Το αγοράκι χορτοφάγος!


Μου έστειλαν ένα βίντεο που μ΄ενθουσίασε και με συγκίνησε πολύ, με ένα αγοράκι, στα τρία του περίπου, που είναι χορτοφάγος!!!  Είναι αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία. Ο Λουίζ Αντόνιο από τη Βραζιλία. Δεν ξέρω πόσο καιρό υπάρχει το βίντεο αυτό στο internet και πόσοι από σας το έχετε δει, αλλά – μια και το βρήκα και με ελληνικούς υπότιτλους – μου φάνηκε να είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να ανεβάσω για Σαββατοκύριακο.
Όσο, λοιπόν, κατεβαίνει κανείς στις ηλικίες, συναντάει όλο και μεγαλύτερο αριθμό παιδιών, που έρχονται έχοντας μέσα τους μια αληθινή κι αυθόρμητη ωριμότητα, γνώση και ευαισθησία  απέναντι στην ομορφιά, στη φύση, στην ίδια τη ζωή – κάτι που οι παλαιότερες γενιές, το αποκτούσαμε σε μεγαλύτερες ηλικίες κι ύστερα, ίσως,  από κάποια εσωτερική δουλειά. Καθώς τα τελευταία πέντε χρόνια, έρχομαι σε συχνή επαφή με πολλά παιδιά, των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού, έχω σιγουρευτεί πια γι΄ αυτό. Έρχονται άλλου είδους γενιές ανθρώπων… Ίσως γι΄ αυτό εκείνο που αντιπροσωπεύει πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο το σκοτάδι και το κακό στον κόσμο, το χρήμα μαζί με το φόβο που το συνοδεύει, μοιάζει να αντιστέκεται όλο και περισσότερο.
Κοίταζα τον Λουίζ, αυτό το τρίχρονο αγοράκι να λέει απλά, λογικά και ευαίσθητα στη μαμά του -που σίγουρα ξέρει τι παιδί έχει- γιατί δεν θέλει να φάει το χταπόδι του, αλλά και κανένα άλλο ζώο, και κάποια στιγμή που μιλάει για ένα κοτόπουλο, μου ξύπνησε μια εικόνα βαθιά ξεχασμένη μέσα μου, εκεί στα πέντε μου, στο Μπογιάτι, τον σημερινό Άγιο Στέφανο: Τη θεία μου τη Χρυσοθέα, να βγάζει μία κότα από το κοτέτσι της, να την κρατάει από το κεφάλι και να της κόβει το λαιμό, κι εκείνη -δεν ξέρω πώς- να της ξεφεύγει και να τριγυρνάει σαν τρελή με το κεφάλι της να κρέμεται κομμένο στο λαιμό της, πιτσιλώντας αίματα τριγύρω, μέχρι που έπεσε σπαρταρώντας στο χώμα, για να την αρπάξει η θεία μου και να την αποτελειώσει. Μετά δεν ήθελα να αγγίξω το κοτόπουλο, αλλά έφαγα ξύλο για να τελειώσω το φαγητό μου, όπως και κάποιες άλλες φορές αργότερα, όταν δεν ήθελα να φάω κρέας. Δεν είχα, βλέπετε, τη δύναμη του Λουίζ Αντόνιο, κι έτσι έφτασα στα 43 μου για να μην ξαναφάω κρέας.
Δείτε αυτό το μικρό αγόρι που συζητάει πολύ σοβαρά με τη μαμά του και σε κάνει  και να χαμογελάς και να δακρύζεις, κάνοντας ένα κλικ  
ΕΔΩ
Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

 

Η Εκπαίδευση και το Νόημα της Ζωής

Το βιβλίο του Κρισναμούρτι που βλέπετε το εξώφυλλό του, κυκλοφόρησε σήμερα, οπότε αναβάλλεται το post που είχα ετοιμάσει από το Σάββατο να ανεβάσω.  “Η Εκπαίδευση και το Νόημα της Ζωής”, είναι το δεύτερο  από μία σειρά εννέα βιβλίων που είχαν κυκλοφορήσει παλιά στα ελληνικά σε πολυτονικό και ψιλοκαθαρεύουσα, και που οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, αποφάσισαν να τα ξαναμεταφράσουμε σήμερα. Το πρώτο ήταν το  “Ελευθερία,  η Αρχή και το Τέλος” , που υπάρχει σε παλιότερο post  ΕΔΩ. Αξίζει να σημειωθεί ότι   “Η Εκπαίδευση και το Νόημα της Ζωής”, είναι το πρώτο βιβλίο του Κρισναμούρτι που κυκλοφόρησε ποτέ στον κόσμο, το 1953, δηλαδή 60 χρόνια πριν, ακριβώς. Μέχρι εκείνη τη χρονιά, το μόνο που έκανε ο Κρισναμούρτι ήταν να δίνει ομιλίες και να παίρνει μέρος σε συζητήσεις και προσωπικές συναντήσεις. Μερικά χρόνια πριν, πείστηκε από το φίλο του τον Άλντους Χάξλεϋ να αρχίσει να γράφει βιβλία. Έχοντας δει ο Χάξλεϋ το ημερολόγιο που κρατούσε ο Κρισναμούρτι, ως πολύ κοντινός του άνθρωπος, του είχε πει ότι ήταν καλύτερος συγγραφέας από ομιλητής και ότι θα έπρεπε να αρχίσει να γράφει. Ποια χρονιά ακριβώς γράφτηκε το “Η Εκπαίδευση και το Νόημα της Ζωής”, δεν είναι γνωστό, αλλά γράφτηκε σίγουρα στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Σήμερα, εξήντα χρόνια αργότερα από τότε που κυκλοφόρησε, διαβάζοντας κανείς αυτό το βιβλίο, δεν μπορεί να μην του κάνει εντύπωση πόσο μοιάζει σημερινό. Νομίζω ότι αυτό είναι φανερό και στο απόσπασμα που έχει μπει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και σας το αντιγράφω εδώ.
Καλό βράδυ.
Π 

Η σωστή εκπαίδευση αποτελεί σίγουρα κίνδυνο για τις κυβερνήσεις, γι’ αυτό και εμποδίζεται με ωμά ή επιδέξια μέσα. Η εκπαίδευση και η τροφή, όταν βρίσκονται στα χέρια των λίγων, γίνονται μέσα για την υποταγή του ανθρώπου. Και οι κυβερνήσεις, είτε της αριστεράς είτε της δεξιάς, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα όσο εμείς είμαστε αποδοτικές μηχανές κατασκευής εμπορευμάτων και όπλων. Τώρα: το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει σε όλο τον κόσμο σημαίνει ότι εμείς που είμαστε απλοί πολίτες ή δάσκαλοι, που είμαστε υπεύθυνοι για τις κυβερνήσεις μας, δεν ενδιαφερόμαστε πραγματικά για το αν υπάρχει ελευθερία ή σκλαβιά, ειρήνη ή πόλεμος, ευημερία ή αθλιότητα, στον κόσμο. Ζητάμε πότε πότε καμιά μεταρρύθμιση, αλλά οι περισσότεροι φοβόμαστε να γκρεμίσουμε την κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα και να χτίσουμε μια άλλη, εντελώς καινούργια, γιατί αυτό θα απαιτούσε τη ριζική μεταμόρφωση του εαυτού μας”.

Ένα βιβλίο ειδικό – γενικά, αλλά και για μένα ειδικά.

Το βιβλίο που εδώ βλέπετε το εξώφυλλό του, είναι αποτέλεσμα μίας πολύχρονης και  εξαιρετικής μελέτης και έρευνας,  550 σελίδων, για το θέμα που έχει και ως τίτλο του, του φίλου Θανάση Καραγιάννη,  Διδάκτορα Επιστημών Αγωγής  και Παιδικής Λογοτεχνίας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον ίδιο κάντε “κλίκ” πάνω στο όνομά του και για το βιβλίο αυτό, κάντε “κλικ” ΕΔΩ. Θα ήθελα να το συστήσω ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρει το θέμα του -επαγγελματικά ή και γενικότερα. Οπότε το “ειδικό γενικά” του τίτλου, το καταλαβαίνετε, και μένει να σας εξηγήσω το, “για μένα ειδικά”. Λοιπόοοον…
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, μόλις έφτασε στα χέρια μου, πάω πρώτα στον πίνακα με τα περιεχόμενα κι εκεί το μάτι μου πέφτει στη σειρά που βλέπετε εδώ.

Στην αρχή, δεν κατάλαβα και επειδή το βιβλίο αναφέρεται μεταξύ των άλλων και στα  επαγγελματικά Παιδικά Θέατρα, νόμισα ότι έχει γίνει λάθος και με γράφει Κωνσταντίνο, μια και έχω δώσει και πολύ υλικό για μένα από την περίοδο που έπαιζα στο παιδικό θέατρο (1951-1958). Μετά σκέφτηκα, όμως, ότι αυτό το υλικό θα μπει στον δεύτερο τόμο που πρόκειται να εκδοθεί και σκέφτηκα, εντελώς παράλογα, ότι λέει για το γιο μου!  “Αλλά αυτό αποκλείεται”, σκέφτηκα και έχοντας πια υποψιαστεί για ποιον λέει, χωρίς να έχω καταλάβει γιατί, πήγα στη σελίδα 323. Κι εκεί, ανάμεσα σε όσους είχαν κάνει επαγγελματικά επιχειρήσεις  Παιδικού Θεάτρου, είδα αυτό:

Μετά τη θέση 12, όπου αναφερόταν ο Παιδικός Θίασος όπου πρωτάρχισα να παίζω στο θέατρο, και μετά στο 13, ο θίασος για παιδιά που έκαναν για ένα διάστημα η Λαμπέτη με τον Χορν, στη θέση 14, αναφερόταν το όνομα του Παιδικού Θιάσου που έπαιζα από το 1953 έως το 1958, και δίπλα το όνομα του επιχειρηματία που ήταν ο πατέρας μου, με τους καλλιτεχνικούς διευθυντές που είχε χρησιμοποιήσει εκείνος και τους θυμάμαι! Ξαφνιάστηκα και ομολογώ συγκινήθηκα. Για πρώτη φορά, έβλεπα κάπου επίσημα γραμμένο το όνομά του, 31 χρόνια μετά το θάνατό του! Και για πρώτη φορά συνειδητοποίησα, ότι η βασική ασχολία που είχε ο πατέρας μου στη ζωή του για ένα διάστημα, εκτός από το βιοποριστικό του επάγγελμα, είχε γίνει για χάρη μου, και είχε να κάνει με το θέαμα και τα παιδιά – ό,τι κάνω έδω και 38 χρόνια!!!  “Τυχαίο; Δεν νομίζω”, που λέι κι η διαφήμιση. Η πρώτη φορά που έπαιξα στο θέατρο, στα οχτώ μου, ήταν στο θίασο της Κατερίνας που υπάρχει στη θέση 12. Όταν μετά έκαναν Παιδικό Θίασο η Λαμπέτη και ο Χορν στο ίδιο θέατρο, το “ΚΥΒΕΛΗΣ” και έπαιζαν οι ίδιοι, ο πατέρας μου που στενοχωρήθηκε γιατί δεν έπαιζα εγώ, επειδή ενθουσιαζόταν ως χαζομπαμπάς να με βλέπει να παίζω κι επειδή πίστευε ότι έπρεπε να γίνω ηθοποιός, παρόλο που η μάνα μου ήταν εντελώς αντίθετη, την “έγραψε” κανονικά κι έφτιαξε ένα θίασο για μένα. Χα, χα, χα… κακομαθημένος από μικρός! Όλα αυτά, πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό μου μόλις είδα το όνομά του, κι αποφάσισα ότι θα κάνω ένα post για το βιβλίο, ξέροντας ότι θα κάνω έκπληξη στις αδελφές μου και θα χαρούν που θα το μάθουν όλο αυτό. Συγνώμη, λοιπόν, αν το post είναι στενού οικογενειακού ενδιαφέροντας. Και να κλείσω, με ένα “φεϊγ-βολάν” όπως έλεγαν τότε τα flyers ή ελληνικά  διαφημιστικά φυλλάδια, από αυτή την πρώτη παράσταση της επιχείρησης του πατέρα μου, που άρχισε το καλοκαίρι του 1953 στο καλοκαιρινό “Θέατρο ΒΕΜΠΟ”, στην οδό Καρόλου, στο Μεταξουργείο, που υπάρχει ακόμα. Το φυλλάδιο, όμως, που βλέπετε εδώ, ήταν για την τελευταία από τις παραστάσεις που συνεχίστηκαν και το χειμώνα, στο θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ, στο Σύνταγμα, που δεν υπάρχει πια. Δεν πολυβγαίνουν τα γράμματα από τα ονόματα που είχα γράψει, αλλά εγώ είμαι πάνω πάνω αριστερά, ενώ το κοριτσάκι, δεύτερη φωτογραφία από κάτω στα δεξιά, είναι η μεγάλη μου αδελφή που έπαιζε κι αυτή, αλλά τη γλύτωσε τελικά από το θέατρο. Κι όπως θα διαβάσετε στο κείμενο, εγώ ήμουν “ο ορφανός Νίκος που ζητούσα από την κοινωνία να μην γίνω αλήτης και κλέφτης’  σε αυτό έργο που ήταν “ένας ύμνος στη φτωχολογιά που με την αγνή της ψυχή αντιμετωπίζει τις τρικυμίες της ζωής”.  Χα, χα, χα… Εντελώς σαν δακρύβρεκτη ελληνική ταινία, ε; Γι΄ αυτό, φαίνεται,  είχε επιτυχία και παιζόταν επί ενάμιση χρόνο !
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ πολύ,
Εγώ ο Νίκος που δεν ήταν ορφανό παιδί, αλλά είχε έναν εξαιρετικό πατέρα και μία πολύ καλή μάνα.
Και για την “αντιγραφή”, που λένε,
Π.