Ο παράξενος παππούς

Μια και το post που ετοιμάζω δεν νομίζω ότι θα το τελιώσω εύκολα, αποφάσισα να ανεβάσω ένα πολύ καλό βίντεο με κινούμενες κούκλες που μου έστειλαν – φοβερή τεχνική! Είναι από εκείνα που στους μεγάλους φαίνονται όχι και πολύ λογικά, αλλά για τα παιδιά είναι εντελώς φυσιολογικά. Κάτι που μου έκανε επίσης εντύπωση, είναι ότι ενώ η ταινία είναι ρώσσικη, ανάμεσα στα ονόματα στους τίτλους τέλους, είδα ότι στην εκπαιδευτική ομάδα υπάρχει κι ένας έλληνας, που τον λένε Νϊκο Λάτση!
Κι επειδή ξέρω ότι  σε κάποια σχολεία παρακολουθούν το blog μου, θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλα τα «πρωτάκια» που μπορεί να το δουν. Ε, άντε και σε όλους τους μεγάλους με  «ψυχή πρωτάκι».
Σας φιλώ πολύ
Π 

Για την ψωρίαση

Όπως λέει και ο τίτλος, το σημερινό post έχει να κάνει -κατ΄ αρχήν- με μία δερματική ασθένεια, την ψωρίαση. Θα μου πείτε τι σχέση έχει η φωτογραφία που βλέπετε με την ψωρίαση; Χα, χα, χα… Δίκιο έχετε. Κατ΄αρχήν, δυστυχώς δεν βρήκα καλύτερη, είναι από τη συνέντευξη τύπου που είχαμε δώσει για ένα σήριαλ που είχα κάνει παλιά την παραγωγή του για το MEGA, το «ΒΑΝΙΛΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ» . Αν θέλετε κάντε κλικ πάνω στον τίτλο και θα δείτε περισσότερες πληροφορίες γι΄ αυτό το σήριαλ. Τι σχέση έχει τώρα αυτό το σήριαλ την ψωρίαση που είναι στον τίτλο του post;  Στην πάνω αριστερή γωνία, όρθιος είναι ο Γιώργος Χρανιώτης, ένας νέος τότε ηθοποιός και εξαιρετικός ζεν-πρεμιέ, σήμερα. Πριν λίγες μέρες, έπεσα τυχαία στο internet σε μια συνέντευξη του Γιώργου, όπου μίλαγε για την ψωρίαση που έχει, λέγοντας σε κάποιο σημείο ότι,  «Σε σχετικό ιατρικό συνέδριο που έγινε πρόσφατα πολλοί που πάσχουν από αυτή τη νόσο, αρνήθηκαν να μιλήσουν, εγώ πάντως δεν είχα πρόβλημα…»  Όλη η συνέντευξη του Γιώργου, αν σας ενδιαφέρει,  υπάρχει ΕΔΩ. Διαβάζοντάς την και μετά ψάχνοντας και σε άλλα sites, είδα για πρώτη φορά ότι η ψωρίαση αντιμετωπίζεται με έναν τρόπο που ούτε το φανταζόμουν, κι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post για να πω ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να παθαίνουν οι άνθρωποι που έχουν ψωρίαση, ψυχολογικά προβλήματα σαν αυτά που λέει το απόσπασμα από κάτι που βρήκα στο internet.
Οι επιπτώσεις της ασθένειας, ειδικά σε άτομα νεαρών ηλικιών, είναι ποικίλες και κυρίως κοινωνικής και ψυχολογικής φύσης. Λόγω της επίδρασης στην εικόνα του σώματος, η νόσος φαίνεται ότι επηρεάζει ιδιαίτερα την αυτοεκτίμηση των ασθενών και τις κοινωνικές τους σχέσεις.(…)  Στόχος του Σωματείου Υποστήριξης Ψωριασικών ασθενών «ΚΑΛΥΨΩ», είναι η αντιμετώπιση των μη ιατρικών ζητημάτων που συνδέονται με την ψωρίαση. Βασικό πεδίο δράσης είναι να βοηθήσουμε τους ασθενείς που πάσχουν από ψωρίαση και ψωριασική αρθρίτιδα, να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους και να προάγουμε τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που τους ενώνει η κοινή νόσος. Αυτό επιτυγχάνεται σε ένα περιβάλλον κατανόησης και γνώσης σε συνεργασία με εξειδικευμένους ψυχολόγους που βοηθούν τους ασθενείς είτε μέσω ατομικών συμβουλευτικών συνεδριών είτε μέσα από ομάδες υποστήριξης που επιτρέπουν στα μέλη να βοηθούν το ένα το άλλο και να βρίσκουν υγιείς τρόπους διαχείρισης του άγχους και αντιμετώπισης των καθημερινών δυσκολιών που τους δημιουργεί η νόσος.

Όλα αυτά τα ψυχολογικά προβλήματα που διάβασα, μου φαίνονται ανήκουστα. Είναι μια ασθένεια που δεν κολλάει και αυτόν που την έχει τον γλυτώνει από άλλα προβλήματα υγείας που μπορεί να μην φάινονται, αλλά να είναι θανατηφόρα, όπως εγκεφαλικά, εμφράγματα καρκίνους κ.λπ. Δεν μιλάω θεωρητικά. Έχω ψωρίαση από το 1982. Ποτέ μου, ούτε και τον πρώτο καιρό που την είχα στο πρόσωπο, δεν άφησα να παίξει κανένα ρόλο στην ψυχολογία μου και δεν μου έφερε ποτέ τίποτα παραπάνω από φαγούρα και εκνευρισμό. Δεν επηρέασε καθόλου,   «την αυτοεκτίμησή μου, τις κοινωνικές μου σχέσεις» ή την ποιότητα της ζωής μου όπως λέει το παραπάνω κομμάτι, από το site του Σωματείου «Καλυψώ», που έβαλα όπως βλέπετε link εκεί για όποιον τον ενδιαφέρει, πάνω στη λέξη. Και για να μη νομίσει κανείς ότι   αυτό που έχω είναι κάτι πολύ λίγο και κάνω εδώ το έξυπνο, δείτε αυτή τη φωτογραφία του δεξιού μου ποδιού που έβγαλα σήμερα.

Έτσι είναι σχεδόν όλο μου το σώμα. Έτσι, σχεδόν, ήταν στην αρχή το πρόσωπό μου που κατάφερα να το καθαρίσω με την Ομοιοπαθητική. Ο λόγος που ανέβασα αυτό το post είναι επειδή πρώτη φορά είδα ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που τους δημιουργεί ψυχολογικό πρόβλημα η ψωρίαση, και αποφάσισα να γράψω εδώ γι’ αυτήν σε σχέση με μένα και να πω ότι είμαι πρόθυμος να πάω να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα, σε προσωπικό επίπεδο, όπου θα θέλανε να με καλέσουν.  Επίσης, όποιος θέλει μπορεί να μου γράψει, εκτός των άλλων, γι΄αυτό το θέμα στο np@paramithas.gr
Δεν χρειάζεται να πω τίποτε άλλο.  Μόνο να συμπληρώσω ότι αν ξέρετε κάποιον που μπορεί να του φανούν χρήσιμα αυτά που έγραψα και δεν μπαίνει στο blog, πείτε του να δει αυτό το post.
Καλό βράδυ
Π.

 

Ανατροπή…

Για άλλο μια φορά ένα post, αυτό που ήμουν έτοιμος να ανεβάσω χθες βράδυ,  αναβλήθηκε από κάτι που έστειλαν και έγινε αιτία ανατροπής όσων σχεδίαζα να πω.
Εδώ και ένα μήνα σχεδόν, ένα νέο σε ηλικία και πολύ αγαπητό μου πρόσωπο, σαράντα κάτι  -το πρώτο παιδί που ξέρω από έμβρυο στην κοιλιά της μάνας του-  έχει αγγίξει το θάνατο  από μία βαριά ίωση και το παλεύει. Πάνω σ’ αυτό μου ήρθε κι έβαλα και το βίντεο με τον Κρισναμούρτι που απαντάει στο ερώτημα τι θα γίνει όταν πεθάνει; Για άλλη μια φορά διαπιστώνει κανείς, τι εξαιρετικό που είναι να μην χάνει  το χιούμορ του ούτε με τον θάνατο – κυρίως με τον δικό του. Με τέτοιο εξαιρετικό χιούμορ, είναι φτιαγμένο κι ένα μικρό βίντεο με κινούμενο σχέδιο που μου  έστειλαν χτες βράδυ, και είναι ο καυγάς ανάμεσα σε ένα γιατρό και τον Χάρο (φοβερή φάτσα! χα, χα, χα…) που παλεύουν ποιος θα κερδίσει μια γιαγιά – μια γιαγιά τόσο ζόρικια, που στο τέλος ούτε ο Χάρος δεν τη θέλει.
Μου έκανε εντύπωση ότι στην αρχή των τίτλων, αναφέρεται ως ένας από τους δύο παραγωγούς, ο Αντόνιο Μπαντέρας. Θα ήθελα να το αφιερώσω στην Μαργαρίτα που ξέρω ότι έχει εξαιρετικό χιούμορ και είμαι βέβαιος ότι τελικά θα το δει.
Σας φιλώ.
Π. 

«Το μέλλον είναι τώρα»

Ένας φίλος μου θύμησε ότι σαν σήμερα, 17 Φεβρουαρίου,  πριν από 27 χρόνια πέθανε ο Κρισναμούρτι. Η αλήθεια είναι ότι είχα κατά νου να ανεβάσω κάτι σε τρία χρόνια για τη συμπλήρωση των 30 χρόνων από το θάνατό του, αλλά κόλησαν δύο τρία πράγματα μαζί: Το πρώτο είναι η φράση του, «το μέλλον είναι τώρα», που μου έφερε στο νου πρώτη φορά που τον άκουσα ποτέ να μιλάει, το καλοκαίρι του 1984, γιατί εκεί την πρωτάκουσα. Από τις 4 ομιλίες του τότε, παρακολουθήσαμε μόνο τις δύο πρώτες, το Σάββατο και την Κυριακή 25 και 26 Αυγούστου, και τις δύο συναντήσεις με απαντήσεις σε ερωτήσεις που του έκαναν στις 28 και 30 Αυγούστου. Σε αυτή τη δεύτερη, η πέμπτη και τελευταία ερώτηση της ημέρας ήταν για το τι νομίζει ότι έπρεπε να κάνουν όσοι έχουν καταλάβει όσα λέει, όταν θα έχει πεθάνει. Βέβαια, έπεσε πολύ γέλιο, αλλά και ταυτόχρονα είπε και κάποια πολύ σοβαρά πράγματα, όπως η φράση που θυμήθηκα και έβαλα για τίτλο. Ήταν τότε πάνω από 88 και πέθανε ενάμιση χρόνο αργότερα, λίγο πριν κλείσει τα 90. Αυτό το αναφέρω γιατί μου έκανε εντύπωση η καθαρότητα της σκέψης του, που δεν την έχουν πολύ νεώτεροί του. Το τρίτο που συνέβη και μ’ έκανε να αποφασίσω τελικά να ανεβάσω αυτό το post σήμερα, είναι μια φράση από ένα σχόλιο που άφησε ένα νέο κορίτσι, η magikifoni  (ίσως κάτω από είκοσι) στο τελευταίο (Κρισναμούρτικο κι αυτό) post της Άιναφετς. Να η φράση:  «Χορεύω, γελάω με τόσο απλά πράγματα που οι φίλοι με κοιτούν παράξενα, αλλά δεν με νοιάζει.. μία μέρα ίσως να καταλάβουν κι αυτοί πόσοι λόγοι υπάρχουν για να το κάνεις αυτό, ακόμα και όταν πονάς ή λυπάσαι…»  Αυτή η φράση πήγε και μου κόλλησε σε κάτι που είπε ο Κρισναμούρτι εκείνη την ημέρα στην απάντησή του, ότι η ζωή του καθένα μας είναι μήνυμα για τους άλλους. Τώρα, γιατί το είπε και τι εννοεί, μπορείτε μόνοι σας (όσοι θέλετε) να το δείτε στο βίντεο που σας ανέβασα και υποτίτλισα για όσους μπορεί να μην πιάνουν τα Αγγλικά του, με αυτήν ακριβώς την ερώτηση και απάντηση που έδωσε στη συνάντηση του 1984. Κρατάει τέσσερα λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Ο Σουρής, οι Γερμανοί αστυφύλακες, η αμυγδαλιά και η ιστορία μιας σταγόνας

Για Σαββατοκύριακο, λέω να ανεβάσω ένα μπλογκοπεριοδικό  με θέματα… επικαιρότητας. Ναι, ναι, θα δείτε. Και αρχίζω με ένα  ποίημα του Γεωργίου Σουρή, (1853-1919) γραμμένο 100 και κάτι χρόνια πίσω, είναι μέσα στην επικαιρότητα. Πώς γίνεται; Δείτε και μόνοι σας.

Δυστυχία σου Ελλάς
Ποιος είδε κράτος τόσο λιγοστό
σ΄ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ΄χει Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ΄χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ΄ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
είναι συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον Ευρωπαίο,
φορώντας στα δυο τα πόδια που ΄χει
στο ΄να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: Δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Ε; Δεν είναι ΜΕΣΑ στην επικαιρότητα, ο Σουρής;  Η επόμενη φωτογραφία, που δεν την είδαμε σε κανένα δελτίο ειδήσεων, είναι κυριολεκτικά μέσα στην επικαιρότητα αποκλειστικά των τελευταίων ημερών. Είναι από διαδήλωση στην Φραγκφούρτη, για την κατάσταση στην Ευρώπη, με την ελληνική σημαία στο κέντρο, και τους γερμανούς αστυφύλακες να έχουν βγάλει τα κράνη και να έχουν ενωθεί με τους διαδηλωτές. Άντε… να το δούμε κι εδώ αυτό.

Κι ηδεύτερη φωτογραφία με την ολάνθιστη αμυγδαλιά και φόντο τα μαύρα σύννεφα, είναι επίκαιρη γιατί την έβγαλα εγώ μόλις προχθές. Ό,τι και να κάνουν, η Άνοιξη – μεταφορικά και κυριολεκτικά – έρχεται. Καταλάβατε πού το πάω…

Και θα τελειώσω με ένα εξαιρετικό βίντεο με κινούμενο σχέδιο, που η επικαιρότητά του είναι και θα είναι παντοτινή. Είναι η ιστορία μιας σταγόνας νερού, δηλαδή ο κύκλος του νερού.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π. 

Τ΄ Αγίου Βάλε Ντίνου…

Πριν τρία χρόνια, σαν σήμερα, ανέβασα ένα post  με μια ιστορία που γέλαγα όταν την έγραφα τόσο, όσο δεν έχω ξαναγελάσει ποτέ μου με άλλη ιστορία του Παραμυθά. Ήταν μια ιστορία για την επέτειο της γιορτής του Άγιου Βαλεντίνου που γενικώς την περνάω ντούκου – γιατί δεν μου λέει και τίποτα. Και ξαφνικά σήμερα τη θυμήθηκα. Και ξαναδιαβάζοντάς την, γέλασα και πάλι. Επειδή από τότε έχουν μπει πολλοί καινούργιοι φίλοι στο blog, αλλά επειδή είναι και μικρή σαν ανέκδοτο και ίσως να έχει πλάκα και γι’ αυτούς που την είχαν διαβάσει παλιά, αποφάσισα να την ξανανεβάσω.
Πολλά φιλιά
Π

Μια μέρα σαν σήμερα -14 Φεβρουαρίου, δηλαδή-  πριν κάμποσα χρόνια, βρέθηκα καλεσμένος στο γάμο του γιου του Προέδρου της Κοινότητας του χωριού, που πέρναγα τα καλοκαίρια τότε. Ο κυρ Αλέκος μου είχε αδυναμία, γιατί μαζί με τα παιδιά του, όταν ήτανε μικρά, βλέπανε την εκπομπή μου στην τηλεόραση, σε μία από τις λίγες ασπρόμαυρες συσκευές που υπήρχαν τότε στο χωριό.  Κι όταν τα καλοκαίρια πήγαινα να περάσω τις διακοπές μου, πέρναγα αρκετές ώρες με τον κυρ Αλέκο στην ταβέρνα του. «Θα ‘ρθεις ν πιουμ’ κάνα κρασάκι, Παραμυθάμ’»; με ρωτούσε με την κλασσική ντόπια προφορά του και συμπλήρωνε, γελώντας σαν παιδί: «Θα φουράς και του μαγικό γιλεκάκ’ σ’»;  «Όχι, κυρ Αλέκο», του έλεγα, «αυτό το φοράω μόνο στην τηλεόραση», κι εκείνος κατσούφιαζε, γιατί ήθελε να με δει να το φοράω στ’ αλήθεια. Αλλά ήρθε κάποτε η μέρα που θα θυμάμαι πάντα, που ο κυρ Αλέκος με κατάφερε να φορέσω για χάρη του το γιλέκο.
Είχαν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που γνωριστήκαμε, και κάποιο Φεβρουάριο με πήρε τηλέφωνο στο σπίτι μου! «Γεια σου Παραμυθάμ’», είπε δυνατά ξεκουφαίνοντάς με. «Γεια σου, κυρ Αλέκο, τι συμβαίνει;» τον ρώτησα, καθώς δεν ήμουν συνηθισμένος να μου τηλεφωνάει χειμωνιάτικα. «Στις 14 τούτου του μήνα, παντρεύου τον κανακάρ’ μ’, τον Ντίνου, Παραμυθάμ’ κι θέλου να σι καλέσου να ‘ρθς μι την κυρά σ’». «Και βέβαια, θα ‘ρθω κυρ Αλέκο μου», του είπα, «σ’ ευχαριστώ». Κι εκείνος συνέχεισε: «Μόνου που θέλου να μι κάνς μια χάρ’». «Ό,τι θέλεις κυρ Αλέκο μου», του είπα, χωρίς να φαντάζομαι τι θα μου ζητήσει. «Θέλου να φρας του μαγικό γιλεκάκ’ σ’». Ε, αυτό ήταν το μόνο που δεν περίμενα ν’ ακούσω, αλλά δεν μπορούσα να του το αρνηθώ. Κι έτσι στις 14 Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς, που θα θυμάμαι για πάντα, ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που έβαλα το μαγικό γιλέκο μου, «εκτός δουλειάς».
Ο γάμος του Ντίνου, του γιου του κυρ Αλέκου, έγινε στο εκκλησάκι των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που ήταν στην πλατεία του χωριού, απέναντι από την ταβέρνα του κυρ Αλέκου. Μετά την γαμήλια τελετή, κι επειδή εκείνο το Φεβρουάριο, είχε πλήρη εφαρμογή η σοφή ελληνική παροιμία, «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει», το γαμήλιο τραπέζι είχε στρωθεί ανάμεσα στην εκκλησία και στην ταβέρνα. Το γλέντι άναψε γρήγορα, καθώς υπήρχε και μια λαϊκή ορχήστρα και ο κυρ Αλέκος που –έτσι κι αλλιώς- ήταν γερό ποτήρι, έπινε συνέχεια για τη χαρά του γιού του, του Ντίνου. Κάποια στιγμή, τον βλέπω να παίρνει κι ένα δεύτερο ποτήρι και να ζητάει από το γιο του να του το γεμίσει. «Μα καλέ πατέρα», του λέει ο Ντίνος, «θα πίνεις από δύο ποτήρια»; «Όχι Ντίνου μ’. Αυτό είναι τ’ Αγίου. Απ’ αυτούνου, θα πίνου για ‘κείνουν , όχι για μένα», είπε ο πονηρός κυρ Αλέκος και σκάσαμε όλοι στα γέλια. Ο γιος του ο Ντίνος γέλασε, αλλά δεν του έβαλε κρασί. Ο κυρ Αλέκος, όμως, επέμενε: « Έλα βάλε πιδί μ’. Δεν είν’ για μένα σι ‘πα, είναι τ’ Αγίου… Κατάλαβς;  Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου». Και μέσα σε γενική ευθυμία, ο γιος του κυρ Αλέκου, του γέμισε το ποτήρι, ενώ εκείνος επαναλάμβανε κάθε φορά που το άδειαζε, «Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου…»
Έχουν περάσει τόσα χρόνια, και κάθε τέτοια μέρα, 14 Φεβρουαρίου, θυμάμαι πάντα το χαρούμενο πρόσωπο του κυρ Αλέκου, να λέει στο γιο του: «Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου… Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου…».

Μια ιστορία φτιαγμένη με χαρτί

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους σας για τα χρόνια πολλά  σας στο περασμένο post για τα γενέθλια του blog. Ε, κι ενώ έχω ετοιμάσει κάνα δυο, κάπως πιο βαριά posts, αποφάσισα να κλέψω ένα πολύ ωραίο βίντεο που ανέβασε ο γιος μου στο face book και να ξεκινήσω μ’ αυτό τη καινούργια μπλογκοχρονιά. Είναι εξαιρετικό και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θα σας αρέσει.
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ πολύ
Π. 

Χρόνια πολλά… blog

Ναι, καλά καταλάβατε: έσβησα κεράκι για τα 6 χρόνια αυτού εδώ του blog. Όχι, δεν σκέφτομαι να φυσήξω ή να μη φυσήξω, απλώς ο … φωτογράφος, σκηνοθέτης, μάστορας , γιος μου και εμπνευστής αυτού του blog, μου είπε να βάλω έτσι το χέρι μου για να μη φαίνεται ότι είναι ακόμα στραβό το στόμα μου και το μάτι μου από την πάρεση που σας έχω πει. Χα, χα, χα… Εμ, τι σκηνοθέτης θα ‘ τανε αν δεν σκεφτόταν κάτι γι’ αυτό.
Σήμερα, λοιπόν, 9 Φεβρουαρίου, το blog κλείνει 6 χρόνια από τότε που πρωτοανέβασα post. Κι επειδή μου αρέσουν τα στατιστικά στοιχεία που κρατάει το σύστημα, να σας πω ότι σ΄αυτά τα 6 χρόνια: Για πρώτη φορά έχουν μπει 354.527 computers, ενώ οι επιστροφές των παλιών είναι 1.122.389. Έχουν ανέβει  859 posts και έχουν γραφτεί  10.870 σχόλια.
Όπως έχω ξαναπεί, σ’ αυτό το blog και στην αγάπη που του δείξατε από την αρχή χρωστιέται το ξαναζωντάνεμα του «Παραμυθά» . Έτσι, ξανάγιναν άλλα 26 καινούργια επεισόδια, (για όσους δεν το ξέρουν υπάρχουν ΕΔΩ κυκλοφόρησαν τρία καινούργια βιβλία, τον Απρίλιο πρόκειται να κυκλοφορήσει το πρώτο μυθιστόρημα του Παραμυθά, για παιδιά Δημοτικού, κάναμε πρόταση στην Ε.Ρ.Τ. για άλλα 26 επεισόδια, έγιναν πέρσι τρεις παραστάσεις «Παραμυθά» στον ΔΑΝΑΟ και συζητάμε για άλλες τόσες τον Μάιο στην ΑΒΑΝΑ, ενώ έγινε η πρώτη αρχική συζήτηση για το γύρισμα ταινίας μεγάλου μήκους, με ήρωα τον Παραμυθά. Και πάνω απ’ όλα, εκείνο που δίνει μεγάλη χαρά, η επαφή μου με τα παιδιά στις δεκάδες παρουσιάσεις των βιβλίων μου στα Σχολεία, που πάντα εξελίσονται σε παιχνίδι.
Σήμερα, λοιπόν, σκέφτηκα για να το γιορτάσουμε αυτή τη φορά, να φτιάξω και να σας ανεβάσω ένα βίντεο, με αρκετά πλάνα που δεν έχουν ξαναδειχτεί, για το πώς έγινε και … «πέταξε» αυτή τη φορά ο Παραμυθάς, από την πρώτη συζήτηση για το πώς θα γίνει αυτό, έως την πρώτη φορά που… πέταξε. Οπερατέρ της ταινίας, είναι η Μαρία, η κόρη μου, που κάποιες φορές, το άκαρδο παιδί, θα το ακούσετε να γελάει με τα «βάσανα» που τραβάει ο πατέρας της για να πετάξει.
Σας ευχαριστώ και σας φιλώ πολύ.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

Ο άνθρωπος και το φεγγάρι.

Βλέποντας ένα βίντεο που μου έστειλαν με ένα φοβερό φεγγάρι, μου ήρθε η ιδέα να το ανεβάσω εδώ σε συνδυασμό με κάποια κείμενα που έχει γράψει   ο Κρισναμούρτι για  το φεγγάρι. Τελικά κατέληξα να ανεβάσω ένα, ένα μικρό παραμύθι με τον τίτλο, «Ο άνθρωπος και το φεγγάρι». Είναι από ένα βιβλίο του που έχω μεταφράσει, το «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», που κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ.                        

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Μια φορά ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να κατανοήσει την ομορφιά του φεγγαριού και την απαλότητα των αχτίδων του και το λόγο που υπάρχουν. Στάθηκε κάπου, λοιπόν, και κοιτούσε στον ουρανό. Ανάμεσα σ’ αυτόν και το φεγγάρι υπήρχε ένα πανέμορφο δέντρο με λεπτεπίλεπτα κλωνάρια και τρυφερά φύλλα. Ξεχνώντας το φεγγάρι, άρχισε να εξετάζει ένα απ’ τα λεπτεπίλεπτα κλαριά και τα τρυφερά του φύλλα και χάθηκε μέσα στις σκέψεις του γι΄αυτήν την λεπτότητα κι όταν ξανακοίταξε το φεγγάρι, εκείνο είχε δύσει.
Η κατανόηση της ζωής είναι πιο ουσιαστική από την απλή, επιφανειακή γνώση των μηχανισμών της ζωής, παρόλο που κανείς πρέπει να τους γνωρίσει κι αυτούς επίσης.

Και τώρα το βίντεο, που έχει τίτλο, «ΣΙΛΟΥΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ».

«Αφήστε τις Τράπεζες να χρεωκοπήσουν»

Όλο αυτόν τον καιρό της οικονομικής κρίσης στον τόπο μας, συνειδητά δεν έχω γράψει κάτι γι΄ αυτήν, όχι γιατί δεν έχω άποψη, αλλά πια μιλάνε δημόσια και με φοβερή αυτοπεποίθηση τόσοι πολλοί για όλα, που λέει κανείς, «ε, άσ΄το καλύτερα». Προφανώς  ο κάθε άνθρωπος δικαιούται και πρέπει να έχει άποψη για όσα συμβαίνουν στον τόπο του – στο οικονομικό πεδίο, στο πολιτικό, στο θρησκευτικό, στο εκπαιδευτικό κ.λπ. – αλλά άλλο αυτό κι άλλο να βγαίνεις στα κανάλια ή στα blogs και σαν ειδικός να μιλάς, «με ύφος εκατό καρδιναλίων», που έλεγε κι η μάνα μου, για τα πάντα και τους πάντες. Έτσι προτιμώ να μην μπαίνω σ΄ αυτά τα θέματα. Να, όμως, που σήμερα μου ήρθε ένα βίντεο με μία συνέντευξη του Πρόεδρου της Ισλανδίας, Όλαφουρ Γκρίμσον, που μου έδωσε θάρρος – και πάλι όχι για να πω εγώ, αλλά για να μεταφέρω. Εδώ και καιρό, έχω αναρωτηθεί γιατί δηλαδή πρέπει ντε και καλά να σωθούν οι Τράπεζες. Με έτρωγε να γράψω κάποιο post «κοινωνικο-φιλοσοφικο-οικονομικό», αλλά έλεγα, «μήπως θες να το κάνεις επειδή εσύ χρωστάς πολλά σε Τράπεζες και θα ήταν η καλύτερή σου να χρεωκοπήσουν και κλείσουν;  Άσ΄ το καλύτερα…» Κι έτσι δεν έγραψα τίποτα, και ούτε και σήμερα θα γράψω εγώ, κάτι δικό μου. Αλλά αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post, όταν  έμαθα ότι ο Πρόεδρος   Όλαφουρ Γκρίμσον είπε ότι, στην Ισλανδία: «… Αφήσαμε τις Τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Διερωτήθηκα πολλές φορές γιατί να αντιμετωπίζουμε τις Τράπεζες σαν να είναι οι Άγιοι Τόποι της οικονομίας. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τις Τράπεζες από άλλες επιχειρήσεις; Οι Τράπεζες είναι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν διαπράττουν μεγάλα λάθη θα πρέπει να χρεωκοπούν. Σε διαφορετική περίπτωση τους δημιουργούμε την εντύπωση πως μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς ευθύνη. Δεν γίνεται όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν μεγάλα κέρδη και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος να πληρώσει τον λογαριασμό».
Δεν πρόκειται να γράψω τίποτα δικό μου, όπως σας είπα. Απλώς σας ανεβάζω εδώ το βίντεο της συνέντευξής του, που είναι με ελληνικούς υπότιτλους κι αν θέλετε να τα διαβάσετε κι όλας υπάρχει και η γραπτή συνέντευξή του στο blog  tromaktiko.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.