Επίσκεψη στη Λάρισα για τον «Παραμυθά»

Αυτή που βλέπετε είναι η αφίσα του φετινού Φεστιβάλ Πηνειού, στη Λάρισα. Επιτέλους, ετοίμασα το βίντεο που σας είχα υποσχεθεί από την επίσκεψή μου στη Λάρισα. Η επίσκεψη έγινε ύστερα από πρόσκληση του Βιβλιοπωλείου, «ΑΝΕΜΟΣ», για παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου μου, «Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ», μέσα στα πλαίσια του Φεστιβάλ Πηνειού, που γίνεται κάθε χρόνο εκεί, κατά μήκος μεγάλου μέρους του ποταμού. Μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί λες και είναι φτιαγμένο κυρίως για παιδιά, γι’ αυτό και την καταβρίσκουν οι μεγάλοι – όπως την καταβρήκα κι εγώ, που δεν θέλω και πολύ. Ήταν ένα ταξίδι αστραπή, που γενικώς με «ξεκούρασε», γιατί «άλλαξα παραστάσεις», όπως λένε. Πήγα και γύρισα με το αυτοκίνητο μόνος μου -είδες ο παππούς!  Έφτασα τη Δευτέρα στις τέσσερις το απόγευμα και έφυγα την Τρίτη το πρωί στις έντεκα. Κι έκανα την αταξία μου, γιατί… ε… παρόλο που μου το είχε απαγορεύσει ηγυναίκα μου επειδή είχα το αυτοκίνητό της, στα καινούργια κομμάτια της Εθνικής Οδού, έπιανα 170 χλμ. την ώρα και κάτι ψηλά. Το καταφχαριστήθηκα…
Δεν είχα, λοιπόν,  ξαναπάει ποτέ μου στη Λάρισα και πρέπει να σας πω ότι μου άρεσε πολύ!  Μου άρεσε φοβερά και το ποτάμι, ο Πηνειός. Δεν χρειάζεται να σας πω άλλα, γιατί ελπίζω το βίντεο των οχτώ λεπτών που ετοίμασα από την επίσκεψη, να σας μεταδώσει την αίσθηση που είχα. Στο βίντεο θα δείτε και τα πράγματα που με εντυπωσίασαν και μου άρεσαν. Το πρώτο ήταν το θέαμα της πλατείας του Άγιου Βελισάριου που αντίκρισα μπροστά μου μου, μόλις έφτασα στο Ξενοδοχείο κι άνοιξα τα πατζούρι. Μου έκανε εντύπωση ο συνδυασμός αυτών που υπήρχαν στην πλατεία, όπως θα δείτε:  Στη μία άκρη ήταν ένα Τούρκικο Τζαμί, στη μέση – μπροστά στο σιντριβάνι  – ένα μεγάλο άγαλμα του Κολοκοτρώνη και στην άλλη άκρη μία Εκκλησία! Το επόμενο που με εντυπωσίασε και μου άρεσε πολύ, ήταν όταν καθώς πηγαίναμε με μοτοσυκλέτα (το καταδιασκέδασα) στο Φεστιβάλ, περάσαμε μπροστά από ένα πανέμορφο αρχαίο ελληνικό θέατρο, λίγα λεπτά μετά την πλατεία, που όπως έμαθα είχε ανακαλυφτεί πριν από πέντε χρόνια κάτω από κάποιο σπίτι!  Το επόμενο που μου άρσε πολύ ήταν η βόλτα που έκανα σε όλο το μήκος του ποταμού που είχε στηθεί το Φεστιβάλ. Το τι είχε εκεί, είναι απίστευτο! Από θεατρικές παραστάσεις για παιδιά μέχρι ιππασία!  Και δεν θα ξεχάσω τη συγκίνηση που ένοιωσα, ακούγοντας πάνω από τη γέφυρα, τη φωνή ενός μικρού κοριτσιού να λέει τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Και τέλος, όπως θα δείτε στη φωτογραφία που έβαλα στο τέλος του βίντεο, για πρώτη φορά εισέπραξα αγάπη όχι μόνο από παιδιά, αλλά και από ένα σκυλάκι! Ναι από ένα σκυλάκι. Εκεί που έβγαζα διάφορες φωτογραφίες με παιδιά υπογράφοντας βιβλία, ήρθαν και δύο κορίτσια που το ένα κρατούσε ένα σκυλάκι. Ε, όση ώρα κάναμε για να βγάλουμε τη φωτογραφία, το φοβερό αυτό σκυλάκι μου έγλειφε συνέχεια το μάγουλο, γεμίζοντας με με φοβερή τρυφερότητα!
Δείτε, λοιπόν, το βίντεο. Δεν είναι καμιάς τρομερής ποιότητας στην εικόνα και στην τεχνική, γιατί είναι βγαλμένο με κινητό, αλλά νομίζω ότι θα σας δώσει μια αίσθηση όσων σας είπα.
Καλή εβδομάδα και καλό μήνα.
Π.

 

Τα υπόλοιπα είναι σιωπή…

Σήμερα γύρισα από τη Θεσσαλονίκη όπου με είχαν καλέσει να μιλήσω στην τελετή έναρξης ενός Διεθνούς Συνεδρίου του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, όπως σας είχα πει πριν λίγο καιρό, με θέμα: «Ας ξαναφανταστούμε το Σχολείο». Είχε πολύ ενδιαφέρον η όλη ιστορία, κι ελπίζω να μου στείλουν, όπως μου υποσχέθηκαν, βίντεο και φωτογραφίες τη Δευτέρα, να σας τα δείξω. Έχω αρχίσει επίσης να φτιάχνω κι ένα post από την επισκεψή μου στο Φέστιβαλ Πηνειού, πριν δύο εβδομάδες, απ΄όπου μου έστειλαν φωτογραφίες και βίντεο, αλλά θέλει ακόμα δουλειά. Έτσι, μια και σήμερα μου έστειλαν ένα πολύ ευαίσθητο βίντεο  -μόνο εικόνα και μουσική- που μου άρεσε πάρα πολύ, αποφάσισα να ανεβάσω αυτό. Ε, βέβαια, δεν είναι και πολύ χαρούμενο για Σαββατοκύριακο, αλλά είναι εξαιρετικό! Δεν θα σας πω τι σκέφτηκα και πώς ένοιωσα βλέποντάς το, γιατί θα ήθελα να σας αφήσω να το δείτε ανεπηρέαστα από τη δική μου αντίδραση. Να πω μόνο, ότι αυτό που σκέφτηκα καθώς τελείωνε το βίντεο, είναι αυτή η φράση, που σας έχω ξανπεί,  «Τα υπόλοιπα είναι σιωπή…», από τον «Άμλετ»  του Σαίξπηρ, που είναι από τις αγαπημένες μου ατάκες, από τον καιρό που πήγαινα στη Δραματική Σχολή.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

«Μπαμπά, έλα να με πάρεις…»

Εκεί  που καθόμουν  στην παραλία, πριν δυο μέρες και χάζευα τη θάλασσα, το μάτι μου έπεσε σε ένα καφέ χαλίκι! Δεν ξέρω αν εσείς έχετε δει ποτέ καφέ χαλίκι στη θάλασσα, αλλά για μένα ήταν η πρώτη φορά. Μου άρεσαν και άρχισα να ψάχνω γύρω από την καρέκλα μου για να βρω κι άλλα. Είναι αυτά που βλέπετε στη φωτογραφία,εδώ.

Καθώς τα μάζευα, λοιπόν, είχα αφαιρεθεί τελείως όταν ξαφνικά άκουσα τη φωνή ενός μικρού κοριτσιού να φωνάζει παραπονιάρικα και απαιτητικά, «Μπαμπά, έλα να με πάρεις…» και να το ξαναλέει αμέσως ακόμα πιο έντονα. Καθώς ήμουν φευγάτος, για κλάσματα δευτερολέπτου μπερδεύτηκα. Ένοιωσα σαν να με φώναζε η κόρη μου!! Βέβαια, αμέσως ξαναγύρισα στο… παρόν, έχοντας συνείδηση ότι η κόρη μου εκτός που είναι σε μια ηλικία που δεν θα μου φώναζε κάτι τέτοιο,  βρίσκεται και στην άλλη άκρη της χώρας, στην Κρήτη. Όμως αυτό το κλάσμα του δευτερόλεπτου, ήταν αρκετό για να μου βγάλει μια γλύκα και τρυφερότητα, που με κάνουν να νοιώθουν τα παιδιά.  Και σκέφτηκα ότι είμαι πολύ τυχερός που η δουλειά μου, σχεδόν σε όλη μου τη ζωή έχει να κάνει με παιδιά κι ένοιωσα μια ευγνωμοσύνη για όλο αυτό.
Εκείνη τη στιγμή, ένα άλλο μικρό παιδί, άρχισε να ουρλιάζει με απελπισία. Γύρισα και είδα: Ένας μπαμπάς,  προσπαθούσε με το ζόρι να μάθει στο μικρό γιο του να κολυμπάει. Εκείνο έκλαιγε ουρλιάζοντας, αλλά ο μπαμπάς ήταν αλύπητος. Έπρεπε ο γιος του να μάθει να κολυμπάει. «Κοίτα το κοριτσάκι τι ωραία που κολυμπάει», του είπε δείχνοντάς το κοριτσάκι με τα μπρατσάκια που πέρασε δίπλα τους, χωρίς καν να προσέξει ότι το κοριτσάκι φορούσε μπρατσάκια ενώ αυτός είχε απαίτηση ο τετράχρονος , άντε πεντάχρονος γιος του, να μάθει να κολυμπάει χωρίς αυτά!
Οι περισσότεροι γονείς δυσκολεύονται να καταλάβουν  ότι  τον πρώτο ρόλο στο μεγάλωμα των παιδιών δεν τον έχει η λογική. Σίγουρα  χρειάζεται, αλλά δεν έρχεται πρώτη·  πρώτη πρέπει να έρχεται η καρδιά, δηλαδή η αγάπη του γονιού για το παιδί του, και ν’ ακούει μ΄ αυτήν εκείνο που του λέει και του ζητάει η καρδιά του παιδιού του, και να του δίνει την τρυφερότητα και την φροντίδα που εκείνο θέλει και χρειάζεται, κι όχι αυτό που ίδιος θεωρεί λογικό και σωστό για το παιδί του. Και να γινόταν αυτό μόνο σε περιπτώσεις σαν αυτή για το κολύμπι, πάει καλά… Αν γίνεται για ένα, τότε γίνεται για όλα και για πράγματα ακόμα πολύ σοβαρά, που μπορούν να σημαδέψουν μια ζωή.
Βρε, πού με πήγε ένα κοριτ΄σακι που φώναζε τον μπαμπά του!  Τι να πεις…

Καλό βράδυ.
Π.

Μια πόλη από χαρτί

Ε, για να περάσω απαλά, από το προηγούμενο δυσάρεστο ή «μαύρο» δεκαήμερο λόγω ΕΡΤ, σε κάτι διαφορετικό, μια και δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο από τα τρία posts που έχω σχεδιάσει θα ανεβάσω, λέω σήμερα θα βάλω να δείτε ένα εξαιρετικό κινούμενο σχέδιο, που κρατάει ενάμιση λεπτό. Το αποφάσισα τελικά και γιατί είδα από τα σχόλια που πήρα και παίρνω στο VIMEO, ότι σας άρεσε  «Ο Άνθρωπος από χαρτί». Για σήμερα, λοιπόν, «Μια πόλη από χαρτί» .
Καλή εβδομάδα και καλό καλοκαίρι, που επίσημα άρχισε προχθές.
Σας φιλώ
Π. 

Από μια παλιά εκπομπή…

Ίσως να βαρεθήκατε τα posts για την ΕΡΤ, συγνώμη, αλλά επειδή… ε, στενοχωρήθηκα με τις τελευταίες εξελίξεις, θα συνεχίσω με ένα ακόμα post γι΄αυτήν. Είναι ένα κομμάτι από μια παλιά ταινία VHS που βρήκα με αποσπάσματα από κάποια παλιά εκπομπή, της ΕΡΤ, που είχε κάνει η ίδια γύρω στο ’90 – αν θυμάμαι καλά – για τις εκπομπές της. Δυστυχώς δεν την έχω όλη και δεν είναι και πολύ καλή η ποιότητα της εικόνας. Το υλικό των δύο προηγούμενων posts, από αυτήν εκπομπή είναι. Σήμερα θα βάλω όλο το πρώτο μέρος, που είναι για τις παιδικές εκπομπές κι αρχίζει με το γνωστό σήμα του «Για να δούμε τι θα δούμε», έχει ένα μέρος από τη δική μου συνέντευξη – είχα πια παραιτηθεί πριν τρία χρόνια – και αποσπάσματα από το πρώτο παιδικό σήριαλ που έγινε ποτέ ( πέντε, πρόλαβα να κάνω όλα κι όλα) και ένα από τα αγαπημένα μου θέματα της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ, το «Θέατρο της πολυκατοικίας». Ζητούσαμε από τα παιδιά που μένα σε μια πολυκατοικία ή δυο τρεις διπλανές, να γράψουν και να παίξουν μόνα τους ένα έργο και να το παρουσιάσουν στους γονείς τους κι όποιον ήθελε από εκείνους που μένανε στην ίδια πολυκατοικία. Θα μου άρεσε πολύ, αν κάποιος από σας εδώ, αναγνώριζε τον εαυτό του σε παιδική ηλικία και μου άφηνε ένα σχόλιο γι΄αυτό.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

Και ολίγη Χιλιοποδαρούσα από ΕΡΤ

Μια κι ακόμα δεν τέλειωσε εντελώς το θέμα της ΕΡΤ και για να τιμήσω και τον καινούργιο χαρακτηρισμό «παραμυθοχιλιοποδαρουσομεγαλωμένοι» των παιδιών που μπαίνουν στο blog, σας έχω… ολίγη Χιλιοποδαρούσα με τραγούδι από τη διάσημη ορχήστρα των ζώων που άρχισε την καριέρα της -και την τελείωσε-  στην ΕΡΤ. Σας ετοιμάζω βίντεο από το Φέστιβαλ Πηνείου της Λάρισας που ήμουν χθες και σήμερα.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

Για να δούμε τι θα δούμε… στην ΕΡΤ

Πήγα να ανεβάσω κάποιο από τα posts που έχω σκεφτεί, αλλά ομολογώ ότι δεν μου πήγαινε ακόμα να φύγω από το θέμα της Ε.Ρ.Τ. Αλλά και πάλι δεν εύρισκα τι θα μπορούσα να πω που δεν έχει ήδη ειπωθεί ή δειχτεί στο internet. Και ξαφνικά, σκέφτηκα ότι το πράγμα όπου να ‘ναι – Δευτέρα βράδυ, Τρίτη πρωί το πολύ –  θα δείξει και πια θα δούμε τι θα γίνει. Και πάνω εκεί, μου έκανε «κλικ» να βάλω αυτό το μικρό βιντεάκι που παιζόταν πριν από την εκπομπή, «Για να δούμε τι θα δούμε…»  Μάλιστα, πρέπει να πω ότι είναι μία από τις εκπομπές που, χωρίς να θέλω, κάθε τόσο τη θυμάμαι, γιατί η φράση, «για να δούμε τι θα δούμε», έχει γίνει κάπως σαν σλόγκαν πια και την ακούω πότε από  ΄δω και πότε από ΄κει. Και να σκεφτεί κανείς, ότι όταν τότε – το 1978 – έκανα για πρώτη φορά τις προτάσεις μου για παιδικό πρόγραμμα, μου είπαν να αλλάξω τον τίτλο αυτής της εκπομπής, γιατί «δεν λέει τίποτα» . Μόνο επειδή επέμενα πολύ και το πήρα επάνω μου, με άφησαν, κατ΄αρχήν δοκιμαστικά, να χρησιμοποιήσω τον τίτλο. Και όσοι βλέπατε τότε παιδικά, ίσως θα τον θυμάστε, γιατί αυτή η εκπομπή κράτησε 9 χρόνια – από τότε που πήγα έως το 1987 που παραιτήθηκα. Και μπορεί να έχετε ακούσει κάπου αυτή την έκφραση και τώρα. Ε, από αυτή την εκπομπή έχει μείνει, πριν δεν υπήρχε γιατί, «δεν έλεγε τίποτα». Ας δούμε λοιπόν το βίντεο με την Μαργαρίτα, την ανηψιά μου μικρούλα, χωρίς το πρώτο πλάνο, δυστυχώς, που έρχεται με ποδήλατο, γιατί δεν το βρήκα.
Καλή εβδομάδα.
Π. 

Για την Ε.Ρ.Τ. Δεύτερο μέρος

Τελικά, θέλω να συνεχίσω με την Ε.Ρ.Τ . τουλάχιστον μέχρι τη Δευτέρα που μοιάζει ότι η όλη ιστορία θα πάρει το δρόμο της – ελπίζω. Και θα αρχίσω αυτό το  post, με ένα σκίτσο/φωτογραφία, σχόλιο της κατάστασης  σήμερα στην Ε.Ρ.Τ. που ανακάλυψα στο internet, ψάχνοντας για θέματα γύρω από την Ε.Ρ.Τ. και το κλείσιμο που της έκαναν.

Χα, χα, χα… ναι, είναι ο Φώντας Λαδοπρακόπουλος, ο μετεωρολόγος του Δελτίου Ειδήσεων στο «Ουράνιο Τόξο», το πρώτο και τελευταίο καθημερινό τηλεπεριοδικό για παιδιά που έκανα πριν παραιτηθώ από την Ε.Ρ.Τ.  Δεν είδα πουθενά το όνομα του σκιτσογράφου που το έκανε, αλλά το βρίσκω εξαιρετικό, και ως ιδέα και ως εκτέλεση.  Όσοι δεν ξέρετε ή όσοι δεν θυμάστε, τον Φώντα Λαδοπρακόπουλο, μπορείτε να πάτε δείτε ένα post αφιερωμένο σ’ αυτόν, που είχα ανεβάσει τον Αύγουστο του 2007  ΕΔΩ.
Και το δευτέρο που θα ανεβάσω, είναι ένα μίνι ντοκιμαντέρ για τις στιγμές που ακολούθησαν μετά την ανακοίνωση της αναστολής λειτουργίας της ΕΡΤ από την ελληνική κυβέρνηση, στις 11 Ιουνίου 2013. Το ετοίμασαν – δημοσιογραφική επιμέλεια και παραγωγή οι Σωτήρης Μπέκας – Σταύρος Συμεωνίδης και μπράβο τους και να τους ευχαριστήσω που με τιμήσανε βάζοντας πλάνο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» ανάμεσα στα άλλα από πολλές, παλιές εκπομπές τις Ε.Ρ.Τ.  Επίσης, να τους ζητήσω συγνώμη που πήρα το θάρρος να το μοντάρω και να κόψω τις συνεντεύξεις των πολιτικών, αλλά δεν ήθελα να έχει κανενός είδους κομματικό χρώμα αυτό που θα ανεβάσω εδώ. Πιστεύω ότι εκείνο που έχει σημασία από όλη αυτή την ιστορία, είναι ότι ξαφνικά έσβησε η εικόνα της Ε.Ρ.Τ. Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που πρέπει να αλλάξουν στην Ε.Ρ.Τ -για κάποια από αυτά παραιτήθηκα πριν από 26 χρόνια από τη θέση που είχα εκεί – αλλά το σοβαρό για τον τόπο είναι ο τρόπος που άρχισε η αλλαγή: με σκοτάδι. Κι όπως είπα χθες στον Γιώργο Καραμέρο, στο Δελτίο Ειδήσεων το καινούργιου καναλιού ΖΟΟΜ, κατ’ αρχήν θα πρέπει να απολυθεί, αυτός που είχε την σκοτεινή χουντικοειδή ιδέα και συμβούλεψε την κυβέρνηση να διακόψει βίαια το πρόγραμμα βάζοντας,  «μαύρο». Γι’ αυτό «μαύρο», φτιάχτηκε κι ένα μικρό βίντεο με ιστορικές στιγμές με τίτλο, «Αν στην ιστορία έπεφτε μαύρο, που μπορείτε αν θέλετε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

Για την Ε.Ρ.Τ.

Για μια ακόμα, πολλοστή, φορά θα βάλω άλλο post από εκείνο που είχα ετοιμάσει. Μόνο που αυτή τη φορά ο λόγος είναι εξαιρετικά δυσάρεστος: το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ. Σίγουρα θα έχετε παρακολουθήσει τι έχει συμβεί, οπότε δεν χρειάζονται πρόλογοι και εξηγήσεις. Ούτε θέλω να πω τις ηθικές, τις πολιτικές και τις κοινωνικές απόψεις μου, που βέβαια έχω. Θέλω να κάνω ένα post-αφιέρωμα στην ΕΡΤ, βασισμένο σε συναισθήματα, που γεννάει η σύνδεση της προσωπικής μου ζωής μαζί της, εδώ και 64 χρόνια, δηλαδή από τα 6 μου.

Αυτό το ραδιόφωνο που βλέπετε, ήταν πάνω σε έναν μπουφέ, κι εγώ καθόμουν σ’ ένα ψηλό σκαμνί είτε πίνοντας το γάλα μου τ’ απογεύματα ή τρώγοντας το βραδινό φαγητό μου. Τ’ απογεύματα, τις καθημερινές, άκουγα την εκπομπή της «Θείας Λένας», δηλαδή της Αντιγόνης Μεταξά. Το αγαπημένο μου παραμύθι, και από τα βιβλία,  ήταν «Ο Κοντορεβιθούλης». Μ’ αρεσε πολύ όχι μόνο γιατί ήταν κοντούλης όπως εγώ, αλλά και γιατί στο τέλος τους έσωζε όλους. Και αυτό το παραμύθι και μάλιστα με αφήγηση της «Θείας Λένας» το βρήκα, κι αν σας κάνει κέφι ακούστε το βλέποντας αυτό που έβλεπα τότε κι εγώ: το ραδιόφωνο. Χα, χα, χα… Κρατάει εξίμιση λεπτά.

Τα βράδια, άκουγα το «Θέατρο της Τετάρτης» και πιο αργά, την «Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη». Στην ιδέα αυτής της εκπομπής, βασίστηκα και έκανα την πρώτη μου παιδική εκπομπή στο ραδιόφωνο, που σας έχω πει, την «Παιδική Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη» του 1975. Και μια ακόμα αγαπημένη μου εκπομπή, ήταν «Το θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη.
Εκτός, όμως, από το να ακούω ραδιόφωνο, κάποια στιγμή, πολύ σύντομα, στα οχτώ μου, άρχισα να παίζω και σε εκπομπές του. Στο «Εθνικό Πρόγραμμα», όπως λεγόταν τότε το Α΄ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ του Ε.Ι.Ρ. δηλαδή: του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, της σημερινής Ε.Ρ.Τ. Αυτή ήταν η είσοδος, που σας την έχω ξαναδείξει, στο Ζάππειο.

Κι αυτή εδώ είναι η ταμπέλλα που υπάρχει στην είσοδο, σήμερα.

Την είσοδο αυτή την είχα περάσει για πρώτη φορά το 1951, όταν ήμουν 8 χρονών, όπως σας έχω ξαναπεί, για να παίξω σε ένα ραδιοφωνικό θεατρικό έργο, το ρόλο του Μπερλιόζ στην παιδική του ηλικία. Αλλά, τα μικρόφωνα τότε, ήταν ψηλοκρεμαστά από κάτι σαν γερανό, και έτσι φτιαγμένα, που δεν κατέβαιναν πολύ κάτω για να φτάνω, αλλά και να κατέβαιναν, υπήρχε μόνο ένα μικρόφωνο στο στούντιο, όπου μιλάγανε όλοι οι ηθοποιοί. Έτσι, η λύση που είχε βρεθεί για μένα, ήταν να ανεβαίνω σε μια καρέκλα. Χα, χα, χα…. Εδώ βλέπετε, σε μία μοναδική φωτογραφία από εφημερίδα του 1953, τον «Κοντορεβιθούλη» στα δέκα του, με γραβάτα. Ο ηθοποιός που κάπως διακρίνεται στο βάθος,  είναι ο νεαρός, τότε, Σπύρος Καλογήρου.

Από τότε και μέχρι την μετακόμιση πια της Ε.Ρ.Τ. στην Αγία Παρασκευή, το 1971 νομίζω, ξανακατέβηκα πολλές φορές αυτά τα σκαλιά που βλέπετε για να πάρω μέρος σε ραδιοφωνικές εκπομπές τόσο ως παιδί, όσο και ως νεαρός ηθοποιός αργότερα. Σε ένα από τα CD με ραδιοφωνικές εκπομπές, από το αρχείο της Ε.Ρ.Τ. ανακάλυψα ένα θεατρικό όπου έκανα τον αφηγητή. Το απόσπασμα που ακολουθεί, το έχω ξανανεβάσει παλιά, αλλά το ξανανεβάζω για χάρη του αφιερώματος και για όσους δεν το έχουν ξανακούσει. Είναι η αρχή της εκπομπής όπου ακούγονται και όλα τα ονόματα των ηθοποιών που παίζουν. Ενδιαφέρον! Το … «θέαμα» είναι το ίδιο όπως και πριν και κρατάει έξι λεπτά.

Δεν θα μπω σε πολλά βιογραφικά μου που έχουν σχέση με την Ε.Ρ.Τ. μια και τα έχω ξαναπεί και υπάρχουν και στο βιογραφικό μου εδώ στο blog. Θέλω, όμως, να κλείσω μ’ αυτό που με δένει πιο πολύ από καθετί άλλο με την Ε.Ρ.Τ. Από το 1975 που άρχισα ως παραγωγός, κειμενογράφος και παρουσιαστής την «Παιδική Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη» , συνέχισα με τον σχεδιασμό και την ευθύνη της παραγωγής όλων των καθημερινών παιδικών εκπομπών τού Α΄ Προγράμματος του ραδιοφώνου πρώτα και της Ε.Τ.1 μετά έως το 1987 που παραιτήθηκα, εκείνο που αγάπησα πιο πολύ από όλα και που σημάδεψε την επαγγελματική μου ζωή έως σήμερα, είναι «Ο Παραμυθάς».  Κι αυτόν, η Ε.Ρ.Τ. μου έδωσε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να τον δημιουργήσω. Έτσι θα τελειώσω με ένα πολύ μικρό βίντεο που ετοίμασα και συνδυάζει την Ε.Ρ.Τ. και τον «Παραμυθά». Όταν κάναμε το 2011 τα καινούργια επεισόδια, ήθελα -συναισθηματικά- να κάνω στο πρώτο επεισόδιο αυτόν το συνδυασμό. Έτσι έβαλα, σ’ αυτό το πρώτο επεισόδιο, τον Παραμυθά να μπαίνει στην Ε.Ρ.Τ. και να βγαίνει μετά πετώντας, με φόντο την πρόσοψη του κτιρίου της, στην Αγ.Παρασκευή.

Εδώ, θα δείτε μόνο αυτό το «μπες-βγες»  του Παραμυθά, κι αν κανείς δεν έχει δει και θέλει να δει όλο το πρώτο επεισόδιο, υπάρχει με ένα κλικ ΕΔΩ.  Και να κλείσω αυτό το post αφιέρωμα στην Ε.Ρ.Τ. και στους ανθρώπους της που περνάνε δύσκολες ώρες, με την ευχή να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτή η πολιτική  «ενδοπαλαμικής ψευδοσυνουσίας»  που εφάρμοσαν στην Ε.Ρ.Τ. από χθες.
Καλό βράδυ.
Π.

Ειδικό post για… «της ψυχής το παρακάτω»

Όπως μου έχει ξανασυμβεί – και σε όλους σας φαντάζομαι – ψάχνοντας για κάτι στο internet, έπεσα τυχαία πάνω σε ένα τραγούδι που δεν το είχα ξανακούσει ποτέ (!!!) παρόλο που το λέει ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές, όπως σας έχω ξαναπεί, ο Δημήτρης Μητροπάνος. Και η μουσική είναι ενός εξαιρετικού μουσικοσυνθέτη, του Δημήτρη Παπαδημητρίου, που έχω δουλέψει μαζί του στην τηλεόραση – είχε κάνει τη μουσική στο σήριαλ, «Μη Φοβάσαι τη Φωτιά», που είχα κάνει την παραγωγή της για το MEGA. Ίσως δεν το είχα ξανακούσει το τραγούδι, γιατί το είδος του δεν είναι από εκείνα που μου πολυαρέσουν. Εκείνο, όμως, που με συγκίνησε και μου άρεσε, είναι οι στίχοι του – κυρίως του ρεφραίν του. Οι στίχοι του τραγουδιού, με πήγαν 29 χρόνια πίσω, σε μια στιγμή που είχα νοιώσει έτσι, όπως μεταδίδουν αυτοί οι στίχοι. Είναι κάπως σαν αυτό που λέει ο Σεφέρης σε ένα ποίημά του, που κι αυτό έχει γίνει τραγούδι, «…πήραμε τη ζωή μας λάθος, κι αλλάξαμε ζωή». Όλοι όσοι έχουν βρεθεί σε μια τέτοια στιγμή, θα ξέρουν πόσο οδυνηρή είναι, αλλά και τι φοβερή ελευθερία ξεχύνεται από μέσα σου, όταν τελειώσεις με το, «λάθος» ή τα «λάθη», όταν πάψεις να λες διάφορα «παραμύθια» στον εαυτό σου. Γιατί το να λες παραμύθια σε παιδιά δεν πειράζει καθόλου και είναι πολύ καλό, αλλά όταν λες παραμύθια στον εαυτό σου… Αλλά ακούστε το τραγούδι, βλέποντας τον Μητροπάνο, με τη γνωστή του εξωτερική λιτότητα στην έκφραση, να βγάζει το τραγούδι μέσα από την καρδιά του, αφού πρώτα δείτε τους στίχους. Νομίζω πως αυτό που σου μαθαίνουν, είναι να είσαι πάντα έτοιμος στη ζωή σου, «να πηδήξεις στον αέρα», χωρίς να φοβάσαι.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π. 

Άλλη μια μάχη νικημένος, νικημένος στα σημεία
τώρα δεν έχω παραμύθια,
ούτε παραμύθια ούτε αστεία
άλλη μια νύχτα, με τα όνειρα,
με τα όνειρα μπλεγμένος
για πόσα λάθη είμαι ακόμα,
για πόσα είμαι ακόμα χρεωμένος.

Η αλήθεια μου, άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα,
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

Τα χρόνια που πέρασαν μια χούφτα,
φύγανε σαν μια χούφτα αέρας
ό,τι μου αφήσαν σαν τσιγάρα,
τα τσιγάρα μίας μέρας.
Φίλοι που κάναν στη ζωή μου,
στη ζωή μου κάναν τη γιορτή τους
κι άδειο μπουκάλι είμαι πια κι εγώ,
άδειο μπουκάλι είμαι μεσα στη δική τους

Η αλήθεια μου άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

Της ζωής μου μόνο εγώ,
μόνο εγώ της απομένω.
Ένα φως αφήνω πάντα,
πάντα αφήνω αναμμένο
και στα χέρια μου οι μέρες,
είν’ οι μέρες φρέσκο χιόνι
έχω ακόμα μια ελπίδα,
μια ελπίδα που με σώνει.

Η αλήθεια μου άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.