Έτος Καβάφη

Ενώ το είχα διαβάσει κάποια στιγμή στην αρχή του χρόνου, δεν το είχα συνειδητοποιήσει πραγματικά, ότι φέτος είναι χρονιά αφιερωμένη στον Καβάφη.  Αυτό έγινε προχθές, τυχαία. Έχει πλάκα, να παρακολουθεί κανείς τους συνειρμούς που γίνονται στο κεφάλι του, καθώς έρχονται η μια σκέψη μετά την άλλη και σε πάνε από ΄δω κι από ΄κει. Προχτές, τρία χρόνια μετά την αίτησή μου (!) πήγα και πήρα από το ΙΚΑ  την ανακεφαλαίωση των ενσήμων που είχα ως ηθοποιός και μετά ως υπάλληλος στην Ε.Ρ.Τ. για να τα πάω στο ΤΕΒΕ, απ’ όπου έχω ήδη πάρει τη σύνταξή μου ως παραγωγός τηλεόρασης, εδώ και δύο χρόνια. Όπως ίσως θα θυμάστε όσοι παρακολουθείτε από παλιά αυτό το blog,  τον Νοέμβριο του 2007 είχα γράψει ένα post με τίτλο, «Οι Δάσκαλοί μου, όπως λέμε οι φίλοι μου».  Ένας από αυτούς υπήρξε και ο Καβάφης. Παίρνοντας στα χέρια μου τα χαρτιά της ανακεφαλαίωσης, βλέπω ότι τα ένσημά μου αρχίζουν από τον Σεπτέμβριο του 1960, όταν δηλαδή ήμουν δεκαεξήμιση χρονών. Στην αρχή μπερδεύτηκα γιατί στο θέατρο ως επαγγελματίας βγήκα το 1966, αλλά μετά θυμήθηκα ότι κάποτε είχα εξαγοράσει και τα τρία χρόνια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού, που την πρώτη τάξη την έβγαλα μαζί με την ογδόη Γυμνασίου (η Γ΄ Λυκείου τότε). Αυτό μου θύμισε τις εξετάσεις που είχα δώσει στη Σχολή το καλοκαίρι του 1960. Ανάμεσα στα άλλα που έπρεπε να πω τότε ήταν κι ένα ποιήμα της επιλογής μου. Διάλεξα το «Όσο μπορείς» του Καβάφη, που είχα αρχίσει να τον διαβάζω από τα δεκαπέντε μου. Αυτό το ποίημα είχε χαραχτεί βαθιά μέσα μου και νομίζω έπαιξε ρόλο στη γενικότερη συμπεριφορά μου. Έτσι σκέφτηκα να γράψω κάτι για τον Καβάφη εδώ κι έψαξα στο internet να βρω το ποίημα, για να μην το αντιγράψω από το βιβλίο (που το έχω από τότε). Και διαβάζοντάς το, συνειδητοποιώ για πρώτη φορά, ότι αυτό το ποίημα λέει με τον δικό του τρόπο,  το ίδιο – σχεδόν- που λέει κι ο Κρισναμούρτι, και που κι αυτός είναι ένας από τους πέντε, μαζί με τον Καβάφη που έχω στο παλιό post που σημείωσα πιο πάνω! Καθόλου τυχαίο, λοιπόν. Το κείμενο του Κρισναμούρτι είναι από το ημερολόγιό του, και ολόκληρο υπάρχει στο βιβλίο του, «Η Αναζήτηση της Αλήθειας».  Εδώ θα ανεβάσω ένα απόσπασμα, εκείνο με το οποίο έκανα συνειρμό διαβάζοντας το  Όσο μπορείς του Καβάφη.
Καλή εβδομάδα.
Π. 

                       «Όσο μπορείς»
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

 

«…Δεν θα πρέπει ποτέ να είσαι για πολύ εδώ· να είσαι πολύ μακριά έτσι ώστε να  μην μπορούν να σε βρουν, να μην μπορούν να σε «πλησιάσουν» για να σε βάλουν στα δικά τους καλούπια, για να σε πλάσουν όπως θέλουν. (…) Μένε πολύ μακριά, εκεί όπου δεν μπορεί να σε φτάσει η αναπνοή τους,  γιατί η αναπνοή τους ταξιδεύει πολύ μακριά και πολύ βαθιά· μην μολύνεσαι απ’ αυτούς, από τα λόγια τους, από τις χειρονομίες τους, από τις φοβερές γνώσεις τους· έχουν φοβερές γνώσεις, αλλά να βρίσκεσαι πολύ μακριά τους (…)  Γιατί σε περιμένουν στην άλλη γωνία, μέσα στο κάθε σπίτι, για να σε βάλουν στα δικά τους καλούπια, για να σε πλάσουν όπως θέλουν, για να σε κάνουν κομμάτια κι ύστερα να σε συναρμολογήσουν πάλι σύμφωνα με τη δική τους εικόνα. (…) Θα σου αρέσει κι εσένα να παίζεις με όλους αυτούς που σε περιμένουν, αλλά το παιχνίδι γίνεται κάποια στιγμή τόσο πολύπλοκο και διασκεδαστικό που θα χαθείς μέσα σ’ αυτό…».

«Τα Μετέωρα»


Σήμερα θυμήθηκα ένα πολύ παλιό ανέκδοτο που μου είχε πει κάποτε  ο πατέρας μου: «Κάποιοι αποφάσισαν να επισκεφτούν ένα καλοκαίρι τα Μετέωρα, αλλά μόλις φτάνουν εκεί παθαίνουν πανικό, γιατί ανακαλύπτουν ότι οι καλόγεροι θα τους ανεβάσουν επάνω, μέσα σε ένα  μεγάλο καλάθι που το τραβάνε με ένα χοντρό σκοινί. Τι να κάνουν… μπαίνουν στο καλάθι και αρχίζει το τράβηγμα. Μέχρι να φτάσουν επάνω στην κορφή του βράχου, η ψυχή τους έχει πάει στην Κούλουρη. Μόλις φτάνουν και βγαίνουν από το μεγάλο καλάθι, σκέφτονται ότι όλο αυτό θα το ξαναζήσουν όταν θα κατέβουν από εκεί πάνω και ρωτάνε τους καλόγερους:  Κάθε πότε αλλάζετε το σκοινί, που τραβάει το καλάθι; Και ένας από του καλόγερους απαντάει: ‘Το σκοινί το αλλάζουμε όποτε κοπεί» . Χα, χα, χα…
Τώρα θα μου πείτε, πού το θυμήθηκα αυτό το ανέκδοτο; Σήμερα το πρωί, ήρθε με mail  μια συνέντευξη που μου είχε πάρει πριν λίγο καιρό και την είχα ξεχάσει, η δημοσιογράφος κυρία Δούλη από την εφημερίδα «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ». Όταν είδα την πρώτη σελίδα της εφημερίδας συνειδητοποίησα ότι βγαίνει στα Μετέωρα και τότε θυμήθηκα το ανέκδοτο του πατέρα μου. Κι επειδή αυτή η συνένετευξη έχει μέσα κάποιες ερωτήσεις με γενικότερο ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου, αποφάσισα να σας βάλω ένα link  για όποιον θέλει να τη διαβάσει. Δυστυχώς, δεν γινόταν να κόψω τα πολύ καλά λόγια που λέει για μένα η κυρία Δούλη στην αρχή,  γιατί νομίζω ότι τα παραλέει! Μέχρι που, γέρος άνθρωπος, ψιλοκοκκίνησα διαβάζοντάς τα. Όπως και να ΄ναι, την ευχαριστώ για τα (υπερβολικά) καλά της λόγια. Αν δεν θέλετε να τα αποφύγετε και να  διαβάσετε τη συνέντευξη, κάντε κλικ ΕΔΩ.

Καλό βράδυ σε όλους
Ν.Π.

Μια μοναχική παπαρούνα.

Χτες το πρωί, βγαίνοντας για εφημερίδα, λίγο πριν την εξώπορτα φρενάρω, γιατί βλέπω ξαφνικά,  να έχει ξεπεταχτεί μέσα από το τσιμέντο -για πρώτη φορά εδώ και 20 χρόνια που έχουμε το σπίτι- μία παπαρούνα!

Έβγσζε μια παράξενη ομορφιά, αλλά και δύναμη μαζί, αυτή η μοναχική παπαρούνα κι αμέσως κατέβηκα από το αυτοκίνητο και την έβγαλα μερικές φωτογραφίες με το κινητό.

Κοιτώντας την, θυμήθηκα κάποιες – ανάλογες με το θέαμα – φράσεις  του Κρισναμούρτι από μία συνέντευξή του, που σας τις αντιγράφω εδώ: «Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Μήπως υπάρχει εύκολη λύση για το φυλλαράκι της χλόης που φυτρώνει μέσα στο τσιμέντο; Εδώ πιο κάτω, είναι ένα τσιμεντένιο μονοπάτι και βλέπεις ότι ένα χορταράκι από κάτω σπρώχνει, σπρώχνει, σπρώχνει κι επειδή έχει δύναμη κι είναι γεμάτο ζωή μέσα του, τρυπάει το τσιμέντο και ανθίζει!»

Και θυμήθηκα, κοιτώντας την παπαρούνα, μιά άλλη φράση ενός επειχειρηματία, που σας την έχω ξαναπεί: «Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις. Υπάρχουν μόνο απελπισμένοι άνθρωποι, από τις καταστάσεις» . Αυτά τα δύο, για τις  «εύκολες λύσεις»  και για τις «απελπιστικές καταστάσεις» , τα έχω θυμηθεί αρκετές φορές στα τελευταία 25 χρόνια της ζωής μου – και όχι, βέβαια, εξαιτίας κάποιας παπαρούνας.
Καλή εβδομάδα.

Π. 

Κι άλλα για τον Παραμυθά. Υπομονή…

Τελικά αυτό το μήνα, το blog παραγματοποιεί το λόγο για τον οποίο μου το έφτιαξε το παιδάκι μου: Να ανεβάζω κείμενα, βίντεο  και ειδήσεις του «Παραμυθά», γιατί σήμερα, μετά το τελευταίο για το καινούργιο βιβλίο του «Παραμυθά», σας έχω άλλο ένα Παραμυθοπόστ και μάλιστα, «μπλογκοπεριοδικό» με πολλά θέματα.
Κι αρχίζω με τη συνέντευξη που που μου πήρε η συγγραφέας Κατερίνα Μουρίκη για ένα εξαιρετικό περιοδικό το, «Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού«. Εδώ, όπως θα δείτε πιο κάτω,  ανέβασα το εξώφυλλο του περιοδικού.  Παρόλο που το τεύχος αυτό είναι το Νο 80, πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είχα ξανακούσει γι’ αυτό το περιοδικό, που θεωρώ ότι είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο  για γονείς, εκπαιδευτικούς και γενικά για ανθρώπους που ασχολούνται με το παιδί. Με το link που έβαλα στο όνομα του περιοδικού μπορείτε να δείτε περισσότερα γι’ αυτό στο web site του, αλλά επειδή -δυστυχώς- το περιοδικό δεν υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή, αντέγραψα και ανέβασα τη συνέντευξη εδώ. Αν βαριέστε, πηδήξτε την. Ομολογώ ότι ανεβάζω τη συνέντευξη, κυρίως, γιατί είναι η πρώτη φορά που με ρωτάνε έτσι ξεκάθαρα για τη δουλειά μου για τον Κρισναμούρτι. Κι όπως θα δείτε, στο επόμενο θέμα του μπλογκοπεριοδικού, η κυρία Μουρίκη μου έκανε πολύ καλό ποδαρικό σε τέτοιες ερωτήσεις!


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Κατερίνας Μουρίκη.
Είναι γεγονός, κύριε Πιλάβιε,  ότι το όνομά σας έχει ταυτιστεί με τον «Παραμυθά», μια τηλεοπτική παραγωγή που μεγάλωσε τα παιδιά μας αλλά κέρδισε κι εμάς, ως γονείς. Επίσης η «Χιλιοποδαρούσα» υπήρξε μια ακόμα αξέχαστη επιτυχία σας κοντά σε άλλες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές. Γνωρίζοντας ότι ανεβήκατε στο σανίδι από τα οκτώ σας χρόνια,  σπουδάσατε στο Εθνικό Θέατρο, ολοκληρώσατε τις μεταπτυχιακές σπουδές σας στο Royal Academy of Dramatic Art of London και έχετε συνεργαστεί με Έλληνες και ξένους ηθοποιούς-κολοσσούς όπως τη μεγάλη Κυβέλη, την Έλλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Χορν, το Θάνο Κωτσόπουλο, την Ελένη Ζαφειρίου κ.ά, εύλογα γεννάται το ερώτημα πώς και δεν μείνατε στο χώρο του θεάτρου ή του κινηματογράφου; Τι ήταν αυτό που έστρεψε την προσοχή σας στο χώρο του παιδικού θεάματος;
Μετά από όλη αυτή τη σχέση με το θέατρο που περιγράφετε και άλλα οχτώ χρόνια καριέρας ως επαγγελματίας ηθοποιός, το 1974 -δηλαδή μετά από 23 χρόνια- βαρέθηκα. Βαρέθηκα το θέατρο, όχι τη δουλειά του ηθοποιού. Αυτή συνεχίστηκε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, από τότε έως σήμερα. Με τον κινηματογράφο δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις, γιατί οι γονείς μου δεν με αφήνανε να παίζω κι εκεί όταν ήμουν μικρός, εκτός από μία φορά στην «ΑΓΝΩΣΤΟ» με την Κυβέλη επειδή ήταν νονά μου, και στην «ΕΡΟΪΚΑ» του Κακογιάννη επειδή ήταν φίλος του πατέρα μου. Δυο τρεις φορές που έχω κάνει κάποιες σύντομες εμφανίσεις ως μεγάλος σαν «guest star», ήταν για χάρη φίλων σκηνοθετών. Η σχέση μου με το χώρο του «παιδικού» αρχίζει το 1975, όταν γεννήθηκε η κόρη μου κι έπρεπε να κάνω κάτι για να ζήσουμε. Τότε σκέφτηκα ότι όταν ήμουν μικρός, η αγαπημένη μου ραδιοφωνική εκπομπή (δεν υπήρχε τηλεόραση) ήταν η «Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη» και σκέφτηκα να κάνω την «Παιδική Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη», όπου διασκεύαζα και διάβαζα μόνος μου παιδικά μυθιστορήματα. Πρότεινα την ιδέα στον Μάνο Χατζιδάκι που ήταν τότε Διευθυντής όλης της Ραδιοφωνίας, του άρεσε και μου ανέθεσε να την κάνω τρεις φορές την εβδομάδα. Όταν το 1977, έφυγε και πήγε μόνο στο Τρίτο Πρόγραμμα, μου ανέθεσαν να φτιάξω πρόγραμμα για παιδιά, κάθε μέρα, μισή ώρα το πρωί και μισή ώρα το απόγευμα. Το πρόγραμμα αυτό είχε επιτυχία και το 1978 μου ζήτησαν να πάω στην τηλεόραση και μου ανέθεσαν να φτιάξω καθημερινό πρόγραμμα που τότε δεν υπήρχε. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Η ιδέα του «Παραμυθά» με το μαγικό γιλέκο και το αόρατο μολύβι  πώς ξεκίνησε; Υπήρχε κάτι ανάλογο στο εξωτερικό;
Όχι, δεν υπήρχε. Ήταν μια ιδέα του Αλέκου Κυριτσόπουλου και δική μου. Στην αρχή δεν πετούσε, αλλά μετά από κάποιες εκπομπές, σκέφτηκα να πραγματοποιήσω με τη βοήθεια των τηλεοπτικών εφφέ ένα παιδικό μου όνειρο και να… πετάω. Έτσι σκέφτηκα την ιδέα του «μαγικού γιλέκου» και ο Παραμυθάς έγινε «ιπτάμενος παππούς».

Στα παραμύθια σας περνάτε πάντα την ιδέα της μη βίας. Ωστόσο στις μέρες μας την αντιμετωπίζουμε συχνά, ακόμα στην καθημερινή ζωή των παιδιών μέσα κι έξω από το σχολείο. Κατά τη γνώμη σας πού οφείλεται αυτό το φαινόμενο;
Σε μας τους μεγάλους. Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε ένα κόσμο γενικότερης βίας, αλλά και ανταγωνισμού και σύγκρισης μέσα στο σπίτι και στο Σχολείο, που φέρνουν το φόβο της αποτυχίας, του να μην είσαι «κάποιος». Και αυτός ο φόβος είναι που γεννάει τη βία. Νομίζω ότι οποιαδήποτε βίαια αντίδραση είναι αποτέλεσμα φόβου για κάτι.

Πώς μπορούν γονείς και δάσκαλοι να αντιμετωπίσουν την παιδική επιθετικότητα;
Χα, χα, χα… είναι απλό: Πρώτα, να πάψουν να είναι βίαιοι και επιθετικοί οι ίδιοι. Το παιδί, από τη μέρα που γεννιέται –από έμβρυο στη κοιλιά, όπως έχει αποδειχτεί- ρουφάει αυτό που είναι ο «μεγάλος». Όταν οι μεγάλοι πάψουν να είναι ανταγωνιστικοί, φοβισμένοι και βίαιοι, τότε θα έρθουν και καινούργιες ανθρώπων που δεν θα ξέρουν τη βία. Αλλά βλέπετε, κάποιους συμφέρει να διαμορφώνονται οι άνθρωποι με βάση ότι η βία είναι στη φύση του ανθρώπου. Όχι δεν είναι. Έχει περάσει από γενιά σε γενιά στο DNA του, αλλά αυτό μπορεί και να σβήσει. Δεν ζούμε πια σε σπηλιές και να χρειαζόμαστε να προστατευτούμε από του δεινόσαυρους.

Θεωρείτε ότι το βιβλίο μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει πρότυπα συμπεριφοράς σε ένα παιδί ή χρειάζεται και μια παραπέρα στήριξη και επεξεργασία από τον γονιό ή το δάσκαλο;
Όχι, δεν νομίζω ότι το βιβλίο μπορεί από μόνο του να κάνει κάτι. Και, νομίζω, ότι  δεν είναι απλώς θέμα επεξεργασίας από το γονιό και το δάσκαλο, είναι θέμα ζωντανού παραδείγματος στην πράξη. Ας πούμε, δεν μπορείς να κάνεις κήρυγμα ή να μαλώνεις το παιδί να μη λέει ψέματα κι όταν εκείνο σηκώνει κάποια στιγμή το τηλέφωνο και σου λέει ότι ζητάνε εσένα, εσύ του κάνεις νοήματα να πει ότι δεν είσαι εκεί! Απλά πράγματα, αλλά…

Η σωστή ή όχι διαχείριση της τηλεόρασης στο σπίτι  πόσο μπορεί να επηρεάσει τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού;
Πολύ. Είναι άλλο να «παρκάρεις» το παιδί σου μπροστά στη τηλεόραση για να σ’ αφήνει ήσυχο, κι άλλο να ασχολείσαι μαζί του και να φροντίζεις τι βλέπει και τι δεν βλέπει και μάλιστα χωρίς να καταφεύγεις σε απειλές και τιμωρίες, δηλαδή βία.

Τι νομίζετε ότι λείπει σήμερα από την παιδική ζώνη των κρατικών καναλιών;
Πολύ, ποικίλο και καλό ΕΛΛΗΝΙΚΟ (παρακαλώ να διατηρηθούν τα κεφαλαία) παιδικό πρόγραμμα.

Αν σήμερα, με το ασφυκτικό τοπίο της αγοράς, σας δινόταν η ευκαιρία να οργανώσετε αυτή τη ζώνη, πώς θα συνταιριάζατε την έλλειψη χρημάτων με την ποιοτική παραγωγή;
Το ίδιο θέμα υπήρχε και τότε. Το «παιδικό πρόγραμμα» ήταν πάντα το «αποπαίδι» της τηλεόρασης, ανεξάρτητα από τη γενικότερη οικονομική κατάσταση. Υπάρχουν, όμως, πάντα ιδέες που δε χρειάζεται μεγάλο κόστος για να γίνουν, υπάρχουν άνθρωποι που τη «βρίσκουν» να δουλεύουν για παιδιά με λογική αμοιβή και τέλος –εγώ προσωπικά- θα βασιζόμουν πολύ στους ανθρώπους και τα μέσα του καναλιού.

Είστε  παραγωγός, σεναριογράφος, ηθοποιός, σκηνοθέτης. Επίσης έχετε γράψει ένα σωρό παραμύθια για παιδιά, πολλά από τα οποία έχουν εκδοθεί, έχετε γράψει βιβλία για μεγάλους, όπως το «Ιστορίες της καρδιάς» και τα «Ευτυχισμένα παιδιά», έχετε μεταφράσει βιβλία του Κρισναμούρτι, για τον οποίον γράψατε το βιβλίο «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα» και τελευταία κατακτήσατε και τον χώρο της ποίησης με το e-book, «Το Χαμένο κλειδί του Έρωτα». Πώς καταφέρνετε να συμμαχείτε τόσο παραγωγικά με το χρόνο σας;
Χα, χα, χα… Δεν συμμαχώ και γι’ αυτό γκρινιάζω ότι δεν μου φτάνει.

Και ο Κρισναμούρτι, τον οποίον έχετε μελετήσει ιδιαίτερα, και τον έχετε γνωρίσει προσωπικά, πόσο σας έχει επηρεάσει στη ζωή σας;
Θα έλεγα ότι μου άλλαξε «κατεύθυνση». Είναι, ας πούμε, σαν να ξεκινάς για Θεσσαλονίκη κι αντί βόρεια, να πηγαίνεις νότια, προς Καλαμάτα. Οπότε συναντάς κάποιον στο δρόμο που σου λέει, «πάτε λάθος, προς τα ‘κει είναι η Θεσσαλονίκη» και τότε παίρνεις στροφή και συνεχίζεις πια προς τη σωστή κατεύθυνση. Το πότε θα φτάσεις έρχεται δεύτερο. Άλλος πάει, με τραίνο, άλλος με αυτοκίνητο, άλλος με αεροπλάνο και άλλος με τα πόδια. Σημασία έχει να «πάρεις τη στροφή» και να πηγαίνεις προς τη σωστή κατεύθυνση, γιατί όπως λέει κι ο Κρισναμούρτι, «το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο», με τη έννοια ότι πηγαίνεις στη σωστή κατεύθυνση.

Και τώρα, την τελευταία ερώτηση την αφήνω για εσάς. Μπορείτε να μου μιλήσετε για ό,τι δεν σκέφτηκα εγώ να σας ρωτήσω.
Ομολογώ ότι μετά την τελευταία ερώτησή σας που δεν μου την έχουν ξανακάνει ποτέ, έχετε σκεφτεί να ρωτήσετε τα πάντα και δεν έχει μείνει τίποτα.

Πώς σας φάνηκε; (Αν δεν βαρεθήκατε και την διαβάσατε).  Το επόμενο θέμα, είναι άλλη μία συνέντευξη, που μου πήρανε κολλητά  με την προηγούμενη. Τη συνέντευξη την πήρε ο Σωτήρης Ζαφείρης, που έβγαλε και τις φωτογραφίες που υπάρχουν σ’ αυτήν. Αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να την αντιγράψω εδώ, γιατί είναι στο ηλεκτρονικό περιοδικό En-Gr  Αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τη βρείτε κάνοντας κλικ εδώ  http://www.en-gr.com/index.php/en/2012-03-04-07-53-24/1199-paramithas  και θα καταλάβετε γιατί είπα πως η κυρία Μουρίκη, μου έκανε καλό ποδαρικό στις ερωτήσεις για τον Κρισναμούρτι.

Και το τελευταίο θέμα σ’ αυτό το μπλογκοπεριοδικό, είναι ένα μικρό βίντεο 36 δευτερολέπτων, που συνδυάζει τα βασικά θέματα αυτού του μπλογκ: τον «Παραμυθά» και τα παιδιά. Είναι από τη χθεσινή επίσκεψή μου στο Έκτο Δημοτικό Σχολείο Ιλίου. Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία άλλη φωτογραφία ή κανένα καλύτερο βίντεο από αυτό που τράβηξα κάποια στιγμή εγώ. Θέλω, όμως, να το ανεβάσω, για χάρη των παιδιών και των γονιών τους που ήρθαν να με δούν και να τελειώσω το post με τα πρόσωπα των παιδιών που παρακολουθούν ένα βίντεο με τον Παραμυθά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π

Ο Παραμυθάς σε περιπέτεια… επιστημονικής φαντασίας

Πού να το φανταζόμουν 35 χρόνια πριν, όταν πρωτόκανα την εκπομπή του Παραμυθά, και 31 χρόνια μετά που έγραψα το πρώτο του βιβλίο, ότι μια μέρα θα βγάλω βιβλίο επιστημονικής φαντασίας μ΄ αυτόν ήρωα! Κι αυτό χάρη σε τούτο το μπλογκ ή καλύτερα χάρη στην αγάπη με την οποία το υποδεχτήκατε -πρώτα εσείς οι  «παραμυθομεγαλωμένοι»-  με αποτέλεσμα να κάνω καινούργιες εκπομπές και να βγάλω καινούργια βιβλία. Το βιβλίο που κυκλοφορεί αύριο στα Βιβλιοπωλεία, έχει δύο πρωτιές: Κατ΄ αρχήν, όπως σας είπα, είναι επιστημονικής φαντασίας και δεύτερον, δεν είναι διάφορα παραμύθια, αλλά ένα παιδικό μυθιστόρημα. Ο τίτλος του είναι: «Ο Παραμυθάς, και η μηχανή του χρόνου».

Οι ζωγραφιές του βιβλίου είναι της Στεφανίας και η ηλεκτρονική τους επεξεργασία του Κωνσταντίνου – οικογενειακή δουλειά, όπως πάντα. Κι αυτή η ιστορία έχει εμφανιστεί για πρώτη φορά εδώ, σ΄ αυτό το μπλογκ. Είναι η ιστορία της Αφρατούλας Μπουλούκου το 3025 και η «μηχανή του χρόνου» είναι η μαγική κρυστάλλινη σφαίρα της μάγισσας Κλοκλό. Θα κλείσω αυτό το ποστ, με την Αφρατούλα, έτσι όπως τη φαντάστηκε η Στεφανία.
Θα τα πούμε πάλι το Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ και για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ.
Π. 

Επίσκεψη στη Ζάκυνθο

Δεν ανέβασα καινούργιο post την Τετάρτη, όπως κάνω συνήθως , γιατί από Δευτέρα απόγευμα έως Τετάρτη βράδυ ήμουν στη Ζάκυνθο. Επίσης περίμενα μέχρι σήμερα το πρωί, μπας και μου στείλουν καμιά φωτογραφία ή βίντεο από όσα τράβηξαν οι δάσκαλοι τις δύο μέρες των εκδηλώσεων, όπως μου υποσχέθηκαν αλλά τίποτα! Είναι αυτό που είπα σε μια κυρία, στην Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη,  κάποια στιγμή, ότι πρώτη φορά σε επίσκεψη σε σχολεία είδα τόση έλλειψη οργάνωσης ώστε να χρησιμοποιώ το δικό μου κομπιούτερ, να το χειρίζομαι ο ίδιος στην εκδήλωση και να τρέχουν να βρούνε κανένα προτζέκτορα από φίλους και μετά να ψάχνω να δω πώς δουλεύει! Μου απάντησε: «Εδώ είμαστε πολύ χαλαροί, γιατί είμαστε τόπος διακοπών». Και της απάντησα κάτι που είχα ακούσει στο «Ράδιο Αρβύλα: «Ναι, αλλά είστε στο τέρμα χαλαροί, γιατί πιο χαλαρός πεθαίνεις». Χα, χα, χα… Όμως, πρέπει να ομολογήσω ότι παρόλο που σε δύο μέρες έκανα τρεις εκδηλώσεις  (πάντα κάνω μία), πέρασα εξαιρετικά! Σαν να ήμουν σε διακοπές! Τόσο φιλόξενα και χαλαρά, γίνονταν όλα! Χα, χα, χα…
Όλο το ποστ σήμερα είναι σαν τηλεπεριοδικό, γιατί βασικά έχει τρία βίντεο, απ’ ό,τι υλικό μάζεψα μόνος μου. Και θέλω ν’ αρχίσω με την πτήση προς τη Ζάκυνθο, που μου άρεσε πολύ, γιατί το αεροπλάνο ήταν ένα μικρό ελικοφόρο, κι επειδή δεν πήγε πολύ ψηλά, μέχρι και χιονισμένες βουνοκορφές είδα! Το βίντεο τελειώνει με τη θέα από το Ξενοδοχείο όπου έμεινα και ήταν εξαιρετική! Να σας πω μόνο ότι και στα τρία βίντεο να έχετε υπομονή γιατί αργεί να φύγει το μαύρο της αρχής και να μπουν οι τίτλοι.

Το δεύτερο βίντεο που ετοίμασα είναι από την επίσκεψή μου την πρώτη μέρα, την Τρίτη, στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ζακύνθου. Δυστυχώς δεν είχα το υλικό που θα ήθελα, αλλά το έφτιαξα με ό,τι είχα σαν ευχαριστώ στα παιδιά και στους Δάσκαλους, για την υπέροχη υποδοχή που μου είχαν ετοιμάσει.  Κι επειδή, δεν έχω καμιά φωτογραφία του Σχολείου απ’ έξω, ανεβάζω εδώ τη ζωγραφιά που είχαν ετοιμάσει και μου χάρισαν τα παιδιά, με τον Παραμυθά και το μαγικό μολύβι του, μπροστά στο Σχολείο.

Και τώρα το βίντεο από την εκδήλωση της πρώτης ημέρας, που ήταν και η βασική της επίσκεψής μου. Δείτε το.

Η οργάνωση του φαγητού, όχι μόνο δεν ήταν χαλαρή, αλλά ήταν άψογη! Κάθε μεσημέρι και βράδυ, ερχόταν ο Παύλος με το αυτοκίνητό του, Δάσκαλος του 4ου Δημοτικού Σχολείου και πηγαίναμε σε μια φοβερή Ταβέρνα,  όπου συναντούσαμε τον Διευθυντή του Σχολείου. Το τι ανέκδοτα είπαμε δεν λέγεται!  Το καταευχαριστηθήκαμε. Η ταβέρνα, που μου θύμισε ταβέρνα της Αθήνας του ’50, με το ίδιο εξαιρετικό μαγειρευτό φαγητό (πήρα ενάμιση κιλο σε δύο μέρες) λεγόταν το «Αντέτι». Στα Ζακυνθινά ,  «Αντέτι» θα πει, «συνήθεια». Σας έχω εδώ μία πολύ ωραία λαϊκή  τοιχογραφία που ήταν σ’ ένα τοίχο της ταβέρνας, που τελικά μου έγινε… συνήθεια!

Και θα κλείσουμε με το τρίτο βίντεο που είναι από τις δύο εκδηλώσεις της δεύτερης μέρας και την πτήση για Αθήνα. Δυστυχώς εδώ το υλικό μου είναι ακόμα πιο φτωχό, αλλά έφτιαξα ό,τι μπορούσα. Η πρωινή εκδήλωση εκείνης της ημέρας είχε  την επίσκεψη στο Δημοτικό Σχολείο Βολιμών, στο χωριό Βολίμες της Ζακύνθου, που όπως θα δείτε από ένα απόσπασμα από τη διαδρομή, ήταν ψηλά στο βουνό. Από την εκδήλωση έχω λίγα δευτερόλεπτα από το πίσω μέρος της τάξης, καθώς τα παιδιά παρακολουθούν το βίντεο και μία φωτογραφία, όπου έχει το κεφάλι του και με κοιτάζει  ο φίλος μου ο Αντρέας, που είναι παλληκάρι (ξέρει αυτός γιατί)  και του στέλνω χαιρετίσματα και πολλά φιλιά, όπως και σ’ όλα τα παιδιά.
Η απογευματινή εκδήλωση ήταν στην «Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη» , όπου ενώ ήταν να γίνει κάτω, στο χώρο της Δανειστικής Βιβλιοθήκης, που φωτογραφία της είναι στην αρχή αυτής της εκδήλωσης, επειδή μαζεύτηκε πολύς κόσμος -γιατί μαζί με τα παιδιά ήρθαν και «παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς – έγινε στον Δεύτερο όροφο, στο χώρο του Μουσείου.  Σ’ αυτό το χώρο έχει ζήσει ο Γρηγόρης Ξενόπουλος και η οικογένειά του. Κι εκεί θυμήθηκα τη μάνα μου, που μου έλεγε, «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο», γιατί σ’ ένα σημείο της αίθουσας, είχε το κρεβάτι του Ξενόπουλου με ακουμπισμένο επάνω το μαύρο καπέλο του. Ε, κι εγώ άνετος, πήγα κι έβαλα πάνω στο κρεβάτι τη τσάντα μου!

Αυτό, το είδε κάποια κυρία, και διακριτικά ήρθε και την κατέβασε κάτω, δίπλα στην καρέκλα που καθόμουνα. Γι’ αυτό και στο βίντεο που θα δείτε και που είναι ένα πλάνο 360 μοιρών της αίθουσας, καθώς τα παιδιά και οι γονείς παρακολουθούν το βίντεο, η τσάντα δεν υπάρχει.  Και το τρίτο βίντεο, αλλά και η επίσκεψη στη Ζάκυνθο, τελειώνει με την πτήση για Αθήνα και με ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα που είδα από ψηλά.
Να τελειώσω λέγοντας ένα ευχαριστώ στα παιδιά, στους Δασκάλους και σε όσους οργάνωσαν αυτή την υπέροχα χαλαρή επίσκεψη στη Ζάκυνθο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

 

 

Για το «γνώθι σαυτόν»

Χθες το πρωί, ανοίγοντας τα πατζούρια μόλις ξύπνησα, πρόσεξα κάτω στο χώμα μία μοναχική μαργαρίτα, ασυνήθιστα μεγάλη -ίσως γι’ αυτό μόνη- και πολύ όμορφη. Ξύπνησα εντελώς και χαμογέλασα. Μου έφυγε κάθε βιασύνη, επειδή είχα αργήσει να ξυπνήσω, για να ετοιμαστώ και να κάνω τις δουλειές που είχα. Λίγο αργότερα, με την ησυχία μου, έπαιρνα το πρωινό μου μεταφράζοντας ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι που θα κυκλοφορήσει μέσα στο χρόνο και με ελληνικό τίτλο,»Εγώ χωρίς ΕΓΩ». Ο Αγγλικός τίτλος είναι μεγάλος, «Ο πραγματικός σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η απελευθέρωση από το εγώ», και είναι μία επιλογή από αποσπάσματα ομιλιών και συζητήσεων με κεντρικό θέμα την αυτογνωσία. Φτάνοντας στην τελευταία παράγραφο που μετέφρασα για το πρωινό, μου μπήκε η ιδέα να σας μεταφέρω αυτό κομάτι του βιβλίου εδώ. Θα καταλάβετε σε ποιο σημείο στην τελευταία παράγραφο, μου μπήκε η ιδέα.  Χα, χα, χα… Πονηριά για να σας ξυπνήσω την περιέργεια. «Σκασίλα μας», μπορεί να πείτε, «πάμε κατ’ ευθείαν στην τελευταία παράγραφο».  Ε, κι αυτό καλό θα είναι.
Καλή εβδομάδα σε όλους.
Σας φιλώ
Π. 

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι αρχαίοι Ινδουιστές έχουν μιλήσει για την αυτογνωσία, το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή: θέλω να ξέρω τον εαυτό μου, γιατί αν δεν τον ξέρω θα είμαι σαν ένα φύλλο στον άνεμο. Πρέπει, λοιπόν, να μάθω για τον εαυτό μου, όχι σύμφωνα με κάποιο ψυχολόγο, με κάποιο φιλόσοφο ή από κάποιο βιβλίο , που είτε το αποκαλείς ιερό είτε όχι είναι απλώς ένα βιβλίο. Μπορώ, λοιπόν, να τα παρακάμψω όλα αυτά, την αυθεντία όσων έχουν πει άλλοι για μένα; Μπορώ να τα παραμερίσω εντελώς όλα αυτά, επειδή ό,τι λένε πως είμαι, δεν είμαι.  Πρέπει εγώ να ανακαλύψω τον εαυτό μου.  Ο εαυτός μου, το «εγώ» μου, είναι κάτι ζωντανό γι’ αυτό και πρέπει να το μάθω. Έχω βιώσει διάφορες εμπειρίες, κάθε είδους, που έχουν καταγραφεί στον εγκέφαλο κι έχουν γίνει μνήμη και μ’ αυτήν τη μνήμη ερευνώ τον εαυτό μου. Έτσι το παρελθόν ερευνά τον εαυτό μου. Αλλά το παρελθόν είμαι εγώ. Μπορώ, λοιπόν, να κοιτάξω τον εαυτό μου σαν να ήταν για πρώτη φορά;  Όχι μέσα από ξεθωριασμένες μνήμες, όχι μέσα από προηγούμενες γνώσεις που έχω μάθει για τον εαυτό μου. Που σημαίνει: να μάθω για μένα από την αρχή, φρέσκα, επειδή είμαι κάτι ζωντανό, όχι κάτι νεκρό. Αν θέλεις να κατανοήσεις κάτι ζωντανό, πρέπει να το παρατηρήσεις με ένα ζωντανό νου, όχι με νεκρές γνώσεις, όχι με κάτι που έχεις μάθει, που ήδη ξέρεις.  Ίσως να είστε «νεκροί», γιατί όλοι σας είστε παγιδευμένοι στις αναμνήσεις σας, που είναι κάτι νεκρό. Κι η παράδοση είναι κάτι νεκρό. Γίνεται, λοιπόν, εξαιρετικά ενδιαφέρον, ζωτικό, γεμάτο ενέργεια,  όταν μπορείς να κοιτάς, αυτό το δέντρο ας πούμε, τη γυναίκα σου ή τον άντρα σου, σαν να ήταν για πρώτη φορά.  Να μη δίνεις όνομα στις αντιδράσεις και στα αισθήματά του, που σε παγιδεύουν στο δίχτυ του παλιού, έτσι ώστε να είναι πάντα καινούργια. Κάντε το. Μη συμφωνείτε απλώς με τον ομιλητή. Κάντε το και τότε θα δείτε τι εκπληκτική ζωντάνια έχει κανείς· θα νοιώσετε εκείνη την ενέργεια που έχει μια εξαιρετική ποιότητα φρεσκάδας, την ποιότητα κάτι εντελώς καινούργιου.

Δεν ξέρω αν κάποιοι από σας έχετε πάει, σοβαρά, βαθιά μέσα σας εντελώς πρόθυμα, με όλη σας την καρδιά, με χαρά, χωρίς καμιά αίσθηση εξαναγκασμού να το κάνετε, κι έχετε προσπαθήσει ν’ ανακαλύψετε τι είστε. Απλώς το να λέει κανείς, «είμαι ετούτο» ή «είμαι εκείνο» είναι ανώριμο, δεν έχει νόημα. Για να ερευνήσει, για να ανακαλύψει κανείς, πρέπει να υπάρχει χαρά, πρέπει να υπάρχει ενθουσιασμός, ζωντάνια, ιδιαίτερα όταν βαθαίνει κανείς σ’ αυτό το πολύπλοκο πράγμα που λέγεται νους. Αλλά οι πιο πολλοί από μας ερευνούμε είτε από απελπισία είτε για να βρούμε κάτι που θα μας δώσει τροφή για σκέψη, που θα μας δώσει ισορροπία, μια εξασφάλιση της συνέχειάς μας. Η πραγματική έρευνα πρέπει να είναι απαλλαγμένη απ΄ όλα αυτά. Ερευνά κανείς για να ανακαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο νου του.

Ερώτηση: Τι είναι αυτή η αυτογνωσία για την οποία μιλάτε και πώς μπορώ να την αποκτήσω;
Κρισναμούρτι: Κουβαλάτε διάφορες περίεργες ιδέες για την αυτογνωσία: ότι για να έχετε γνώση του εαυτού σας πρέπει να κάνετε διάφορες πρακτικές, πρέπει να διαλογίζεστε, πρέπει να κάνετε ένα σωρό πράγματα. Είναι πολύ απλό, κύριε. Το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο βήμα στην αυτογνωσία, η αρχή είναι και το τέλος. Το πρώτο βήμα είναι εκείνο που έχει σημασία: η αυτογνωσία δεν είναι κάτι που μπορείς να το μάθεις από κάποιον άλλον· κανείς δεν μπορεί να σε διδάξει αυτογνωσία, πρέπει να την ανακαλύψεις μόνος σου· πρέπει να είναι μία ολόδική σου ανακάλυψη, κι αυτή η ανακάλυψη δεν είναι κάτι τρομερό, κάτι φανταστικό, είναι κάτι πολύ απλό, αλλά και πολύ δύσκολο. Το να μαθαίνεις για τον εαυτό σου σημαίνει να παρατηρείς τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου, όσα κάνεις στις καθημερινές σου σχέσεις — αυτό είναι όλο. Αρχίστε μ’ αυτό και τότε θα δείτε πόσο εξαιρετικά δύσκολο είναι να έχετε επίγνωση, απλώς να παρατηρείτε τον τρόπο της συμπεριφοράς σας· τις λέξεις που χρησιμοποιείτε γι’ αυτούς που βρίσκονται σε κατώτερη θέση από σας και για το αφεντικό σας· να παρατηρείτε , τη συμπεριφορά σας στη σχέση σας με τους ανθρώπους, με τις ιδέες και με τα πράγματα. Παρατηρήστε απλώς τις σκέψεις σας, τα κίνητρά σας, στον καθρέφτη των σχέσεων και θα δείτε ότι τη στιγμή που κοιτάζετε θέλετε να διορθώνετε και λέτε: «Αυτό είναι καλό· αυτό είναι κακό· πρέπει να κάνω ετούτο και όχι εκείνο». Όταν βλέπετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη των σχέσεων, η προσέγγισή σας είναι επικριτική ή επιδοκιμαστική κι έτσι διαστρέφετε αυτό που βλέπετε. Ενώ, αν παρατηρείτε απλώς μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη τη στάση σας απέναντι στους άλλους ανθρώπους, στις ιδέες και στα πράγματα, αν κοιτάτε απλώς και μόνο το γεγονός χωρίς κριτική, χωρίς επίκριση ή αποδοχή, τότε θ’ ανακαλύψετε ότι αυτή η ίδια η αντίληψη έχει τη δική της δράση. Έτσι αρχίζει η αυτογνωσία.

Το να παρακολουθείτε τον εαυτό σας, να παρατηρείτε ό,τι κάνετε, ό,τι σκέφτεστε, να βλέπετε ποια είναι τα κίνητρα και τα ελατήριά σας, κι ωστόσο να μην καταδικάζετε ή να μην δικαιώνετε τίποτα, είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί ολόκληρη η παιδεία σας βασίζεται στην καταδίκη, στην κριτική και στην αξιολόγηση· έχετε ανατραφεί με το, «κάνε αυτό και όχι εκείνο». Αν όμως μπορείτε να κοιτάξετε μέσα στον καθρέφτη των σχέσεων, χωρίς να δημιουργείτε αντίθετα, τότε θα ανακαλύψετε ότι δεν υπάρχει τέλος στην αυτογνωσία.  Και μην πείτε, «πρέπει να έχω επίγνωση κάθε λεπτό», γιατί αυτό είναι άλλη μια εκδήλωση της ανοησίας όταν θέλουμε να φτάσουμε κάπου, όταν θέλουμε να πετύχουμε κάποια ιδιαίτερη κατάσταση. Εκείνο που έχει σημασία είναι να έχεις επίγνωση του εαυτού σου και να συνεχίζεις να έχεις επίγνωση χωρίς να συσσωρεύεις αυτά που βλέπεις, επειδή από τη στιγμή που αρχίζεις να συσσωρεύεις φτιάχνεις ένα κέντρο και με αυτό το κέντρο κάνεις κριτική. Η αυτογνωσία δεν είναι μία διαδικασία συσσώρευσης, είναι μία διαδικασία ανακάλυψης την κάθε στιγμή μέσα στις σχέσεις.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο γνωρίζω τον εαυτό μου όλη την ώρα και στο αποκτώ γνώσεις για τον εαυτό μου Όταν η αυτογνωσία είναι μια συσσώρευση πληροφοριών που έχω μαζέψει μέσα στη μέρα για τον εαυτό μου, εμποδίζεται η κατανόηση του εαυτού μου. Συσσωρεύουμε γνώσεις για τον εαυτό μας και μ’ αυτές τού κάνουμε κριτική, κι αυτό γεννάει τις δυσκολίες μας. Έχοντας συσσωρεύσει γνώσεις μέσα από τις εμπειρίες, μέσα από τη μάθηση, από τα διαβάσματα σχετικών βιβλίων, από κάθε είδους ομάδες αυτογνωσίας και όλα τα υπόλοιπα, σκεφτόμαστε και λειτουργούμε με αυτές τις γνώσεις ως υπόβαθρο. Στρογγυλοκαθόμαστε μέσα στη γνώση κι από εκει λέμε: «Ξέρω τα πάντα για τον εαυτό μου: Είναι άπληστος, είναι ανόητος, θέλει αδιάκοπα να είναι ο καλύτερος…»  — ή οτιδήποτε άλλο, τέλος πάντων, λέμε ότι είναι. Οπότε δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω για να το γνωρίσει κανείς. Τη στιγμή όμως που χώνεσαι σε μια θέση μέσα στη γνώση, η γνώση σου θα είναι πολύ επιφανειακή. Αν όμως δεν υπάρχει συσσώρευση γνώσης, πάνω στην οποία επαναπαύεται ο νους, τότε υπάρχει μόνο η κίνηση του «γνωρίζω διαρκώς»· και τότε ο νους γίνεται ικανός να αντιλαμβάνεται εξαιρετικά γρήγορα. Σημαντική, λοιπόν, είναι η διαρκής αυτογνωσία και όχι οι γνώσεις για τον εαυτό.

Πρέπει να έχουμε μία, χωρίς επιλογές, ολική επίγνωση των επιρροών, των συνηθειών, της παράδοσης, της διαμόρφωσης του νου μας ως Ινδουιστής, ως Χριστιανός, ως Βουδιστής κ.λπ. Το να έχει κανείς απόλυτη επίγνωση όλων αυτών σημαίνει να είναι εντελώς ευαίσθητος. Έτσι, η επίγνωση δεν είναι μόνο για ό,τι συμβαίνει εξωτερικά — ο βρώμικος δρόμος, η ανοησία της κοινωνίας, η φθαρμένη θρησκεία που δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, το παπαγάλισμα όσων γράφουν τα βιβλία και η αυθεντία των βιβλίων. Πρέπει να έχετε επίγνωση όλων όσων συμβαίνουν και συγχρόνως να έχετε επίγνωση  ότι δεν σταματάτε ποτέ για λίγο να κοιτάξετε ένα δέντρο, δεν έχετε ποτέ καμιά επικοινωνία με τη φύση που έχει εκπληκτική ομορφιά. Τώρα: το να έχετε επίγνωση όλων αυτών των πραγμάτων εξωτερικά κι έπειτα της αντίδρασή σας σ’ αυτά τα εξωτερικά πράγματα – που είναι η εσωτερική κίνηση του έξω και που δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το μέσα- το να έχετε επίγνωση των εξωτερικών γεγονότων και των εσωτερικών αντιδράσεων σας σ’ αυτά και των εμπειριών που βιώνετε από αυτές τις αντιδράσεις, αυτό είναι το να έχεις ολική επίγνωση.

 

 

Γατομπλογκοπεριοδικό

Σήμερα έχω μια έκπληξη για όσες κι όσους έχουν γάτες στο σπίτι τους, αλλά και για τους υπόλοιπους πιστεύω. Ετοίμασα ένα μπλογκοπεριοδικό με βίντεο με… γάτες, αλλά τι γάτες! Τα έχω ψιλομοντάρει κι έβαλα στο ένα και μουσική, οπότε κι αν τα έχετε ξαναδει , πάλι έχουν ενδιαφέρον.
Στο πρώτο βίντεο θα δείτε μία γάτα που έχει φίλο της ένα … cartoon!!!


Στο δεύτερο βίντεο μία γάτα (η γάτος) κάνει κλοουνίστικα αστεία!

Και στο τρίτο βίντεο έχουμε πολλές γάτες, έχουμς ένα …. τσίρκο από γάτες!!!
Σας φιλώ
Π. 

 

 

 

Παγκόσμια Ημέρα του… book.

Χα, χα, χα… Όχι δεν έχω γίνει τελείως «γκα-γκα» (ακόμα) για ν΄ αρχίσω  να γράφω σε greeklish. Παρόλο που δεν έχω και καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση στις «παγκόσμιες ημέρες», που τις θεωρώ ψιλοϋποκριτικές, επειδή  αύριο Τρίτη, είναι η παγκόσμια ημέρα του βιβλίου, σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος να τιμήσει κανείς χιουμοριστικά αυτή την επέτειο, είναι ένα βίντεο που είχα ανεβάσει και παλιά, δεν θυμάμαι πότε και δεν μπόρεσα και να το βρω, που μιλάει για την μεγάλη ανακάλυψη του… book, που θα εξαφανίσει τα πάντα.  Σ΄αυτά που λέει ο παρουσιαστής, δεν υπάρχει ούτε ένα λάθος, ούτε μία υπερβολή. Είναι ακριβώς έτσι. Δείτε το και μόνοι σας, αν δεν το έχετε δει ή ξαναδείτε το. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, μοιάζει σαν ένα βιντεοκλίπ για το βιβλίο που ίσως να  φτιαχτεί … 100 χρόνια μετά, όταν όλοι μπορεί να το έχουν ξεχάσει!  Χα, χα, χα…

Καλό μήνα και καλή εβδομάδα
Π.