Καλή χρονιά

Μπορείτε να δείτε όλο το post , ακούγοντας τα κάλαντα. Ένα  post που το αρχίζω με κάλαντα της Πρωτοχρονιάς, ειπωμένα από παιδικές φωνές επειδή θέλησα φέτος, το τελευταίο post της χρονιάς που φεύγει, αλλά και το πρώτο της χρονιάς που έρχεται να δίνει την αίσθηση της αθωότητας της παιδικής αγάπης. Μιας αγάπης που βγαίνει μόνο από ανοιχτές καρδιές που δεν νοιώθουν φόβο και δεν νοιάζονται για ανταπόκριση, γι’ αυτό κα μπορούν να τη χαρούν. Μιας αγάπης που είχα την μεγάλη τύχη στη ζωή μου, να την έχω δεχτεί σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο. Αυτή η αγάπη είναι που από μικρό παιδί – επειδή έπαιζα στο παιδικό θέατρο από οχτώ χρονών – με γέμιζε με μια εξαιρετική ενέργεια που από πάντα την ένοιωθα, αλλά πρώτη φορά την είδα τόσο καθαρά, στην επίσκεψή μου στο Δ΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Νικολάου Κρήτης, όπου βρέθηκα για μιάμιση ώρα με 300 παιδιά, σε μια ζόρικη περίοδο της ζωής μου, ζόρικη και ψυχολογικά και σωματικά, ένα «πακέτο» που … «εκφράστηκε»  με την πάρεση που έχω εδώ και δυο μήνες πια, κι έχει κάνει το πρόσωπό μου σαν «στραβοχυμένο λουκουμά», όπως είπα στα παιδιά στην Κρήτη, και τότε το γεμάτο αγάπη, αθώο γέλιο τους, μ΄ έκανε να χαρώ που είχα πάρεση (!!) και που τα έκανα να γελάσουν μ’ αυτήν. Όπως και τα δύο εγγονάκια μου, που ξεκαρδίστηκαν όταν τους είπα ότι το στόμα μου και το μάτι μου στράβωσαν από την πιπίλα που κάνω πριν κοιμηθώ. Χα, χα, χα, έπεσε ενθουσιασμός που ο παππούς κάνει πιπίλα, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία που μας έβγαλα μόνος μου με το κινητό και όπου ο Αλέξανδρος, προσπαθεί να… στραβώσει τη μύτη του. Χα, χα, χα…

Και θα κλείσω αυτό το μπλογκοπεριοδικό, με τρεις φωτογραφίες, που δείχνουν αυτή την ποιότητα αγάπης, που όπως θα ξέρετε μπορεί να τη συναντήσει κανείς και σε άλλα πλάσματα, εκτός από τους ανθρώπους. Να, εδώ τη βλέπετε ανάμεσα σε δύο παπαγαλάκια.

Επίσης, αληθινή αγάπη μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα. Να εδώ, βλέπουμε ένα αγοράκι κι ένα σκίουρο.

Και μια τρίτη και τελευταία φωτογραφία με ένα αγοράκι και μία πολική αρκούδα που κοιμούνται αγκαλιά!

Πριν κλείσω, να σας πω ότι τα παραμύθια που πήρα για το προηγούμενο post θα τα ανεβάσω σύντομα.
Σας εύχομαι με την καρδιά μου, «καλή χρονιά».
Σας φιλώ πολύ
Νίκος 

 

Γράψε την ιστορία

Από χθες έχω έτοιμο το post που θα είναι τελευταίο αυτής της χρονιάς, αλλά και πρώτο της επόμενης, για να το ανεβάσω το βράδυ της Κυριακής προς Δευτέρα.  Αλλά σκέφτηκα ότι συνήθως ανεβάζω post και τις Παρασκευές και μετά μου άρεσε η ιδέα – έτσι, κάπως συμβολικά – ότι  αν γράψω άλλο ένα αυτό το μήνα θα γίνουν δώδεκα τα posts του και το επόμενο, πρώτο του καινούργιου χρόνου, του 2013, θα είναι το 13ο  αυτού του μήνα. Χα, χα, χα… Ναι, κάπως περίπλοκος συλλογισμός, αλλά να που έπεσα και πάνω σε ένα εξαιρετικό βίντεο στο internet, που  έχει μόνο μουσική κι όχι λόγια κι έτσι αποφάσισα να  το ανεβάσω εδώ με αυτό το post, για να … παίξουμε και λίγο τους συγγραφείς. Ίσως οι παλιότεροι να θυμάστε, ότι για ένα χρόνο, μετά το τέλος της εκπομπής του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» και πριν τη «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ» (Σεπτέμβριος 1982 με Σεπτέμβριο 1983), είχα κάνει μία εκπομπή που λεγόταν, «ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ». Σ΄ αυτήν, γυρίζαμε μικρές βουβές ταινίες, μόνο με μουσική και ζητούσα από τα παιδιά να γράψουν και να στείλουν μια ιστορία που να ταιριάζει με την εικόνα. Την καλύτερη ιστορία, την διάβαζα εγώ και την ακούγαμε βλέποντας πάλι την εικόνα. Κάποιες από αυτές τις ταινίες σας τις έχω ανεβάσει  εδώ και θα ανεβάσω κι άλλες. Σήμερα, όμως, βλέποντας αυτό το βίντεο χωρίς λόγια που έπεσα πάνω του τυχαία, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ και να σας ζητήσω, όσοι θέλετε, να γράψετε μια ιστορία και να μου τη στείλετε. Στείλτε την στο e-mail μου:  np@paramithas.gr  και θα τις ανεβάσω όλες εδώ -εκτός αν είναι καμια «ακατάληλη για ανηλίκους» – με το όνομά σας. Ιστορίες μπορούν να στείλουν όλες και όλοι από 7 χρονών έως 107. Για να δούμε. Είμαι περίεργος αν θα έρθει καμία.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Κουράγιο, τελειώνει.

Άντε, τέσσερις και μία μείνανε, όπως λέγαμε στο στρατό για να κάνουμε να μοιάζουν λιγότερες οι μέρες που απόμεναν μέχρι να απολυθούμε. Τελειώνει το γ…..ένο το 2012. Όσοι, όλο και κάτι πάθατε αυτή τη χρονιά, το πιάσατε το … υπονοούμενο, υποθέτω. Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω ενδιάμεσο ποστ Τετάρτης, όπως συνήθως, κι έχω σχεδόν έτοιμο το Πρωτοχρονιάτικο μπλογκοπεριοδικό, αλλά έπεσα τυχαία πάνω σε ένα εξαιρετικό κινούμενο σχέδιο στο intenret, με ένα ακατάστατο δωμάτιο που μου έδωσε την αίσθηση του μπάχαλου που έγινε, σε διάφορα επίπεδα, σε όλο τον κόσμο – από οικονομικά προβλήματα μέχρι πόλεμους – και που, όπως στο τέλος του κινούμενου, θα πρέπει να μπει τάξη στο 2013.
Υπομονή
Σας φιλώ
Π. 

Από την Πόλη έρχομαι…

Ναι, καλά το υποψιαστήκατε, στο σημερινό post υπάρχει κάποια γεύση… τούρκικου σήριαλ και διάλεξα αυτόν τον τίτλο για να δώσω μία «άλλ΄  αντ΄ άλλων» αίσθηση. Όπως ξέρετε το, από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα, είναι, ίσως, η χαρακτηριστικότερη πρόταση, για την περιγραφή της ασυναρτησίας. Βέβαια, δεν φαίνεται να έχει απολύτως καμία σχέση, με αυτό που νομίζουμε γιατί, σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: «Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν΄έλα» που σημαίνει:  Έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή. Σύμφωνα, πάντοτε, με την ίδια άποψη, η φράση αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη, πλέον, Κωνσταντινούπολη, το 1204 στην Α’  Άλωση, και καθόριζαν ως σημείο συνάντησής τους, την κορυφή κάποιου λόφου.  Εδώ, όμως, τη χρησιμοποιώ για να δώσω την ασυναρτησία, που την κάνει ακόμα  πιο έντονη  και η νεότερη προσθήκη, για όσους δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποια σχέση μπορεί να έχει η «Πόλη» με την κανέλα, που είναι: «και βγάζω το καπέλο μου να μην βραχεί η ομπρέλα»!  Χα, χα, χα… Λοιπόν, τέρμα η εισαγωγή και αρχίζω με την αποθέωση της… ασυναρτησίας, που είναι αυτό  ΤΟ videoclip που θα δείτε! Το γνωστό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι, «Jingle Bells», σε τούρκικη εκδοχή!!!

Και το επόμενο και τελευταίο θέμα του σημερινού εορταστικού μπλογκοπεριοδικού, είναι ένα απόσπασμα από την περσινή Χριστουγεννιάτικη εκπομπή της σειράς, «Το Ίδρυμα», που έκανε ο Κωνσταντίνος για το ΣΚΑΪ.  Είναι μια ξεκαρδιστική παραλλαγή της «Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας» του Κάρολου Ντίκενς και που αφηγητής είναι … ο «κύριος Νίκος», δηλαδή εγώ!  Χα, χα, χα… Ε, τι να κάνω, μου το ζήτησε τότε το παιδάκι μου, να πω, όχι; Όπως στην ιστορία του Ντίκενς, έτσι κι εδώ τον ήρωα τον επισκέπτονται δύο πνεύματα των Χρισρτουγέννων, που -για να βάλει μυαλό- του δείχνουν αποσπάσματα από τη ζωή του που έχουν σχέση με τη γενναιοδωρία του που εξαιτίας της τον εκμεταλλεύονται  όλοι. Αλλά ο Λευτέρης, ο ήρωας της ταινίας, γενναιόδωρος γεννήθηκε και γενναιόδωρος θα πεθάνει. Εκείνο που μου άρεσε πολύ σε αυτό το επεισόδιο, λοιπόν, είναι ότι τελειώνει με έναν εφιάλτη του ήρωα, όπου βλέπει  στον ύπνο του ότι παίρνει μέρος σε Τούρκικο σήριαλ! Αυτό ακριβώς το κομμάτι διάλεξα να σας ανεβάσω εδώ, μαζί με την εισαγωγή και τον επίλογο της εκπομπής.
Σας φιλώ πολύ.
Π.


 

 

«Η Αγάπη Πάντα Νικά»

Ναι, ξέρω, ο τίτλος  του post, προετοιμάζει για κάτι φιλοσοφικό τύπου Κρισναμούρτι, αλλά απλώς είναι κάτι που έχει σχέση με παιδιά. Από μια άποψη το ίδιο είναι. Κάποτε με είχαν ρωτήσει πώς είναι δυνατόν στο ίδιο blog να συνδυάζονται τα παιδιά με κείμενα του Κρισναμούρτι. Απάντησα, ότι και τα δύο έχουν την ίδια αθωότητα καρδιάς. Σήμερα, λοιπόν, το post –  κατηγορίας μπλογκοπεριοδικού, είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος  από την επίσκεψή μου στο Δ΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Νικολάου στην Κρήτη, όπου θα δείτε και γιατί αυτός ο τίτλος σήμερα. Το ένα θέμα είναι η παρουσίαση του θεατρικοποιημένου Παραμυθιού που σας έλεγα στο προηγούμενο post ότι είχε ετοιμάσει  μία από τις Δασκάλες του Σχολείου, όπου εγώ έκανα τον «Παραμυθά» και το ευχαριστήθηκα και το άλλο είναι ένα τραγούδι  που μου άφησαν link στο προηγούμενο post  και μιλάει για τον Δία, που όπως σας είπα, σ’ αυτή την επίσκεψή  μου στην Κρήτη έμαθα ότι είναι Κρητικός!
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Δείτε πρώτα το βίντεο από το Σχολείο και μετά το τραγούδι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Πρώτα το βίντεο από το Σχολείο.

Και τώρα το τραγούδι για τον Δία

Ο Δίας ήταν Κρητικός!!!

Κουφό!!!  Έχω πάει, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Δραματική Σχολή όπου έχω διαβάσει όλες τις Αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες, κι έπρεπε να φτάσω στα 70 μου, για να μάθω, ότι ο Δίας γεννήθηκε στην Κρήτη! Δηλαδή συμπατριώτης μου, αφού ο προ-προπάππους μου ήταν Κρητικός, όπως σας έχω πει σε παλιότερο post τύπου παραμύθι. Τι να πω! Τόσα χρόνια να μην έχω συνειδητοποιήσει ότι ο Δίας ήταν Κρητικός! Ή ήμουν πολύ απρόσεκτος μαθητής ή θεωρώ αυτονόητο ότι όλοι οι Θεοί είναι Κρητικοί! (Χα, χα, χα…  υπονοούμενο τρομερής αυτοπεποίθησης).  Κι αυτό το ανακάλυψα, χάρη στην ίδια την Κρήτη, όπου όπως είδατε στο προηγούμενο post, γράφοντας για το «κέρατο» που ήταν μπροστά στο Ξενοδοχείο μου στον Άγιο Νικόλαο, θέλησα να γράψω δυο λόγια τι είναι αυτό το άγαλμα/κέρατο. Ψάχνοντας στο ίντερνετ, ανακάλυψα ότι όταν οι κάτοικοι εκεί έλεγαν, «το κέρατο», εννοούσαν το «κέρας της Αμάλθειας», πράγμα που το ήξερα έτσι, αλλά όχι σαν «κέρατο». Και να που σε κάποιο από τα άρθρα τού  ίντερνετ (δεν το λέει σε όλα) έλεγε και ότι ο Δίας γεννήθηκε σε μια σπηλιά της Κρήτης!   Αυτό, λοιπόν, το έμαθα στο νησί που γεννήθηκε ο προ-προπάππους μου, και σε μέρος του νησιού που έχει για όνομα, το όνομα του Αγίου που έχω το όνομά του! Τυχαίο; … Τέλος πάντων, κάτι το «κέρατο», κάτι ο συμπατριώτης μου ο Δίας, κάτι τα 300 παιδιά και οι Δάσκαλοι του Δ΄ Δημοτικού και κάτι η πρώτη φορά που τόσα παιδιά, τριακόσια, παρουσίασαν ένα θεατροποιημένο παραμύθι, στο οποίο έπαιζα κι εγώ, ε… αποφάσισα να ανεβάσω σε post αυτή την παρουσίαση, πράγμα που δεν το κάνω πάντα, όπως ξέρετε.
Αυτή η παρουσίαση στο 4ο Δημοτικό του Αγίου Νικολάου, αρχικά ήταν να μη γίνει –όπως δεν έγιναν κι άλλες τρεις πριν- εξαιτίας της πάρεσης στο πρόσωπό μου, που σας έχω πει γι’ αυτήν σε προηγούμενο post. Αλλά αυτή τη φορά, τελευταία στιγμή το πήρα απόφαση και είπα: «Κι αν, δηλαδή, δεν μου περάσει ποτέ η πάρεση δεν θα ξανακάνω ποτέ παρουσίαση σε παιδιά; Αποκλείεται. Τέρμα. Ακόμα και αν από ‘δω και πέρα θα είμαι έτσι, σαν στραβοχυμένος λουκουμάς, θα συνεχίσω τις παρουσιάσεις, κάτι που δίνει χαρά στα παιδιά που τις παρακολουθούν και που κι εκείνα με τη σειρά τους, μου τη γυρίζουν πίσω διπλή». Έτσι έγινε , λοιπόν, και δεν αναβλήθηκε η παρουσίαση. Κι όχι μόνο δεν αναβλήθηκε, αλλά ενώ υποτίθεται ότι αυτές οι παρουσιάσεις είναι το πολύ για 50 παιδιά, όταν η υπεύθυνη για την εκδήλωση Δασκάλα του Σχολείου μου ζήτησε διστακτικά, να είναι και κάνα δυο τάξεις ακόμα, ενθουσιάστηκε όταν της είπα να τα φέρουν όλα τα παιδιά του Δωδεκαθέσιου σχολείου, παρόλο που μου είπε ότι είναι όλα είναι 300. Έτσι κι έγινε. Κι όσο για το πρόσωπό μου, δεν έπαιξε κανένα ρόλο, ακόμα κι όταν είπα στα παιδιά ότι το έπαθα από απροσεξία και κρύωσα και γι’ αυτό στράβωσε έτσι η μούρη μου. Και μόνο που έσκασαν στα γέλια με αυτό,  με έπεισε ότι καλά έκανα και πήγα έτσι όπως ήμουν.
Όπως σας είπα, σ’ αυτή την παρουσίαση, υπήρχε κι άλλη πρωτιά:  Η Δασκάλα της Β’ Δημοτικού, είχε ετοιμάσει ένα θεατροποιημένο δικό της παραμύθι με όλες τις τάξεις, όπου τα παιδιά της κάθε τάξης έκαναν κάποιο «φίλο» του Παραμυθά από τις ιστορίες του και το «μαγικό γιλέκο» του, ενώ εγώ έκανα τον «Παραμυθά». Χα, χα, χα… Κάθε φορά που στο παραμύθι ακουγόταν το όνομα κάποιου από τους φίλους ή του μαγικού γιλέκου, ή του Παραμυθά, όποιοι είχαν αναλάβει αυτόν τον «ρόλο» σηκώνονταν όρθιοι όπως ήταν στη θέση τους, και όπως κάνουν στα ποδοσφαιρικά ματς, σήκωναν ψηλά τα χέρια και φώναζαν, «Όλεεε…». Αυτό φυσικά έκανα κι εγώ, καθισμένος ανάμεσά τους, κάθε φορά που άκουγα το όνομα, «Παραμυθάς». Χα, χα, χα… Πέρασα υπέροχα! Δυστυχώς, δεν μου έστειλαν βίντεο από αυτό να σας το ανεβάσω εδώ. Αλλά σας ετοίμασα ένα δίλεπτο, που αρχίζει με τις ουρές των παιδιών μπροστά από την αίθουσα της καινούργιας Βιβλιοθήκης του Σχολείου που εγκαινίασα, μετά έχει το τέλος της δικής μου παρουσίασης όπου που τους λέω ότι ήρθε ή ώρα για αυτό που μου είχαν ετοιμάσει εκείνα και τέλος ένα πλάνο από το τέλος της εκδήλωσης που τους αποχαιρετάω. Γέλασα πολύ βλέποντάς τα, γιατί όπου μιλάω, μοιάζει λίγο σαν να μιλάω Τούρκικα, από το ψεύδισμα της πάρεσης. Χα, χα, χα…
Και πρώτα δείτε κάποιες φωτογραφίες που έβγαλα εγώ από την εκδήλωση. Μου άρεσε, που στους τοίχους των διαδρόμων του Σχολείου είχαν κάνει κάποιες μεγάλες ζωγραφιές  με θέματα από τις ιστορίες των βιβλίων του Παραμυθά, κάτι που έχω ξαναδεί και σε άλλα Σχολεία, αλλά αυτή τη φορά υπήρχε επάνω σε κάποιες και κάτι σαν δίδαγμα που έβγαινε από την ιστορία. Να μία από την ιστορία για το Τσίρκο.

Και άλλη μία, από την ιστορία με τα τρία γουρουνάκια.

Και μια τρίτη και τελευταία φωτογραφία που έβγαλα εγώ με το κινητό μου, τα παιδιά μαζεμένα πια στην αίθουσα όπου έγινε η παρουσίαση.

Και θα κλείσουμε το post,  με το δίλεπτο βίντεο που ετοίμασα από το υλικό που μου έστειλαν και ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά και στις Δασκάλες και στους Δασκάλους του 4ου Δημοτικού Σχολείου Αγίου Νικολάου, για τη χαρά που μου έδωσαν.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Το κέρατο

Ξέρω πού πήγε το πονηρό μυαλό σας, διαβάζοντας τον τίτλο, αλλά έχετε χάσει από χέρι. Το σημερινό post είναι καθαρά … εκπαιδευτικού χαραχτήρα. Όπως έγραψα χθες  σ’ ένα σχόλιό μου στο τελευταίο post, σήμερα βρίσκομαι στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, όπου θα επισκεφτώ το  4ο Δημοτικό Σχολείο, μέσα στα πλαίσια του Προγράμματος Φιλαναγνωσίας  του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Επειδή δεν μου είχαν δώσει τη διεύθυνση του Ξενοδοχείου που μου είχαν κλείσει για να μείνω, αλλά μόνο το όνομά του και τηλέφωνο, πήρα να τους ρωτήσω. Μου είπαν ότι είναι στο τέλος του παραλιακού δρόμου, στην πλατεία τάδε και πάντως στην οδό Θεμιστοκλέους 1. Αλλά, μου εξήγησε η κυρία που απάντησε στο τηλέφωνο, επειδή μπορεί να μην ξέρουν αυτοί που θα ρωτήσω ότι ο δρόμος λέγεται Θεμιστοκλέους (!!!), για να το καταλάβουν σίγουρα, καλύτερα να τους πω, «το Ξενοδοχείο που είναι απέναντι στο κέρατο». Νόμισα ότι δεν κατάλαβα και ξαναρώτησα, αλλά μου απάντησε επίμονα: «Στο κέρατο, κύριέ μου, απέναντι στο κέ-ρα-το. Το κέρατο είναι μπροστά στο Ξενοδοχείο μας». Η εικόνα που σχηματίστηκε στο νου μου, ήταν μάλλον η ίδια με αυτή που σας ήρθε κι εσάς διαβάζοντας τον τίτλο του post.  Γι’ αυτό όταν μπήκαμε στον Άγιο Νικόλαο, από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου που ερχόμαστε, και σταματήσαμε για να ρωτήσω έναν περαστικό πού είναι το ξενοδοχείο El Greco,  όταν με ρώτησε εκείνος πού είναι αυτό, επειδή δεν μου πήγαινε να πω, «το Ξενοδοχείο απέναντι στο κέρατο», είπα: «στην οδό Θεμιστοκλέους 1».  «Πού είναι αυτή», με ρώτησε κι εγώ του είπα, «είναι η παραλιακή». Ο άνθρωπος με κοίταξε απλανώς σηκώνοντας τους ώμους του απορημένα και τότε πήρα τη μεγάλη απόφαση να του πω αυτό που είχε πει η κυρία στο τηλέφωνο: «Είναι το Ξενοδοχείο απέναντι στο κέρατο». «Α, πες  μου έτσι», είπε ο περαστικός και αμέσως μας εξήγησε πώς θα πάμε. Σε λίγο παρκάραμε ανάμεσα στο Ξενοδοχείο και στο… κέρατο. Σας έφτιαξα ένα βίντεο όπου φαίνεται σχέση του Ξενοδοχείου με το κέρατο και κάποιες φωτογραφίες που έβγαλα, στη μία στο τέλος, είναι εγώ μαζί με το κέρατο, που όταν την είδα μετά, σκέφτηκα: «αυτό είναι που λένε, ‘το κέρατό μου’…» χα, χα, χα…. Δείτε, λοιπόν, πρώτα το πολύ μικρό  βίντεο και μετά θα διαβάσετε το… εκπαιδευτικό σχόλιο.

Τι είναι αυτό το κέρατο; Ε, δεν είναι απλώς ένα «κέρατο», αλλά ένα, «κέρας», το «κέρας της Αμάλθειας», αν θυμάστε από το Σχολείο. Η Αμάλθεια που ήταν  κόρη του Μελισσέα, Βασιλέα της Κρήτης. ήταν η τροφός του νεογέννητου Δία στο Ιδαίο Άντρο, όπου τον είχε κρύψει η μητέρα του η Ρέα για να γλυτώσει από τον πατέρα του, τον Κρόνο, που έτρωγε τα παιδιά του.Η Αμάλθεια, άλλοτε περιγράφεται ως νύμφη Υάδα και άλλοτε ως κατσίκα, που από το κέρας της (το κέρατό της, δηλαδή) τρεφόταν ο Δίας με γάλα και μέλι νέκταρ και αμβροσία. Το «κέρας της Αμάλθειας», έμεινε από τότε σαν σύμβολο πλούτου, αφθονίας και αγαθών. Αυτά για το κέρατο. Όσα υποσχέθηκα στον Πέτρο στο προηγούμενο post, θα τα πούμε στο επόμενο.
Καλή εβδομάδα
Π.


Τα παιδιά, το σχολείο και οι δάσκαλοι.

Αυτή η φωτογραφία του Κρισναμούρτι με παιδιά του Σχολείου που ίδρυσε στην Καλιφόρνια, που βλέπετε ήταν η αφορμή για μια συζήτηση  που είχα με ένα φίλο για το τι νομίζει ο Κρισναμούρτι για την εκπαίδευση. Του είπα κάποια πράγματα που μετά σκέφτηκα να τα γράψω και να σας τα μεταφέρω εδώ. Δεν είναι ερμηνεία όσων λέει εκείνος, όπως και μπορεί να μην έχω καταλάβει ακριβώς τι λέει. Το καλύτερο είναι να έρχεται κανείς απ’ ευθείας με όσα έχει πει ο ίδιος μέσα από τα βιβλία του και τα βίντεο που έχουν γυριστεί με ομιλίες του και συζητήσεις που έχει κάνει. Να το κείμενο που ετοίμασα.
Στέλνουμε τα παιδιά μας σε σχολεία όπου  δεν ενδιαφέρεται κανείς αληθινά γι’ αυτά· αλλά ούτε και εμείς ενδιαφερόμαστε βαθιά για τα παιδιά μας, κι έτσι μεγαλώνουν μέσα στο φόβο, στη μοναξιά και στο άγχος. Δεν υπάρχει αληθινή και βαθιά αγάπη στο σπίτι, αλλά δεν υπάρχει και στο σχολείο. Έτσι δεν είναι; Γιατί στέλνουμε τα παιδιά μας στο Σχολείο; Είναι απλώς για την απόκτηση κάποιας τεχνικής γνώσης που μ’ αυτήν θα προχωρήσουν τη ζωή τους, ασκώντας αυτή τη γνώση για να έχουν ένα κερδοφόρο επάγγελμα; Αυτό εννοούμε όταν λέμε, «Εκπαίδευση»; Να περνάμε κάποιες εξετάσεις για να αποκτήσουμε ένα δίπλωμα και να γίνουμε υπάλληλοι που θα σκαρφαλώσουν τη σκάλα της εξέλιξης  και θα γίνουμε διευθυντικά στελέχη;
Δημιουργούμε, λοιπόν,  μια γενιά ανθρώπων ίδιους με μας:  άχρωμους, αναίσθητους, με προκαταλήψεις και  δοσμένους στο να κάνουν λεφτά. Ως γονείς ενδιαφερόμαστε πώς θα πάρουν ένα δίπλωμα και πώς θα βρουν μια καλή δουλειά. Αυτό είναι που ενδιαφέρει τον κάθε γονιό στον κόσμο για το παιδί του: να βρει μια καλή δουλειά, να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να βολευτεί. Να βολευτεί πού; Στη μιζέρια, έτσι δεν είναι;
Δεν είμαστε προετοιμασμένοι, ως γονείς και δάσκαλοι, να φέρουμε στον κόσμο μια νέα γενιά ανθρώπων, γιατί αυτό είναι που χρειάζεται η ανθρωπότητα: μια εντελώς νέα γενιά ανθρώπων με εντελώς διαφορετικό νου και καρδιά. Είμαστε έτοιμοι γι αυτό; Πράγμα που σημαίνει:  Το να μην φοβάσαι να μην είσαι κάποιος, να μην είσαι «φτασμένος», να μην είσαι επιτυχημένος, γιατί εκεί είναι η ρίζα του ανταγωνισμού, δηλαδή του φόβου μήπως δεν πετύχεις. Αλλά όταν υπάρχει φόβος, σταματάς να μαθαίνεις. Κι έτσι η αποστολή της εκπαίδευσης θα έπρεπε να είναι η εξάλειψη κάθε ψυχολογικού φόβου. Αυτό περιλαμβάνει την εξάλειψη κάθε ανταγωνισμού. Μέσα στη διαδικασία του ανταγωνισμού, συμμορφώνεσαι  με τη γενική τάση και σταδιακά καταστρέφεις την ευαισθησία, τη φρεσκάδα, τη νεανικότητα του μυαλού σου. Έτσι, η εκπαίδευση μπορεί να έχει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα, κι όχι απλώς να μεταφέρεις στο μυαλό σου αυτά που είναι τυπωμένα σε μια σελίδα. Εκπαίδευση μπορεί σημαίνει να ανοίγεις πόρτες βαθιάς άμεσης αντίληψης με την καρδιά των σχέσεων της ζωής. Σημαίνει να μαθαίνεις να ζεις ευτυχισμένα, ελεύθερα, χωρίς μίσος και σύγχυση, αλλά με χαρά. Η σύγχρονη εκπαίδευση μας τυφλώνει· μαθαίνουμε να πολεμάμε ο ένας τον άλλο όλο και πιο πολύ, να ανταγωνιζόμαστε, να μαχόμαστε ο ένας τον άλλον. Σωστή εκπαίδευση είναι σίγουρα η ανακάλυψη ενός διαφορετικού τρόπου ζωής, η απελευθέρωση του νου σου από την ίδια του την διαμόρφωση. Και ίσως τότε μπορεί να υπάρξει αγάπη που με τη δράση της θα φέρει αληθινές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.
Το πρόβλημα στο σχολείο δεν είναι ο μαθητής, το παιδί δηλαδή, αλλά ο δάσκαλος και ο γονιός. Το επάγγελμα του δάσκαλου δεν είναι απλώς μια δουλειά ρουτίνας, αλλά μία έκφραση ομορφιάς και χαράς, που δεν μπορεί να μετρηθεί με όρους επίτευξης στόχων και επιτυχίας. Η δουλειά του δάσκαλου δεν είναι η μετάδοση απλώς πληροφοριών, αλλά η καλλιέργεια ενός ερευνητικού νου. Το να είσαι δάσκαλος είναι το πιο ευγενικό επάγγελμα – αν αυτό μπορεί να το πει κανείς, «επάγγελμα». Είναι μια τέχνη που απαιτεί, όχι μόνο γνώσεις, αλλά άπειρη υπομονή και αγάπη. Πραγματική μόρφωση σημαίνει ότι κατανοείς την σχέση σου με τα πάντα μέσα στο πεδίο της ύπαρξής μας , τη σχέση με το χρήμα, με την ιδιοκτησία, με τους ανθρώπους, με τη φύση, με τον εαυτό μας.

Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

«Πιο 12 δεν γίνεται».

Χα, χα, χα… με αυτό το σχόλιο ο Κωνσταντίνος συμπλήρωσε το ανέβασμα της τελευταίας του ταινίας μικρού μήκους, «Η Αγάπη του Πατέρα» (Fatherly Love) στο internet, σήμερα στις 12.12 το μεσημέρι! Γι’ αυτό και το σχόλιό του λέει:  «12/12/12 στις 12:12, πιο 12 δεν γίνεται».  Επιτέλους! Όπως ίσως θα θυμάστε, την ιστορία της ταινίας που είναι η αληθινή ιστορία μιας φίλης μου, αν και κάπως διαφορετική, την είχα ανεβάσει παλιά στο blog, εδώ. Επίσης, είναι και μία από τις ιστορίες του βιβλίου μου, «Η Αγάπη του πατέρα¨.  Η ταινία που σας ανεβάζω εδώ για να δείτε – όχι επειδή την έκανε το παιδάκι μου, αλλά είναι εξαιρετική! Δείτε την.
Σας φιλώ.
Π. 

Από τα 7 έως τα περίπου 70!

Χα, χα, χα… Αυτό τον τελευταίο καιρό, μ΄έχουν πλακώσει οι συμπτώσεις (;) !  Σε δύο mail για τη γιορτή μου μου στείλανε δύο πράγματα που έχουν σχέση με τη ζωή μου στα 7 και στα 70 (έστω, 70 παρά κάτι)! Το ένα είχε link  για το πρώτο εικονογραφημένο παιδικό/νεανικό,  περιοδικό/ comic που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα, τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, με τους «Άθλιους» του Βίκτωρος Ουγκώ. Το δεύτερο είχε αυτό εδώ το  link  με ένα βίντεο για χρόνια πολλά από το ιντερνετικό κανάλι το FOCUS TV όπου είχα δώσει μία συνέντευξη πριν λίγο καιρό  στην εκπομπή του «Σε πρώτο ενικό», της δημοσιογράφου Φαίης Μαυραγάνη. Είχαν πει ότι όταν ανέβει θα με ειδοποιήσουν, αλλά το ξέχασαν κι έτσι ανακάλυψα και τη συνέντευξη.
Πάμε πίσω στα επτά μου: Την επιμέλεια  της σειράς «ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ», την είχε ο θείος μου ο Όμηρος, ένας από τους λίγους γραφίστες εκείνες της εποχής. Αυτός ήταν εκείνος που μου το έφερε τότε, προς το τέλος της Α΄ Δημοτικού, όταν είχα αρχίσει πια να διαβάζω και που – όπως όλα τα αγόρια και κορίτσια τότε – φορούσα κι εγώ την ποδίτσα μου και ήμουν έτσι:

Και το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ που ενθουσιάστηκα μόλις το είδα προχθές, ήταν αυτό:

Και το φοβερότερο όλων είναι ότι υπάρχει και  link για να το «ξεφυλλίσετε» αν  θέλετε, ΕΔΩ.  Κι αν θέλετε να δείτε και τα περισσότερα από τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ που έχουν κυκλοφορήσει πηγαίνετε ΕΔΩ.

Κι από τότε, λοιπόν, πέρασαν τα χρόνια, και πλησιάζοντας τα 70 έδωσα τη συνέντευξη που σας είπα στη Φαίη Μαυραγάνη και στην εκπομπή της «Σε πρώτο ενικό», στο FOCUS TV. Κι  επειδή αυτή η συνέντευξη ήταν χαλαρή και είχε πλάκα, λέω να σας βάλω ένα link, γιατί δεν μ΄αφήνει να την «κλέψω» . Είναι σε τρία μέρη και κάθε μέρος έχει στην αρχή μία και μόνη διαφήμιση. Όποιος του κάνει κέφι να πάει να τη δει. ας κάνει κλικ   ΕΔΩ  Κι επειδή αυτό το link που βρήκα σε πηγαίνει στο δεύτερο μέρος, πάνω αριστερά έχει τρία τετραγωνάκια που γράφουν 1,2,3, κάντε κλικ στο 1 για να πάει στην αρχή.
Ευχαριστώ πολύ  και από εδώ όσους μου έστειλαν τα χρόνια πολλά τους.

Καλή εβδομάδα
Π.