«Ώπα…»

Χα, χα, χα… Δεν άντεξα να μην ανεβάσω αυτή τη φωτογραφία σε post. Έχω μεγαλώσει με τις ταινίες του Μίκυ Μάους και με τα κόμικς του από τη δεκαετία του ’50.  Κι έφτασα στα 70 μου «για να ανατριχιάσω από εθνική υπερηφάνεια»όπως λέγανε παλιά στα δελτία ειδήσεων,  βλέποντας  τον Μίκυ Μάους τσολιά και τη Μίννι Μάους,  βασίλισσα Αμαλία,  σε φωτογραφία από κάποια εκδήλωση της Disneyland!!!   Πηγαίνετε να δείτε. Χα, χα, χα… Πώς λέμε, «είμαστε για τα πανηγύρια», ε, «είμαστε για… μίκυ μάους». Και για να το κάνουμε ακόμα πιο επίκαιρο, τώρα που διάφοροι «μίκυ μάους» πολιτικοί μπαίνουν στη φυλακή, ας δούμε και μία ταινία με τον original Μίκυ στη φυλακή! Χα, χα, χα… Θα την αφήσω και τη Δευτέρα για να τη δούνε κι όλοι όσοι δεν μπαίνουν στο internet τα Σαββατοκύριακα.
Φιλιά
Π.

3. «Ηθοποιός σημαίνει φως»

Τρίτωσε το κακό.. που έλεγε κι η μάνα μου. Πηγαίνοντας σήμερα σε κάποιο χώρο να συζητήσω για κάποια πιθανή παράσταση του «Παραμυθά», έμαθα ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Ηθοποιού. Χα, χα, χα… το είχα ξεχάσει εντελώς. Επειδή δεν έχω, όπως σας έχω πει,  και πολύ εκτίμηση στις διάφορες παγκόσμιες ημέρες ούτε που την παίρνω χαμπάρι, γι΄ αυτό δεν την έχω αναφέρει ποτέ στα χρόνια που έχω αυτό το blog. Αλλά μετά τα δύο θεατρομπλόγκ που ανέβασα, είχα σκεφτεί να ανεβάσω και το γνωστό τραγούδι του Χατζιδάκι, «Ηθοποιός σημαίνει φως», από την επιθεώρηση «Οδός Ονείρων», με τον Δημήτρη Χορν. Ε, όπως καταλαβαίνετε, σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο για μια τέτοια μέρα από τον Χορν να λέει αυτό το τραγούδι. Βρήκα ένα βίντεο-φόρο τιμής στους έλληνες ηθοποιούς, λοιπόν, και σας το ανεβάζω εδώ.
Σας φιλώ πολύ
Ο ηθοποιός που κάνει τον «Παραμυθά’

 

2. Ο ηθοποιός

Γράφοντας το προηγούμενο post  1.Ηθοποιός, σκεφτόμουν τον Δημήτρη Χορν, που είχαμε την ίδια νονά (την Κυβέλη), που από 1952 και για  4 ή 5 χρόνια τον έβλεπα  σχεδόν κάθε μέρα να παίζει με τη Λαμπέτη στο θέατρο που έπαιζα κι εγώ για τα παιδιά (το θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ που ανήκε στην οικογένεια του πατέρα μου) και όπου δούλευε ως ταμίας ο πατέρας μου και τέλος, ο Χορν ήταν εκείνος που έβαλε το χεράκι του να μπω στην ΕΡΤ σε μία εποχή που δεν γίνονταν εύκολα προσλήψεις και μάλιστα για χάρη των παιδικών εκπομπών. (Ε, γι’ αυτόν ήταν απλό γιατί ήταν πολύ φίλοι με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και από εκείνον το ζήτησε.) Μάλιστα τότε μου είχε πει ότι δεν θα λέει ότι είμαστε πνευματικά αδέλφια, γιατί του έμοιαζε πολύ «αδελφίστικο», χα, χα, χα… και γι’ αυτό θα λέει ότι είναι νονός μου!! Χα, χα, χα… Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά θυμήθηκα ότι έχω ένα ντοκιμαντέρ 10 λεπτών, που είχε παιχτεί σε κάποια επέτειο γι’ αυτόν στο Ηρώδειο και είναι γνωστό μόνο σε όσους είχαν πάει εκεί. Έτσι, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ, με τον ίδιο τίτλο όπως το προηγούμενο post , «ηθοποιός», προσθέτοντας ένα Ο κεφαλαίο γιατί ο Χορν ήταν Ο ηθοποιός. Προσέξτε τα λόγια που λέει γι’ αυτόν ο Πλωρίτης στο τέλος του βίντεο, που νομίζω ότι θα σας αρέσει.
Και κάτι προσωπικό που το είχα ξεχάσει και το είδα στο βίντεο. Σε κάτι πλάνα της Ομόνοιας τη νύχτα, φαίνεται και ο κινηματογράφος ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ, που δεν υπάρχει πια. Η πρώτη φορά που με άφησαν να πάω μόνος μου σινεμά, ήταν όταν ήμουν 12 χρονών και πήγα με το φίλο μου τον Βασίλη στο ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ, που ήταν κοντά στα Εξάρχεια όπου έμενα, – και μάλιστα θυμάμαι ότι πήγαμε εξώστη γιατί δεν είχαμε πολλά λεφτά! Και θυμάμαι ένα περίεργο τύπο που μας κοίταγε λάγνα, επειδή φορούσαμε κοντά παντελονάκια και φοβηθήκαμε μην έρθει και κάτσει δίπλα μας. Αλλά δεν τελικά δεν το τόλμησε γιατί είχε πολύ κόσμο. Χα, χα, χα…
Καλή εβδομάδα
Π. 

1. Ηθοποιός

Πριν μερικές μέρες μου ζήτησε να δώσω συνέντευξη στο ιντερνετικό περιοδικό, THINK FREE, η Έλενα Αρτζανίδου. Μια συνέντευξη με 10 γρήγορες ερωτήσεις που απαντήθηκαν με το ίδιο γρήγορες απαντήσεις. Αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τη δείτε,  στη σελίδα του think free.gr   Σε μία από τις ερωτήσεις, την έβδομη, απάντησα γρήγορα και αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτώ και η ίδια μου η απάντηση με εντυπωσίασε. Η ερώτηση ήταν: Έχετε δοκιμαστεί με επιτυχία και στην τηλεόραση και στη συγγραφή ιστοριών, που νομίζετε πως ανήκετε περισσότερο;   Και η μονολεκτική απάντηση που έδωσα ήταν: Στο Θέατρο. (!!!)   Η απάντηση που έδωσα με πήγε πίσω, πολλά χρόνια πριν, από 1951 που πρωτόπαιξα στο θέατρο, μέχρι το 1974 που το άφησα για πάντα. Κάποτε η Έλλη Λαμπέτη με είχε ρωτήσει: «Πόσο πολύ αγαπάς το θέατρο;’ και της είχα απαντήσει, «τόσο πολύ ώστε να το αφήσω», και ενθουσιάστηκε. Κατάλαβε δεν μπορούσα να συνεχίσω να έχω σχέση με κάτι που το αγαπούσα τόσο πολύ αν αυτό είχε γίνει μια μίζερη ιστορία- έστω μόνο για μένα. Τον τελευταίο καιρό ψήνομαι να γράψω κάποια πράγματα για τη ζωή μου. Έχω αρχίσει και σχεδιάζω πώς θα είναι το βιβλίο και το πρώτο μέρος του που θα είναι για τα παιδικά μου χρόνια, θα μιλάει βέβαια για το θέατρο που πρωτόπαιξα το 1951 και η τελευταία φορά ήταν το 1959. Έτσι έγινε και μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με υλικό από αυτή την περίοδο, που το έβαλα στη χρονολογική του σειρά. Το πρώτο έργο που έπαιξα ήταν «Η Νεράιδα του Χιονιού», το Άντερσεν. Μετά ήταν «Το παιδί του δρόμου», ένα μιούζικαλ με ήρωα ένα εγκαταλειμμένο αγόρι, τύπου Όλιβερ Τουίστ. Ύστερα έπαιξα στο «Ο Μικρός Λόρδος», ένα εγγλέζικο παιδικό θεατρικό. Εκείνη τη χρονιά έπαιξα για πρώτη φορά σε ταινία, γιατί γενικώς δεν με άφηναν να παίζω και κινηματογράφο και θέατρο, για να μην «λαλήσω». Αυτή τη φορά έγινε εξαίρεση γιατί στην ταινία έπαιζε η Κυβέλη  που ήταν νονά μου και το ζήτησε εκείνη. Η ταινία ήταν «Η Άγνωστος» . Μετά έπαιξα «Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ», ακολούθησε «Το Όνειρο του Γιαννάκη», της Αντιγόνης Μεταξά (της Θείας Λένας, δηλαδή). Ύστερα έπαιξα, «Τα παιδικά χρόνια του Τομ Έδισσων»  (ο μαύρος της φωτογραφίας είναι ο Αρτέμης Μάτσας) και συνέχισα με ένα τρελλό έργο το, «Ένας Παράξενος Γάτος» για να τελειώσω με το παιδικό θέατρο, παίζοντας στο «Τηλέμαχος ο γιος του Οδυσσέα». Το τελευταίο πράγμα που έκανα ως παιδί, έφηβος πια, ήταν ένας ρόλος στην ταινία   «Ερόικα» του Μιχάλη Κακογιάννη, που παίχτηκε στις αρχές του 1960. Με μια σκηνή απ’ αυτήν την ταινία τελειώνει και το βίντεο που έφτιαξα. Νομίζω ότι είναι συμπαθητικό.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.
Υ.Γ. Το «1» στον τίτλο, σημαίνει ότι θα ακολουθήσει και δεύτερο ποστ με θέμα έναν ηθοποιό, αλλά ποιον; Θα δείτε. 

Για την ψυχολογική ασφάλεια

Χα, χα, χα… Συγνώμη που αρχίζω με γέλια, αλλά με πιάσανε μόλις άρχισα να γράφω εδώ, γιατί σκέφτηκα το post που είχα έτοιμο από χθες, ένα post  για τότε που ήμουν μικρό παιδί κι επαιζα στο θέατρο, για τον Δημήτρη Χορν κ.λπ. και ξαφνικά μεταφράζοντας το πρωί ένα κείμενο από το καινούργιο βιβλίο του Κρισναμούρτι που ετοιμάζω, μου άρεσε τόσο πολύ που είπα: «Τέλος, αυτό θα ανεβάσω σήμερα». Είναι από ένα βιβλίο με μία επιλογή κειμένων από ομιλίες του γύρω από το «εγώ» , που θα έχει τίτλο, «Εγώ χωρίς ΕΓΩ».
Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Π.

Ο καθένας μας αναζητά ψυχολογική ασφάλεια πολύ περισσότερο από σωματική ασφάλεια. Χρησιμοποιούμε περιουσίες, αντικείμενα, την εξωτερική ασφάλεια, σαν μέσο για να έχουμε ψυχολογική ασφάλεια. Όταν οι υλικές ανάγκες γίνονται ψυχολογική ανάγκη τότε αυτή η ψυχολογική ανάγκη καταστρέφει την εξωτερική ασφάλεια.
Εσείς κι εγώ μπορεί να την θέλουμε, αλλά υπάρχει εσωτερική ασφάλεια; Όταν θέλω να νοιώθω σιγουριά σε μια σχέση -είτε είναι σχέση με μια ιδέα ή μ’ ένα πρόσωπο ή μ’ ένα πράγμα- μπορώ να βρω ασφάλεια σ’ αυτή τη σχέση, να βρω εσωτερική σιγουριά;
Αν νοιώθω ασφάλεια μέσα στη σχέση μου, είναι αυτό σχέση; Αν είμαι σίγουρος για σένα, τη γυναίκα μου ή τον άντρα μου, το αφεντικό μου, το φίλο μου ή τη φίλη μου  -σίγουρος με την έννοια ότι σε χρησιμοποιώ σαν μέσο για να νοιώθω εσωτερική ασφάλεια- υπάρχει τότε σχέση μεταξύ μας; Από τη στιγμή που σε χρησιμοποιώ σαν μέσο για να νοιώθω ψυχολογική ασφάλεια, ποια είναι η σχέση μας; Υπάρχει σχέση ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εμένα όταν σε χρησιμοποιώ; Για μένα είσαι απλώς και μόνο ένα χρήσιμο εργαλείο. Δεν έχω σχέση μαζί σου. Είσαι ένα έπιπλο για χρήση. Δηλαδή: εσωτερικά, ψυχολογικά, είμαι φτωχός, άδειος, ανεπαρκής, κι έτσι χρησιμοποιώ εσένα σαν μέσο για να κουκουλώσω τον εαυτό μου, σαν μέσο φυγής από τον εαυτό μου. Κι αυτή τη φυγή την ονομάζουμε αγάπη, έρωτα ή ό,τι άλλο θέλετε. Αυτή τη φυγή την ονομάζουμε σχέση, και σίγουρα μια τέτοια σχέση δεν μπορεί παρά, αναπόφευκτα, να οδηγήσει σε σύγκρουση, σε θλίψη και σε διάλυση.
Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούμε: χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους και τα πράγματα σαν μέσα για να καλύψουμε την εσωτερική μας φτώχεια. Οπότε όλα όσα χρησιμοποιούμε γι’ αυτό το λόγο, αποκτούν εξαιρετική σπουδαιότητα: Κάποιος άνθρωπος, η ιδιοκτησία, μια ιδέα, μια πίστη — όλα αυτά γίνονται σπουδαία, γιατί χωρίς αυτά νοιώθουμε χαμένοι· οπότε θέλουμε περισσότερη γνώση, περισσότερους ανθρώπους, μεγαλύτερη ιδιοκτησία και δεν κατανοούμε ποτέ αυτό που είμαστε. Και νομίζω ότι όσο αναζητάμε ψυχολογική ασφάλεια, δεν θα κατανοήσουμε ποτέ τον εαυτό μας.

Ο Σωκράτης

Πριν λίγο καιρό, σε μια συζήτηση που είχα για τον Κρισναμούρτι -κάποια στιγμή θα σας πω περισσότερα γι΄ αυτήν τη συζήτηση- ο συνομιλητής μου, μου ανέφερε εκείνο που γράφω ότι είπα στον Κρισναμούρτι κάποτε,  ότι αυτά που λέει μοιάζουν πολύ με όσα έλεγε ο Σωκράτης, και το αναφέρω στο βιβλίο μου, «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα», και με ρώτησε αν έχω δει μια ταινία για τον Σωκράτη που έδειξε ο ΣΚΑΪ. Του είπα «όχι», κι εκείνος μου σύστησε να τη δω. Εδώ πρέπει να σας πω ότι αυτά που ξέρω για τον Σωκράτη, είναι επιπέδου Γυμνασίου της εποχής μου και ότι ποτέ μου δεν μελέτησα πραγματικά αυτά που είχε πει. Έτσι, βλέποντας την εκπομπή του ΣΚΑΪ για τον Σωκράτη. από τη σειρά  «Οι Μεγάλοι Έλληνες»  στο ίντερνετ εντυπωσιάστηκα από το πόσο πραγματικά ίδια είναι αυτά που λένε. Όχι, γενικά, το θέμα της αυτογνωσίας, αλλά και διάφορα πολύ ειδικότερα πράγματα, που θα μου έπαιρνε ένα… βιβλίο για να τα γράψω. Να πω μόνο για κάτι ίδιο πολύ βασικό και στους δύο. Ότι η μόνη αληθινή επανάσταση είναι η εσωτερική επανάσταση του κάθε ανθρώπου. Έτσι αποφάσισα, να μοντάρω την ταινία,  γιατί είναι πολύ μεγάλη και δεν θα μπορούσα να την ανεβάσω εδώ όλη, για να τη δείτε – αν δεν την έχετε ήδη δει. Είναι εξαιρετική, με παρουσιαστή τον Καθηγητή Φιλοσοφίας  Βασίλη Καρασμάνη! Όσοι έχετε διαβάσει κάποια βιβλία του Κρισναμούρτι, θα καταλάβετε αυτό που λέω για την ομοιότητα.
Καλή εβδομάδα.
Π 

Showreel ή «Τι γρήγορα που μεγαλώνουν τα παιδιά»!

Ο τίτλος, «Showreel» του post είναι μία μικρή ταινία ή ένα βίντεο με δείγμα δουλειάς ενός σκηνοθέτη. Ένα «δείγμα γραφής», που θα λέγαμε. Αυτό το  «Showreel» εδώ, είναι του Κωνσταντίνου και έχει αποσπάσματα από τη δουλειά του στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο και στη διαφήμιση, και το ετοίμασε πριν λίγες μέρες. Αν όχι όλα, σίγουρα κάποια από αυτά που έχει βάλει θα τα έχετε δει – αρκετά υπάρχουν και σ΄ αυτό το blog. Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιες ταινίες μικρού μήκους που έχει κάνει και δεν τις έβαλε, επειδή δεν τις θεωρεί τόσο καλές, πράγμα για το οποίο δεν συμφωνώ, αλλά δικό του είναι το  «Showreel» και το κάνει ό,τι θέλει. Αλλά επειδή κι εμένα είναι δικό μου το blog, ανέβασα εδώ μια ταινία του που σίγουρα δεν έχει θέση στο  «Showreel»,  αλλά για εδώ είναι ό,τι καλύτερο! Δείτε πρώτα το  «Showreel» και μετά σας έχω -έκπληξη κυρίως για ΄κείνον- ένα άλλο βίντεο που έχει σχέση με το δεύτερο μισό του τίτλου του post.

Και τώρα, «Το Ατύχημα». Αυτή είναι η πρώτη ολοκληρωμένη ταινία που έκανε ποτέ ο Κωνσταντίνος, το 1996! Εξαιτίας αυτής σκέφτηκα τη φράση που άκουγα  μικρός τους μεγάλους να λένε: «Τι γρήγορα που μεγαλώνουν τα παιδιά»! Όντως. Όταν την έκανε το καλοκαίρι του 1996 ήταν δώδεκα χρονών! Την είχε γυρίσει βίντεο VHS και ήταν ο παραγωγός, ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης, ο ηθοποιός, ο οπερατέρ, ο ηχολήπτης, ο μακιγιέρ  και κάτι ψιλά! Κορυφαία ατάκα, το «έχεις ωραίο κούτελο» που λέει – θα δείτε γιατί. Η επιρροή βέβαια των αμερικάνικων ταινιών είναι εμφανής, αλλά η βιαιότητά τους, του βγήκε αλλιώς. Ευτυχώς. Δείτε, λοιπόν, «Το ατύχημα». Κρατάει ενάμιση λεπτό.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ
Ο… «μπαμπάς του Κωνσταντίνου», που λέγανε και στο σχολείο του όταν με έβλεπαν.

«Σαν τον σκύλο με τη γάτα»… Μακάρι!!!!!!

Χα, χα, χα…τρελός τίτλος, ε;  Κι όμως, όπως θα δείτε, δεν είναι και τόσο τρελός. Όσο για τα έξι θαυμαστικά στο «μακάρι» , θα δείτε ότι και λίγα είναι. Πολλές φορές στη ζωή μου, φαντάζομαι κι εσείς,  έχοντας ρωτήσει για κάποιο φιλικό ζευγάρι πώς τα πάνε στο γάμο τους, έχω πάρει την απάντηση, «σαν το σκύλο με τη γάτα». Πράγμα που σημαίνει, ότι τσακώνονται από το πρωί μέχρι το βράδυ. Βλέποντας, όμως, τις φωτογραφίες  με γάτες και με σκύλους που μου έστειλαν, σκέφτηκα, «μακάρι»,  όλοι οι παντρεμένοι να τα πήγαιναν «σαν το σκύλο με τη γάτα», όπως στις φωτογραφίες – κι όχι μια και δυο, οχτώ φωτογραφίες!  Τέτοια αίσθηση, τρυφερότητας, φροντίδας, προστασίας και γλυκιάς «γατίσιας» υποταγής, σπάνια έχω δει. Δείτε και μόνοι σας.
Καλό βράδυ.
Π

Αποκριάτικο, «γύρω-γύρω όλοι»…

Και να κάτι αποκριάτικο που μου ‘ρθε ξαφνικά να ανεβάσω. Δεν νομίζω ότι έχω ανεβάσει ποτέ αποκριάτικο post. Δεν θυμάμαι και βαριέμαι να ψάξω. Σίγουρα, όμως, δεν έχω ξανανεβάσει ποτέ κάτι από μια παλιά εκπομπή μου από αυτές που έκανα όταν ήμουν στην ΕΡΤ και που σίγουρα θα αρέσει στα μικρότερα παιδιά  που θα τη δουν και -μάλλον- θα συγκινήσει όσους από τους 30 και πάνω σήμερα, ήταν τότε μικρά παιδιά και την έβλεπαν. Μιλάω για την εκπομπή, «Γύρω – γύρω όλοι». Έχω διαλέξει μερικά κομμάτια από αποκριάτικη εκπομπή. Οι μεγαλύτεροι, σίγουρα θα διασκεδάσετε, βλέποντας τον Γιάννη Ζουγανέλη, πριν 35 περίπου χρόνια, που ήταν ο παρουσιαστής της εκπομπής, να είναι ντυμένος μαρκησία! Χα, χα, χα…
Καλή εβδομάδα
Π. 

«Παραμυθά, Παραμυθά…»

Πάνω εκεί που προσπαθούσα να διαλέξω ποιο post ν΄ανεβάσω, ανάμεσα σ΄ ένα που έχει σχέση με την ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή, τον Γκύντερ Γκρας και τον Σωκράτη, μου την έδωσε να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με το τραγούδι των τίτλων τέλους του ΠΑΡΑΜΥΘΑ και φωτογραφίες του.  Σκέφτηκα πως αν δεν ήταν αυτός, δεν θα ‘μαστε τώρα εδώ να συζητάμε για Σωκράτη, Αντιγόνη, Γκύντερ Γκρας, Κρισναμούρτι και όλα τα υπόλοιπα.  Άσε που η ιδέα του ΠΑΡΑΜΥΘΑ,  γεννήθηκε την ίδια χρονιά, το ίδιο καλοκαίρι ακριβώς (!)  που άρχισε η «διαδρομή» μου προς τον Κρισναμούρτι! Οπότε μου  ‘ρθε να φτιάξω  αυτό το βίντεο κλιπ που θα δείτε.
Με όλη μου την καρδιά.
Π.