Κινεζόφιλος ξανά!

Υπολόγιζα να έχω τελειώσει με την επίσκεψή μου στο Μπρόκγουντ, που άρχισα στο προηγούμενο post  και να απαντήσω επιτέλους σ’ αυτό που με έχει ρωτήσει εδώ και μέρες ο Πέτρος, αλλά δεν τα κατάφερα. Έτσι για σήμερα έχω κάτι ακόμα από τη συνάντηση που έγινε στο Μπρόκγουντ  Παρκ, των αντιπρόσωπων επιτροπών από όλο τον κόσμο που ασχολούνται με τη δουλειά του Κρισναμούρτι, όπως ήδη σας έχω γράψει στα δύο τελευταία posts. Τώρα, θα μου πείτε τι σχέση έχει ο τίτλος του «post» με όλο αυτό; Κι όμως… Σ’ αυτή τη συνάντηση, είχαν έρθει για πρώτη φορά και δύο νέοι άνθρωποι από την Κίνα, η Sue και ο Kang. Εξαιρετικά παιδιά! Έφτιαξαν μία ομάδα στο Πεκίνο μόλις τον Φεβρουάριο του 2012,  που ασχολείται κυρίως με την μετάφραση των βιβλίων και των βίντεο του Κρισναμούρτι. Μας κούφαναν όταν μας είπαν, ότι στα λίγα χρόνια  που έχει χάσει τη δύναμή του το Κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας, μεταφράστηκαν και κυκλοφορούν 40 (!!!) βιβλία του Κρισναμούρτι. Εμ… Η χώρα που γέννησε τον Λάο Τσε και τον Κομφούκιο, σιγά που δεν θα ξέρναγε τον Κομμουνισμό. Αυτά τα δύο παιδιά μου άρεσαν πολύ και μου θύμισαν τα νιάτα μου, κάνοντάς με άλλη μια φορά να δω τι φοβερό πράγμα που είναι η ζωή! Το 1966, στα 23 μου, περνούσα την κομμουνιστική μου φάση και μάλιστα πιο σκληρά απ’ όλους τους φίλους μου, γιατί ήμουν σκληροπυρηνικός Μαοϊστής, Κινεζόφιλος.  Μάλιστα στο σπίτι που είχα τότε και έμενα μόνος μου, είχα γράψει σε ένα χαρτί κάτι φριχτό που είχε ο  Μάο Τσε Τουνγκ και το είχα κολλήσει σε ένα τοίχο: «Τι κάνετε τόση φασαρία για να μην γίνει Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος; Όσοι και να σκοτωθούνε, όλο και κάποιοι Κινέζοι από τα 900.000.000 που είμαστε θα επιζήσουν για να ξανακάνουν την ανθρωπότητα¨. Χα, χα, χα… Άθλιος τύπος… Τότε, όμως, τον θαύμαζα και ήθελα πάρα πολύ να πάω στη Κίνα και να γνωρίσω νέους Κινέζους κομμουνιστές. Αυτά το 1966. Και να που η ζωή, που έχει τρομερή φαντασία,  σαράντα επτά χρόνια μετά, τα έφερε έτσι ώστε να γνωρίσω δύο νεαρούς Κινέζους, μόνο που δεν τους ενδιέφερε ο κομμουνισμός, αλλά ο Κρισναμούρτι, όπως κι εμένα! Για πρώτη φορά, όλα αυτά τα 27 χρόνια που πηγαίνω σ’ αυτές τις συναντήσεις, πρώτη φορά ήθελα με την καρδιά μου, κι όχι έτσι λογικά για κάτι αναμνηστικό, να βγάλω φωτογραφία με κάποιους. Δείτε την Sue και τον Kang που είναι λίγο μικρότεροι από την κόρη μου.

Όταν ήρθε η σειρά μου, στο κλείσιμο των δύο ημερών, να πω δυο λόγια για όσα ειπώθηκαν σ’ αυτή τη Διεθνή συνάντηση που είχε ως θέμα, τη διάδοση της δουλειάς του Κρισναμούρτι, και το τι θα πει, «να ζει κανείς τη Διδασκαλία του»,  είπα ότι  αντί να πω εγώ κάτι, θα προτιμούσα να τους δείξω ένα βίντεο με την απάντηση που είχε δώσει ο ίδιος σε ένα σχετικό ερώτημα με τα θέματα αυτής της Συνάντησης. Το βίντεο αυτό, που κρατάει 4΄  το έχω ανεβάσει στο blog πριν λίγους μήνες, αλλά για να μην τρέχετε, είπα να το ξαναβάλω κι εδώ. Πριν αρχίσω να τους λέω για το βίντεο που ήθελα να τους δείξω, τους είπα ότι θέλω να τους πω ένα ανέκδοτο, που το θυμήθηκα εξαιτίας των δύο νέων φίλων από την Κίνα και τους είπα όσα σας έγραψα πιο πάνω για τα νιάτα μου που ήμουν Κινεζόφιλος. Ε, και θα σας το πω κι εδώ: Όπως ξέρετε, τον Απρίλιο του 1967, έγινε αυτή η άθλια Δικτατορία, που έφερε έναν φανατικό  αντικομουνισμό και εξαπέλυσε ένα  άγριο κυνηγητό των κομμουνιστών, αλλά και των αντίθετων σ’ αυτήν, με εξορίες, βασανιστήρια, και φυλακίσεις. Και τότε, κάποια στιγμή, κυκλοφόρησε ένα ανέκδοτο: Οι Έλληνες Δικτάτορες, θέλουν να καθαρίσουν όλο τον κόσμο από τον κομμουνισμό, κι αποφασίζουν να αρχίσουν από την Κίνα, όπου και στέλνουν τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις να κάνουν απόβαση. Όταν φτάνουν στις ακτές της Κίνας, ένας αγγελιοφόρος τρέχει στον Μάο Τσε Τουνγκ να του πει την είδηση. «Σύντροφε Πρόεδρε, οι Έλληνες έκαναν από βαση στην Κίνα».  «Και πόσοι είναι αυτοί οι Έλληνες», ρωτάει ο Μάο». «Όλοι μαζί στη χώρα τους είναι οχτώ εκατομμύρια». Και ο Μάο ρωτάει: «Α… και σε ποιο Ξενοδοχείο μένουν;»   Χα, χα, χα…
Και τώρα, αν σας κάνει κέφι, δείτε αυτό το μικρό βίντεο που τους έβαλα να δούνε.

Θέλω να κλείσω το σημερινό post και γενικά όλη αυτή την παρουσίαση από τη Συνάντηση που παρακολούθησα στο Krishnamurti  Foundation Trust, στην Αγγλία,  με ένα ντοκιμαντέρ 28΄ – εισαγωγή στον Κρισναμούρτι – που το χάρισαν σε DVD σε όλους μας, με υπότιτλους στη γλώσσα όλων αυτών που συμμετείχαν. Του έκανα ένα μικρό μοντάζ, αφαιρώντας κάποια ενδιάμεσα σχόλια που νομίζω ότι δεν χρειάζονταν, και διόρθωσα δυο τρεις υπότιτλους που θεώρησα ότι είχαν τα σοβαρότερα μεταφραστικά λάθη. Αυτά…
Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο.
Π. 

 

Τα λαγουδάκια

Όπως έγραψα σε προηγούμενα posts, το Παρασκευο-Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, ήμουν στο Krishnamurti Center του Ιδρύματος Κρισναμούρτι της Αγγλίας, στο Μπρόκγουντ Παρκ, στην Αγγλία,  όπου κάθε τρία χρόνια γίνεται  συνάντηση αντιπροσώπων των Επιτροπών απ΄όλον τον κόσμο, που έχουν ευθύνη για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι: μεταφράσεις, βιβλίων, υποτιτλισμό DVD, επίσημες σελίδες στο internet και λοιπά. Υπάρχουν διάφορα απ’ αυτή την επίσκεψη, που θα μπορούσα να ανεβάσω εδώ, αλλά τελικά κατέληξα σε δύο, τουλάχιστον σαν πρώτη γεύση, για όσους μπορεί να ενδιαφέρονται, όχι για τον Κρισναμούρτι, αλλά για τα λαγουδάκια και τους Κινέζους. Χα, χα, χα… Ναι, ναι, έτσι ακριβώς. Θα δείτε.
Λέγοντας «λαγουδάκια», δεν εννοώ βέβαια του PLAY BOY. Δεν πιστεύω να σκεφτήκατε κάτι τέτοιο, γιατί, ε… σίγουρα, «δεν έχω ούτε ιερό ούτε όσιο», όπως μου έλεγε η μάνα μου, αλλά όχι κι έτσι!  Και μια και μόλις το θυμήθηκα να σας το πω αυτό: Σε μια από τις προσωπικές συναντήσεις  που είχα με τον Κρισναμούρτι και την περισσότερη ώρα ανταλλάσαμε ανέκδοτα, κάποια στιγμή που του είπα ένα ανέκδοτο με τον Χριστό, του λέω:  «Η μάνα μου, ξέρετε, μου έλεγε ότι δεν έχω ούτε ιερό ούτε όσιο», κι εκείνος, πιάνοντας το επιφανειακό της θρησκόληπτης αίσθησης που είχε η μάνα μου για το «ιερό» και το «όσιο», μου απάντησε χαμογελώντας κι αγγίζοντας φευγαλέα το γόνατό μου με το χέρι του: «Τόσο το καλύτερο για σας, κύριε…».
Για τα λαγουδάκια, λοιπόν… Φέτος, κλείνουν 29 χρόνια που πηγαίνω στο Μπρόκγουντ Παρκ, της Αγγλίας, όπου βρίσκονται: το Ίδρυμα Κρισναμούρτι της Αγγλίας, το Σχολείο για παιδιά και το Κέντρο για ενήλικες που θέλουν να μείνουν κάποιες μέρες εκεί, χωρίς να ακολουθούν κανένα πρόγραμμα, να κάνουν όσες βόλτες θέλουν, να μελετήσουν ή να μην μελετήσουν τη δουλειά του Κρισναμούρτι, να μιλήσουν με τους άλλους επισκέπτες ή και να μην ανοίξουν το στόμα τους αν τους κάνει κέφι. Στα χρόνια που πέρασαν έχω μείνει αρκετές φορές στο Κέντρο, αλλά και έχω πάει άλλες τόσες για να δω τα παιδιά μου, που έβγαλαν το Λύκειο εκεί. Όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργήθηκε μια βαθιά οικειότητα μ’ αυτό το τρομερά όμορφο εξοχικό μέρος, κι έχω αγαπήσει ένα παγκάκι και τα λαγουδάκια που ζουν εκεί. Σ’ αυτήν την μεγάλη εξοχική, αγροτική, περιοχή, με πολλά εξοχικά σπίτια,  ζούνε και πολλοί λαγοί, γι’ αυτό και κάθε τόσο ακούς τους πυροβολισμούς των κατοίκων της περιοχής που τα κυνηγάνε.  Φαίνεται, όμως, ότι οι λαγοί ανακάλυψαν ότι στην περιοχή που βρίσκεται το Κέντρο και το Σχολείο του Ιδρύματος Κρισναμούρτι, οι άνθρωποι είναι χορτοφάγοι και δεν υπάρχει περίπτωση να σκοτώσουν ή να βλάψουν με οποιοδήποτε τρόπο τους λαγούς. Έτσι, με τα χρόνια άρχισε φαίνεται ότι άρχισε να μαθεύεται αυτό από τους λαγούς που να μαζεύονται όλο και περισσότεροι και να ζούνε εκεί,  αλλά και να γεννάνε. Έτσι, όπου και να κοιτάξεις θα δεις λαγουδάκια να τρέχουν εδώ κι εκεί. Έτσι το βίντεο που σας ετοίμασα, δίνει μια εικόνα της περιοχής με τα κτίριά της. Έβαλα και κάποια πλάνα από το αγαπημένο μου παγκάκι, το δωμάτιο που έμεινα, αλλά κυρίως έχω τραβήξει πολλά λαγουδάκια. Μάλιστα κάποια απ’ αυτά, φαίνεται πώς έχουν ζήσει κάμποσα χρόνια εκεί, γι’ αυτό και δεν ανησυχούν όταν τα πλησιάζει άνθρωπος. Ένα τέτοιο συνάντησα κι εγώ, που κάποια στιγμή λες και είμαστε παλιοί γνωστοί, θ’ ακούσετε να του μιλάω και να το ρωτάω τι κάνει! Χα, χα, χα… έχει λαλήσει ο παππούς…
Καλό βράδυ.
Π. 

 

Συμπλήρωμα σε μια συνέντευξη

Όπως σας είχα πει στο προηγούμενο ποστ, από την Παρασκευή έως σήμερα το πρωί, ήμουν στην Αγγλία, στο Krishnamurti Foundation όπου, κάθε τρία χρόνια, γίνεται συνάντηση αντιπροσώπων των Επιτροπών που έχουν ευθύνη για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι σε όλο τον κόσμο – μεταφράσεις, βιβλίων, υποτιτλισμό DVD, επίσημες σελίδες στο internet και λοιπά. Γυρίζοντας, ήθελα να ετοιμάσω ένα ποστ γι’ αυτή τη συνάντηση, αλλά ανοίγοντας τα μέιλ  μου, έπεσα πάνω σε μια έκπληξη που μου έκανε το παιδάκι μου: μια συνέντευξη  όπου λέει κάποια πράγματα όπου λέει κάποια πράγματα για το πώς τον μεγάλωσα. Ε, όταν τη διαβάσετε θα καταλάβετε πώς μπορεί να ένοιωσα ως  πατέρας, ως Παραμυθάς και ως άνθρωπος…. Κάντε κλικ ΕΔΩ.

Και τώρα η απάντηση που του ετοίμασα. Ένα μικρό βίντεο του 1986, όταν ήταν δύο χρονών, από μία οικογενειακή συνάντηση.  Τρελλοκομείο! Κοιτάξτε τι  τραβάει το καημένο το αγοράκι: Ο μπαμπάς του τον «μαγνητοσκοπεί» με μια κάμερα που είναι συνδεδεμέη με την τηλεόραση και κάθε τόσο το παιδάκι  κοιτάζει τη φάτσα του. Ομπαμπάς του άλλοτε του λέει να πάιξει καράτε κι άλλοτε του λέει να κάνει τη μαϊμού, ενώ η αδελφή του και η θεία του, τού  λένε  να παίξει καράτε· η γιαγιά του κι η μαμά του, τού λένε να πει ένα τραγουδάκι,  κι εκείνος  κάνει πώς δήθεν σερβίρει τσάι  στη θεία του  με ένα σαμοβάρι! Και κάποια στιγμή που βλέπει τη φάτσα του στην τηλεόραση λέει: «Α, ο Ντίνος»!  Τρελλοκομείο! Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ όλους.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 



«Οι τρελλοί πειρατές…»

Χα, χα, χα… Τελικά, μου βγήκε κάπως… τρελλό αυτό το post, αλλά δεν πειράζει, γιατί από μόνο του κατέληξε να ταιριάζει με τον τίτλο που τον πήρα από ένα τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αλλά για ένα τελείως διαφορετικό λόγο, όπως θα δείτε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Αύριο πρωί πρωί, και έως τη Δευτέρα, φεύγω για το Brockwood Park, στην Αγγλία, όπου βρίσκεται το ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ  που βλέπετε στη φωτογραφία.

Εκεί, κάθε τρία χρόνια, γίνεται συνάντηση αντιπροσώπων των Επιτροπών που έχουν ευθύνη για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι σε όλο τον κόσμο – μεταφράσεις, βιβλίων, υποτιτλισμό DVD, επίσημες σελίδες στο internet και λοιπά.
Σήμερα το μεσημέρι, λοιπόν, τρώγοντας, βλέπαμε την εκπομπή που είχε η ΕΡΤ, -συγνώμη η  ΔΤ – το όνομα δεν έχει κάτι από Δ.Ν.Τ. ;  Ήταν μία παλιά συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου κι εκεί άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι του, «Ένα Καράβι». Ε, ξέρετε τι συνειρμούς κάνει καμιά φορά ο νους. Έτσι κι εγώ, καθώς σκεφτόμουν ότι αύριο πάω στο ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ, ακούω για τους «τρελλούς πειρατές» που λέει το τραγούδι που σε καλεί να πας μαζί τους, και θυμήθηκα την ερώτηση που είχα κάνει πριν πολύ καιρό, στο φίλο μου τον Σπύρο, που έχει φύγει από τη ζωή εδώ και χρόνια. Ήταν από τους πρώτος που ασχολήθηκαν με τη δουλειά του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα. Πριν σας πω την ερώτηση, θα σας αντιγράψω τη φράση από μία συζήτηση που είχε κάνει ο Κρισναμούρτι τον Ιούλιο του  1969 (χα, χα, χα… ακριβώς 44 χρόνια πριν από σήμερα) και μου γέννησε το ερώτημα που έκανα στον Σπύρο, έχοντας έρθει μόλις πριν τρία χρόνια σε επαφή με τη δουλειά του Κρισναμούρτι και τον ίδιο. Λέει το κείμενο:
«Όπως είπαμε και προχθές, κύριε, πολύ λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι΄ αυτά που συζητάμε εδώ – το ενενήντα πέντε τοις εκατό των ανθρώπων, δεν ενδιαφέρεται για όλα αυτά που λέει ο ομιλητής, για όσα συζητάμε εδώ».
Και η ερώτηση που έκανα στον Σπύρο ήταν:   «Βρε Σπύρο, μήπως τελικά είμαστε τρελλοί εμείς, κι όλο το άλλο 95%  γνωστικοί;». Και μου απάντησε: «Και γιατί; Επειδή είναι οι πολλοί, αυτό σημαίνει και ότι είναι γνωστικοί;»  Και τότε του είπα: «Έχεις δίκιο. Και στα Τρελλοκομεία, οι τρελλοί είναι οι περισσότεροι, όχι οι γνωστικοί… Και δεν ακούμε και συχνά να λένε, ‘ο κόσμος μας είναι ένα μεγάλο τρελλοκομείο; ‘ »
Και μετά απ΄ αυτό, καθώς συνέχισα να ακούω το τραγούδι, σκέφτηκα  ότι 44 χρόνια μετά, ο κόσμος είναι ένα τρελλοκομείο και το ποσοστό του 95%  δεν μοιάζει να έχει αλλάξει – ίσως να είναι μικρότερο στους πολύ νέους ανθρώπους και στα μικρά παιδιά, που καμιά φορά μου δίνουν την εντύπωση ότι χωρίς να έχουν ακούσει καν για τον Κρισναμούρτι, έχουν γεννηθεί ξέροντας αυτά που λέει από μόνα τους!!!
Θα τελειώσω ετούτο το post με το τραγούδι του Παπακωνσταντίνου, και σκέφτηκα αντί να σας πω, «σας αγαπώ πολύ» και «σας  φιλώ», να σας βάλω κάτι φωτογραφίες που έχω βγάλει με το κινητό. Είναι
 δύο τρομερά φύλλα που έφερα από τη Σκιάθο. Το πρώτο σας το είχα ξαναδείξει εδώ και πέρσι, αλλλά  το δεύτερο, το πρόσεξα πρώτη φορά φέτος, καθώς από όρθιο που ήταν, το γύρισα πλαγιαστό, ε…  και με λίγη φαντασία… δείτε τα.

Πρώτα το φύλλο-καρδιά

Και μετά το φύλλο-φιλί

Και το βίντεο με το τραγούδι του Παπακωνσταντίνου.
Π.

«Για εβδομηντάρης καλά στέκεται…»

«Για εβδομηντάρης καλά στέκεται…», είναι η φράση που σκέφτηκα πριν λίγο, ανεβάζοντας εδώ αυτή τη φωτογραφία που μου έβγαλε η Στεφανία σήμερα το πρωί, ημέρα των γενεθλίων μου, στη Σκιάθο, καθώς γύριζα με το κανό από το νησάκι που βλέπετε στην πίσω άκρη αριστερά, και που όλοι στην παραλία αγωνιούσαν αν θα τα καταφέρω να πάω και να ΄ρθω. Αυτή η φράση, λοιπόν,  έχει καταγραφεί στον εγκεφαλό μου από μικρός, που άκουγα κάποιες φορές τους μεγάλους να τη λένε ψιθυριστά, όταν έμπαινε κάποιος καλοστεκούμενος, σ΄αυτή την ηλικία, μια και τότε, μεσήλικας ήταν ο τριαντάρης! Φαίνεται ότι είναι αλήθεια πως όταν φτάσει κανείς σ΄ αυτή την ηλικία, μπορεί να μη θυμάται τι είχε σκεφτεί ότι πρέπει να κάνει πριν μισή ώρα, αλλά θυμάται πολύ καλά πράγματα της ζωής του πριν και πενήντα, εξήντα χρόνια! Κάπως έτσι μου ήρθε στο νου αυτή η φράση για τους εβδομηντάρηδες βλέποντάς με να κάνω κουπί. Εβδομήντα, λοιπόν…
Η μέρα των γενεθλίων μου, δεν ξέρω γιατί ακριβώς μια και δεν είναι λογικό, αλλά νοιώθω ότι άρχισε χθες, 14 του μηνός! Ίσως γιατί χθες, 25 κορίτσια κι αγόρια, Οδηγοί και Λυκόπουλα,  και καμιά εικοσαριά παραμυθογαλωμένες και παραμυθομεγαλωμένοι μεγάλοι, μου τραγούδησαν και μου ευχήθηκαν, «χρόνια πολλά» και με συγκίνησαν πολύ! Ήταν σε μια συνάντηση που έγινε χτες στο Κάστρο της Σκιάθου, όπου είχε κατασκηνώσει το Τοπικό Τμήμα Οδηγών Σκιάθου και με κάλεσαν για να τους παρουσιάσω το βιβλίο μου, «Ψηλά στον Ουρανό». Από εκεί είναι η φωτογραφία που βλέπετε.

Η σημερινή μέρα των γενεθλίων, 15 Ιουλίου 2013, άρχισε  όπως κάθε πρωί, με μετάφραση του βιβλίου του Κρισναμούρτι που κάνω αυτόν τον καιρό. Η φωτογραφία είναι από το πρωινό.

Σκέφτηκα να τελειώσω αυτό το post, με ένα μικρό απόσπασμα απ΄ αυτό το βιβλίο που μου έκανε εντύπωση, οπότε θα το βάλω μετά από το βίντεο με το κόψιμο της τούρτας, που μπορείτε να το δείτε, αν σας κάνει κέφι εδώ. Στο κόψιμο της τούρτας γίνεται ΤΟ μπάχαλο, καθώς καλεσμένοι της οικογένειας της Στεφανίας, είναι Γάλλοι κι Άγγλοι. Επίσης, αν θέλετε μπορείτε να δείτε το post της Άιναφετς για τα γενέθλια του Παραμυθά ΕΔΩ.  Χα, χα, χα… Πολύ παραμύθι έχει πέσει…

Και θα κλείσω αυτό το  post, με το κείμενο που σας είπα. Νομίζω ότι μπορεί να ενδιαφέρει όχι μόνο όσους έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον Κρισναμούρτι, αλλά και γενικότερα με θέματα εσωτερισμού, αυτογνωσίας και τέτοια. Είναι από το βιβλίo, «The Only Revolution» (Η Μόνη Επανάσταση), όπου ο Κρισναμούρτι βρίσκεται στις Ινδίες  και απαντάει σε έναν Ινδό που έρχεται να τον δει για να του τα «χώσει» – με τρόπο,βέβαια, αλλά του τα χώνει. Έχει ενδιαφέρον πώς απαντάει ο Κρισναμούρτι και τι λέει.
Ευχαριστώ όλους που μου έστειλαν σήμερα τις ευχές τους, αν και το ποστ θα ανέβει μεταχρονολογημένα, αφού το βίντεο θα μπει στη θέση του μετά τις 12 τη νύχτα.
Καλή εβδομάδα.
Π

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Κ.

(….)  Εκείνο το απόγευμα ήρθε να μας δει κάποιος που είχε παρακολουθήσει την πρωινή ομιλία. Είπε ότι πίστευε στην Βεντάντα. Μιλούσε πολύ καλά αγγλικά έχοντας φοιτήσει σ’ ένα από τα Βρετανικά Πανεπιστήμια κι είχε ένα έξυπνο και κοφτερό μυαλό. Ήταν δικηγόρος, κέρδιζε πολλά χρήματα και τα ζωηρά μάτια του σε κοιτούσαν εξεταστικά, σαν να σε ζύγιζαν, αλλά και κάπως ανήσυχα. Φαινόταν να έχει διαβάσει πάρα πολύ, ακόμα και κάτι από την Δυτική θεολογία. Ήταν μεσήλικας, μάλλον ψηλός κι αδύνατος, με το ύφος δικηγόρου που έχει κερδίσει πολλές δίκες.
Ξεκίνησε λέγοντας: «Σας έχω ακούσει να μιλάτε κι όσα λέτε είναι καθαρή Βεντάντα, προσαρμοσμένα βέβαια στο σήμερα, αλλά βασισμένα στην αρχαία παράδοση».
Στην ερώτηση τι εννοούσε λέγοντας, «Βεντάντα», απάντησε:«Κύριε, παραδεχόμαστε σαν γεγονός ότι υπάρχει μόνον ο Μπράχμαν που δημιουργεί την ανθρωπότητα και την πλάνη της και ο Άτμαν που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο και είναι μέρος του Μπράχμαν. Ο άνθρωπος πρέπει να ξυπνήσει απ’ αυτήν την καθημερινή συνείδηση της φαινομενικής πολλαπλότητας και του εκδηλωμένου κόσμου, έτσι ακριβώς όπως θα ξυπνούσε από ένα όνειρο.  Ακριβώς όπως εκείνος που ονειρεύεται δημιουργεί το σύνολο του ονείρου του έτσι και η ατομική συνείδηση δημιουργεί το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου και των άλλων ανθρώπων. Εσείς, κύριε, δεν λέτε όλα αυτά, αλλά σίγουρα τα εννοείτε επειδή έχετε γεννηθεί και ανατραφεί σ’ αυτή την χώρα και μολονότι έχετε ζήσει στο εξωτερικό το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας, είσαστε μέρος αυτής της αρχαίας παράδοσης. Είστε γέννημα της Ινδίας – είτε σας αρέσει αυτό είτε όχι – και έχετε Ινδικό νου. Οι χειρονομίες σας, η σαν άγαλμα ακινησία σας όταν μιλάτε και η ίδια σας η μορφή, είναι μέρος αυτής της αρχαίας κληρονομιάς. Η διδασκαλία σας είναι σίγουρα η συνέχιση των όσων έχουν διδάξει οι αρχαίοι προγονοί μας προ αμνημονεύτων χρόνων».

Ας βάλουμε, κύριε, κατά μέρος το αν ο ομιλητής είναι Ινδός, μεγαλωμένος μέσα σ’ αυτή την παράδοση και διαμορφωμένος από αυτόν τον πολιτισμό ή όχι· όπως και αν όσα λέει είναι αποτέλεσμα αυτής της αρχαίας διδασκαλίας. Πρώτα απ’ όλα ο ομολητής δεν είναι Ινδός, δηλαδή δεν ανήκει σ’ αυτό το Έθνος, ή στην κοινότητα των Βραχμάνων, αν και γεννήθηκε σε οικογένεια Βραχμάνων. Ο ομιλητής αρνείται αυτή την παράδοση που εσείς του αποδίδετε· αρνείται ότι η διδασκαλία του είναι συνέχεια των αρχαίων διδασκαλιών. Δεν έχει διαβάσει κανένα από τα ιερά βιβλία των Ινδιών ή της Δύσης, επειδή είναι περιττά για τον άνθρωπο που έχει επίγνωση εκείνου που συμβαίνει στον κόσμο: της συμπεριφοράς των ανθρώπων με τις αναρίθμητες θεωρίες τους, εξαιτίας της αποδοχής της προπαγάνδας που γίνεται επί δύο ή πέντε χιλιάδες χρόνια, και τη θεωρούν παράδοσή τους, αλήθεια,  αποκάλυψη. Για έναν τέτοιο άνθρωπο, που αρνείται ολοκληρωτικά και εντελώς την παραδοχή των συμβόλων με τις δεσμεύσεις τους, η αλήθεια δεν είναι κάτι που το παίρνεις από δεύτερο χέρι. Αν τον ακούσατε προσεκτικά σήμερα, κύριε, στην αρχή της ομιλίας του είπε ότι, οποιαδήποτε αποδοχή αυθεντίας, είναι η ίδια από μόνη της άρνηση της αλήθειας και επέμενε ότι πρέπει να είναι κανείς έξω από κάθε κουλτούρα, παράδοση και κοινωνική ηθική. Αν τον είχατε ακούσει προσεκτικά τότε δεν θα λέγατε ότι είναι Ινδός ή ότι συνεχίζει την αρχαία παράδοση σε σύγχρονη γλώσσα. Αρνείται τελείως όλο το παρελθόν, με τους Δασκάλους του, τους ερμηνευτές του, τις θεωρίες του και τις συνταγές του. Η αλήθεια δεν βρίσκεται ποτέ στο παρελθόν. Η αλήθεια που έρχεται από το παρελθόν είναι οι στάχτες της μνήμης. Η μνήμη ανήκει στο χρόνο και στις νεκρές στάχτες του χτες δεν υπάρχει αλήθεια. Η αλήθεια είναι κάτι το ζωντανό, έξω από το πεδίο του χρόνου.
Έχοντας, λοιπόν, βάλει όλα αυτά κατά μέρος, μπορούμε τώρα να ασχοληθούμε με το κεντρικό θέμα του Μπράχμαν, που τον θεωρείτε ως δεδομένο. Σίγουρα, κύριε, αυτή η ίδια η διαβεβαίωση είναι μια θεωρία που την έχει εφεύρει ένας ευφάνταστος νους — είτε είναι του Σάνκαρα ή κάποιου σύγχρονου μορφωμένου θεολόγου. Και μπορεί να έχεις την εμπειρία κάποιου οράματος που έχει σχέση με μια θεωρία, και να λες ότι είναι σωστή, αλλά αυτό είναι το ίδιο όπως και με τον άνθρωπο που έχει ανατραφεί και διαπλαστεί στον Χριστιανικό κόσμο και βλέπει οράματα του Χριστού. Είναι φανερό ότι αυτά τα οράματα, σε κάθε περίπτωση, είναι προβολή της ίδιας τους της πίστης, όπως και εκείνων που έχουν ανατραφεί μέσα στην παράδοση του Κρίσνα και έχουν εμπειρίες και οράματα που πηγάζουν από την παιδεία τους. Έτσι η εμπειρία του καθένα δεν αποδεικνύει τίποτε. Το ότι βλέπεις και ονομάζεις το όραμά σου Κρίσνα ή  Χριστό, είναι αποτέλεσμα διαμόρφωσης από κάποια γνώση. Οπότε αυτό που πιστεύεις δεν είναι σε καμιά περίπτωση πραγματικό, αλλά είναι μια φαντασίωση, ένας μύθος, ενισχυμένος από την «εμπειρία» και χωρίς καμιά αξία. Αλλά γιατί χρειάζεστε μια θεωρία και γιατί θεωρείτε δεδομένη οποιαδήποτε πίστη; Και η συνεχής επιβεβαίωση της πίστης είναι ένδειξη φόβου: φόβου της καθημερινής ζωής, φόβου μήπως πονέσεις, φόβου για τον θάνατο και φόβου που γεννάει μια ζωή χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Βλέποντας όλα αυτά, λοιπόν, επινοούνε μια θεωρία κι όσο πιο δεξιοτεχνικά και λογικά φτιαγμένη είναι η θεωρία, τόσο περισσότερη βαρύτητα αποκτά. Και μετά από δυο ή δέκα χιλιάδων ετών προπαγάνδας της, αυτή η θεωρία αναπότρεπτα και ανόητα γίνεται η «Αλήθεια».
  Αλλά όταν δεν αποδέχεσαι οποιοδήποτε δόγμα, τότε είσαι διαρκώς  πρόσωπο με πρόσωπο με ό,τι πραγματικά συμβαίνει και υπάρχει, «αυτό που είναι». «Αυτό που είναι», είναι η σκέψη, η ευχαρίστηση, ο πόνος και ο φόβος του θανάτου. Όταν κατανοήσεις το οικοδόμημα της καθημερινής σου ζωής – με τον ανταγωνισμό της, την απληστία της, τη φιλοδοξία της, την αναζήτηση δύναμης – τότε θα δεις όχι μόνον την ανοησία των δήθεν πνευματικών θεωριών, των σωτήρων και των γκουρού, αλλά μπορεί να βρεις και το τέλος της θλίψης, το  τέλος ολόκληρου του οικοδομήματος που έχει κατασκευάσει η σκέψη.
Η εμβάθυνση σ’ αυτή την κατασκευή και η κατανόησή της, είναι διαλογισμός. Τότε βλέπεις ότι ο κόσμος δεν είναι «μία πλάνη», αλλά μια τρομακτική πραγματικότητα που την έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του. Αυτό είναι που πρέπει να κατανοήσουμε και όχι τις θεωρίες της Βεντάντα με τις τελετουργίες της και όλα τα μπιχλιμπίδια της οργανωμένης θρησκείας.
Όταν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, χωρίς να κάνει οτιδήποτε από φόβο, φθόνο ή θλίψη, μόνον τότε ο νους είναι αυθόρμητα ήσυχος και σιωπηλός, κι όχι εξαναγκασμένος από διάφορες πρακτικές και μεθόδους. Τότε μπορεί όχι μόνον να βλέπει την αλήθεια στην καθημερινή ζωή την κάθε στιγμή, αλλά και να πάει πέρα από όσα μπορεί να αντιληφτεί ο νους· οπότε εκεί υπάρχει το τέλος του παρατηρητή και του παρατηρούμενου και σταματάει η δυαδικότητα. Και πέρα από κάθε πάλη της ζωής, κάθε ματαιότητα και απελπισία της, υπάρχει –και αυτό δεν είναι θεωρία – μία αδιάκοπη ροή που δεν έχει αρχή και τέλος· μια κίνηση απροσμέτρητη, που ο νους δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει.
Αφού τ’ ακούσει κανείς αυτά, κύριε, προφανώς μπορεί να τα κάνει μια θεωρία, κι αν  του αρέσει η νέα θεωρία που θα φτιάξει, θα την προπαγανδίσει. Αλλά ό,τι προπαγανδίζεται δεν είναι η αλήθεια. Η αλήθεια υπάρχει μόνον όταν είσαι ελεύθερος από τον πόνο, το φόβο και την επιθετικότητα που γεμίζουν την καρδιά και τον νου σου. Όταν το δείτε όλο αυτό κι όταν γεννηθεί μέσα σας εκείνη η ευλογία που ονομάζεται αγάπη, τότε θα γνωρίσετε την αλήθεια όλων όσων ειπώθηκαν.

 

Η τελευταία επίσκεψη

Αν και είχα υποσχεθεί στον Πέτρο να απαντήσω στο σχόλιο που έκανε στo post για την ομιλία μου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, τελευταία στιγμή ανακάλυψα ότι είχα ξεχάσει να ανεβάσω το  post που είχα ετοιμάσει από την τελευταία επίσκεψη της φετινής σχολικής χρονιάς, σε παιδιά του Δημοτικού. Είναι η τελευταία, αλλά και η πρώτη και μοναδική  επίσκεψη σε ένα Ιδιωτικό Σχολείο, στα Εκπαιδευτήρια  Καντά. Νομίζω, ότι σας έχω ξαναπεί πως ενώ έχω προσωπική γνωριμία με την ιδιοκτησία και κάποιων άλλων Ιδιωτικών Σχολείων, το Δημοτικό των Εκπαιδευτηρίων Καντά έχει  «υιοθετήσει» τον Παραμυθά σαν θέμα κάποιων από τις εργασίες Φιλαναγνωσίας  κι έτσι είμαι καλεσμένος από τα «πρωτάκια» αυτού του Σχολείου, κάθε χρόνο. Δεν ξέρω τι κάνουν σε άλλα Ιδιωτικά Σχολεία, αλλά ο τρόπος που δουλεύουν τα παιδιά της Πρώτης Δημοτικού σ΄αυτό το Σχολείο, τους καλλιεργεί τη δημιουργικότητά τους, που θεωρώ ένα από τα βασικά πράγματα που πρέπει να γίνεται σε ένα Σχολείο, όπως είπα και στην ομιλία μου στο Πανεπιστήμιο. Το βιβλίο πάνω στο οποίο είχαν δουλέψει τα παιδιά, στο πλαίσιο της «Φιλαναγνωσίας», ήταν το τελευταίο βιβλίο του Παραμυθά, «Η Μηχανή του Χρόνου».

Μ΄αυτή τη μεγάλη ζωγραφιά με ήρωες του βιβλίου, που είχαν φτιάξει τα παιδιά με τη βοήθεια της Δασκάλας τους, είχαν καλύψει έναν από τους τοίχους της τάξης, που ήταν σχεδόν όλη διακοσμημένη με ζωγραφιές των παιδιών. Κι αυτή ήταν η έκπληξή που μου είχαν ετοιμάσει, γι΄αυτό και πριν μπω, όπως θα δείτε στο βίντεο που ανέβασα, μου ζήτησαν να κλείσω τα μάτια μου και να τ΄ανοίξω μόλις μου πουν. Δυστυχώς η κάρτα μνήμης δεν είχε αρκετό χώρο κι έτσι θα δείτε μόνο την είσοδο στην τάξη και κάποιες φωτογραφίες.
Θα τα ξαναπούμε τη Δευτέρα από τη Σκιάθο, με βίντεο από τα γενέθλιά μου για τα 70 μου.
Σας φιλώ
Π.

Μια ευχή από την Μαρινέλλα!

Δεν θα φανταζόμουν ποτέ και με τίποτα ότι θα ανέβαζα ποτέ post με την Μαρινέλλα! Είναι εξαιρετική τραγουδίστρια, και τρομερά λαμπερή και ζωντανή παρουσία, αλλά τα τραγούδια της ανήκουν σε μια κατηγορία που δεν με πολυενδιέφερε ποτέ μου. Η πλάκα είναι, ότι δεν έχω πάει στα μπουζούκια ποτέ μου, εκτός από μία φορά που μ’ έπεισαν κάποιοι φίλοι πριν πολλά χρόνια, κι αυτή η πρώτη και τελευταία φορά ήταν εκεί που τραγουδούσε η Μαρινέλλα! Και να που προχθές, εκεί που άκουγα στον REAL FM, μια συνέντευξη της Μαρινέλλας  στον Νίκο Χατζηνικολάου, την ακούω να του ζητάει να του πει μια ευχή για τη βάφτιση της κόρης του, που ήταν ΄-σε ένα μεγάλο βαθμό- το βασικό μήνυμα της ομιλίας για τη δημιουργία ενός καινούργιου σχολείου, που έκανα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, όπως σας είπα στο προηγούμενο post. Να τι είπε στον Χατζηνικολάου: «Μου επιτρέπεις να πω κάτι; Μια πολύ σπουδαία ευχή: Να σας ζήσει η κόρη. Την κούκλα να την χαίρεστε όπως εκείνη θέλει να γίνει»! Έμεινα!!! Αυτό είναι εκείνο που που πρέπει να κάνει ο γονιός και το Σχολείο: Να βοηθάνε το παιδί να βρει και να γίνει εκείνο που του λέει η καρδιά του κι όχι εκείνο που νομίζουν ότι «πρέπει» ή ό,τι έχει κοινωνικό γόητρο και λοιπά.  Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα ότι αυτό που είπε η Μαρινέλλα θα είναι το post που θα ανεβάσω σήμερα. Ακούστε την να λέει αυτή τη φράση η ίδια και προσέξτε πόσο τονίζει το «σπουδαία» -πράγμα που δείχνει πόσο σημαντικό θεωρεί αυτό που λέει για τα παιδιά- και το πάθος που έχει η φωνή της όταν λέει, «εκείνη», βγάζοντας τη φροντίδα που νοιώθει για ένα παιδί.

Ε; Ακούσατε; Αν είστε γονείς μικρών παιδιών, σκεφτείτε το.
Και θα κλείσω αυτό το post με την Μαρινέλλα βέβαια, αλλά συδυαζοντάς την με τον αγαπημένο τραγουδιστή της εφηβείας μου – όπως σας έχω πει σε παλιότερο post – τον Κώστα Χατζή. Ας τους δούμε κι ας τους ακούσουμε να λένε μαζί ένα τραγούδι που μου άρεσε πάντα, κυρίως γιατί με συγκινούσε ο  στίχος που είναι ο τίτλος του: «Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει».  Σίγουρα έτσι είναι η αγάπη – όπως κι ο έρωτας, που αυτόν εννοεί το τραγούδι.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Ας ξαναφανταστούμε το Σχολείο

Όπως σας είχα γράψει σε προηγούμενο post ήμουν καλεσμένος την προηγούμενη Παρασκευή από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, να κάνω την κεντρική ομιλία στην τελετή Έναρξης του Πρώτου Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα, «Ας ξαναφανταστούμε το Σχολείο». Αυτό που βλέπετε είναι το πρόγραμα της τελετής έναρξης.

Σας βάζω εδώ το πρόγραμμα για να καταλάβετε γιατί αρχίζω την ομιλία με μια ιστορία για τη μάνα μου. Η ιδέα μου ήρθε επί τόπου όταν μία καθηγήτρια ζήτησε από το κοινό, πριν μιλήσουν οι μαθητές για το θέμα, «Ηγέτης για μένα είναι…» , να πουν ένα όνομα ηγέτη και ΟΛΟΙ είπαν αντρικά ονόματα, πράγμα που εντόπισε και σχολίασε εκείνη.Κι έτσι άρχισα με αυτό το θέμα εκτός ομιλίας…
Δυστυχώς δεν υπήρχε επίσημη μαγνητοσκόπηση, και το βίντεο που ανέβασα εδώ το τράβηξε μία κυρία με την κάμερά της γι΄ αυτό και είναι μονίμως γενικό και ψιλοκουνημένο που και που. Κι επειδή  γέμισε η κάρτα μνήμης της κάμεράς της πριν τελειώσω την ομιλία μου, λείπουν 7 λεπτά από το τέλος. Επίσης ο ήχος είναι γενικά χαμηλός, οπότε δυναμώστε τα μεγάφωνα. Τώρα, αν βαρεθείτε και δεν κούσετε και τα 18 λεπτά , σας συστήνω ανεπιφύλακτα να πάτε στο 18.30  λεπτό για να δείτε κάτι που το γύρισα με το κινητό μου και μου άρεσε τρομερά! Είναι η είσοδος-έκπληξη, που δεν περίμενε κανείς , στο τέλος της Τελετής Έναρξης του Συνεδρίου, της φοβερής   «Μπάντας δρόμου του Κρουστόφωνου». Δυστυχώς κι αυτή την τράβηξα εγώ με το κινητό  μου, γι’ αυτό κι έχω μόνο την είσοδο, κι όχι την υπόλοιπη μικρή συναυλία που ακολούθησε. Αυτό το κομμάτι του βίντεο, θα ήθελα να το αφιερώσω στην κόρη μου, που τρελλαίνεται για κάτι  τέτοια κι έπαιζε κι εκείνη κρουστά.
Καλό βράδυ
Π.
Υ.Γ. Βλέποντας τα πρώτα σχόλια που μπήκαν, αποφάσισα να ανεβάσω και το τελευταίο κομμάτι της ομιλίας που λείπει από το βίντεο. Αν βαριέστε πηγαίνετε κατ’ ευθείαν στην ταινία. Μόνη παράκληση, αν το διαβάσετε, να το διαβάσετε αφού δείτε την ταινία – αν τη δείτε – που προηγείται από αυτό το κομμάτι.

Μόνο όταν ερευνάς διαρκώς, όταν παρατηρείς διαρκώς, όταν βάζεις διαρκώς σε πράξη αυτό που η αρχαία Ελλάδα ονόμασε, «γνώθι σαυτόν» και μαθαίνεις διαρκώς, μόνο τότε μπορείς να βρεις την Αλήθεια, τον Θεό ή την αγάπη. Προσωπικά, νομίζω, ότι δεν μπορείς να ερευνάς, να παρατηρείς, να μαθαίνεις, δεν μπορείς να έχεις βαθιά επίγνωση και να γνωρίζεις τον εαυτό σου, αν φοβάσαι. Ας ξαναφανταστούμε, λοιπόν, ένα σχολείο, που ο ρόλος του θα είναι το ξερίζωμα κάθε ψυχολογικού φόβου, του φόβου που καταστρέφει την ανθρώπινη καθαρή σκέψη, τις ανθρώπινες σχέσεις, την αλήθεια και την αγάπη. Ας ξαναφανταστούμε ένα σχολείο όπου τα παιδιά θα μάθουν να κάνουν οτιδήποτε στη ζωή τους, όχι από ανταγωνισμό, όχι από φιλοδοξία ή ματαιοδοξία, αλλά από αγάπη και για τη χαρά του ίδιου του πράγματος που κάνουν, για τη χαρά της ίδιας της μάθησης. Κι έτσι, θα έχουν τα εφόδια όταν μεγαλώσουν, αυτό που θα κάνουν να το κάνουν με όλο τους το είναι, όχι για να γίνουν κάποιοι, όχι για να έχουν περισσότερο κέρδος ή μεγαλύτερη επιτυχία, αλλά απλώς και μόνο γιατί θα αγαπάνε αυτό που κάνουν, οπότε δεν θα υπάρχει φιλοδοξία βαφτισμένη ευγενική, δηλαδή δεν θα υπάρχει ανταγωνισμός, δεν θα παλεύουν με κανέναν για την πρώτη θέση.
Οπότε, αν το σχολείο που θα ξαναφανταστούμε θα είναι έτσι, τότε δεν θα πρέπει αυτό το σχολείο να βοηθάει το παιδί ν’ ανακαλύπτει τη δουλειά που νοιώθει πραγματικά ότι θα την κάνει με αγάπη, έτσι ώστε από την αρχή έως το τέλος της ζωής του να εργάζεται για κάτι που νοιώθει ότι αξίζει τον κόπο; Διαφορετικά, για την υπόλοιπη ζωή του, θα είναι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος. Και πρέπει να πω, ότι στη ζωή μου έχω γνωρίσει αρκετούς επιτυχημένους επαγγελματικά και οικονομικά ανθρώπους – γιατρούς, δικηγόρους, επιχειρηματίες, πολιτικούς και λοιπά –  που ήταν δυστυχισμένοι, επειδή ήθελαν στο βάθος της καρδιάς τους να είχαν κάνει κάτι άλλο. Και αυτό το άλλο, δεν ήταν κατ’ ανάγκη καλλιτεχνικό, που είναι το πιο συνηθισμένο από όσα αποτρέπουν οι γονείς τα παιδιά τους να ακολουθήσουν· ξέρω δικηγόρο, που πιέστηκε από μικρός ν’ ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα του πατέρα του, ενώ ο ίδιος ήθελε πάντα να γίνει παιδίατρος!  Θεωρώ, λοιπόν, πολύ σημαντικό να ανακαλύπτεις όσο είσαι νέος τι αγαπάς πραγματικά να κάνεις· και νομίζω ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να δημιουργηθεί μια καινούργια μορφή κοινωνίας. Κι αυτή τη καινούργια μορφή κοινωνίας θα πρέπει, ίσως, να έχει κανείς στο νου του όταν ξαναφαντάζεται το σχολείο, για να δημιουργήσει ένα καινούργιο σχολείο. Γιατί, επιτρέψτε μου να πω, ότι θεωρώ πως όταν λέμε, «να ξαναφανταστούμε το σχολείο» εννοούμε, «ας δημιουργήσουμε ένα καινούργιο σχολείο». Κι αυτό είναι εκείνο που νομίζω πως είναι πια επιτακτική ανάγκη να γίνει. Και αν κάποιοι άνθρωποι θεωρήσουν ότι αυτό είναι σημαντικό, ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο, και δώσουν όλη την καρδιά τους σ’ αυτό,  ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και κοινωνικές επιταγές, τότε αυτό θα πετύχει.  Αν, λοιπόν, νοιώθαμε έντονα ότι πρέπει, αλλά και μπορεί να υπάρξει ένας καινούργιος κόσμος, που θα ξεκινήσει από ένα καινούργιο σχολείο·  αν ο καθένας μας μπορεί να είναι ολοκληρωτικά επαναστατημένος μέσα του, ψυχολογικά, πνευματικά, τότε θα δώσουμε την καρδιά μας, το νου μας, το σώμα μας για να δημιουργηθεί ένα σχολείο όπου δεν θα περνάει στα παιδιά κανενός είδους φόβο για οτιδήποτε, έτσι ώστε να μπορούν να έχουν μέτρο όσων θα κάνουν στη ζωή τους την καρδιά τους, το να μην βλάπτουν ποτέ κανέναν, και την αλήθεια.
Τώρα: ίσως κάποιος αναρωτηθεί, «ναι, αλλά πόσοι υπάρχουν που μπορούν να δώσουν τη ζωή τους στη δημιουργία ενός τέτοιου σχολείου; Ξέρετε, καμιά φορά αποφεύγουμε να κάνουμε κάτι, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το τι θα κάνουν ή δεν θα κάνουν οι άλλοι. Όμως, αν κοιτάξουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, θα δούμε πως οτιδήποτε αληθινά επαναστατικό, ξεκίνησε και δημιουργήθηκε από τους λίγους που είδαν τι είναι αληθινό και ήταν πρόθυμοι να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτήν την αλήθεια· αλλά για να ανακαλύψεις τι είναι αληθινό χρειάζεται ελευθερία από ότι είναι κοινά αποδεκτό, κατεστημένο, παραδοσιακό, δηλαδή  ελευθερία απ’ όλους τους ψυχολογικού φόβους.
Ας ξαναφανταστούμε, λοιπόν, όσοι είμαστε εδώ, όσοι πάρουμε μέρος σ’ αυτό το συνέδριο, ας ξαναφανταστούμε το σχολείο κι ας δώσουμε όλη μας την καρδιά στο να το δημιουργήσουμε, και είναι σίγουρο ότι θα βρεθούνε κι άλλοι που θ’ ακολουθήσουν.