Ηθοποιός, με… τη Σιωπή στην Άκρη των Ματιών.

Ψάχνοντας να βρω το τραγούδι που έβαλα στο προηγούμενο post έπεσα πάνω σε δύο αγαπημένα μου τραγούδια από τα νιάτα μου και έτσι συνειδητοποίησα ότι έχω μια… παραμελημένη κατηγορία  posts στο blog , την κατηγορία: ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ.  Είδα ότι έχω ανεβάσει μόνο τέσσερα και τα τέσσερα ξένα. Ε, είπαμε ότι ανήκω σε μια γενιά που έχει μεγαλώσει με ροκ και τον αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό της Βάσης του Ελληνικού, αλλά όχι  κι ότι δεν υπάρχουν και ελληνικά που να μου άρέσουν. Δύο απ΄ αυτά, λοιπόν, τα βρήκα στο ίντερνετ. Θα σας  τα ανεβάσω εδώ, με χρονολογική σειρά.
Το πρώτο, το έχω ακούσει για πρώτη φορά στην πρεμιέρα του έργου «Οδός Ονείρων», του Μάνου Χατζιδάκι, στο θέατρο Μετροπόλιταν, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (θλιβερό ερείπιο πια), το καλοκαίρι του 1962 και είναι, «Ο Ηθοποιός» με τον Δημήτρη Χορν. Ακούγοντάς το, ύστερα από πολλά χρόνια  ολόκληρο, και βλέποντας τις φωτογραφίες του video clip, ήταν σαν να πέρναγε όλη, σχεδόν, η ζωή μου από μπροστά μου. Έβλεπα και άκουγα τον Χορν που εκτός ότι είχαμε τους ίδιους νονούς, από μικρό παιδί τον έβλεπα μαζί με την Λαμπέτη που έπαιζαν στο Θέατρο Κυβέλης όπου δούλευε ο πατέρας μου και μέχρι μεγάλο με βοήθησε να με προσλάβουν το 1978  στην Ε.Ρ.Τ.  Έβλεπα και την  Λ α μ π έ τ η που την ήξερα από μικρός, κι όπως έχω γράψει παλιότερα εδώ, έπαιξα για πρώτη φορά ως επαγγελματίας μαζί της το 1968. Είδα τον Μάνο τον Κατράκη που μου χάιδευε όταν μικρός το κεφάλι, κάθε φορά που με  έβλεπε στο Θέατρο Κυβέλης και το 1968, έπαιξα επαγγελματίας ηθοποιός πια, στο θίασό του. Είδα τον Θάνο τον Κωτσόπουλο που μικρός έπαιζα μαζί του σε εκπομπές στο ραδιόφωνο και μετά τον συνάντησα Δάσκαλό μου στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και τα τρία χρόνια. Είδα  και τον Αλέκο Αλεξανδράκη που όταν ήμουν μικρός έπαιξα το ρόλο του σε παιδική ηλικία, στην ταινία «Η   Ά γ ν ω σ τ ο ς» το 1954 και το 1968 έπαιξα στο θίασο του, και κάναμε παρέα. Για όλους σε αυτό τo video clip θα είχα κάτι να πω – μόνο τον Βεάκη δεν πρόλλαβα να γνωρίσω. Πάνω απ’ όλα, όμως, εκείνο που με σύγκινησε ήταν ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις, που είναι ο άνθρωπος που μου άλλαξε τη ζωή: Γιατί όταν το 1975, είχα αποφασίσει ότι  δεν θέλω πια να δουλεύω ως ηθοποιός στο θέατρο, έπρεπε να κάνω κάτι για να ζω και είχα την ιδέα μιας παιδικής ραδιοφωνικής εκπομπής, που πήγα και του την πρότεινα και εκείνου του άρεσε πολύ. Έτσι άρχισε όλη μου η σχέση με τα παιδικά, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και στο γράψιμο βιβλίων, που κρατάει μέχρι σήμερα. Ακούστε και δείτε, λοιπόν, τον «ΗΘΟΠΟΙΟ» του Μάνου Χατζιδάκι με τον Δημήτρη Χορν.

Το δεύτερο τραγούδι, που μέχρι χθες είχα ξεχάσει ότι υπήρχε, το πρωτάκουσα το 1968 στην μπουάτ «Ρουλότα» στην Πλάκα, από τον Κώστα Χατζή, που έχει γράψει και τους στίχους και τη μουσική, είναι το, «Με τη Σιωπή στην Άκρη των Ματιών». Ο Κώστας Χατζής, όπως και οι μπουάτ, έχουν συνδεθεί στη δεκαετία του ’60 με τους νεανικούς έρωτες πολλών από μας που ζούσαμε στην Αθήνα. Γι ΄αυτό, αν και δυστυχώς το video clip δεν έχει εικόνες από μπουάτ, κορίτσια κι αγόρια της δεκαετίας του ’60, αν σας έρθει να βάλετε τα κλάματα ακούγοντας το τραγούδι ,  αμολήστε τα, κάνει καλό.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

 

 

Χρόνια πολλά Μαρία

Όσες και όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog εδώ και καιρό, ίσως θα θυμάστε  ότι, σχεδόν,  κάθε χρόνο ανεβάζω post για τα γενέθλια της Μαρίας  και του Κωνσταντίνου που είναι πολύ κοντά. Στις 28 Ιανουαρίου, λοιπόν, όταν ήμουν 32 χρονών, (χα, χα, χα… δεν είπα την ηλικία της, την είπα;) γεννήθηκε η Μαρία. Σκέφτηκα, λοιπόν, να της χαρίσω μέσα απ΄αυτό το post  τρία πράγματα που έχουν σχέση με εκείνη. Το πρώτο, είναι μία σπάνια φωτογραφία που ανακάλυψε πριν λίγες μέρες ο ξάδελφός μου και θείος της. Η σχέση της Μαρίας με αυτή τη φωτογραφία, είναι ότι  σ’ αυτήν υπάρχει η γιαγιά μου, η πρόγιαγια της Μαρίας, που από εκείνη πήρε και το όνομά της και δεν την έχει ξαναδεί σε αυτή την ηλικία. Για δες Μαρία.

Η πρόγιαγιά σου η Μαρία, είναι η δεύτερη από δεξιά, με το άσπρο γιακαδάκι, που με κοιτάζει και απλώνει το χέρι της να με πιάσει – ο πρώτος από δεξιά, με το άσπρο παντελονάκι και το λουλουδάτο πουκάμισο, που κρατάω της θεία σου τη Δέσποινα από το χέρι!!! (Χα, χα, χα…)  Η γιαγιά σου, η μάνα μου, είναι η πρώτη από αριστερά, που δεν φαίνεται ολόκληρη.
Το δεύτερο «δωράκι» είναι πάλι μία φωτογραφία. Δεν είναι high tec, αλλά είναι μία από τις αγαπημένες μου, που την έχει βγάλει πλανόδιος φωτογράφος, στο λιμάνι του Πειραιά, το 1979, καθώς περιμένουμε να πάρουμε το καράβι για την Αίγινα.

Και το τρίτο και τελευταίο, είναι ένα τραγούδι. Ξαφνικά σήμερα, θυμήθηκα κάτι που το είχα ξεχάσει εντελώς -έτσι είναι,  όταν γερνάς δεν θυμάσαι τι έφαγες την προηγούμενη μέρα και θυμάσαι κάτι που έγινε πολλά χρόνια πριν. Θυμήθηκα, λοιπόν, πως όταν αποφασίσαμε ότι το μωρό θα το βγάλουμε Μαρία, όπως τη γιαγιά μου, κι όχι Γεωργία ή Δώρα όπως οι μαμάδες μας, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου, ήταν ένα αγαπημένο μου τραγούδι, από μία ταινία της δεκαετίας του ’60 που ήταν να την ανεβάσουμε στο θέατρο τότε, αλλά τελικά δεν έγινε. Το τραγούδι, είναι το «Μαρία», με τον Johnny Mathis. Ακούστε το.
Χρόνια πολλά Μαρία.
Ο μπαμπάς 

Για την Ειρήνη…

Κι άλλο ένα αγαπημένο μου πρόσωπο έφυγε χθες από τη ζωή και μάλιστα ένας άνθρωπος που ξέρω από τα έντεκά μου: η Ειρήνη η Κουμαριανού που βλέπετε στη φωτογραφία. Βιογραφικό της Ειρήνης, μπορείτε να τα βρείτε στο Link που έβαλα στο όνομά της. Εδώ να πω ότι η πρώτη φορά που την συνάντησα ήταν το 1954 – εγώ στα 11  κι εκείνη στα 23 – όταν, νεαρή ηθοποιός τότε, ήρθε να παίξει στο παιδικό θέατρο, στο έργο «Ο Μικρός Λόρδος», όπου έπαιζα κι εγώ. Ανακάλυψα μία φωτογραφία από εφημερίδα, όπου είμαστε μαζί. Αυτήν εδώ:

Θα ήθελα κατ΄ αρχήν να αναφέρω τα ονόματα όλων όσων βλέπετε στη φωτογραφία, από αριστερά προς τα δεξιά: Είναι:  ο Λιάκος Χριστογιαννόπουλος, εγώ, ο  Κώστας Μπαλαδήμας, η Ειρήνη Κουμαριανού, ο Μπάμπης Κατσούλης και -γονατιστός- ο Στράτος Κρόζος. Από τότε, συναντήθηκα με την Ειρήνη σε διάφορες φάσεις της ζωής μου επαγγελματικά, έχοντας πάντα εκείνη την τρυφερή και καλή αίσθηση που μου είχε δώσει από μικρό παιδί. Ήταν ένας πραγματικά καλός άνθρωπος και εξαιρετική ηθοποιός. Γι΄ αυτό, κι όταν έκανα, σαν παραγωγός και επιχειρηματίας πια, το 1991 τη «Φόνισσα», ήταν μία από τους τρεις πρώτους ηθοποιούς που διάλεξα να παίξουν. Αυτά. Και έτσι για «αντίο», θέλω να ανεβάσω εδώ δύο μικρές σκηνές από τη Φόνισσα», μ΄εκείνη.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

http://vimeo.com/58246052

«Το Ταξίδι της Θάλασσας»

Το σημερινό post έρχεται από την Κρήτη! Χα, χα, χα… Από τότε που ανακάλυψα πως- απ΄ ό,τι φαίνεται- η καταγωγή μου χάνεται μέσα στα χρόνια στην Κρήτη, όλο και κάτι γίνεται και γράφω για την Κρήτη! Αυτή τη φορά το post έχει να κάνει με ένα βιβλίο για παιδιά που μου έστειλε η συγγραφέας του, η Στέλλα Γιανναδάκη, με ζωγραφιές της Στεφανίας  Μαθιουδάκη και τίτλο, «Το Ταξίδι της Θάλασσας». Να και το εξώφυλλό του.

Όμως, το θέμα αυτού του ποστ, δεν είναι το εξαιρετικό παραμύθι με τις υπέροχες εικόνες του, δεν είναι διαφήμιση του βιβλίου, αλλά είναι το χειρόγραφο γράμμα που ήρθε μαζί με το βιβλίο και που το έγραψε η συγγραφέας του. Το γράμμα αυτό, που με συγκίνησε πολύ, μιλάει για το πώς και πότε γεννήθηκε η ιδέα του παραμυθιού, «Το Ταξίδι της Θάλασσας». Και, ίσως, αναρωτηθείτε γιατί  ένα γράμμα που έχει σχέση με ένα παραμύθι το έβαλα στην κατηγορία, «ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ». Νομίζω ότι είναι η πιο κατάλληλη  κατηγορία γι΄ αυτό το γράμμα. Αλλά ταυτόχρονα, έχει νόημα και για όλους μας, καθώς η ουσία του είναι για όλους τους ανθρώπους. Είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου, όταν διαβάσετε το γράμμα που μου έστειλε η Στέλλα μαζί με το βιβλίο της.
Καλό βράδυ.
Π.

ΓΙΑΤΙ ΕΓΡΑΨΑ «Το Ταξίδι Της Θάλασσας».
Από παλιά είχα θέμα με την εμφάνισή μου. Είχα κάποια κιλά παραπάνω που με ενοχλούσαν στην εφηβεία μου. Ακόμα, είχα χοντρά πόδια. Δεν μου άρεσαν καθόλου τα πόδια μου. Έτσι το 1999 (τότε ήμουν στο Λύκειο) ξεκίνησα την πρώτη μου εξαντλητική δίαιτα μαζί με γυμναστική και από 62 κιλά που ήμουν πάντα, κατέβηκα περίπου 42 μέσα σε τρεις μήνες.
Οι γονείς μου, μιας και είναι λίγο υπερπροστατευτικοί, έπαθαν πανικό και έλεγαν πως κινδύνευα από Νευρική Ανορεξία. Ούτε νοσηλεύτηκα ποτέ σε νοσοκομείο, ούτε μου έδωσε ποτέ τέτοια διάγνωση γιατρός. Και ειλικρινά δεν πιστεύω πως είχα κάτι τέτοιο. Απλά είχε κολλήσει το μυαλό μου (κάτι σαν εμμονή) γιατί εγώ να έχω τέτοια πόδια (αυτή τη Μεσογειακή καμπύλη που έχουν οι Ελληνίδες)  και να μην είναι τα πόδια μου ίσια, ψηλά και λεπτά; Έτσι προσπαθούσα σκληρά να λεπτύνω τα πόδια μου, αλλά η κατασκευή του σώματός μου είναι τέτοια, που όσα κιλά κι αν χάσω πάντα τα πόδια μου θα είναι πιο γεμάτα. Φυσικά, το πρόβλημα δεν ήταν στα πόδια μου, αλλά στην χαμηλή αυτοεκτίμησή μου!
Έτσι μια μέρα πήγα στο Γυμναστήριο. Απογοητευμένη, στενοχωρημένη και εξαντλημένη κάθισα σε ένα ποδήλατο, κοιτώντας στον καθρέπτη απέναντί μου κι άρχισα να σκέφτομαι: «Πώς είμαι έτσι; Είμαι χάλια! Και τι απαίσια πόδια που έχω; Γιατί ο Θεός έπρεπε να δώσει σε εμένα αυτό το σώμα;».
Κι ενώ σκεφτόμουν όλα αυτά κοίταξα στο διπλανό ποδήλατο που καθόταν ένα κορίτσι· ένα πολύ όμορφο κορίτσι! Ήταν τόσο όμορφη που πραγματικά τη ζήλεψα!
Αν και ήταν καθιστή, φαινόταν ψηλή και είχε λεπτά πόδια. Τα μαλλιά της ήταν κατάμαυρα κι όλο μακριές μπούκλες πλαισίωναν το πρόσωπό της. Είχε κάτασπρο δέρμα, γλυκά χαρακτηριστικά σαν Νεράιδα με κατακόκκινα μαγουλάκια και χείλη!
Έβγαζε μια ομορφιά από μέσα της, μια αυτοεκτίμηση κι αξιοπρέπεια! Τη ζήλεψα τόσο που είπα από μέσα μου: «Αχ! Μακάρι να ήμουν στη θέση της»!

Μόλις το είπα αυτό, βλέπω μια άλλη κοπέλα να έρχεται κοντά της, να της πιάνει ένα ένα τα πέλματα των ποδιών της και να τα κατεβάζει από τα πετάλια του ποδηλάτου! Μετά τη βοήθησε να σταθεί όρθια. Όταν η κοπέλα στάθηκε όρθια περπάτησε μόνη της χωρίς βοήθεια. Όμως τα πέλματά της δεν ήταν ευθεία μπροστά, αλλά έβγαιναν προς τα έξω. Και περπατούσε με αυτόν τον τρόπο!
Εκείνη τη στιγμή έπαθα σοκ λες και κάποιος μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι! Μετά, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κατέβω από το ποδήλατο, να τρέξω στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου και να μουντζωθώ! Ναι, κυριολεκτικά μουντζώθηκα (!) όταν συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί!
Πόσο χαζή μπορεί να ήμουν; Δες αυτή την κοπέλα που έχει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα  και το αντιμετωπίζει τόσο γενναία και με τόση αξιοπρέπεια! Κι εγώ πόσο αχάριστα και απερίσκεπτα είχα φερθεί; Ήμουν τόσο αδύναμη που δεν εκτιμούσα τίποτε από όσα έχω. Ούτε τα πόδια μου, ούτε και τον εαυτό μου! Εκείνο όμως το κορίτσι ήταν δυνατό! Ήξερε να ζει και να εκτιμάει τη ζωή της! Εκτιμούσε αυτό που είχε. Εκτιμούσε αυτό που είναι! Τη θαύμασα κι ακόμη τη θαυμάζω!
Με τα χρόνια, αυτό το κορίτσι έγινε κάτι σαν πρότυπό μου.  Ψάχνω να τη βρω από τότε για να της χαρίσω ένα παραμύθι μου.
Αυτή η ιστορία γυρνούσε για πολλά χρόνια μέσα στο μυαλό μου — σαν αίσθηση και σαν εικόνα. Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή: Τη στιγμή που είδα την κοπέλα να περπατάει! Αυτό που σκέφτηκα τότε, με πείραξε πολύ. Γιατί εγώ να σκεφτώ έτσι και να ζηλέψω εκείνο το κορίτσι; Τι είχε εκείνη, που δεν είχα εγώ; Μάλλον είχε ευγνωμοσύνη! Από το 1999 μέχρι και το 2003 με βασάνιζε αυτή η σκέψη.
Κάπως έτσι βγήκε «Το Ταξίδι Της Θάλασσας». Έτσι μου ήρθε η ιδέα! Ήθελα να πω στους ανθρώπους να μη ζηλεύουν ο ένας αυτό που έχει ο άλλος, αλλά να εκτιμούν και να χαίρονται για όσα έχουν — γι’ αυτό που είναι,  γι’ αυτό που ξέρουν να κάνουν. Να νιώθουν ευγνωμοσύνη ακόμη και για τον ήλιο που τους ζεσταίνει! Έτσι έβαλα τους δύο ήρωες, τον Ήλιο και τη Θάλασσα, να ζηλεύει ο ένας τη θέση του άλλου, για να δείξω πόσο καταστροφικό είναι να μην αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχεις!
Αυτό είναι το Κεντρικό Μήνυμα που ήθελα να δώσω, στις σελίδες 40 και 41 του βιβλίου.
Η Θάλασσα λέει: «Δε θα παραπονεθώ ποτέ ξανά. Ούτε θα θελήσω να γίνω κάτι άλλο από αυτό που είμαι».
Και ο Ήλιος: «Ποτέ δεν θα ζηλέψω ξανά τη θέση κάποιου άλλου. Καθετί στον κόσμο έχει τη δική του ξεχωριστή αξία και τη δική του ομορφιά!»
Κι αυτό γιατί εγώ πριν πολλά χρόνια ζήλεψα ένα κορίτσι, κι ευχήθηκα να ήμουν στη θέση της! Μάλλον ζήλεψα τη δύναμή της και τον τρόπο που αντιμετώπιζε τη ζωή. Με τόση γενναιότητα και θάρρος!! Νομίζω ότι μετά από όλα αυτά, πρέπει να της αφιερώσω το παραμύθι μου.

«Χαρείτε, είναι διαταγή»

Εδώ και καιρό ψάχνω να βρω μία ταινία μικρού μήκους που έχει πολύ γέλιο, αλλά και λέει και κάτι πολύ σοβαρό, που έχει σχέση με την παράδοση του κάθε λαού. Και που σήμερα, μου την έστειλαν! Ε, δεν γίνεται να μην την ανεβάσω.
Είναι μία 5λεπτη ταινία του Σινάν Τσετίν, που έμμεσα αναφέρεται στην απαγόρευση της Κουρδικής γλώσσας και μουσικής από το Τουρκικό κράτος, αναπαριστώντας ένα αστείο περιστατικό που αφορά ανάλογη απαγόρευση των Κεμαλιστών για την … τουρκική μουσική στη δεκαετία του ’30. Ο τίτλος είναι, «Χαρείτε, είναι διαταγή». Η σκηνή υποτίθεται ότι συμβαίνει σε ένα χωριό της Ανατολίας στις 2 Νοεμβρίου του 1934. Όπως λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης:  «Εκείνα τα χρόνια η Κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας απαγόρευε να ακούγεται στο ραδιόφωνο και στα μαγαζιά η τουρκική
μουσική. Σκοπός της διαταγής ήταν η διάδοση της ευρωπαϊκής μουσικής. Η νεοσύστατη τότε Δημοκρατία ήθελε να εδραιωθεί η δυτική κουλτούρα εις βάρος της τοπικής παραδοσιακής κουλτούρας». Το αποτέλεσμα θα πρέπει να ήταν κάπως σαν την ταινία. Αν δεν βλέπετε εικόνα στο τέλος του post και γράφει ERROR, κάντε κλικ,   ΕΔΩ
Καλό βράδυ.
Π.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=YAC3TKivp4s

 

Απαντώντας στον Πέτρο.

Ε, ήρθε πια η ώρα να πω δυο λόγια σαν απάντηση σε κάποια ερωτήματα του Πέτρου, που έκανε στα σχόλια  δύο προηγούμενων posts. Ίσως θα έπρεπε να απαντήσω όπως την πρώτη φορά μέσα στα σχόλια του κάθε post, αλλά σκέφτηκα ότι μπορεί να υπάρχει κάποιο γενικότερο ενδιαφέρον κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω τις ερωτοαπαντήσεις σε post. Και για να θυμηθούμε, θα πάρω τα πράγματα από την αρχή, σημειώνοντας εδώ τα βασικά σημεία των ερωτημάτων του Πέτρου. Θα ήθελα πριν, όμως, να τονίσω κάτι που έχω ξαναπεί: Δεν ερμηνεύω τον Κρισναμούρτι και δεν αντιπροσωπεύω τίποτα και κανέναν εκτός από τον εαυτό μου. Αυτά που λέω είναι ό,τι νομίζω εγώ προσωπικά  και έχουν σχέση με όσα έχω πια δει στα εβδομήντα μου, από τα τριανταπέντε μου που άρχισα να παρατηρώ διάφορα πράγματα, μέσα από το πρίσμα της κατανόησης του εαυτού μου, αλλά έχοντας, βέβαια, δεχτεί ερεθίσματα για σκέψη και παρατήρηση από όσα λέει αυτός ο άνθρωπος. Επίσης,  ειδικά στο θέμα των παιδιών που επικεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό τα ερωτήματα του Πέτρου, μιλάω και ως πατέρας που μεγάλωσε τρία παιδιά, ηλικιών σήμερα: 41, 38 και 29. Προφανώς, μπορείτε να αδιαφορήσετε εντελώς γι’ αυτά που λέω ή να τα σκεφτείτε.
Ας αρχίσουμε με το πρώτο ερώτημα που έκανε ο Πέτρος σε ένα post που είχα ανεβάσει και την απάντηση που είχα δώσει τότε για να μπούμε στο πνεύμα:
«Θα ήθελα (Παραμυθά) να σου πω σχετικά με τον ανταγωνισμό, σαν «βάση του πολιτισμού μας». (…) Κατάλαβα ότι διαχωρίζουμε τον ανταγωνισμό σε ευγενή και μη, ίσως εντελώς αυθαίρετα. Μιλάμε π.χ. για «ευγενή άμιλλα» και αθλητισμό, που εκθειάζονται από την παιδεία μας σε όλα τα επίπεδα — νομίζω η άμιλλα είναι δημοφιλές θέμα για εκθέσεις στο σχολείο! Πόσο κοντά είναι τελικά ο αθλητισμός και ο πόλεμος; Το ένα θεωρείται ηθικά καλό και το άλλο ηθικά κακό. Και στα δύο προσπαθούμε να νικήσουμε τον αντίπαλο. Είναι τα μέσα που κάνουν τη διαφορά; Ακόμα και έτσι αν είναι, πάλι είναι τα ίδια κίνητρα μέσα στον άνθρωπο που τον ωθούν να κυριαρχήσει σε μια χώρα (γιατί πιστεύει ότι αυτός είναι ανώτερη φυλή και άρα έχει το δικαίωμα) ή να νικήσει τον αντίπαλο σε ένα άθλημα. Ή δεν είναι έτσι;»

Και η απάντησή μου ήταν: «Πέτρο μου, νομίζω ότι είναι έτσι όπως τα λες. Στα νιάτα μας, στη δεκαετία του ’60, είχαμε αναπτύξει μια θεωρία για δίκαιους κι ευγενικούς πολέμους και άδικους κι απάνθρωπους πολέμους, γιατί δεν βλέπαμε ότι όλοι οι πόλεμοι ανεξαιρέτως είναι απάνθρωποι. Από το σχολείο συντηρούνται διάφορα ιδεώδη και τέτοια, γιατί με αυτά κάποιοι μπορούν να χειρίζονται τους ανθρώπους όταν ενηλικιωθούν και να κάνουν τεράστιες περιουσίες βάζοντάς τους να αλληλοσκοτώνονται για να τους πουλάνε κάθε είδους όπλα. Και πίσω τους κρύβονται και πολιτικοί που «κονομάνε» κι αυτοί από εξοπλισμούς σε υποβρύχια, σε πολεμικά αεροπλάνα κ.λπ. Όλα αυτά τα ιδεώδη, κρύβουν και συντηρούν την ισχυρότερη και με τη μεγαλύτερη άνθηση βιομηχανία, τη βιομηχανία των στρατιωτικών εξοπλισμών. Γι΄ αυτό ενώ οι άνθρωποι μιλάνε διαρκώς για ειρήνη, εδώ και αιώνες τώρα δεν έχει υπάρξει καμιά στιγμή στην ανθρωπότητα που να μην γίνεται πουθενά κανένας πόλεμος».

Και πάμε στο δεύτερο ερώτημα που δεν έχω απαντήσει, από ένα επόμενο  post:
«Αλλά πώς είναι δυνατόν να έχουμε ένα σύστημα εκπαίδευσης και έναν πολιτισμό που να μην βασίζεται σε αυτές τις αρχές που ονομάζουμε ευγενείς; Για παράδειγμα, τα παιδιά δεν θα έχουν αθλητισμό και αγωνίσματα; Εκεί δεν θα βγαίνει κάποιος πρώτος και δεν θα καμαρώνει; Δεν θα θέλει το κάθε παιδάκι να νικήσει; Αυτό δεν καταλαβαίνω.
Από την άλλη, σε πολλούς ανθρώπους αυτά τα ιδεώδη νομίζω κάνουν καλό στην ψυχή τους. Μιλάω για παράδειγμα για την αγάπη στην πατρίδα, την ευγενή αγάπη, όχι την τυφλή και σωβινιστική, αλλά αυτή που σε κάνει να ανοίξεις τα σύνορά σου και να αφήσεις κάθε άνθρωπο να έρθει να μετέχει σε αυτή την αγάπη σου. Μπορεί κατά βάθος τα κίνητρά σου να είναι εγωιστικά και διαιρετικά, με έναν καλυμμένο τρόπο, αλλά μπορούν όμως να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο από αυτό που είσαι, έστω μέχρι κάποιο σημείο. Άρα, πώς δεν θα καλλιεργήσουμε αυτά τα ευγενή ιδεώδη στα παιδιά; Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνω και συγνώμη για την πολυλογία. Μου κάνει εντύπωση πώς τόσοι δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί είναι υπέρ του σχολείου του Κρισναμούρτι και δεν βάζουν ένα ερωτηματικό πώς θα γίνει. Κάτι καταλαβαίνουν που εγώ (ο χαζός) δεν το πιάνω. Και δεν το λέω περιπαικτικά. Από την άλλη μπορεί να μου πεις να διαβάσω όλο τον Κρισναμούρτι».
Λοιπόοον… Όταν ήμουν φαντάρος, (1964-1966) μας είχαν μάθει να λέμε ένα εμβατήριο όταν κάναμε παρέλαση που κάποιοι στίχοι είχαν σχέση με τον πόλεμο τότε στην Κορέα, κάτι σαν τον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου είχαν πάει και πολεμήσει και Έλληνες φαντάροι. Οι στίχοι, λοιπόν, έλεγαν:
«Κι οι δικοί μας που ‘χαν πάει στην Κορέα,
πολεμούσαν για  ιδανικά.
Κι είχαν βάψει τους κίτρινους στο αίμα,
δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά».
Χα, χα, χα… Ε; Αυτά είναι ιδανικά, ή «ιδεώδη» ή «ευγενικές αρχές»  όπως τα λέει ο Πέτρος.  Όταν προσθέσει κανείς το «μου», στην Πατρίδα και στην Θρησκεία θα δει την αιτία  όλων των πολέμων:  Η θρησκεία ΜΟΥ, η πατρίδα ΜΟΥ. Προσωπικά, λοιπόν θεωρώ ότι αυτά δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση,  να κάνουν καλύτερο έναν άνθρωπο, μάλλον το αντίθετο.  Επίσης, θεωρώ ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά μία κατάσταση στην οποία ή είσαι μέσα ή δεν είσαι. Αν είναι έτσι, τότε δεν μπορεί να υπάρχουν είδη αγάπης – για την πατρίδα, για τα παιδιά σου, για τη δουλειά σου κ.λπ. –  η αγάπη είναι μία,  κι αυτή η μία – και ίδια για όλα – αγκαλιάζει τα πάντα. Τώρα, όσο για την άμιλλα, θεωρώ ότι αυτή είναι μία ωραιοποιημένη λέξη για τον ανταγωνισμό και είναι αποτέλεσμα της εκπαίδευσης αλλά και της ανατροφής του παιδιού στο σπίτι του. Φυσικά και χαίρεται το παιδί αν νικήσει σε κάποιο παιχνίδι, αλλά δεν παίζει ειδικά γι’ αυτό, παίζει για τη χαρά του παιχνιδιού και μόνο. Κι αυτό κάνει μεγάλη διαφορά. Αλλά αυτή η αθωότητα, χάνεται σιγά σιγά, με τη σύγκριση με την οποία μεγαλώνει το παιδί τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο, μία σύγκριση που του χτίζει μέσα του τον ανταγωνισμό  που θα φέρει αργότερα τη ζήλια και το φθόνο και όλα όσα πάνε μ’ αυτά. Μπορεί, λοιπόν,  κανείς να μεγαλώσει τα παιδιά του χωρίς να τους κάνει καμία σύγκριση, ποτέ και για κανένα  λόγο; Αυτό είναι ένα ερώτημα για όσους έχουν παιδιά, αλλά και για όσους θέλουν να μάθουν για το πόσο έχει σχέση αυτό που είναι σήμερα, με τον τρόπου που τους μεγάλωσαν.  Αυτή, λοιπόν, η έλλειψη σύγκρισης του ενός παιδιού με άλλα, είναι μία από τις βάσεις των Σχολείων που ίδρυσε ο Κρισναμούρτι, αλλά και των άλλων που ιδρύθηκαν  με τα χρόνια σε διάφορα μέρη του κόσμου. Και για το ερώτημα του Πέτρου, «πώς τόσοι δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί είναι υπέρ του σχολείου του Κρισναμούρτι και δεν βάζουν ένα ερωτηματικό πώς θα γίνει» θα τολμήσω να πω ότι θα πρέπει να έχουν καταλάβει κάτι που τους κάνει να μην έχουν ερωτηματικά. Και, συγνώμη, αλλά έχω προσωπική άποψη ότι  αυτό γίνεται μια χαρά, αφού βλέπω πια τα δύο παιδιά μου, που έχουν βγάλει αυτό το Σχολείο,  τι έχουν πάρει από ‘κει και πώς πατάνε στα πόδια τους: η μία που είναι πια στα 38 της και ο άλλος στα 29 του.

Και πάμε στο τελευταίο ερώτημα που δεν έχω απαντήσει, που έγινε στο πρωτοχρονιάτικο post:
«Παραμυθά, διαβάζοντας το post, δεν μπορώ παρά να κάνω μια ακόμα ερώτηση με την ελπίδα ότι θα με υπομένεις. Αναφέρεσαι στην αγάπη μεταξύ των παιδιών και των ζώων μέσα στις ευχές για Καλή Χρονιά. Όμως, οι γιορτές είναι γνωστές για τη γαλοπούλα και τα άλλα δίποδα και τετράποδα που στολίζουν το γιορτινό τραπέζι και ευχαριστούν τον ουρανίσκο και την κοιλιά. Και τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά αυτή την «παράδοση», κάτι που μας φέρνει ξανά στο θέμα της παιδείας. Πώς συνδυάζεται λοιπόν αγάπη στα ζώα και παραδοσιακό τραπέζι τις γιορτές;»
Συγνώμη, αλλά εδώ θα απαντήσω με… ερωτήσεις. Πάμε από το τέλος προς την αρχή:
Ποιος είπε ότι συνδυάζεται η αγάπη για τα ζώα με τα παραδοσιακά τραπέζια στις γιορτές, όπως  οι γαλοπούλες τα Χριστούγεννα και τα αρνάκια το Πάσχα; Συνδυάζεται η αγάπη με την ευχαρίστηση του ουρανίσκου και της κοιλιάς; Συνδυάζεται η αγάπη με το να σκοτώνεις οποιοδήποτε ζωντανό πλάσμα, για οποιοδήποτε λόγο;  Έχει σχέση η αγάπη με τον απελπισμένο που αυτοκτονεί ή δολοφονεί; Έχει σχέση η αγάπη με απελπισία, ιδιοκτησία, αποκλειστικότητα, ανασφάλεια και φόβο, που οδηγεί σ’ αυτά τα δύο;
Δοκιμάστε να μην απαντήσετε αμέσως, με τις παραδοσιακά «σωστές» απαντήσεις, και αν θέλετε αναρωτηθείτε πρώτα μήπως υπάρχει και κανένας άλλος τρόπος να βλέπει κανείς τα πράγματα, εκτός από τον παραδοσιακό;
Και μια κι αναφερθήκαμε στον Κρισναμούρτι, ας δούμε και ένα πεντάλεπτο απόσπασμα  από μια συνέντευξη που του είχαν πάρει για τη Γαλλική Τηλεόραση και λέγονται κάποια πράγματα για την παράδοση.  ( Όποιος  ενδιαφέρεται να δει όλο το βίντεο που είναι 51′ μπορεί να πάει  ΕΔΩ . )

Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.

Διάλειμμα με… Hang

Για τρίτη φορά  στα έξη χρόνια που υπάρχει το blog, θα κάνω «διάλειμμα» σήμερα. Και μια και το προηγούμενο post ήταν για ένα μουσικό, το διάλειμμα σήμερα έχει σχέση με τη μουσική, και με ένα -όχι πολύ γνωστό- μουσικό όργανο με απίστευτο ήχο, το Hang Drum.  Πληροφορίες γι’ αυτό το όργανο αν δεν το ξέρετε, μπορείτε να βρείτε στο link που έβαλα και μετά να το δείτε στα δύο βίντεο. Στο πρώτο βίντεο που κρατάει δύο λεπτά, παίζει κάποιος τρία hang drum μαζί!  Αν σας κινήσει την περιέργεια κι έχετε καιρό, δείτε και το δεύτερο βίντεο που κρατάει 30 λεπτά και κάποιος παίζει, με εξαιρετική δεξιοτεχνία, διάφορα κομμάτια. Στο ίντερνετ υπάρχουν πολλά βίντεο κάθε είδους, με μουσικούς που παίζουν hang drum  σε αίθουσες συναυλιών αλλά και στο δρόμο.
Καλό βράδυ.
Π 


Για τον Γιώργο…


Στη φωτογραφία βλέπετε το φίλο μου τον Γιώργο, τον Γιώργο τον Παπαδάκη τον μουσικοσυνθέτη, που έφυγε από τη ζωή τη Κυριακή το πρωί και κηδεύεται σήμερα, Τρίτη. Βιογραφικά του, αν θέλετε, μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ. Εγώ θα ήθελα να πω ότι ο Γιώργος υπήρξε αυτό που λέμε, «κολλητός» μου στα νιάτα μας και σε δύσκολους καιρούς, όλη την περίοδο της Δικτατορίας, αλλά και συνεργάτης μου στο Ραδιόφωνο και στην Τηλεόραση μετά. Όπως θα ξέρετε οι μεγαλύτεροι, στη ζωή μας κάνουμε κάποιες αληθινές φιλικές σχέσεις με ανθρώπους, που μπορεί σε κάποια στιγμή οι δρόμοι μας να χωρίζουν, αλλά μένουν για πάντα αισθήματα και οικειότητα, όπως με τους κοντινούς συγγενείς μας,  που αν και τους βλέπουμε πότε πότε, είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα ανάμεσά μας. Έτσι ο Γιώργος είναι ο ένας από τους τρεις κολλητούς μιας παρέας στη Δικτατορία – ο τρίτος ήταν ο ηθοποιός (και μπατζανάκης μου τότε) Γιώργος Σαμπάνης που κι αυτός έχει φύγει πριν αρκετά χρόνια από τη ζωή. Οι τρεις μας, είχαμε… ιδρύσει  την PRITS FILMS. Χα, χα, χα… Ο Παπαδάκης τότε δούλευε στο Φωτογραφείο του γαμπρού του στην Πλατεία Κολιάτσου και είχε φτηνή πρόσβαση σε films 8 χιλ. και μία φοβερή κάμερα, που μ΄ αυτή την καταβρίσκαμε γυρίζοντας, διάφορες ταινίες. Μία από αυτές, ως δείγμα της… πλακατζίδικης δουλειάς της  PRITS FILMS,την έχω ανεβάσει τον Οκτώβριο του 2011 ΕΔΩ.
Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το post με ένα εξαιρετικό δείγμα της δουλειάς του Γιώργου ως μουσικοσυνθέτη, από τη μουσική που είχε γράψει για τη ΦΟΝΙΣΣΑ , μια παραγωγή που είχα κάνει για την ΕΡΤ εγώ, με βάση το μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη. Και γι’ αυτή τη δουλειά που είχαμε κάνει με τον Γιώργο έχω ανεβάσει τον Σεπτέμβριο του 2010, ένα post ΕΔΩ. Και κλείνοντας, επειδή τελευταία με ρωτάτε για τις κασέτες μετα παραμύθια, να σας πω κάτι που, κυρίως όσοι είστε «Παραμυθομεγαλωμένοι» το έχετε ακούσει: Η μουσική, όλων αυτών των παραμυθιών που είχα ηχογραφήσει , και στις 6 κασέτες που συνόδευαν τα βιβλία «Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ» ήταν του Γιώργου και υπάρχουν εδώ στην κατηγορία, «Παραμύθια με ήχο».
Σας φιλώ
Νίκος 

Η «φιλαναγνωσία», το ΕΚΕΒΙ, ο κύριος Τζαβάρας και «εγώ»

Ναι, ξέρω, ο τίτλος είναι τύπου, «τρία πουλάκια κάθονται…», για την ακρίβεια τέσσερα τώρα που ξαναμέτρησα τις λέξεις. Να ζητήσω κατ’ αρχήν συγνώμη από τον Πέτρο που για άλλη μια φορά δεν θα ανεβάσω αυτά που του είχα υποσχεθεί, αλλά μόλις πριν λίγο διάβασα κάτι που με στενοχώρησε πολύ, και έχει σχέση με το πρόγραμμα  Φιλαναγνωσίας, το Εθνικό Κέντρου Βιβλίου, τον κύριο Κώστα Τζαβάρα  ως Υφυπουργό Πολιτισμού και εμένα, ως  «ΠΑΡΑΜΥΘΑ».  Η… «σχέση» μας με τον κύριο Τζαβάρα, άρχισε όταν κάποτε σε μία εκπομπή του  «Ράδιο Αρβύλα»,  του ΑΝΤ1 ,  αναφέρθηκαν στον Βουλευτή, τότε, κύριο Τζαβάρα, δείχνοντας πλάνα του από τη Βουλή και λέγοντας, «αυτός που μοιάζει με τον Παραμυθά».  Ναι, ομολογώ ότι ο κύριος Τζαβάρας, μοιάζει -όχι ακριβώς με μένα, γιατί έχω μαύρα μαλλιά- αλλά κυρίως με τον «Παραμυθά». Κοιτάξτε εδω ένα σκίτσο του Παραμυθά από ένα βιβλίο μου και μία φωτογραφία του κυρίου Τζαβάρα.

Ε; Τι λέτε; Μάλλον δίκιο είχαν τα παιδιά του «Ράδιο Αρβύλα».  Πάμε τώρα να δείτε πώς «δένει η σούπα» αυτών των δύο με το ΕΚΕΒΙ και τη Φιλαναγνωσία. Προτίμησα να αρχίσω αυτό το -δυσάρεστης και σοβαρής αιτίας- post, χιουμοριστικά, γιατί έχω βαρεθεί τον τελευταίο καιρό να ακούω διάφορες βαρύγδουπες δηλώσεις και βρισίδια για όσα γίνονται στον τόπο μας. Λοιπόν: Κατ΄ αρχήν, όσοι δεν έχετε ακούσει για το Ε.ΚΕ.ΒΙ, κάντε κλικ ΕΔΩ, κι αν δεν ξέρετε για τη «φιλαναγνωσία», κοιτάξτε ΕΔΩ.  Η «Φιλαναγνωσία»  είναι ένα πρόγραμμα για παιδιά Δημοτικού και Λέσχες Ανάγνωσης Σχολείων για τα περίπου 950 Δημοτικά Σχολεία της χώρας, με οικονομική ενίσχυση από το ΕΣΠΑ.   Πέρσι πήγα σε 15 Σχολεία για να μιλήσω για τα βιβλία μου και τη δουλειά του συγγραφέα και φέτος πήγα ήδη στο πρώτο, το 4ο Δημοτικό Αγίου Νικολάου Κρήτης, που σας μίλησα γι’ αυτό σε τρία προηγούμενα posts,  και ήδη έχουν προγραμματιστεί έχει γίνει προγραμματισμός για άλλα οχτώ Σχολεία.  Αυτό το πρόγραμμα είναι κάτι που το θεωρώ εξαιρετικά σοβαρό για τα παιδιά και τη σχέση τους με το βιβλίο, σε μια εποχή κυριαρχίας της τηλεόρασης και του internet . Γι αυτό και σοκαρίστηκα όταν σήμερα διάβασα  ότι ο Υφυπουργός Πολιτισμού κ. Τζαβάρας, κλείνει το Ε.ΚΕ.ΒΙ στο TVXS   εδώ: http://tvxs.gr/news/biblio/loyketo-sto-ekebi-me-apofasi-tzabara 
Δεν θέλω να κάνω κανένα σχόλιο, για πράγματα αυτονόητα. Να πω μόνο ότι αν είχε χάσει το δρόμο του το Ε.ΚΕ.ΒΙ, ίσως είναι πιο σωστό να το κάνουν να τον ξαναβρεί και όχι να το κλείσουν. Επίσης, να πω ότι προσωπικά δεν είχα έρθει σε επαφή με κανέναν από το Ε.ΚΕ.ΒΙ. σε ανώτερα κλιμάκια, αλλά μόνον με τις έξι – επτά κυρίες που ασχολούνται με τα Οργανωτικο-οικονομικά αυτών των εκδηλώσεων και πρέπει να πω ότι δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοια ευγενική και αποτελεσματική αντιμετώπιση από προσωπικό υπηρεσίας που ανήκει στο Δημόσιο. Και σε περίπτωση που -όπως λέει η είδηση- τη δουλειά του Ε.ΚΕ.ΒΙ. την αναλάβει το Υπουργείο, τουλάχιστον να συνεχίσουν να την κάνουν αυτές οι κυρίες και εκεί.
Δεν θέλω να κάνω κανένα άλλο σχόλιο, θα ήθελα μόνο: ως πατέρας που μεγάλωσε τρία παιδιά και έχει δύο εγγόνια και ως άνθρωπος που ασχολείται εδώ και 35 χρόνια με το γράψιμο παιδικών βιβλίων και την παραγωγή ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών για παιδιά, με όλο το σεβασμό, να πω στον κύριο Τζαβάρα να αναθεωρήσει την απόφασή του και να ευχηθώ, μια και «μοιάζει» του «Παραμυθά»,  να δείξει το ίδιο ενδιαφέρον μ΄ αυτόν για τα παιδιά  και να μην κλείσει το Ε.ΚΕ.ΒΙ. αλλά να το φτιάξει.
Καλή εβδομάδα
Π. 

 

 

 

Η τούρτα της Άιναφετς

Και πάνω που είχα έτοιμο το post με τις απαντήσεις μου στα ερωτήματα του Πέτρου, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι για ακόμα  μια φορά θα αναβάλλω ένα post, όχι γιατί είχα κάποια άλλη ιδέα, αλλά γιατί σήμερα, 12 του μήνα,  είναι τα γενέθλια της Άιναφετς, όπως ίσως θα είδατε στο blog της, οπότε αντί να αφήσω κάποιο σχόλιο εκεί, είπα να ανεβάσω εδώ ένα post από το μεσημεριανό οικογενειακό τραπέζι που έγινε στους γονείς της, με παιδιά και εγγόνια, για τα γενέθλιά της. Έχει πλάκα γιατί χθες που πήγα να αγοράσω κεράκι/ερωτηματικό για την τούρτα, ανακάλυψα ένα νέο είδος κεριών, που συμπτωματικά, χωρίς να το ξέρω είναι και μία από τις φωτογραφίες που ανέβασε στο δικό της post! Πολύ καλή ιδέα για κεριά τούρτας γενεθλίων, γιατί έτσι ούτε αριθμοί, ούτε ερωτηματικά στην τούρτα. Χρόνια πολλά, λοιπόν, και να τα εκατοστήσει για να ζει  να με θυμάται, γιατί… ε, είμαι και μεγαλύτερος. Αν σας κάνει κέφι, δείτε το βιντεάκι που ετοίμασα, όπου το κλασσικό τραγουδάκι των γενεθλίων είναι, βέβαια, γαλλικής κουλτούρας.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.