«Το τέτοιο του τέτοιου»

Σήμερα, θα ανοίξω μια καινούργια κατηγορία ιστοριών που με έχει ενθουσιάσει. Έχει τίτλο «Γυναικείες Ιστορίες».  Η ιδέα μου ήρθε από μια αληθινή ιστορία που μου διηγήθηκαν. Δεν είναι για γυναίκα, ακριβώς, αλλά είναι 100% γυναικεία, και δίνει ακριβώς το νόημα και το περιεχόμενο που θα έχει αυτή η κατηγορία. Ελπίζω να σας αρέσει, «Παραμυθομεγαλωμένα» μου, να ακούτε και τέτοιες ιστορίες τώρα που μεγαλώσατε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

Ήταν ένας  χρόνος που είχαν χωρίσει με τη γυναίκα του. Εκείνος ήταν  Γυναικολόγος και η γυναίκα του δούλευε σε κάποιο Υπουργείο. Είχαν μόνο μία κόρη που είχε μπει στα δεκατρία και είχε μεγάλη αδυναμία στον πατέρα της, όπως κι εκείνος στην κόρη του. Το σπίτι που είχε νοικιάσει για να μείνει, είχε δύο κρεβατοκάμαρες για να μπορεί όποτε θέλει το μικρό κορίτσι να κοιμάται σπίτι του.
Εκείνο το Σαββατοκύριακο είχε κανονίσει με την κοπέλα που είχε κάνει δεσμό, να μείνει εκείνη μαζί του και όχι η κόρη του. Την Παρασκευή το βράδυ, όμως, τον πήρε η μικρή τηλέφωνο και του είπε ότι το Σαββατοκύριακο ήθελε οπωσδήποτε να μείνει μαζί του. Αυτός προσπάθησε να την πείσει να μείνει με τη μάνα της, αλλά το μικρό κορίτσι ήταν ανένδοτο.
«Σήμερα στο σχολείο μπαμπά», του είπε το μικρό κορίτσι, «ένοιωσα μέσα μου να μεγαλώνω και θέλω να είμαι μαζί σου, γιατί φοβήθηκα λίγο». «Δηλαδή τι ένοιωσες;» τη ρώτησε ο πατέρας της. «Δεν ξέρω ακριβώς μπαμπά, γι’ αυτό νοιώθω περίεργα». «Το είπες στη μητέρα σου;» συνέχισε εκείνος.  «Ναι, και γέλαγε μπαμπά μου και μου είπε πάλι ότι χαϊδεύομαι όπως πάντα…». Εκείνος, ήξερε αυτή την έλλειψη ευαισθησίας της πρώην γυναίκας του απέναντι στην κόρη τους –παρόλο που ήταν γυναίκα και η ίδια — και κούνησε το κεφάλι του. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς: Είπε στη φίλη του ότι τα σχέδια που είχαν κάνει να περάσουν το Σαββατοκύριακο μαζί ακυρώνονταν. Εκείνη εκνευρίστηκε,  γκρίνιαξε, μουρμούρισε ένα, «αμάν πια με την κόρη σου…», αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να τον κάνει ν’ αλλάξει γνώμη.
Έτσι, την Παρασκευή, πήγε ο ίδιος και  πήρε τη μικρή από το Σχολείο της και την έφερε σπίτι του. Όλο το απόγευμα και μετά το βράδυ που της μαγείρεψε και φάγανε οι δυο τους, παρατήρησε πως ήταν κάπως ανήσυχη και φευγάτη. Αφού είδανε μαζί και λίγο τηλεόραση, την έβαλε στο κρεβάτι της – στο δικό της δωμάτιο – της έδωσε κι ένα φιλί στο μάγουλο κι άφησε λίγο μισάνοιχτη την πόρτα για να την ακούει.
Θα ήταν λίγο μετά που τον είχε πάρει ο ύπνος, όταν ξύπνησε από την κόρη του που φώναζε, «μπαμπά μου… μπαμπά μου…», μιξοκλαίγοντας. Τινάχτηκε από το κρεβάτι κι έτρεξε στο δωμάτιο του μικρού κοριτσιού.
«Τι έχεις, μωρό μου», τη ρώτησε κι αφού άναψε το φως, έσκυψε από πάνω της.
«Είμαι μούσκεμα μπαμπά… Τα έκανα επάνω μου…».
«Καλά μωρό μου, μην κάνεις έτσι, δεν είναι και τίποτα φοβερό», την παρηγόρησε σηκώνοντας τα σκεπάσματα. Και τότε κατάλαβε γιατί η κόρη του, την προηγούμενη μέρα του είχε πει ότι ένοιωθε μέσα της να μεγαλώνει: Το σεντόνι από κάτω της είχε αίματα! Η κόρη του είχε αδιαθετήσει για πρώτη της φορά.  Ένοιωσε τα μάτια του να τρέχουν δάκρυα και χαμογέλασε καθώς σκέφτηκε ότι δεν θα πίστευε ποτέ του, αν του έλεγαν ότι κάποτε θα δακρύσει από συγκίνηση, γιατρός άνθρωπος,  βλέποντας μια γυναίκα που της ήρθε περίοδος! Γιατί, ναι: η κόρη του ήταν πια γυναίκα. Ήξερε πολύ καλά, ότι από τη στιγμή μου που έρχεται η περίοδος, για τη φύση το κορίτσι είναι έτοιμο να γεννήσει, να γίνει μάνα, άρα είναι γυναίκα. Σκούπισε γρήγορα τα μάτια του κι έτρεξε στο μπάνιο να φέρει μια πετσέτα, λέγοντας στην κόρη του: «Μη στενοχωριέσαι, μωρό μου, δεν τα έκανες επάνω σου. Έγινε αυτό που σε έκανε χθες να νοιώθεις μέσα ότι μεγαλώνεις. Σου ήρθε περίοδος».
Καθώς την ανασήκωσε και έβαλε από κάτω της, δένοντας την γύρω από τη μέση της σαν βρακάκι, τη μεγάλη πετσέτα, εκείνη τον ρώτησε: «Τι είναι περίοδος, μπαμπάκα μου; Έτσι το λένε όταν τρέχει αίμα το πιπί σου»;
«Ναι, μωρό μου. Δεν σου έχει πει τίποτα η μαμά σου γι’ αυτό»;
«Όχι, μου είπε για το αίμα μία φίλη μου στο σχολείο πριν λίγες μέρες, που μου είπε χαρούμενη ότι αδιαθέτησε. Και γιατί ήταν χαρούμενη; Εγώ πονάω κι έχω γεμίσει αίματα…», γκρίνιαξε το μικρό κορίτσι μιξοκλαίγοντας.
«Θα στα εξηγήσω όλα μωρό μου, αλλά πρέπει πρώτα να πλυθείς, να βάλεις καθαρό βρακάκι και ν’ αλλάξουμε σεντόνια».
Ο συνδυασμός Γυναικολόγου και μπαμπά, του έβγαλε μία μεγάλη τρυφερότητα, καθώς καθάριζε το μικρό, απαλό, ματωμένο γυναικείο όργανο της κόρης του. Ευτυχώς, το ιατρείο του ήταν το διπλανό διαμέρισμα από το σπίτι κι έτρεξε να φέρει μια από τις σερβιέτες που είχε πάντα για τις πελάτισσές του για ώρα ανάγκης.
«Για φαντάσου… είμαι ο πρώτος Γυναικολόγος  της κόρης μου!» σκέφτηκε γελώντας καθώς έφερνε τη σερβιέτα στο μικρό κορίτσι».
Όταν τέλειωσε όλη η διαδικασία, την σήκωσε στην αγκαλιά του και την πήγε στον καναπέ, για να αλλάξει τα σεντόνια του κρεβατιού της. Ύστερα, της ζέστανε ένα ποτήρι γάλα κι ήρθε κι έκατσε δίπλα της στον καναπέ, για να της πει όλα όσα θεωρούσε ότι έπρεπε να της έχει πει η μάνα της για την περίοδο, για την εγκυμοσύνη και όλα όσα θεώρησε ότι μπορούσε να πει στο μικρό κορίτσι για τη σεξουαλική πράξη. Κι εκεί ήταν που το μικρό κορίτσι του έκανε με φοβερή αθωότητα, τη δήλωση που τον κούφανε και τον έκανε να προχωρήσει τη… σεξουαλική διαπαιδαγώγηση της δεκατριάχρονης κόρης του σε κάποιες επιπλέον λεπτομέρειες. Όταν, λοιπόν, τέλειωσε εκείνος όλα όσα θεωρούσε ότι έπρεπε να της πει ως γιατρός και μπαμπάς, εκείνη του είπε με ύφος γεμάτη σιγουριά:
«Μπαμπά μου, εγώ δεν πρόκειται να κάνω ποτέ σεξ. Αφού το πιπί μου είναι μικρό και πονάει που τρέχει αίμα, πώς θα μπει μέσα στο πιπί μου το τέτοιο του τέτοιου που θα θέλει να κάνουμε παιδί, που έχω δει ότι το αντρικό τέτοιο είναι πολύ μεγάλο»;
Κι εκεί, ο γυναικολόγος-μπαμπάς κόμπιασε. Πώς θα εξηγούσε με περισσότερες λεπτομέρειες την σεξουαλική πράξη για να μην μείνει καμιά φοβία στην ψυχούλα της κόρης του για «την πιο όμορφη και πιο βαθιά εμπειρία που μπορεί να νοιώσει ο άνθρωπος και τη μόνη από πρώτο χέρι», όπως είχε γράψει κάπου ο αγαπημένος του φιλόσοφος. Έτσι, ξεροκατάπιε και ξανάρχισε τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, μιλώντας όσο πιο ιατρικά, αλλά και διακριτικά και τρυφερά μπορούσε για την ηδονή που θα νοιώθει κάνοντας σεξ και τη διαστολή που φέρνει στο πιπί, δηλαδή που το κάνει να μεγαλώνει τόοοοοοοσοοοο πολύ, που  το «τέτοιο του τέτοιου» θα μπαίνει εύκολα μέσα γλιστρώντας  και θα της αρέσει πάααααραααα πολύύύύύ…..
Καθώς τον άκουγε, εκείνος την ένοιωθε να ησυχάζει, να χαλαρώνει και στο τέλος, ενώ χασμουριόταν, έγειρε στο στήθος του νυσταγμένη. Ησύχασε κι αυτός και της είπε: «Άντε μωρό μου, πάμε για ύπνο, κοντεύει να ξημερώσει».
Την πήρε αγκαλιά και την έβαλε στο κρεβάτι της. Τη σκέπασε και της έδωσε από ένα φιλί στο κάθε μάγουλο.
«Καληνύχτα, μωρό μου».
«Καληνύχτα, μπαμπάκα μου… Είδες που είχα δίκιο που ήθελα σήμερα να κοιμηθώ εδώ»;
«Ναι, μωρό μου, δίκιο είχες», της είπε κι έσβησε το φώς. Βγαίνοντας άφησε ανοιχτή την πόρτα για να την ακούει.
Σε λίγο έπεσε ξερός στο κρεβάτι του. Λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος, ένοιωσε μια τρομερή τρυφερότητα να τον πλημυρίζει και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Ήταν μια τρυφερότητα για την κόρη του και για όλες τις γυναίκες που είχε γνωρίσει στη ζωή του. Και έτσι τον πήρε ο ύπνος…

Ο Δράκος Ορχήστρα

Μετά από διάφορα απανωτά βαριά μπλογκοπεριοδικά, ήρθε η ώρα και για ένα πολύ διασκεδαστικό κανονικό τηλεπεριοδικό για παιδιά και «πρώην» παιδιά. Έτσι, εκτός από τα «παιδιά» του 1989 που έγινε η παραγωγή, θα ήθελα να το αφιερώσω στα σημερινά παιδιά όλων των τάξεων του Δημοτικού. Εκτός από τα παιδικά προγράμματα που έκανα όταν ήμουν Προϊστάμενος του Τμήματος παιδικών Εκπομπών της Ε.Τ.1, συνέχισα να κάνω παιδικά προγράμματα και με τη δική μου εταιρία την ΣΑϊΤΑ Ε.Π.Ε. που σας έχω μιλήσει γι’ αυτήν στο post που έβαλα το LINK του στο όνομα της εταιρίας. Μία από αυτές τις εκπομπές είναι και  «Ο ΔΡΑΚΟΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑ», που είναι η μοναδική εκπομπή που έκανα για την Ε.Ρ.Τ. στη Θεσσαλονίκη. Όσα παιδιά την  έβλεπαν τότε, σήμερα θα πρέπει να είναι 29 χρονών τα μικρότερα και 35 τα μεγαλύτερα. Βέβαια, δεν ξέρω σε πόσα μέρη της Ελλάδας έβλεπαν Ε.Ρ.Τ.3 αλλά στη Θεσσαλονίκη όλοι, σίγουρα. Σήμερα, σας έχω το πρώτο επεισόδιο που ανακάλυψα. Τους τίτλους αρχής και τέλους, τους έβαλα χωριστά, για να τιμήσω έτσι, όσους δούλεψαν τότε γι’ αυτή την εκπομπή. Και ήρθε η ώρα να γνωρίσετε τον Δράκο Ορχήστρα.

Και θα κλείσουμε το post με τους τίτλους αρχής και τέλους της εκπομπής.
Σας φιλώ πολύ, σημερινά και «πρώην» παιδιά.
Π

«Καλημέρα Παραμυθά»

Γράφοντας το προηγούμενο post, υπολόγιζα – όπως το είχα γράψει κι όλας – να μην ανεβάσω άλλο μέχρι Τρίτη, Τετάρτη. Αλλά πέσανε τρία απανωτά πράγματα μέσα σε τρεις μέρες, που είναι τέτοια η σύμπτωση (?) ώστε να μην μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να ανεβάσω ένα post, ένα «μπλογκοπεριοδικό» μ’ αυτές. Ο λόγος είναι ότι οι τρεις αυτές περιπτώσεις έχουν μια σύνδεση μεταξύ τους: Σε μια συνέντευξη που μου πήρανε έχει μια ερώτηση που έχει σχέση με το blog μου, όπου μπήκε ένα σχόλιο που έχει σχέση με τη μεταφραστική δουλειά που κάνω για τον Κρισναμούρτι, που το κείμενο που μεταφράζω αυτή τη στιγμή, μιλάει για κάτι που ίσως υπάρχει πίσω απ’ όλα αυτά! Έτσι τουλάχιστον ένοιωσα εγώ. Λοιπόν:

Πριν μερικές μέρες, μου πήρε μια συνέντευξη η δημοσιογράφος Γιώτα Κωνσταντινίδου,  που ανέβηκε στο ιντερνετικό περιοδικό, «thinkfree». Αν σας κάνει κέφι μπορείτε τη δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ, αλλά εκείνο που έχει σχέση με το blog είναι αυτή η ερώτηση, που σας αντιγράφω εδώ μαζί με την απάντηση που έδωσα:
Στο blog σας, «Ο Παραμυθάς, ιστορίες και άλλα» συναντά κανείς κατηγορίες όπως: «παραμύθια», «κλόουν», «ιστορίες» και κάπου εκεί ανάμεσα προσωπικά σχόλια όπως το «Μπλογκοπεριοδικό», τα «μηνύματα κοινωνικής συμπεριφοράς». Είναι προσωπική ανάγκη ή στόχος το να συναντιούνται τα αναγνώσματα των παιδιών με των γονιών; Παιδιά και ενήλικοι αναγνώστες, δηλαδή,  κάτω από την ίδια στέγη;
Το blog  μου το ξεκίνησα και το συνεχίζω απευθυνόμενος σε ενήλικες που έχουν μέσα τους ένα κομμάτι της παιδικής τους ψυχής απείραχτο και που παλιά, ως παιδιά, έβλεπαν τότε τις εκπομπές μου. Δεν είναι θέμα ανάγκης  μου, αλλά είναι η βασική ιδέα αυτού του blog. Τώρα, στο δρόμο, από 2007 που άνοιξα το blog, αυτοί οι γονείς το έδειξαν και στα παιδιά τους, γιατί ίσως να υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν ενδιαφέρουν τα παιδιά, αλλά σίγουρα δεν υπάρχουν πράγματα που μπορεί να τα βλάψουν.

Και πάνω εκεί, μπαίνει στο προηγούμενο post ένα σχόλιο  – ένα και μοναδικό αυτή τη φορά, χα, χα, χα – από κάποιον που, «που έχει μέσα του ένα κομμάτι της παιδικής του ψυχής απείραχτο και που παλιά, ως παιδί έβλεπε τότε τις εκπομπές μου»!  Και το σχόλιο αυτό ρωτάει για τον Κρισναμούρτι! Σας το αντιγράφω κι αυτό εδώ, και όπως θα καταλάβετε, απ’ αυτό πήρε τον τίτλο του το post:

Καλημέρα Παραμυθά,
ήθελα να σου πω ότι χθες βρήκα το blog σου και χάρηκα πολύ γιατί έχουμε ανάγκη από κάτι διαφορετικό και ελπιδοφόρο. Και τώρα και πάντα. Είμαι κι εγώ ένα από εκείνα τα παιδιά που έβλεπα τα παραμύθια σου πριν δεκαετίες στην τηλεόραση. Δεν ήμουν τότε φανατικός τηλεθεατής σου, μπορώ να πω ότι τα έβρισκα και λίγο «παιδιάστικα», αλλά το περίεργο είναι ότι έστω και τα λίγα που έβλεπα έμειναν μέσα μου ανεξίτηλα και η όλη επαφή είναι ακόμα μέσα μου, όπως λίγα πράγματα. Περίεργο! Και σε είδα και μια φορά τυχαία στο δρόμο, διασταυρωθήκαμε σε ένα πεζοδρόμιο πριν 2-3 χρόνια. Και σε γνώρισα αλλά ντράπηκα να σου μιλήσω. Και ακόμα το θυμάμαι. Είναι για μένα έκπληξη η ενασχόλησή σου με τον Κρισναμούρτι, θα έλεγα σύμπτωση από αυτές που συνωμοτεί το σύμπαν κατά πολύ περίεργο τρόπο. Πώς συνδυάζεται το ταπεινό παραμύθι με την υψηλή φιλοσοφία; Αλλά τελικά είναι μάλλον ο τρόπος που λέγονται και τα δύο, με απλά λόγια που όμως μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Ή στο μυαλό; Δεν ξέρω, ίσως αυτά τα δύο τελικά να μην έχουν και τόσο μεγάλη διαφορά όσο μας έχουν μάθει.
Απλά ήθελα να σε χαιρετήσω (εδώ είναι πιο εύκολα από ότι ζωντανά στο δρόμο).

Όπως ξέρετε, όσοι μπαίνετε εδώ  από την αρχή, έχουν μπει διάφορα σχόλια που με έχουν συγκινήσει με την αγάπη που εκφράζουν για τον «Παραμυθά», αλλά είναι η πρώτη φορά που κάποιος κάνει αυτή την ερώτηση: «Είναι για μένα έκπληξη η ενασχόλησή σου με τον Κρισναμούρτι, θα έλεγα σύμπτωση από αυτές που συνωμοτεί το σύμπαν κατά πολύ περίεργο τρόπο. Πώς συνδυάζεται το ταπεινό παραμύθι με την υψηλή φιλοσοφία;»  Αυτή είναι η ερώτηση που κάνει την τρίτη σύμπτωση, που έχει σχέση με το κείμενο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω, όπως θα καταλάβετε από τη σύντομη  απάντηση που αποφάσισα να δώσω εδώ στον Πέτρο: Πέτρο μου , ίσως είναι « συνωμοσία που έκανε το σύμπαν» ή μπορεί να είναι απλή σύμπτωση, αλλά πρέπει να σου πω ότι την ίδια χρονιά που άρχισα να ετοιμάζω τον «Παραμυθά», τον Αύγουστο του 1978, λίγο νωρίτερα την ίδια χρονιά –τον Ιούνιο του 1978 – η ζωή μου πήρε εκείνη τη στροφή που με έφερε στη δουλειά του Κρισναμούρτι!  Όσο για το τι είναι εκείνο που κάνει να συνδυάζεται το «ταπεινό παραμύθι με την υψηλή φιλοσοφία», όπως λες, θα έλεγα ότι είναι η αγάπη που υπάρχει πίσω από εκείνο που γεννάει και τα δύο, και που νομίζω ότι βρίσκεται μέσα στην καρδιά.

Οπότε, εδώ κολλάνε και κάποια αποσπάσματα από κείμενα του Κρισναμούρτι, ειδικά για την αγάπη, που μεταφράζω τελευταία, όπως σας έχω πει σε προηγούμενο post , που μου έχουν ζητήσει από την Ινδία για ένα project σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες με τίτλο, «Ο κόσμος σε κρίση». Τα «έραψα» σε ένα κείμενο, ειδικά για εδώ.
Καλή εβδομάδα
Π.

Αναρωτιέμαι αν έχετε γνωρίσει ποτέ την αγάπη. Έχουμε διαιρέσει τη ζωή, όπως έχουμε διαιρέσει και τη γη. Μιλάμε για την αγάπη, λέγοντας ότι είναι είτε σαρκική είτε πνευματική κι έχουμε ξεκινήσει μια μάχη ανάμεσα στο ιερό και στο εγκόσμιο. Έχουμε διαιρέσει την αγάπη σ’ αυτό που είναι και σ’ αυτό που θα πρέπει να είναι, κι έτσι δεν ξέρουμε ποτέ τι είναι η αγάπη. Μιλάμε πάρα πολύ για την αγάπη – την αγάπη για τον Θεό, την αγάπη για την ανθρωπότητα, την αγάπη για την πατρίδα, την αγάπη για την οικογένεια – κι όμως, πράγμα παράξενο, μ’ αυτήν την «αγάπη» πάει μαζί και το μίσος. Αγαπάς τον δικό σου Θεό και μισείς τον Θεό κάποιου άλλου· αγαπάς το έθνος σου, την οικογένειά σου, αλλά είσαι εναντίον κάποιας άλλης οικογένειας και κάποιου άλλου έθνους· και , σ’ ολόκληρο τον κόσμο, όλο και πιο πολύ, η αγάπη συσχετίζεται με το σεξ. Σ’ αυτή την αγάπη υπάρχει πάρα πολύ ζήλεια, θυμός, μίσος, κτητικότητα, κυριαρχία του ενός πάνω στον άλλον, η σύγκρουση ανάμεσα σε «μένα» και σε «σένα»· σ’ αυτήν υπάρχει πολύ μεγάλη ευχαρίστηση, έντονη σεξουαλική επιθυμία και ευχαρίστηση – αλλά είναι όλο αυτό αγάπη;

Είναι, λοιπόν, η αγάπη ευχαρίστηση; Η ευχαρίστηση είναι προϊόν την σκέψης. Έχοντας, δηλαδή, νοιώσει κάθε είδους ευχαρίστηση με το άλλο πρόσωπο χθες, το σκέφτεσαι σήμερα χτίζοντας εικόνες τη μια πάνω στην άλλη, πράγμα που σε ζωντανεύει και σου δίνει ευχαρίστηση – σεξουαλική, συναισθηματική ή άλλη – και αυτό το ονομάζεις αγάπη. Είναι, όμως, αγάπη; Στην ευχαρίστηση υπάρχει απογοήτευση, υπάρχει πόνος, υπάρχει αγωνία, υπάρχει εξάρτηση. Εξαρτιέστε ή όχι ψυχολογικά από τον άλλον που σας κάνει να  νοιώθετε ευχαρίστηση; Και σ’ αυτή την εξάρτηση, δεν υπάρχει φόβος; Και όταν έχεις εξάρτηση από τη γυναίκα σου ή από τον άντρα σου και λες «σ’ αγαπώ», είναι αυτό αγάπη;
Προφανώς η αγάπη δεν είναι συναίσθημα. Ο συναισθηματισμός, είναι απλώς μια μορφή επέκτασης του «εγώ». Το να είσαι γεμάτος συναισθήματα προφανώς δεν είναι αγάπη, γιατί ένα συναισθηματικό άτομο μπορεί να είναι και άσπλαχνο όταν τα συναισθήματά του δεν έχουν ανταπόκριση, όταν τα συναισθήματά του δεν βρίσκουν διέξοδο. Ένα συναισθηματικό άτομο μπορεί να μισήσει, να πάει στον πόλεμο, να σκοτώσει. Ο άνθρωπος που είναι συναισθηματικός, που δακρύζει για τη θρησκεία του, σίγουρα δεν έχει αγάπη μέσα του, γιατί μπορεί να μισήσει έναν άλλο που έχει διαφορετική θρησκεία και να τον πολεμήσει, να τον σκοτώσει — το βλέπουμε στις μέρες μας αυτό.
Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.
Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν  ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν. Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα.
Η αγάπη δεν είναι το αντίθετο κάτι άλλου. Δεν είναι το αντίθετο του μίσους ή της βίας. Ακόμα κι αν δεν εξαρτιέσαι από κανέναν και ζεις την πιο ηθική ζωή, ακόμα κι αν προσφέρεις κοινωνική εργασία ή διαδηλώνεις τρέχοντας πάνω κάτω στους δρόμους, αν δεν έχεις αγάπη μέσα σου, όλα αυτά δεν έχουν καμιά αξία. Η αγάπη δεν είναι σύγκρουση· η αγάπη δεν ξέρει από ζήλεια, μίσος, θυμό, φιλοδοξία, επιθυμία για εξουσία και δύναμη, από απαίτηση για αυτοεπιβεβαίωση. Και για να φτάσεις στην αγάπη πρέπει να υπάρχει ελευθερία να δεις τι δεν είναι αγάπη – να το κοιτάξεις, να έχεις επίγνωσή του,  να γνωρίσεις ολόκληρη τη ψυχολογική του δομή, να το παρατηρήσεις στην πράξη.
Η αγάπη είναι, σίγουρα, μία ολική αίσθηση που δεν έχει συναισθηματισμό και που μέσα της δεν υπάρχει κανενός είδους διαίρεση. Είναι ένα απόλυτα καθαρό αίσθημα, χωρίς την ιδιότητα της διαίρεσης και του κομματιάσματος που κάνει η λογική. Για να αγαπήσεις, το «εγώ» πρέπει να πεθάνει.

«Αλλαγή Διεύθυνσης στο Σύμπαν»

Ξέρω, ο τίτλος μοιάζει ποιητικός ή και τρελός, αλλά είναι πραγματικός! Χα, χα, χα… Όχι, δεν τρελάθηκα εγώ. Αυτή η φράση είναι ο καλύτερος χαρακτηρισμός που έχω ακούσει  ποτέ μου για το θάνατο, και λέγεται στο τέλος ενός παλιού εγγλέζικου ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή μετά το θάνατο μέσα από εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν κάποια επιθανάτια εμπειρία. Τώρα, θα μου πείτε, «πώς σου ΄ρθε τώρα αυτό ρε παιδάκι μου»!  Μου ήρθε από τη στιγμή που μπήκε μπροστά να γίνει  e-book, το βιβλίο μου «Το Χαμένο κλειδί του έρωτα», που σας είπα πριν λίγο καιρό, που έχει ερωτικά ποιήματα που έχω γράψει σε συνδυασμό με κείμενα του Κρισναμούρτι για τον έρωτα και που κάποια από αυτά έχω ανεβάσει κατά καιρούς κι εδώ.  Εκεί, το τελευταίο ποίημα και το κείμενο του Κρισναμούρτι, μιλάνε για τη μετενσάρκωση. Από τότε, λοιπόν, γυροφέρνω την ιδέα να ανεβάσω αποσπάσματα από κάποιες ταινίες με τη στιγμή που κάποιος πεθαίνει και το πνεύμα του ή η ψυχή του, ή όπως θέλετε πείτε το, γυρνάει ανάμεσα στους ζωντανούς. Έτσι βρήκα τις ταινίες, «Ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει»,  με τον Γουώρεν Μπίτυ, «Ο Εραστής Φάντασμα», με τον Πάτρικ Σουέζυ και το «Θα σε Βρω στον Παράδεισο», με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς. Εξαιρετικές ταινίες. Και ξαφνικά προχθές, μία φίλη μου, μου έδωσε να της αντιγράψω σε DVD από VHS, ένα παλιό αγγλικό ντοκιμαντέρ για τις επιστημονικές έρευνες γύρω από επιθανάτιες εμπειρίες, που είχε προβληθεί στην Ε.Τ. 3 το 2008. Μου άρεσε πολύ κι αποφάσισα να το μοντάρω από μία ώρα σε μισή και να το ανεβάσω εδώ. Έτσι, κατέληξα στην ιδέα του σημερινού  «μπλογκοπεριοδικού» -του μεγαλύτερου που ανέβασα ποτέ- με κείμενα, βίντεο, μέχρι και ποίημα! Έχω τρεις ανθρώπους στο στενό μου περιβάλλον, που έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο σαν κι αυτά που θα δείτε στο ντοκιμαντέρ. Ίσως και κάτι δικό μου να έχει κάποια σχέση, αλλά έτσι κι αλλιώς μου άρεσε πολύ η ιδέα αυτού του post, που επειδή είναι αρκετά… χορταστικό λέω να το αφήσω λίγες περισσότερες μέρες απ’  όσο συνήθως. Τώρα: Αν το θέμα «θάνατος» σας προξενεί απώθηση, φόβο κ.λπ. τότε μην προχωράτε, αλλά θα σας συμβούλευα με όλη μου την καρδιά, πριν κλείσετε αυτό το post, να δείτε τα δύο πρώτα θέματα του «μπλογκοπόστ» κι ίσως να συνεχίσετε μέχρι το τέλος, οπότε είμαι σίγουρος ότι αν δεν αλλάξετε στάση το λιγότερο θα προβληματιστείτε για όσα φοβόσαστε. Το πρώτο θέμα είναι ένα μικρό βίντεο, ενάμιση λεπτού, όπου ο Κρισναμούρτι λέει ένα δυο λόγια για τη ζωή και το θάνατο, μ’ ένα εξαιρετικό τρόπο και ύφος!

Και τώρα, διαβάσετε ένα μικρό απόσπασμα από ένα προσωπικό γράμμα του Κρισναμούρτι σε φίλη του. Είναι από το βιβλίο, «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ΦΙΛΗ» που κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  σε μετάφραση δική μου.

Πόσο φοβόμαστε το θάνατο! Εκείνο που φοβόμαστε, στην πραγματικότητα, είναι η ζωή· δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε· ξέρουμε μόνο τη θλίψη και ο θάνατος δεν είναι παρά η έσχατη θλίψη. Χωρίζουμε τη ζωή στο να ζούμε και στο να πεθαίνουμε. Οπότε, αναπόφευκτα, υπάρχει ο πόνος του θανάτου, με τον αποχωρισμό που φέρνει, τη μοναξιά και την απομόνωση. Η ζωή και ο θάνατος είναι μία κίνηση, όχι δύο ξεχωριστές καταστάσεις. Το να ζεις, σημαίνει να πεθαίνεις, να πεθαίνεις ως προς το καθετί και να ξαναγεννιέσαι κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι ένα θεωρητικό απόφθεγμα αλλά κάτι για να το δοκιμάσει κανείς και να το ζήσει.

Και τώρα το ντοκιμαντέρ, «Αλλαγή Διεύθυνσης στο Σύμπαν». Επειδή είναι πάνω από 15 λεπτά, το χώρισα στα δύο. Οπότε το δεύτερο που βλέπετε είναι η συνέχεια του πρώτου, ακριβώς από εκεί όπου σταματάει το πρώτο.
Το πρώτο μέρος  (16΄)

Και το δεύτερο μέρος. (16΄. 05″)

Και θα ήθελα να τελειώσω αυτό το μπλογκοπεριοδικό με το ποίημα «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»  και το κείμενο του Κρισναμούρτι για την μετενσάρκωση, από το βιβλίο μου ‘ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»  που μου έδωσαν την ιδέα γι΄ αυτό το  post.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Φως. Απίστευτο φως!
Κι εκείνη η αίσθηση σαν πέταγμα,
σαν πέσιμο αργό
ή σαν κάτι,
που κρατάει κάτι άλλο απαλά
και το κατεβάζει αργά.
Και μια αίσθηση ακατανίκητης,
αλλά ευγενικής δύναμης
που δημιουργούσε αυτή την κίνηση·
μιας Ενέργειας, ναι μιας Ενέργειας
που αποχωριζότανε ένα κομμάτι της.
Υπήρχε μια δυνατή προσμονή
για ‘κείνο που επρόκειτο να συμβεί
και μαζί μια θλίψη απέραντη
για ‘κείνο που επρόκειτο να χαθεί
για άλλη μια φορά μέσα στους αιώνες.
Φως.
Απίστευτο φως που όλο και στένευε
και γινόταν ένας απαλός και ήσυχος στρόβιλος
που έπαιρνε ένα κομμάτι της Ενέργειας
αποκόβοντάς το απ’ αυτήν.
Ένα κομμάτι της που ακόμα «ήξερε,»
ενώ  πλημμύριζε από επιθυμία να φύγει,
μια επιθυμία που έδινε «ενέργεια»
στο κομμάτι που αποχωριζόταν την Ενέργεια,
αλλά που ακόμα, ήξερε.
Ήξερε πού πήγαινε,
τι είχε να κάνει,
τι θα ‘πρεπε να δει,
αφού για άλλη μια φορά
δεν αφέθηκε να χαθεί, να σβήσει
μέσα στην Ενέργεια
 απ’ όπου είχε ξεκοπεί
και να γίνει για πάντα ένα μ’ Εκείνη.
Φως.
Απίστευτο φως
που όλο και «στένευε»,
όλο και «στένευε»…
Το κομμάτι της «Ενέργειας» ήξερε
ότι άρχιζε να μην «ξέρει» πια
Και λίγο πριν σβήσει το φως,
κράτησε μέσα του, βαθιά,
την ανάμνηση όσων ήξερε
και θα ξεχνούσε:
μια απίστευτα μακρινή αίσθηση
εκείνης της μεγάλης «Ενέργειας»
που θα ονόμαζε, «Θεό»
και μια γλυκιά νοσταλγία γι’ αυτήν που,
λίγο πριν χαθεί εντελώς το φως,
κρύφτηκε βαθιά κι έμειν’ εκεί,
σαν μακρινή γνώση σε νάρκη.
Σκοτάδι.
…………………………………………….
Στην Κλινική,
ο Μαιευτήρας είδε το μωρό να έρχεται.
Το έπιασε απαλά και το βοήθησε να βγει.
Το σήκωσε, το χτύπησε απαλά στην πλάτη
κι εκείνο άρχισε να κλαίει.
………………………………………………
Το κομμάτι της «Ενέργειας»
γέμισε από μια αίσθηση
σαν να κόπηκε απότομα κάτι.
Είσοδος σε ένα πεδίο,
που αναγνωρίστηκε ως μοναξιά.
Θολό φως και ακαθόριστα σχήματα.
Σπάσιμο της σιωπής.
Πόνος.
Κενό.
Τέλος της διαδικασίας.
Ο Νόμος της Επιθυμίας
-κάτι σαν τον νόμο της βαρύτητας-
είχε λειτουργήσει,
για άλλη μια φορά,
στην εντέλεια.
Η ενότητα του κομματιού,
με Εκείνη την «Ενέργεια»,
θα υπάρχει πια μόνο σαν ψευδαίσθηση
— και μόνο μέσα στον έρωτα.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
 «… Η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας. Αυτού του απέραντου ποταμού -που δεν έχει αρχή, που πάντα συνεχίζει να κυλάει- και που εσύ κι εγώ και ο άλλος, είμαστε μέρος του.  Αλλά εγώ και ο άλλος πεθαίνουμε. Τι γίνονται όλες οι επιθυμίες  μου, τι γίνονται όλοι οι φόβοι μου, οι χαρές μου, οι ανησυχίες μου, οι προσδοκίες μου, οι φιλοδοξίες μου, το τεράστιο φορτίο θλίψης που κουβαλούσα για χρόνια, τι γίνονται όλα αυτά όταν το σώμα πεθάνει;  Ανακατεύονται με το ποτάμι της ανθρωπότητας. Είναι μέρος αυτού του ποταμού. Δεν ήταν ποτέ δικά σου. Δεν είναι δικά σου, είναι μέρος αυτού του ποταμού, που εκδηλώνεται με την μορφή του Χ του Ψ και λοιπά, με τις δωδεκάδες Χ, Ψ και Ω. Αυτό το ποτάμι είναι φτιαγμένο από επιθυμία, φόβο, απελπισία, μοναξιά, όπως και από τα αντίθετά τους. Αυτά είναι το ποτάμι. Και είμαστε μέρος αυτού του ποταμού. Κι όταν το σώμα πεθάνει, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι τραγωδίες και οι δυστυχίες (και τα αντίθετά τους) συνεχίζονται… Εγώ πεθαίνω, αλλά το ποτάμι συνεχίζει. Το ποτάμι που είναι επιθυμία. Γιατί αυτό είναι το ποτάμι. Και το ποτάμι εκδηλώνεται σαν ο Χ, η Ψ, ο Ω… Με μια μορφή, ένα όνομα… Από την στιγμή, όμως, που μια εκδήλωση του ποταμού εγκαταλείπει το ποτάμι, γι’ αυτήν υπάρχει πλήρης ελευθερία από το ποτάμι. Το ποτάμι εκδηλώνεται μέσα από τον Χ, και με αυτή την «εκδήλωση», αν ο Χ δεν ελευθερώσει εντελώς τον εαυτό από το ποτάμι, θα ξαναγυρίζει πάλι και πάλι σ’ αυτό…».

Καλό βράδυ.
Π. 

Μια αθλιότητα

Πριν κάποια χρόνια, σε μια ταβέρνα της περιοχής πρόσεξα στον τοίχο ένα ημερολόγιο που έλεγε, «Προστατέψτε  τα  δάση» . «Μπράβο ευαισθησία», σκέφτηκα, αλλά πριν προλάβω να χαρώ, είδα ότι έγραφε από κάτω: «Σύλλογος κυνηγών» .  Τζάμπα η χαρά μου. Απογοητεύτηκα.Ο Σύλλογος κυνηγών, παρότρυνε τους κατοίκους της περιοχής να προστατεύουν τα δάση, για να υπάρχουν μέσα ζώα να τα σκοτώνουν!!!  Την ιστορία τη θυμήθηκα, νοιώθοντας την ίδια και μεγαλύτερη απογοήτευση, αλλά και στενοχώρια μαζί, όταν μου ήρθε ένα mail  με ένα βίντεο που κάποιος σκοτώνει το «Πουλάκι τσίου» και παίχτηκε στην εκπομπή «Ράδιο Αρβύλα»!!!  Είναι μία εκπομπή  που έβλεπα από πάντα, από τότε που ήταν η εκπομπή των «ΑΜΑΝ», αλλά και ακόμα πιο παλιά, όταν στην εκπομπή που τότε ήταν τηλεπαιχνίδι και μόνο ένας από τους σημερινούς παρουσιαστές ήταν σ΄αυτήν, ενώ το ένα από τα παιδιά που την παρουσίαζαν, ο Αντώνης,  πέθανε ξαφνικά. Απ’ αυτό το γεγονός δημιουργήθηκε το όνομα «ΑΜΑΝ», που είναι από τα αρχικά της φράσης, «Αντώνη Μας Άφησες Νωρίς».  Επίσης, το «Ράδιο Αρβύλα», είναι η μόνη εκπομπή της Ιδιωτικής τηλεόρασης που έχει δείξει βίντεο με τον Κρισναμούρτι. Οπότε καταλαβαίνετε τη στενοχώρια μου και την απογοήτευσή μου. Όπως θα θυμάστε, σε προηγούμενο post, είχα ανεβάσει το βίντεο με το «πουλάκι τσίου», που απ’ ό,τι έμαθα άρεσε πολύ στα «πρωτάκια» διάφορων σχολείων που το έδειξαν. Η αθλιότητα  του βίντεο της «δολοφονίας» του πουλιού, πέρα από κάθε σάτιρα, είναι ότι περνάει με αυτό τον τρόπο την αθλιότητα εκατοντάδων αμερικάνικων ταινιών που μεγάλωσε η γενιά μου βλέποντας τες στον κινηματογράφο και τώρα μεγαλώνουν χιλιάδες παιδιά βλέποντάς τες στην τηλεόραση, όπου με τη μεγαλύτερη δυνατή ευκολία, λαμπεροί ηθοποιοί και μη, βγάζουν όπλο και σκοτώνουν. Μοιάζει υπερβολικό, αλλά δεν είναι: η ευκολία που πια άνθρωποι βγάζουν όπλο και σκοτώνουν άλλους ανθρώπους, ακόμα κι εδώ στην Ελλάδα πια, έχει σχέση και με την εξοικείωση που έχουν δημιουργήσει οι Αμερικάνικες ταινίες. Ακριβώς όπως κάνουν μύθους άθλιους ανθρώπους σαν τον Νονό, επειδή παίζονται από λαμπερούς και εξαιρετικούς ηθοποιούς όπως ο Μάρλον Μπράντο.
Έχω έτοιμο το βίντεο να το ανεβάσω εδώ,  αλλά δεν μου πάει τελικά να το κάνω. Όποιος θέλει να δει την αθλιότητα , μπορεί να πάει να το δει ΕΔΩ που το ανέβασαν.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

12.410 τριαντάφυλλα και 1

Στα πέντε, σχεδόν, χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, δεν έβαλα ποτέ αφιέρωμα για την επέτειο του Πολυτεχνείου.  Όταν κανείς έχει ζήσει εκείνη τη νύχτα, στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρα και έχει δει  σε μικρή απόσταση άνθρωπο να πέφτει σκοτωμένος από σφαίρα (γιατί έτσι υπήρξαν οι περισσότεροι νεκροί, από ελεύθερους σκοπευτές που ρίχνανε στα τυφλά στον κόσμο από τις ταράτσες), όταν αυτό είναι το πιο έντονο και βαρύ κομμάτι των νιάτων του (30 χρονών), τότε δεν είναι τόσο απλό να μιλάς γι’ αυτό. Να, όμως, που σήμερα μου ήρθε με mail ένα link για μια εξαιρετικής ευαισθησίας  ταινίας κινουμένων σχεδίων για το Πολυτεχνείο, που δεν την είχα ξαναδεί. Είναι παραγωγή του 2010 για τη Ε.Ρ.Τ., δημιούργημα -κυριολεκτικά δημιούργημα- εξαιρετικών συναδέλφων, που θα δείτε τα ονόματά τους στο τέλος της 13λεπτης ταινίας που με συγκίνησε πολύ. Η 17 Νοεμβρίου 1973, λοιπόν, όπως την έζησε και την αφηγείται ένας γέρο-γάτος.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

Σαν σχόλιο σε ένα post

Τελειώνοντας το πρωί κάποια κείμενα του Κρισναμούρτι που μου έχουν ζητήσει από την Ινδία για ένα project σε όλες τις  ευρωπαϊκές γλώσσες με τίτλο, «Ο κόσμος σε κρίση» , μπήκα να δω το καινούργιο post της Άιναφετς  με τίτλο, «Ίσως, Oh…»  και πηγαίνοντας να γράψω δυο λόγια, ξαφνικά σκέφτηκα, ότι ίσως το καλύτερο σχόλιο που θα είχα να κάνω ήταν να βάλω το κείμενο του Κρισναμούρτι που μετέφρασα σήμερα, που είναι συρραφή από διάφορα βιβλία του. Επειδή, όμως είναι μεγάλο, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ. Νομίζω ότι το κείμενο λέει κάτι που έχει σχέση με το τραγούδι. Αν δεν έχετε  δει το post της Άιναφετς, μπορείτε να πάτε με το link  που έβαλα πιο πάνω.
Καλό βράδυ.
Π. 

Είμαστε γέννημα της διαμόρφωσής μας· είμαστε γέννημα της κοινωνίας όπου ζούμε, γέννημα της προπαγάνδας — πολιτικής, θρησκευτικής και οποιασδήποτε άλλης. Επαναλαμβάνουμε ό,τι έχουν πει άλλοι. Όλη η Εκπαίδευσή μας είναι αυτό. Είμαστε διαμορφωμένοι, δεν είμαστε ελεύθεροι, ευτυχισμένοι, γεμάτοι ζωντάνια και πάθος. Είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, γεμάτα από την αυθεντία άλλων, αλλά και από την προσωπική μας μικρότερη αυθεντία των εμπειριών μας και της δικής μας γνώσης. Είμαστε, διανοητικά και συναισθηματικά, άνθρωποι από δεύτερο χέρι.
Η λέξη παράδοση, σημαίνει, κάτι που περνάει, που παραδίνεται από γενιά σε γενιά: κάποιες αξίες,  κάποιες πίστεις, ιδέες, τελετουργίες, θεωρίες και συμπεράσματα. Αυτό συμβαίνει το ίδιο εδώ και αιώνες, ισοπεδώνοντας τα ανθρώπινα πλάσματα με αυτές τις αξίες, τις ιδέες και λοιπά. Και όταν γκρεμίζονται αυτές οι αξίες, τα συμπεράσματα, οι ιδέες, οι αρχές – όπως συμβαίνει τώρα – βρισκόμαστε πίσω, εκεί απ’ όπου αρχίσαμε:  είμαστε βίαια, άπληστα, φοβισμένα, ανασφαλή, μπερδεμένα ανθρώπινα πλάσματα. Στην πραγματικότητα αυτό είναι που συμβαίνει.
Για αιώνες «αναμασάμε» ότι μας δίνουν οι Διδάσκαλοί, οι Αυθεντίες,  τα βιβλία, οι άγιοί και ικανοποιούμαστε  με τις δικές τους περιγραφές, που σημαίνει ότι ζούμε με βάση ό,τι μας λένε άλλοι και η ζωή μας είναι ρηχή και άδεια. Είμαστε το αποτέλεσμα κάθε είδους επηρεασμού και δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο μέσα μας, τίποτα που να το έχουμε ανακαλύψει μόνοι μας, τίποτε αυθεντικό, άφθαρτο, καθαρό.
Ο νους μας προσπαθεί διαρκώς να ζει μέσα στη συνήθεια, έτσι ώστε να μην ενοχλείται, να μην πρέπει να σκέφτεται κάτι μονός του ξανά από την αρχή,  και να κοιτάζει αλλιώς τα προβλήματά του. Η παράδοση λέει κάτι κι εσύ το ακολουθείς. Όταν δέχεσαι και ακολουθείς την παράδοση, δεν ενοχλείσαι από τίποτα· ο νους σου είναι νωθρός και σ’ αρέσει να είναι νωθρός. Σου συμβαίνουν ενοχλητικά πράγματα, αλλά τα αποδιώχνεις  με σκέψεις γεννημένες από τη συνήθεια. Έτσι ο νους σου, δεν σκέφτεται ποτέ βαθιά, δεν είναι ποτέ ξύπνιος, δεν είναι ποτέ αβέβαιος, είναι πάντα μισοκοιμισμένος, βαλμένος για ύπνο από την παράδοση, από τις συνήθειες, από τα ήθη και τα έθιμα.
Όλα στη ζωή, εκτός από πολύ λίγα, είναι από δεύτερο, τρίτο ή και τέταρτο χέρι: οι θεοί, η ποίηση, η πολιτική, η μουσική, κι έτσι η ζωή μας είναι άδεια. Καθώς είναι άδεια, προσπαθούμε να τη γεμίσουμε με μουσική, με θεούς, με έρωτα, με διάφορες μορφές φυγής, κι αυτό το ίδιο το γέμισμα είναι και το άδειασμα.
Είναι παράξενο το πόσο επιμένει ο άνθρωπος στη συνέχιση όλων των πραγμάτων: των σχέσεων, της παράδοσης, της θρησκείας, της τέχνης. Δεν υπάρχει ένα σταμάτημα κι ύστερα μια καινούργια αρχή. Αν ο άνθρωπος δεν είχε βιβλία, αρχηγούς, κανέναν ν’ αντιγράψει, κανέναν ν’ ακολουθήσει, να παραδειγματιστεί, αν ήταν τελείως μόνος, ξεγυμνωμένος από κάθε γνώση του, θα ‘πρεπε να ξαναπιάσει τα πράγματα από την αρχή. Εννοείται ότι αυτό το πλήρες ξεγύμνωμα του εαυτού του, θα πρέπει κανείς να το κάνει εντελώς και ολοκληρωτικά αυθόρμητα και με τη θέλησή του, αλλιώς  θα σπρώξει τον εαυτό του σε κάποιο είδος νεύρωσης. Είναι ο ίδιος ο νους που πρέπει, ν’ απογυμνώσει μόνος του τον εαυτό του ολοκληρωτικά, για να υπάρξει το καινούργιο. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται μοναχικότητα — όχι απομόνωση, όχι αίσθημα μοναξιάς. Μένουμε τόσο σπάνια μόνοι· είμαστε πάντοτε με άλλους ανθρώπους, με σκέψεις που μας πλημμυρίζουν, με ελπίδες που δεν έχουν εκπληρωθεί ή πρόκειται να εκπληρωθούν, με αναμνήσεις. Είναι ουσιαστικό να μένει ο άνθρωπος μόνος του για να μπορεί να είναι ανεπηρέαστος ώστε να συμβεί κάτι καινούργιο και αμόλυντο από κάθε διαμόρφωση. Φαίνεται πως γι’ αυτή τη μοναχικότητα δεν υπάρχει καιρός· έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε, έχουμε τόσες πολλές ευθύνες και πάει λέγοντας. Είναι αναγκαίο να μάθει κανείς να μένει ήσυχος· να κλείνεται σε κάποιο δωμάτιο και ν’ αφήνει το νου ν’ αναπαυθεί. Η αγάπη – όχι ο έρωτας – είναι μέρος αυτής της μοναχικότητας.

Το κοκοράκι, «κικιρικικί» και το πουλάκι, «τσίου»

Δεν μπορώ, θα σκάσω. Θέλω να κάνω…αταξία, που είναι και από τις πιο παραμελημένες κατηγορίες του blog. Βαρέθηκα τα σοβαρά. Μ’ έχει πρήξει κι η πάρεση που σας έλεγα ότι έπαθα (τη σταθεροποίησα) κι όλα τα ψυχολογικά που ακούω ότι μπορεί να έχουν σχέση, όπως ότι η πάρεση είναι στη δεξιά μεριά του προσώπου που σημαίνει ότι ανήκει στη αριστρή πλευρά του εγκεφάλου που είναι η αρσενική πλευρά, και λοιπά. Και πάνω εκεί, πέφτω στη μετάφραση που κάνω σε ένα εξαιρετικό (και αποενοχοποιητικό) κείμενο του Κρισναμούρτι για το σεξ που λέω να το ανεβάσω, αλλά ακριβώς τότε ήρθε και ο πειρασμός της αταξίας! Μου έστειλαν ένα πολύ καλοφτιαγμένο βίντεο κλιπ με κινούμενο σχέδιο και με τον τίτλο,  «Το πουλάκι κάνει τσίου»…  Χα, χα, χα… Εγώ δεν είπα τίποτα… Κι εκεί που ενθουσιάστηκα και λέω αυτό θα ανεβάσω, βλέποντας το τραγούδι, θυμήθηκα ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της μάνας μου, εκεί στις αρχές του ’50, το  «Κοκοράκι» ή αλλιώς ,  «Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι» με τον Νίκο Γούναρη. Κι αποφάσισα να το ανεβάσω κι αυτό και να το αφιερώσω στη μανούλα μου που ήταν η πρώτη που με κατάλαβε και μου είπε – κάπου εκεί γύρω στα δέκα – «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο». Χα, χα, χα… Ευτυχώς. Και μια και μιλάμε  για αταξίες  να σας πω κάτι σχετικό που έγινε στο Τραπέζι Γενεθλίων το περασμένο  Σάββατο, που σας είπα στο προηγούμενο post, όπου έπεσε μία πολύ καλή ατάκα! Εκεί που τρώγαμε, κάποια στιγμή ο Αλέξανδρος και η Ίρις χόρτασαν και κατέβηκαν από τις καρέκλες τους κι ήρθαν δίπλα μου για να κάνουμε καμιά αταξία, όπως μ’ αρέσει να τους λέω όποτε συναντιόμαστε. Συνεχίζοντας να τρώω, τους γαργαλούσα, τους τράβαγα από το πόδι καθώς χωνόντουσαν κάτω από την καρέκλα μου, τους τσίμπαγα και γενικώς  κάναμε φασαρία. Και τότε κάποιος από τους «μεγάλους» μου έκανε την παρατήρηση: «Σταμάτα Νίκο, μην κάνετε φασαρία στο Τραπέζι» κι εγώ απάντησα: «Δεν τα πειράζω εγώ, αυτά με πειράζουν». Και τότε η νύφη μας, η μαμά τους, γύρισε και είπε στον Αλέξανδρο και στην Ίριδα: «Δεν σας έχω πει, να μην πειράζετε ποτέ τα άλλα παιδάκια. Σηκωθείτε από ‘κει». Χα, χα, χα… Ενθουσιάστηκα.  Και τώρα, δείτε -ή μάλλον ακούστε – πρώτα το Κοκοράκι.

Και τώρα ήρθε η ώρα για το πουλάκι που κάνει Τσίου. Αν το ανοίγετε με explorer ή mozila και δεν το βλέπετε εδώ, τότε πηγαίνετε κάνοντας κλικ ΕΔΩ:
Καλή εβδομάδα.
Π. 

 

Ο γιατρός Λάκης Σκυλάκης

Πάνω που έπαθα αυτή την πάρεση του προσωπικού νεύρου, που σας έλεγα στο προηγούμενο post, σατανική σύμπτωση, μου ήρθε και το βιβλίο για το γιατρό Λάκη Σκυλάκη! Τυχαίο;… Χα, χα, χα…. Πριν προχωρήσω να σας πω για τον «γιατρό» να σας πω δυο λόγια για μια δική μου… γνωμάτευση στην οποία έχω καταλήξει πια στα 70 μου, έχοντας περάσει κατά καιρούς διάφορα –  ευτυχώς όχι τίποτα, αθεράπευτο. Λοιπόν, νομίζω ότι  μια ασθένεια, είναι το σωματικό ισοδύναμο μίας ψυχολογικής κατάστασης. Σωματοποιείς την προσπάθεια που κάνεις για ψυχική εξισορρόπηση κάποιων πραγμάτων μέσα σου, που είναι ή που σου μοιάζουν αντίθετα. Που είναι όντως αντίθετα ή που έχεις κάποια ιδέα ότι είναι αντίθετα. Καμιά φορά είναι δύσκολο να κρίνει κανείς τη διαφορά. Γι’ αυτό και είναι καλό – αν δεν έχεις να κάνεις με επείγον περιστατικό- να κάθεσαι λίγο με την αρρώστια σου, για να «σου πει» εκείνη, ίσως,  τι έχει συμβεί μέσα σου. Γι’ αυτό, έχω καταλήξει ότι η Ομοιοπαθητική Ιατρική που ακολουθώ εδώ και 30 χρόνια περίπου, σου δίνει αυτή την δυνατότητα. Ας πούμε, στην περίπτωση της  «πάρεσης» που έπαθα, το φάρμακο που είπε ο Νευρολόγος, την ίδια στιγμή που βγήκε το εγκεφαλογράφημα ήταν κάποιες μεγάλες δόσεις κορτιζόνης. Στη θέση τους, βέβαια, πήρα τα ομοιοπαθητικά χάπια που έδωσε ο γιατρός  μου και βλέπουμε. Και όντως… βλέπουμε. Ορίστε; Πώς είπατε;  Α, όχι, ο γιατρός μου δεν λέγεται Λάκης Σκυλάκης. «Ο Λάκης ο Σκυλάκης και τα άρρωστα ζωάκια», είναι ένα παιδικό παραμύθι με ωραίες ζωγραφιές της κυρίας Μαρίας Κίτρα. Το βιβλίο αυτό ήρθε πρώτο σε διαγωνισμό συγγραφής παραμυθιού για μικρά παιδιά των Εκδόσεων Μέθεξις στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος που μου έστειλαν το βιβλίο είναι ότι ήμουν Πρόεδρος της επιτροπής του Διαγωνισμού. Και ήρθε στην ώρα του. Χα, χα, χα… Όχι γιατί έπαθα «πάρεση», αλλά στην ώρα του για το babysitting που είχαμε να κάνουμε χθες για τα εγγονάκια μας. Αλλά πρώτα να σας γνωρίσω τον Λάκη τον Σκυλάκη.

Αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου, που διάλεξα για να διαβάσω στον Αλέξανδρο και στην Ίριδα χθες που πήγαμε για babysitting. Λοιπόν, να σας πω εδώ κάτι που παρατήρησα. Οι μεγάλοι που βλέπουν, παρατηρούν αμέσως το πρόσωπό μου, και κάνουν αμέσως κάποιο σχόλιο, ενώ τα παιδιά ούτε που δίνουν σημασία. Και σκέφτηκα, πηγαίνοντας και πίσω στην παιδική μου ηλικία, ότι τα παιδιά καθώς είναι αθώα από όλα αυτά, είναι σαν τα ζωάκια, που δεν σε αναγνωρίζουν βασικά από την εικόνα σου, αλλά από την αίσθηση που παίρνουν από σένα. Έτσι και η Ίρις και ο Αλέξανδρος, που πριν μια εβδομάδα στα γενέθλια του πεθερού μου και χθες, δεν έδωσαν καμιά σημασία στο πώς ήταν το πρόσωπό μου. Μάλιστα στο τραπέζι των γενεθλίων που η Ίρις καθόταν κοντά μου, όταν της έδειξα το μισόκλειστο μάτι μου,  εκείνη μου είπε να το κρατάω ανοιχτό με το δάχτυλό μου. Αν δεν με πιστεύετε ορίστε. Χα, χα, χα…

Και για να τελειώσουμε με το Λάκη τον Σκυλάκη και το babysitting  που σας είπα στην αρχή, σας έχω μία τρομερή φωτογραφία. Καθόμαστε οι τρεις μας στον καναπέ για να τους διαβάσω το βιβλίο, και τους έβαλα να με βοηθήσουν ανοίγοντάς μου ο ένας το μάτι και η άλλη σηκώνοντας μου το στόμα, για να μας βγάλει φωτογραφία η γιαγιά τους. Χα, χα, χα…
Σας φιλώ και καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Προσωπικό μπλογκοπεριοδικό

Από χθες παιδεύομαι να ανεβάσω ένα εξαιρετικό εγγλέζικο ντοκιμαντέρ που μου έδωσαν, με εμπειρίες ανθρώπων που βγήκαν από το σώμα τους, αλλά δεν μου βγαίνει. Πρώτα μου πήρε πολύ χρόνο να το μοντάρω από 1 ώρα σε μισή. Μετά επειδή δεν ανέβαινε ούτε στο vimeo ούτε στο youtube  το έκοψα σε δύο δεκαπεντάλεπτα, αλλά ούτε κι έτσι ανέβηκε! Και τότε ήταν που θυμήθηκα το σχόλιο κάποιας κοπέλας  παλιά εδώ που απορούσε πώς μπορώ και ανεβάζω σε post κάποια πολύ προσωπικά μου πράγματα. Χα, χα, χα… Αν δεν εμπλέκονταν κι άλλοι που δεν έχουν την αδιαφορία μου, θα είχα ανεβάσει φοβερές ιστορίες εδώ, αλλά… Έτσι, λοιπόν, ξαφνικά σήμερα μου ήρθε να ανεβάσω ένα εντελώς προσωπικό «μπλογκοπεριοδικό», όπως το λέμε τελευταία, με όλα τα θέματα να είναι προσωπικά μου. Και τι καλύτερη αρχή σε τέτοιου είδους προσωπικό post, από το… πρόσωπό μου.

1. Πάρεση του προσωπικού νεύρου.
Το πρόσωπό μου, λοιπόν, από την περασμένη Κυριακή, είναι στα δεξιά  σαν στραβοχυμένος λουκουμάς, επειδή έπαθα «πάρεση του προσωπικού νεύρου, του Bell», μάλλον λόγω ψύξης και πάντως όχι από ισχαιμικό επεισόδιο, όπως έδειξε η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου που έκανα τη Δευτέρα.

Τη φωτογραφία που βλέπετε, την έβγαλα στον καθρέφτη για να τη στείλω στο γιατρό μου την Παρασκευή. Χα, χα, χα… συνειδητοποίησα την αναισθησία μου όταν κάποιος στο Προπατζίδικο που πήγα, με ρώτησε με πόνο στα μάτια: «Πω, πω, θα σου είναι  πολύ δύσκολο να κυκλοφορείς, έτσι…». «Μπα, καθόλου», του είπα και με κοίταξε με οίκτο σαν να ήμουν και τρελός.

2. Ο μερακλής
Και τώρα η καλύτερη ατάκα που έχω ακούσει ποτέ μου για τον «Παραμυθά». Μία φίλη Δασκάλα της Α΄ Δημοτικού, έβαλε στα πρωτάκια της να δούνε τον «Θανάση τον Γάιδαρο» και τον «Τζο τον Σκαντζόχοιρο». Όλα τα παιδιά γέλασαν πολύ με το γάιδαρο, αλλά η Δασκάλα πρόσεξε ότι ένα κοριτσάκι γέλαγε με την καρδιά του όχι τόσο με αυτά που γίνονταν, αλλά πιάνοντας το χιούμορ όσων λέγονταν. Για παράδειγμα, εκεί που ο γάιδαρος πετάει κάτω τον Παραμυθά, το κοριτσάκι γέλασε πιο πολύ όχι με την τούμπα, αλλά με την ατάκα του Παραμυθά που λέει μόλις πέφτει: «Θανάση δεν είσαι καθόλου εντάξει, είσαι γαϊδούρι», και ο Θανάσης απαντάει με χιούμορ: «Μπα, μην μου πεις ότι μου φαίνεται»! Λίγο αργότερα,  το ίδιο κοριτσάκι, πλησιάζει την έδρα, χαμογελάει και ρωτάει τη Δασκάλα της πονηρά: «Κυρία, ο Παραμυθάς είναι… είναι… μερακλής;»… Φοβερή ατάκα! Το κοριτσάκι,  με αυτή την ατάκα, είπε κάτι προσωπικό μου, που δεν μου το έχει πει ποτέ κανείς: ότι ο «Παραμυθάς», είναι αυτό που έχω κάνει με περισσότερο προσωπικό μεράκι από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου.

3. Krinch (Κριντς)
Krinch, είναι το όνομα που φώναζε τον Κρισναμούρτι ένα μικρό κοριτσάκι, το μόνο, που μεγάλωσε κυριολεκτικά στα γόνατά του, κόρη φίλων του τότε που γεννήθηκε, στη δεκαετία του ’40 στην Αμερική, και μένανε στο ίδιο σπίτι. Στη φωτογραφία που βλέπετε είναι οι δυο τους.

Κάποια στιγμή, λοιπόν  το ’91, καθώς οδηγούσα, (πριν 21 χρόνια!!!) άκουσα στο ραδιόφωνο το γνωστό τραγούδι, «Everything  I do, I do it for you», με τον Bryan Adams,  και –πράγμα παράξενο- το μυαλό μου πήγε στον Κρισναμούρτι, που όπως σας έχω πει τον γνώρισα προσωπικά. Τότε, μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα video-clip με αυτή τη μουσική και κομμάτια από διάφορα βίντεο του Κρισναμούρτι και να του βάλω για τίτλο, το Krinch, που ήταν το όνομα που του είχε δώσει το μικρό κορίτσι, καθώς δεν μπορούσε να πει όλο του το όνομα. Ε, δεν το έχω πολυδείξει γενικώς, γιατί είναι πολύ προσωπικό, μόνο για φίλους, αλλά μια κι  εδώ θεωρώ ότι έχω φίλους…  αν και μια δυο φορές κάποιοι φίλοι που το είχαν δει παλιά ενοχλήθηκαν που δεν έχω βάλει κάποιο κομμάτι κλασσικής μουσικής, αλλά μία αμερικάνικη μπαλάντα. Αλλά… Άντε να εξηγείς  τι ρόλο παίζει η εικόνα που έχουν για τον Κρισναμούρτι, τι μπορεί να σημαίνουν για σένα τα λόγια και λοιπά… Αν σας κάνει κέφι δείτε το…
Σας φιλώ πολύ
Καλή εβδομάδα
Π.