“Η αγάπη ζει στο τώρα”

Ναι ξέρω, ο τίτλος του σημερινού μπλογκοπεριοδικού, που έχει μόνο δύο θέματα, μοιάζει… “Κρισναμούρτικος”, αλλά δεν είναι… χα, χα, χα… Ο τίτλος είναι μία φράση του Λέο Μπουσκάλια, κάποιου που μέχρι προχθές δεν είχα ιδέα γι΄αυτόν και τη δουλειά του. Ο Λέο Μπουσκάλια , λοιπόν,  που γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1924 και πέθανε στα 74, στις 12 Ιουνίου του 1998, ήταν επίκουρος Καθηγητής της Κοινωνικής Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, συγγραφέας και Ομιλητής. Ήταν Ιταλικής καταγωγής, αλλά γέννημα και θρέμμα της Καλιφόρνιας, αφού γεννήθηκε στο Λος Άντζελες. Στην Αμερική τον ονόμαζαν και, “Doctor Love”.  Αν θέλετε να μάθετε γι’ αυτόν, στο ίντερνετ έχει πάρα πολλά βίντεο και πληροφορίες για τη δουλειά του και τη ζωή του. Μέσα από τα μαθήματά του και τα βιβλία του, ο Μπουσκάλα, φαίνεται ότι ανέπτυξε ένα ειδικό σεμινάριο πάνω στην αγάπη και  στην αλλαγή της καθημερινής συμπεριφοράς μέσα απ’ αυτήν. Όπως έλεγε,  «η αγάπη  δεν είναι δρόμος, είναι συμμετοχή και μοιρασιά. Το να ζεις με έχοντας φιλοσοφία σου την αγάπη είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής». Ψάχνοντας, λοιπόν, να βρω κάποιο μικρό βίντεο με απόσπασμα από μια ομιλία του Κρισναμούρτι για την αγάπη, ενώ δεν βρήκα να υπάρχει κάτι τέτοιο, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο του Λέο Μπουσκάλα όπου λέει, σχεδόν, αυτό που λέει κι ο Κρισναμούρτι στο μικρό απόσπασμα που είχα ξεχωρίσει για να ανεβάσω εδώ. Στο βίντεο ο Μπουσκάλα διαβάζει πρώτα το ποίημα που είχε γράψει μια φοιτήτριά του στο Πανεπιστήμιο, για το αγόρι της που είχε πάει φαντάρος στο Βιετνάμ και σκοτώθηκε και κλείνει με τη δική του φράση που έκανα τίτλο εδώ. Έτσι σήμερα, αρχίζοντας ανάποδα από ό,τι συνήθως, σας έχω πρώτα το βίντεο του Λέο Μπουσκάλα, που κρατάει ενάμιση λεπτό και μετά το κείμενο του Κρισναμούρτι. Απλώς να παρατηρήσω ότι εκεί που στους υπότιτλους  λέει, “δηκτικό”, η σωστή μετάφραση είναι, “ενδεικτικό”.

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι από μία ομιλία του.
Είναι η αγάπη παρελθόν ή μέλλον; Ζούμε είτε στο παρελθόν – σε αναμνήσεις, σε όλα όσα έγιναν στο παρελθόν – ή στο μέλλον: «Αύριο που θα βρεθούμε θα είναι υπέροχα, όλα θα φτιάξουν» ή «αυτό που έγινε παλιά ήταν πολύ άτυχο» ή «πόσο ευτυχισμένα ένοιωθα παλιά κι ελπίζω αυτή την ευτυχία  να την ξανανιώσω και αύριο». Είμαστε, λοιπόν, πάντα παγιδευμένοι στον ψυχολογικό χρόνο είτε σαν μνήμη είτε σαν ελπίδα για το μέλλον, και δεν ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις ολοκληρωτικά στο τώρα — γιατί η ζωή είναι τώρα, ούτε μπροστά ούτε πίσω. Αν παρατηρήσετε τον εαυτό σας, εάν έχετε επίγνωση του εαυτού σας, θα δείτε ότι αυτό συμβαίνει όλη την ώρα μέσα μας: βρισκόμαστε είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον. Αυτό φέρνει βάσανα.  Πρέπει, λοιπόν, ο νους να ερευνήσει, να εξετάσει και να βρει εάν υπάρχει μία άχρονη κατάσταση που λέγεται, “τώρα”.
Έτσι, λοιπόν: είναι η αγάπη μνήμη; Είναι η αγάπη παρελθόν ή μέλλον — «θα σ’ αγαπήσω» ή «σ’ αγάπησα»;  Και ακόμα:  ξέρω, κατανοώ, νοιώθω άμεσα και βαθιά, έχω επίγνωση, τι είναι αγάπη;

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Δύο βιβλία μαζί!

Σήμερα, ο λόγος που δεν θα βάλω το post που είχα ετοιμάσει, έχει σχέση με μία έκπληξη για μένα και μετη συγκίνηση που μου προκάλεσε αυτή η έκπληξη. Είναι η ταυτόχρονη έκδοση δύο βιβλίων μου -ένα δικό μου και ένα με μετάφραση δική μου- από τις  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Και τα δύο έχουν κάτι το μοναδικό για μένα, προσωπικά. Το πρώτο είναι, “Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα”  που βγήκε σε e-book, και είναι το πρώτο και μοναδικό -και μάλλον το τελευταίο- βιβλίο μου με ποιήματα.

Είναι ποιήματα γραμμένα σε μία μοναδικά δύσκολη φάση της ζωής μου που -τον ίδιο καιρό- μετέφραζα το προσωπικό ημερολόγιο του Κρισναμούρτι, κι έτσι έγινε και το βιβλίο είναι συνδυασμός των δύο. Επίσης είναι το πρώτο και μοναδικό βιβλίο μου που βγαίνει απ’ ευθείας σε e-book και τέλος είναι και το μοναδικό βιβλίο μου που έχει ζωγραφιές της κόρης μου.  Κάποια από τα κείμενά του βιβλίου τα έχω ανεβάσει εδώ στην κατηγορία  ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. Ένα αντίτυπο e-book κάνει μόνο 2,90 ευρώ. Τρέξτε να προλάβετε. Χα, χα, χα…Έχω βάλει link στον τίτλο του πιο πάνω.

Το δεύτερο βιβλίο με μεταφραση δική μου είναι  “Η Χαρά της Ελευθερίας”  του Κρισναμούρτι. Αυτό είναι μοναδικό για μένα, επειδή είναι το πρώτο βιβλίο του Κρισναμούρτι που διάβασα ποτέ μου, το 1984,  και είναι αυτό που μ’ έκανε να πάρω στροφή στη ζωή μου. Επίσης, είναι το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε ποτέ στα ελληνικά, πριν 45 χρόνια περίπου, με τίτλο, “Ελευθερία, η αρχή και το τέλος”, και είναι το πρώτο βιβλίο του Κρισναμούρτι, από μία σειρά άλλων οχτώ, που έχουν μεταφραστεί παλιά, και οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ , αποφάσισαν να τα ξαναμεταφράσω εγώ σήμερα.

Και να κλείσω με ένα απόσπασμα που υπάρχει στο οπισθόφυλλο αυτού του βιβλίου.
Καλό ξημέρωμα.
Π.

Όταν, όμως,  δυο άνθρωποι συζητάνε και δεν υπάρχει τοίχος ανάμεσα στον ένα και στον άλλο, τότε  κατανοεί ο ένας τον άλλον.  Αν είμαι ανοιχτός στον άλλον, τον καταλαβαίνω άμεσα — και το να είναι κανείς ανοιχτός δεν είναι ζήτημα χρόνου. Μπορεί ο χρόνος να με κάνει να είμαι ανοιχτός; Θα με κάνει ανοιχτό απέναντι στον άλλον κάποια  προετοιμασία, μία μέθοδος, κάποια πειθαρχία; Όχι. Εκείνο που θα με κάνει ανοιχτό απέναντί στον άλλον είναι η πρόθεσή μου να κατανοήσω. Θέλω να είμαι ανοιχτός γιατί δεν έχω τίποτα να κρύψω, γιατί δεν φοβάμαι· οπότε είμαι ανοιχτός και υπάρχει άμεση επικοινωνία, υπάρχει αλήθεια. Για να δεχτώ την αλήθεια, για να γνωρίσω την ομορφιά της, για να γνωρίσω τη χαρά τής αλήθειας, πρέπει να υπάρχει άμεση αντίληψη που να μην τη σκιάζουν θεωρίες, φόβοι και έτοιμες απαντήσεις.

 

30 χρόνια

Πέρσι τέτοια μέρα, 4 Δεκεμβρίου, είχα ανεβάσει ένα post για τη σημερινή επέτειο του γάμου μας με την κυρία μου, τη γνωστή -από τις ιστορίες του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ” και το blog της – μάγισσα Άιναφετς. Σ΄ εκείνο το post  είχα κάνει διάφορους υπολογισμούς για το πόσα χρόνια είναι τελικά, από την πρώτη συνάντηση, από τη δεύτερη, από το γάμο… Χα, χα, χα… Το έκανα πολύπλοκο το πράγμα. Αλλά αυτή τη φορά είδα ότι είναι πολύ απλό: μπορεί να παντρευτήκαμε 4 Δεκεμβρίου του 1983, αλλά η σχέση αρχίζει κανονικά στις αρχές Δεκεμβρίου του 1982 στην έκθεση ζωγραφικής που είχε πάρει μέρος, όπως περιγράφεται και στο επεισόδιο 25 του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ”.  Βέβαια, εξακολουθούμε να διαφωνούμε όπως θα δείτε στο δικό της επετειακό post, γιατί έχουμε διαφορετική άποψη του ποια είναι αρχή: η αρχή της σχέσης ή ημερομηνία του γάμου; Εγώ θεωρώ το πρώτο, αλλά δε βαριέσαι, τι 29  τι 30;  Το θέμα είναι να μην είσαι παντρεμένος.(Τι λέω γιορτιάτικα!  Χα, χα, χα…)  Τώρα: η αλήθεια είναι ότι δεν είχα στο νου μου φέτος να ανεβάσω ειδικό post για την επέτειο, μια και στο περσινό τα έχω πει όλα και όσα νομίζω για το γάμο γενικά, αλλά και για μας ειδικά και λοιπά. Πριν μερικές μέρες, όμως, ψάχνοντας στο YOYTUBE για ένα μικρό βίντεο του Κρισναμούρτι, που το ανέβασα σε παλιότερο post, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι του Παπακωνσταντίνου, το “Μη με αλλάξεις”. Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ και μου έκανε εντύπωση, γιατί νομίζω ότι λέει, έμμεσα κάτι που λέει ο Κρισναμούρτι σε ένα γράμμα σε μια φίλη του. Σκέφτηκα να το ανεβάσω και το έκανα, αλλά επειδή  η εκτέλεσή τελικά μου φάνηκε υπερβολικά θεατρική και δραματική, το κατέβασα. Έτσι θα κλείσω αυτή τη μικρή αναφορά στην επέτειό μας  με τη φράση του Κρισναμούρτι από το γράμμα στη φίλη του.
Χρόνια πολλά και στα… δικά σας.
Σας φιλώ πολύ
Ν.Π.

“Χρειάζεται μεγάλη νοημοσύνη σ΄ έναν άντρα και σε μια γυναίκα για να ξεχάσουν τους εαυτούς τους και να ζήσουν μαζί, χωρίς να παραδοθεί ο ένας στον άλλον, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλον. Οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή”.