’ αυτά το αν ήμουν ο «Παραμυθάς», αφού δεν τον έχουν δει ποτέ.
Στην αρχή του βίντεο, μιλάει για λίγο η Πρόεδρος του Συλλόγου «ΟΙ  ΔΥΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΙ», απ’ όπου πήρα και τον τίτλο του post, όπως θ’ ακούσετε. Για όσους  βαρεθούνε να δουν το βίντεο έως το τέλος, έχω βάλει μετά όλο το κείμενο της εισαγωγικής μου ομιλίας, όπου λέω κάποιες αναμνήσεις από την ταινία που δεν τις  έχω πει στα προηγούμενα posts.

Καλό βράδυ.
Π. 

Εισαγωγή για την προβολή της «ΦΟΝΙΣΣΑΣ» στη Σκιάθο, στις 13 Αυγούστου 2013

   Θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για το ιστορικό της παραγωγής αυτής της ταινίας που θα δείτε και φέτος συμπληρώνονται είκοσι  χρόνια από τότε που προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ε.Ρ.Τ. Επίσης, να σας πω ότι εγώ προσωπικά, φέτος κλείνω ακριβώς τριάντα χρόνια από τότε που πρωτοήρθα στη Σκιάθο, το Πάσχα του 1983, και από τότε έρχομαι όλα τα καλοκαίρια –και κάποιους χειμωνιάτικους μήνες- όχι μόνο γιατί υπάρχει εδώ ένα σπίτι της οικογένειας, αλλά και γιατί δεν την χορταίνω και επειδή έχω και μερικούς πολύ καλούς φίλους.

Αρχίζοντας αυτή την εισαγωγή, θα ήθελα σας εξομολογηθώ ότι μέχρι να ‘ρθω στη Σκιάθο στα σαράντα μου, δεν είχα διαβάσει ποτέ μου Παπαδιαμάντη, γιατί ανήκω σ’ εκείνα τα παιδιά της γενιάς  μου που αντιπάθησαν την καθαρεύουσα. Μία από τις ταλαιπωρίες μου με την καθαρεύουσα, ήταν και το διήγημα, «Ο Χριστός στο Κάστρο», του Παπαδιαμάντη που το είχα συναντήσει σε κάποιο αναγνωστικό του Γυμνασίου.

Αλλά ύστερα από μια εβδομάδα εδώ, όταν πρωτόρθα, και μία επίσκεψη στο Κάστρο και άλλη μία στο σπίτι του Παπαδιαμάντη, που πια είναι Μουσείο, αποφάσισα να διαβάσω κάποιο βιβλίο του. Το βιβλίο αυτό που πήγα και πήρα, ήταν η «Φόνισσα». Τελειώνοντάς το, είχα νοιώσει ότι ο Παπαδιαμάντης είναι μεγάλος συγγραφέας, γιατί μόνο ένας μεγάλος συγγραφέας, θα μπορούσε να έχει για ηρωίδα ενός βιβλίου του κάποια που πνίγει παιδιά και στο τέλος  να σε κάνει να την συμπονάς και να την συμπαθείς, όπως γίνεται με την «Φραγκογιαννού», στη «Φόνισσα»! Το μόνο ανάλογο πρόσωπο που μου έρχεται στο νου, είναι ο Ρασκόλνικοβ, από το «Έγκλημα και τιμωρία», του Ντοστογιέφσκι.

Τώρα: την ιδέα να κάνω μία τηλεταινία βασισμένη στη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, μου την έβαλε ο γνωστός συγγραφέας Δημήτρης Νόλλας, που τότε ήταν υπεύθυνος Ελληνικού Προγράμματος του MEGA και είχε ενθουσιαστεί με την πρώτη μου παραγωγή που είχαν αγοράσει, βασισμένη στο βιβλίο,  «ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ». Έτσι, στις αρχές του 1991, γράφτηκε το σενάριο, ήρθα για δύο μήνες εδώ στη Σκιάθο, με τον σκηνοθέτη και τη Διευθύντρια Παραγωγής, και λίγο πριν από το Πάσχα εκείνης της χρονιάς, είμαστε έτοιμοι να γυρίσουμε τη «Φόνισσα».

Όταν, όμως, έκανα την επίσημη πρόταση στο MEGA, όπως μου είχε ζητήσει να κάνω για τυπικούς λόγους, ο Υπεύθυνος του Ελληνικού Προγράμματος, που ήταν και δική του η αρχική ιδέα, πήραμε αρνητική απάντηση, από τον τότε Γενικό Διευθυντή Προγράμματος του MEGA,  που απ’ ότι έμαθα αργότερα, είπε την ιστορική φράση: «Έλα μωρέ, ποιον ενδιαφέρει τι έκανε αυτή η γριά»;  Αυτή η γριά ήταν η «Φόνισσα» του Αλέξανδρου  Παπαδιαμάντη!

Η άρνηση αυτή με πείσμωσε και βγήκα στη … ζητιανιά για να βρω τα σαράντα εκατομμύρια δραχμές που χρειάζονταν για την παραγωγή. Πήρα ένα μικρό δάνειο από Τράπεζα, μου έδωσαν αρκετά χρήματα ο πεθερός μου και φίλοι που είχαν εξοχικά σπίτια στη Σκιάθο· μας εξασφάλισαν τη διατροφή και τη διαμονή, τα Ξενοδοχεία Σκιάθος Παλλάς, Νόστος και Στελλίνα· ο Δήμος Σκιάθου μου παράγγειλε ένα τουριστικό ντοκιμαντέρ που θα έκανα αργότερα και μου έδωσε προκαταβολή γι’ αυτό· και τέλος, πήραμε πολύ μεγάλη βοήθεια από τους κατοίκους της Σκιάθου, με προσφορά σπιτιών για γύρισμα σκηνών της ταινίας, προσφορά ρούχων της παλιάς εποχής, και προσφορά εργασίας χωρίς καμιά αμοιβή, που αντιπροσώπευε το 40% του συνολικού προϋπολογισμού της παραγωγής: Από του κατοίκους της Σκιάθου, βρέθηκαν οι Σύμβουλοι για χώρους, και κοστούμια· οι βοηθοί παραγωγής και πιο πολύ απ’ όλα ηθοποιοί και κομπάρσοι. Ακούστε τον αριθμό: Από την Αθήνα ήρθαν μόνο 16 ηθοποιοί, ενώ οι υπόλοιποι, μικροί και μεγάλοι ρόλοι, καλύφθηκαν από 82 Σκιαθίτισσες, Σκιαθίτες, και παιδιά, που για άλλη μια φορά τους ευχαριστώ πολύ.

Έτσι, λοιπόν, μπόρεσα τελικά να κάνω την παραγωγή της «Φόνισσας» που θα δείτε σήμερα, διακινδυνεύοντας αν και πότε θα πουληθεί και πού. Τελικά την αγόρασε η Ε.Ρ.Τ. το 1993.

Και θα ήθελα να κλείσω, μιλώντας για τα δύο πράγματα που θα μου μείνουν αξέχαστα απ’ αυτή την παραγωγή. Σε όλη την προετοιμασία της ταινίας, προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε όλα τα μέρη απ’ όπου πέρασε η Φόνισσα, όπως τα περιγράφει ο Παπαδιαμάντης. Τα βρήκαμε σχεδόν όλα. Για δύο, όμως, θα μου μείνει αξέχαστη η στιγμή που τα ανακαλύψαμε.

Όπως μας λέει ο Παπαδιαμάντης, την μάνα της Φραγκογιαννούς, την είχαν κυνηγήσει κάποιοι στρατιώτες για να τη συλλάβουν για μάγισσα, αλλά τη γλύτωσε επειδή κάποια στιγμή βρήκε έναν τεράστιο γέρο πλάτανο που είχε μια πολύ μεγάλη κουφάλα και κρύφτηκε εκεί μέσα. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα βρούμε έναν πλάτανο τέτοιο, ώστε να χωρέσει μέσα η ηθοποιός που έκανε τη μάνα της Φραγκογιαννούς και να μην φαίνεται απ’ έξω. Κι όμως τον βρήκαμε! Σε όλη τη διαδρομή που κάναμε ψάχνοντας, βρήκαμε έναν και μόνο τέτοιο πλάτανο. Θα τον δείτε στην αρχή της ταινίας.

Το άλλο, και πιο εντυπωσιακό, θα το δείτε στο τέλος της ταινίας. Ένας καλόγερος, λέει στη Φραγκογιαννού να πάει να εξομολογηθεί στον ερημίτη του Άγιου Σώζοντα.  Η περιοχή βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του νησιού, και ο ερημίτης –αν υπήρξε πραγματικά – θα έπρεπε, όπως λέει ο Παπαδιαμάντης, να ζούσε πάνω σε ένα μεγάλο βράχο λίγα μέτρα μακριά από την ξηρά. Όταν πήγαμε στην περιοχή, βρήκαμε τον βράχο, αλλά δεν υπήρχε κανένα σπιτάκι στην κορφή του και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν δημιούργημα της φαντασίας του Παπαδιαμάντη.

Έτσι, φτιάξαμε από πριν τα κομμάτια του σκηνικού, που θα τα συναρμολογούσαν σε ένα σπιτάκι, στην κορφή και τα ανεβάσαμε με σκοινιά και τροχαλίες που πήγαιναν από το καΐκι με τα σκηνικά, στην κορφή του βράχου. Αφού τα ανεβάσαμε όλα, οι τεχνικοί που ήταν επάνω στο βράχο, άρχισαν να κόβουν τους μεγάλους θάμνους  για να στήσουν το σκηνικό. Αλλά ύστερα από λίγο, κάτω από τους θάμνους, άρχισε να εμφανίζεται ο τοίχος ενός γκρεμισμένου μικρού σπιτιού! Τα χάσαμε. Ο Παπαδιαμάντης έλεγε αλήθεια! Στο βράχο του Άγιου Σώζοντα, κάπου εκατό χρόνια πριν, είχε ζήσει ένας ερημίτης! Και τότε, αποφάσισα να μην χρησιμοποιήσουμε το σκηνικό που είχαμε φτιάξει, αλλά να βάψουμε τον τοίχο και να βάλουμε πάνω κι έναν ξύλινο σταυρό. Θα το δείτε στο τέλος της ταινίας, που ελπίζω να σας αρέσει.  

Συμπλήρωμα στο προηγούμενο post

Ξέχασα να πω στο προηγούμενο  post, με το βίντεο από την Έκθεση μικροτεχνίας με καίκια της Σκιάθου, ότι ο Σύλλογος, «ΟΙ ΔΥΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΙ» που οργάνωσε την Έκθεση, έχει οργανώσει για αύριο βράδυ, Τρίτη 13 του μήνα, (χα, χα, χα…) προβολή της «Φόνισσας», της τηλεταινίας που είχα κάνει το 1991 για την Ε.Ρ.Τ.  Αν είστε κατά τύχη εδώ και σας κάνει κέφι να ‘ρθείτε, σας ανεβάζω εδώ την αφίσα  που έχουν βάλει στους δρόμους της Σκιάθου – .

Καλή εβδομάδα.
Π.

Εικόνες από μία Έκθεση στη Σκιάθο


Η αφίσα που βλέπετε,που την έβγαλα -σαν να γέρνει- με το κινητό, είναι από μία έκθεση που οργάνωσε ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΚΙΑΘΙΤΩΝ  «ΟΙ ΔΥΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΙ» και που εγκαινιάστηκε, χθες Παρασκευή, εδώ στη Σκιάθο. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια έκθεση ποτέ μου! Όλα αυτά τα -σε μικρογραφία –  Σκιαθίτικα καΐκια, ήταν εξαιρετικά όμορφα. Ίσως μπορέσει να σας μεταφέρει κάτι από την ομορφιά τους, το βίντεο που ετοίμασα από την επίσκεψη που κάναμε χθες εκεί, με τα εγγονάκια μας, που θα τα δείτε κι αυτά κάποια στιγμή για λίγο.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

 

 

Αταξίες με το μαγικό μολύβι


Να ΄μαι πάλι στη Σκιάθο, (το χωριό φαίνεται στο βάθος), αλλά για κανονικές διακοπές αυτή τη φορά. Πάνω που σκεφτόμουν ποιο post απ΄όσα έχω στα σκαριά να ανεβάσω, μου ήρθε ένα βίντεο, που παρόλο που είναι… «πονηρούλικο» όπως θα δείτε, με συγκίνησε! Ναι, με συγκίνησε γιατί δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά για πρώτη φορά συνειδητοποίησα πότε ήταν η πρώτη φορά που μου μπήκε η ιδέα του «μαγικού μολυβιού» – όχι του «Παραμυθά», αλλά του μολυβιού του. Ήταν πριν σαράντα χρόνια!!! Ναι πριν σαράντα χρόνια. Στην εφηβεία μου είμαστε φίλοι με τον Αλέξη τον Κυριτσόπουλο, που το 1978, κάναμε τον «Παραμυθά». Όμως, η ιδέα να βλέπεις μία ζωγραφιά την ώρα που γίνεται μου είχε έρθει πολλά χρόνια πριν, όταν καθώς μιλάγαμε με τον Αλέκο, κοίταγα το χέρι του που σχεδίαζε πάνω στο χαρτί διάφορα σκίτσα με το μολύβι, και με μάγευε να βλέπω την εικόνα να σχηματίζεται σιγά σιγά.  Αυτή ήταν η αρχική η ιδέα: να βλέπεις να γίνεται μια ζωγραφιά. Μετά συνδυάστηκε με τον «Παραμυθά» και την ιδέα του αόρατου μαγικού μολυβιού. Αυτά σκεφτόμουν, όταν έβλεπα το βίντεο που μου έστειλαν και τελικά αποφάσισα να το ανεβάσω, κάνοντας μια καλοκαιρινή αταξία, γιατί παρόλο που είναι πονηρούλικο, έχει όλη αυτή τη μαγεία ενός σχέδιου που γίνεται μπροστά στα μάτια σου. Δείτε και θα καταλάβετε, και «μη βιαστείτε να σκεφτείτε πονηρά», όπως είναι και ο τίτλος αυτής της μικρής Ρώσικης ταινίας.
Σας φιλώ πολύ
Π

Η Κουκουβάγια

Καθυστέρησα, κάπως ν’ ανεβάσω post, αλλά κάτι η ζέστη κάτι που γύρισα ψιλοφευγάτος από το ταξίδι -κάτι η ηλικία όπως λέει κι η γυναίκα μου- ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος για να τεμπελιάσει. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι τεμπέλιασα μόνο για το blog, γιατί όλη την εβδομάδα κάνω κάθε μέρα τη μετάφραση ενός ακόμα βιβλίου του Κρισναμούρτι, το «Η μόνη Επανάσταση» και άρχισα να σχεδιάζω και να μαζεύω υλικό για άλλα δύο βιβλία που θα βασίζονται στη δουλειά του και που είναι δική μου ιδέα, και θα πρωτοκυκλοφορήσουν στα ελληνικά.Το ένα, θα έχει τίτλο, «Ποιος ήταν ο Κρισναμούρτι, από τον ίδιο», με μία επιλογή κειμένων από διάφορα βιβλία – δικά του ή από βιογραφίες του που είναι 27 – όπου αναφέρεται ο ίδιος άμεσα ή έμμεσα – στον εαυτό του. Τα κείμενα αυτά καλύπτουν τη ζωή του από τότε που ήταν μικρό αγόρι έως λίγες ώρες πριν από το θάνατό του. Το δεύτερο βιβλίο, είναι κάτι που σκέφτομαι να κάνω εδώ και πολύ καιρό, και είναι ένα βιβλίο με κείμενα του Κρισναμούρτι για παιδιά. Χα, χα, χα… ναι για παιδιά, δεν λάλησα. Θα είναι ένα βιβλίο με μικρά κείμενα του Κρισναμούρτι από βιβλία του – κυρίως από τα ημερολόγιά του – όπου έχει κάποιες περιγραφές τοπίων, ανθρώπων και ζώων, που σου δίνουν την αίσθηση σαν να βλέπεις μια  εικόνα. Το βιβλίο θα έχει τίτλο, «Κρισναμούρτι: Ιστορίες για παιδιά σαν ζωγραφιές» και θα έχει σχέδια της Στεφανίας, όπως και στα βιβλία του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Κι επειδή στα επτά, σχεδόν, χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, γράφω εδώ για πρώτη φορά ό,τι καινούργια  δουλειά πρόκειται να κάνω, λέω να σας αντιγράψω εδώ από ένα μικρό απόσπασμα από αυτά τα δύο βιβλία. Και πρώτα μία περιγραφή του Κρισναμούρτι για τον ίδιο, όταν ήταν μικρό αγόρι στην Ινδία, όπου -όπως πάντα κάνει για τον εαυτό του- μιλάει σε τρίτο πρόσωπο.
«Όταν ήταν μικρό αγόρι, συνήθιζε να κάθεται μόνος του κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, κοντά σε κάποια μικρή λίμνη με λωτούς, που ήταν ροζ και είχαν μια δυνατή μυρωδιά. Κάτω από τη σκιά αυτού του μεγάλου δέντρου, μπορούσε να παρακολουθεί,  τα πράσινα φίδια και τους χαμαιλέοντες, τα βατράχια και τα νερόφιδα στη λίμνη. Ήταν πολύ ευχάριστα κάτω από το δέντρο, με τη λιμνούλα και το ποτάμι να κυλάει πιο ‘κει.  Καθόταν εκεί μέχρι που ο αδελφός του με κάποιους άλλους, έρχονταν να τον πάρουν για να τον πάνε σπίτι».
Και θα κλείσω με ένα μικρό κείμενο από το δεύτερο βιβλίο, για παιδιά, που λέει για μια κουκουβάγια που ήρθε ένα βράδυ στο παράθυρό του. Απ’ αυτό πήρα και τον τίτλο του σημερινού post. Μαζί, είπα να βάλω και τη ζωγραφιά μιας κουκουβάγιας  που έχει κάνει η Στεφανία, και που είναι και από ένα άλλο βιβλίο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π 

«Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό και από το πλατύ παράθυρο φαινόταν όλος ο ουρανός στα νότια· σ’ αυτό το δωμάτιο μπήκε κάποιο απόγευμα, φτερουγίζοντας  με δυνατό θόρυβο, ένα πουλί. Ήταν μια κουκουβάγια. Ήταν περίπου μισό μέτρο ψηλή με εξαιρετικά μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια και ένα κάπως τρομακτικό ράμφος! Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον από πολύ κοντά, κάπου ένα μέτρο. Ήταν τρομαγμένη από την παρουσία ενός ανθρώπου τόσο κοντά της. Κοιταχτήκαμε με ακίνητα μάτια για αρκετή ώρα. Μπορούσες να δεις τα σκληρά νύχια, και τις φτερούγες με τα απαλά φτερά σφιχτά κολλημένες επάνω στο σώμα της. Σου ερχόταν να την αγγίξεις, να την χαϊδέψεις, αλλά εκείνη δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Έτσι, έσβησα το φως και ξάπλωσα· για λίγη ώρα υπήρξε ησυχία στο δωμάτιο. Ύστερα από λίγο, ακούστηκε το χτύπημα των φτερών της, που μπορούσες να νοιώσεις τον αέρα που έκαναν  στο πρόσωπό σου, και η κουκουβάγια βγήκε από το παράθυρο. Δεν ξαναγύρισε ποτέ…»