Το «τεστ» του Χότζα.

Ψάχνοντας σε παλαιότερα posts είδα ότι έχω πάρα πολύ καιρό να ανεβάσω Χότζα!  Πώς μου ξέφυγε έτσι; Σήμερα, λοιπόν, λέω να κλείσω τον μήνα και να ανοίξω τον καινούργιο, με μια από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες του, που την έχω μεταφράσει από ένα βιβλίο των «Σούφι».
Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Π.
Υ.Γ. Τελικά κάτι που σας έγραψα χτες εδώ ότι μπαίνει link σε κάποιες άσχετες λέξεις από το πουθενά, ΑΚΥΡΟ. Μόνο σε μένα γίνεται. Καλό μήνα.

Ένας «αναζητητής» της Αλήθειας, μαθαίνοντας ότι στην πλαγιά του λόφου ενός χωριού, μένει ένας σοφός Δάσκαλος – ο Νασρεντίν  Χότζας- αποφασίζει να πάει να τον βρει. Μετά από δυσκολίες, φτάνει στην καλύβα όπου έμενε πια ο Χότζας, μια χειμωνιάτικη μέρα. Καθώς έμπαινε ο υποψήφιος μαθητής στην καλύβα, ο Χότζας τον κοίταξε και πλησίασε τις ενωμένες παλάμες του ανοιχτές, φυσώντας τες  μπροστά στο στόμα του. Ξέροντας ο υποψήφιος μαθητής  ότι και η πιο απλή πράξη ενός φωτισμένου Δάσκαλου, έχει κάποια σημασία, ρώτησε τον Χότζα:

«Γιατί φυσάς Δάσκαλε τα χέρια σου»;
«Μα για να τα ζεστάνω, φυσικά», απαντάει εκείνος.
Ύστερα από λίγη ώρα κουβέντας, επειδή είχε μεσημεριάσει, ο Χότζας φέρνει δυο κούπες με αχνιστή σούπα κι αφού κάθισε, σηκώνει τη  δική του μπροστά στο στόμα του και  τη φυσάει.
«Γιατί το κάνεις αυτό Δάσκαλε», ρωτάει ο νεοφερμένος.
«Μα για να την κρυώσω, φυσικά», απαντάει ο Χότζας.
Και τότε, ο υποψήφιος μαθητής, χαιρετάει το Δάσκαλο και σηκώνεται και φεύγει. Του ήταν αδύνατο να εμπιστευτεί για Δάσκαλο έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί την ίδια διαδικασία για να πετύχει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα: να ζεστάνει και να κρυώσει.
Καθώς ο Χότζας τον κοίταζε να φεύγει, κούνησε  το κεφάλι του, καθώς κατάλαβε γιατί έφυγε έτσι ξαφνικά ο «υποψήφιος μαθητής», μην έχοντας καταλάβει το «τεστ» που του έκανε ο Χότζας για να δει την αντίληψή του.

Χθες και αύριο

Σήμερα έχω άλλο ένα post κατηγορίας «μπλογκοπεριοδικού» με δύο θέματα. Το ένα είναι για μια επέτειο χθες και το άλλο για την αυριανή επέτειο. Εχθές ήταν η επέτειος του θανάτου του Νίκου Καζαντζάκη, που γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1883 και πέθανε σε Νοσοκομείο του Φράιμπουργκ της Ελβετίας, στις 26 Οκτωβρίου του 1957.  Η αυριανή η επέτειος είναι  για την είσοδο της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

1. Για τον Νίκο Καζαντζάκη.

Για τον Καζαντζάκη, που ήταν ένας από τους αγαπημένους της εφηβείας μου, σας έχω ξαναγράψει  σ’ αυτό το blog  ΕΔΩ  και ΕΔΩ . Σήμερα θέλω απλώς να ανεβάσω, έτσι σαν αφιέρωμα, αυτή την υπέροχη φωτογραφία του 1943 (της χρονιάς που γεννήθηκα!) μπροστά στο σπίτι του στην Αίγινα με αγκαλιά τη γάτα του που είχε το φοβερό όνομα, «Σμινθίτσα» ! Τώρα, δεν ξέρω από πού βγαίνει το όνομά της, ίσως είναι γνωστό στην Κρήτη, οπότε αν κανείς Κρητικός ή Κρητικιά το ξέρει, ας μας το πει.
Επίσης, θα ήθελα να αντιγράψω εδώ ένα απόσπασμα από ένα κείμενο του Κρισναμούρτι που μετέφραζα πριν λίγες μέρες, που  -νομίζω – ότι είναι το ίδιο πουννοεί κι ο Καζαντζάκης σε στίχους του στην «Αναφορά στον Γκρέκο». Φαίνεται πως δεν ήταν τυχαίο, να τους έχω και τους δύο ανάμεσα σ’ αυτούς που ονομάζω, «Δάσκαλους και Φίλους μου», στο  post  που σας έβαλα το link γι’ αυτό πιο πάνω. Πρώτα το κείμενο του Κρισναμούρτι:
«Ψυχολογικά είμαστε όπως η υπόλοιπη ανθρωπότητα. Επομένως είμαστε η ανθρωπότητα. (…) Εάν κάποιος από σας, ως μέλος του ανθρώπινου είδους, αλλάξει βαθιά και ριζικά μέσα του, φυσιολογικά θα επηρεάσει όλη την ανθρώπινη συνείδηση, επειδή εκπροσωπεί όλη την ανθρωπότητα, επειδή η συνείδησή του είναι και η συνείδηση του κάθε ανθρώπινου πλάσματος· μία συνείδηση που είναι γεμάτη συγκρούσεις, πόνο, ανησυχία, μοναξιά, δυστυχία, βάσανα…  Δηλαδή, η συνείδησή σας, δεν είναι μόνο δική σας, είναι η συνείδηση του ανθρώπινου είδους. Που σημαίνει ότι ο καθένας σας ως ένα ανθρώπινο πλάσμα, εκπροσωπεί όλη την ανθρωπότητα, κι αυτό είναι μία  εκπληκτική αλήθεια» .
Και οι στίχοι του Καζαντζάκη από την «Αναφορά στον Γκρέκο».
Γιατί το Φως είναι ένα, αδιαίρετο,
κι οπουδήποτε νικήσει ή νικηθεί,
νικάει ή νικιέται και μέσα σου.

2. Γκουέρνικα

Κι από το «φως» που λέει ο Καζαντζάκης, στο σκοτάδι του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου που αύριο… «γιορτάζουμε»  την είσοδο της Ελλάδας σ’ αυτόν. Το αφιέρωμα σ’ αυτή την επέτειο, είναι μια φοβερή ατάκα του Πάμπλο Πικάσο σε ένα Γερμανό Αξιωματικό, που μοιάζει με ανέκδοτο. Η ατάκα, έχει σχέση με αυτό τον πίνακα του Πικάσο, που έχει τίτλο, «Γκουέρνικα» . Να πω πρώτα δυο λόγια για όσους δεν έχουν, ίσως, ακούσει ποια είναι η Γκουέρνικα που ζωγράφισε ο Πικάσο.  Η Γκουέρνικα ήταν  μια όμορφη μικρή Βάσκικη πόλη της Ισπανίας. Αλλά η ομορφιά της έμελλε να καταστραφεί μια Δευτέρα, στις 26 Απριλίου του 1937. Το απόγευμα εκείνης της ημέρας, άρχισαν να χτυπάνε οι καμπάνες για να προειδοποιήσουν τον κόσμο για αεροπορική επίθεση. Στις πέντε παρά είκοσι, Γερμανικά αεροπλάνα άρχισαν να βομβαρδίζουν την μικρή πόλη. Μέσα σε είκοσι λεπτά, η πόλη είχε ισοπεδωθεί, ενώ σύμφωνα με εφημερίδες της εποχής 1654 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 889 τραυματίστηκαν. Αυτή τη βαρβαρότητα, αποθανάτισε ο Πάμπλο Πικάσο σε ένα πίνακα με πλάτος 8 μέτρα περίπου, που του έδωσε τον τίτλο της πόλης, «Γκουέρνικα» και που πρωτοπαρουσιάστηκε την ίδια χρονιά, Παγκόσμια. Τον πίνακα τον κράτησε ο Πικάσο και τον πήρε μαζί του στο Παρίσι. Και τώρα η «ατάκα σαν σε ανέκδοτο» που σας είπα στην αρχή:  Όταν κατέλαβαν οι Γερμανοί τη Γαλλία  και μπήκαν στο Παρίσι, ένας φιλότεχνος Γερμανός αξιωματικός, θέλησε να γνωρίσει τον Πικάσο και τον επισκέφτηκε σπίτι του. Κοιτώντας τους πίνακες στους τοίχους, το μάτι του έπεσε στην «Γκουέρνικα» και κοιτώντας τον πίνακα με θαυμασμό, έκανε την ρητορική ερώτηση: «Εσείς το κάνατε αυτό;»  Και ο Πικάσο του απάντησε… κυριολεκτικά: «Όχι, δεν το ‘κανα εγώ, εσείς το κάνατε».

Και να κλείσω με μία σπάνια φωτογραφία της Βάσκικης πόλης λίγο μετά το βομβαρδισμό των Γερμανών και με μία, επίσης σπάνια, φωτογραφία του Πικάσο να ζωγραφίζει τον πίνακα που δείχνει τη Γερμανική βαρβαρότητα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

ΚΥΡ.

Κάθε τόσο θέλω να γράψω κάποιο σχόλιο  για την κατάσταση που υπάρχει στον τόπο μας εδώ και καιρό. Από αυτά, όμως, που αρχίζω να γράφω, άλλα μου φαίνονται μελοδραματικά, αλλά πολύ βαριά, άλλα… ακατονοητοφευγάτα κ.λπ. Αλλά να που σήμερα, μου έστειλαν μία εξαιρετική γελοιογραφία του  ΚΥΡ. με το κλασσικό στυλ του, που με ενθουσίασε και με μου καλύπτει απόλυτα ό,τι θα ήθελα να πω με έναν τρόπο που μου αρέσει τρομερά και που είναι πιο σοβαρός, από πολλά σοβαροφανή τηλεοπτικά σχόλια. Οπότε αποφάσισα να το «κλέψω» και να το ανεβάσω εδώ, ευχαριστώντας τον με την καρδιά μου για το χιούμορ του που με κάνει να γελάω με την καρδιά μου, αλλά και που μου επισημαίνει έμμεσα πράγματα που μου έχουν διαφύγει, εδώ και πολλά χρόνια που τον διαβάζω. Καλή… αποκρυπτογράφηση.
Σας φιλώ πολύ και.. κουράγιο.
Π.

Η Τελευταία Βόλτα

Τελικά, αν και πρέπει να κάνω οικονομία  στα posts την έχω καταβρεί κι έτσι σας έχω άλλο ένα και σήμερα. Βέβαια, δεν ξέρω πόσους θα ενδιαφέρει γιατί είναι ειδικό, είναι όλο για τον Κρισναμούρτι. Έχει μία γελοιογραφία  μ’αυτόν, ένα μικρό όχι πολύ γνωστό κείμενό του,  ένα κείμενο γραμμένο για την τελευταία βόλτα που έκανε στις Ινδίες το 1986 μαζί με μία σπάνια φωτογραφία απ’ αυτήν και ένα επίσης σπάνιο βίντεο. Και πρώτα η γελοιογραφία. Είναι από την πρώτη επίσκεψη του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα, το 1930, όταν Πρωθυπουργός ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η γελοιογραφία, που σατιρίζει και τους δύο, προφανώς είναι από κάποια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα. Για την περίπτωση που δεν βγάζετε τη λεζάντα, ο Κρισναμούρτι λέει:  «Άλλο δεν σκέφτομαι κύριε συνάδελφε, παρά πώς να κάνω γνωστή στον κόσμο την Αλήθεια» . Και ο Βενιζέλος του απαντάει: ¨ Και εγώ, πώς να την κάνω αγνώριστη «.

1. Η  Γελοιογραφία

2. Ένα κείμενο για τον «δάσκαλο»
Αυτό το σύντομο κείμενο που θα διαβάσετε, είναι από μία ομιλία του σε ένα Κολέγιο στο San Diego, στην Αμερική το 197ο, όπου δέχτηκε και ερωτήσεις από τους σπουδαστές. Κάποια από τα θέματα που ασχολήθηκε ήταν για το φόβο, για τη βία, για τους γκουρού και γενικότερα τους αυτοαποκαλούμενους πνευματικούς δάσκαλους που είχαν απλωθεί στην Αμερική. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και το ανεβάζω, είναι πως όσο κι αν έψαξα με την data που έχω για όσα έχει πει επί 60 χρόνια, είναι η πρώτη και τελευταία, η μοναδική φορά που μιλάει αναφέροντας ως «δάσκαλο», οποιοδήποτε άνθρωπο «δει» κάτι αληθινά μέσα του και πρέπει να το μεταφέρει και στους άλλους.

Ερώτηση: Αν κανείς έχει ελευθερωθεί από το φόβο, τότε όταν τον συναντάει σε κάποιον άλλον δεν θλίβεται; Και τι μπορεί να κάνει;
Κρισναμούρτι: Εκείνο που μπορείς να κάνεις είναι να γίνεις δάσκαλος για τον άλλον,  αλλά όχι για να βγάζεις χρήματα, όχι για να φουσκώσεις τον Τραπεζικό σου λογαριασμό, όχι για να έχεις εξουσία, αλλά απλώς για να μαθαίνεις κάτι στους άλλους, να τους μιλάς. Κι αυτό, δεν σημαίνει ότι πρώτα έχεις μάθει εσύ, έχεις συσσωρεύσει γνώσεις και μετά τις μεταφέρεις στους άλλους. Όχι. Σημαίνει ότι έχοντας κι εσύ ο ίδιος φόβο μέσα σου και κατανοώντας τον εαυτό σου, βοηθάς και κάποιον άλλον να κατανοήσει κι εκείνος τον εαυτό του, οπότε το να είσαι δάσκαλος είναι το να μαθαίνεις κι εσύ… Αχ, δεν βλέπετε την ομορφιά όλου αυτού του πράγματος…

3. Η Τελευταία Βόλτα
Προς το τέλος του 1985, ο Κρισναμούρτι βρισκόταν στις Ινδίες και κάποια στιγμή άρχισε να μην αισθάνεται καθόλου καλά. Του είπαν να μπει σε Νοσοκομείο εκεί, αλλά ξέροντας, φαίνεται, ότι θα πεθάνει -πλησίαζε τα 91- ζήτησε να φύγει για την Αμερική, για το Όχαϊ, όπου εκεί θεωρούσε ότι ήταν το σπίτι του, καθώς εκεί είχε ζήσει τα πιο ευτυχισμένα και ξέγνοιαστα χρόνια της ζωής του με τον αδελφό του τον Νίτια εκεί και εκεί επίσης του είχαν συμβεί κάποια πολύ έντονα και παράξενα μεταφυσικά γεγονότα που του άλλαξαν τη ζωή. Το κείμενο είναι ενός ανθρώπου που μεγάλωσε δίπλα στον Κρισναμούρτι από μικρό παιδί, του Ασίτ Τσαντμάλ, από το βιβλίο του, «Χίλιοι ‘Ηλιοι και Η Τελευταία Βόλτα», που είναι είναι ένας συνδυασμός από κείμενα και πολλές φωτογραφίες.

Τελευταία, μιλάει ανοιχτά και ελεύθερα για το θάνατό του. Ένα βράδυ μου λέει: «Αν οι γιατροί μου πούνε, όταν με εξετάσουν στην Καλιφόρνια, ‘όχι άλλα ταξίδια, όχι άλλες ομιλίες’, τότε το σώμα θα πεθάνει μέσα σε τέσσερις εβδομάδες». Κι ύστερα με ρωτάει: «Τι θα κάνεις με τη ζωή σου Ασίτ; Αν κανείς έχει έρθει σε επαφή με το ‘Άλλο’ και δεν αγκυροβολήσει σ’ αυτό, θα γίνει κομμάτια…».
Στις δέκα Ιανουαρίου, στις πεντέμισι τ’ απόγευμα, βγαίνει για την τελευταία του βόλτα. Θα φύγει για την Καλιφόρνια, στις 12 τα μεσάνυχτα. Όπως συνήθως, διασχίζει τον κήπο του σπιτιού της Ράντα, περνάει την πόρτα της μάντρας ανοίγοντάς την και κλείνοντάς την προσεχτικά, στρίβει δεξιά κατά μήκος της παραλίας. (…) Καθώς διασχίζει με μεγάλα βήματα την παραλία είναι σιωπηλός. (…) Ύστερα στρίβει και πηγαίνει προς την άλλη άκρη της παραλίας, εκεί όπου τελειώνει η μισοσπασμένη γέφυρα και ο ποταμός Αντιάρ, καθώς χύνεται στον κόλπο της Βεγγάλης. Σε λιγότερο από δύο μήνες, εδώ θα σκορπιστούν οι στάχτες του. Σταματάει σιωπηλά, κοιτάζοντας τη θάλασσα και τον ουρανό. Ύστερα στρίβει και πηγαίνει προς το σπίτι της Ράντα. Τα μαλλιά του κυματίζουν στον αέρα σαν ουρά κομήτη. (…) Φτάνοντας στο σπίτι σταματάει, και για άλλη μια φορά κοιτάζει την άμμο, τη θάλασσα και τον ουρανό κι αυτό είναι  ο αποχαιρετισμός του. 

Πριν δείτε το βίντεο που το γύρισε ο ίδιος ο Ασίτ Τσαντμάλ που πήγαινε μαζί του, βγάζοντάς τον και φωτογραφίες, σκέφτηκα να σας ανεβάσω εδώ την τελευταία φωτογραφία του Κρισναμούρτι που του έβγαλε ποτέ κανείς και είναι ακριβώς η στιγμή που ο Τσαντμάλ, στο προηγούμενο απόσπασμα λέει ότι του πήρε ο αέρας τα μαλλιά και τα έκανε να κυματίζουν σαν ουρά κομήτη!

Και τώρα ένα δίλεπτο βίντεο από αυτή την τελευταία βόλτα, όπως το χρησιμοποίησαν βάζοντας και μουσική σε ένα Ινδικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του. Να πω δυο λόγια μόνο για το ντύσιμό του. Σε όλο τον κόσμο, εκτός από τις Ινδίες όπου ζούσε περίπου 4 μήνες κάθε χρόνο, ντυνόταν ευρωπαϊκά  ανάλογα με τη περίσταση, με κοστούμι και γραβάτα στις επίσημες ομιλίες όπως σε Πανεπιστήμια ή στον Ο.Η.Ε.  ή άνετα, ακόμα και με blue jean, στις Δημόσιες ομιλίες στο ύπαιθρο ή με φίλους στο σπίτι του. Στις Ινδίες, όμως, ντυνόταν με τα καθημερινά ρούχα που φοράει ένα Ινδός, γιατί έλεγε ότι είτε στο δόμο, είτε στα σχολεία, είτε στις Δημόσιες Ομιλίες του που πήγαιναν χιλιάδες, δεν ήθελε να διαφέρει το ντύσιμό του από τους άλλους και να τον κάνει να ξεχωρίζει.
Καλή εβδομάδα
Π.

«Είμαι που είμαι κοντός…»

Ετοιμάζοντας το σημερινό μπλογκοπεριοδικό, συνειδητοποίησα ότι «τρώει» πολλά posts! Με ρυθμό 2 ή τρία την εβδομάδα που ανεβάζω όλα αυτά τα χρόνια, μπαίνουν από 8 έως δώδεκα το μήνα. Κάνοντας ένα πρόχειρο λογαριασμό, είδα ότι με το σημερινό post/ μπλογκοπεριοδικό, μόνο σ’ αυτά έχουν μπει 9 posts, συν 6 τα υπόλοιπα από την αρχή του μήνα, έχω ανεβάσει, δηλαδή, 15! Χα, χα, χα… με πιάσανε οι τσιγκουνιές μου. Αλλά, όχι. Μ’ αρέσει αυτό το είδος τόσο εδώ όσο και όταν το έκανα στην τηλεόραση. Οπότε σήμερα, σας έχω πολύ πράμα, πάλι. Τρία θέματα: Ένα φωτογραφικό «ντοκιμαντέρ», ένα μικρό παραμύθι σε κινούμενο σχέδιο φίλου και μία ελληνική ταινία! Ο τίτλος μάλιστα του post, «Είμαι που είμαι κοντός…» είναι από αυτή την ελληνική ταινία και τη λέω εγώ! Αλλά ας πάρουμε τα θέματα με τη σειρά τους. Και πρώτα το φωτογραφικό ντοκιμαντέρ.

1. Τα άλογα
Λίγο πριν το σπίτι μας, σε ένα μεγάλο χωράφι, βόσκουνε σχεδόν πάντα δύο άλογα, ένα καφέ κι ένα μαύρο. Γυρίζοντας προχθές τ’ απόγευμα σπίτι, βλέπω ξαφνικά τα δύο άλογα να περπατάνε στην άσφαλτο πολύ πιο μακριά από το χωράφι που συνήθως  βόσκουν. «Πού πάτε βρε;» τους είπα και δεν μπορούσα να μη σταματήσω και να τα βγάλω φωτογραφία.

Μόλις με είδαν, άρχισαν να έρχονται προς το μέρος μου και μόλις  με πλησίασαν το μαύρο, έβαλε το κεφάλι του μέσα στο αυτοκίνητο και με μύριζε!!! Δυστυχώς η φωτογραφία δεν είναι καλή γιατί έβαλε όλο το κεφάλι του μέσα κι έγλυφε το τιμόνι! Αλλά βλέπετε τη μουσούδα του, μέσα στο αυτοκίνητο.

2. Η Νεράιδα η Χοντρέλα
Και τώρα το κινούμενο σχέδιο που σας  έλεγα. Είναι φτιαγμένο πάνω σε ένα παραμύθι που λέει η Έλλη η Φωτίου και τα σχέδια τα έχει κάνει ένας «παραμυθομεγαλωμένος» φίλος από το face book, ο «Πάνος Κεραυνός  Μακκουήν» δηλαδή ο Παναγιώτης  Κοντιζάς  που μου το έστειλε. Να πω μόνο σε κάποιες παχουλές φίλες μου που στεναχωριούνται για το πάχος τους, ότι τζάμπα στενοχωριούνται. Μέχρι και νεράιδες παχουλές υπάρχουν.

3. Βίος και Πολιτεία
Και τώρα η ελληνική ταινία, ένα απόσπασμα για την ακρίβεια . Χα, χα,χα… Είναι από την ταινία του Νίκου Περράκη, «Βίος και Πολιτεία». Είναι του 1987, που είναι και η χρονιά που παραιτήθηκα από την Ε.Ρ.Τ. και έκανα τη δική μου εταιρία παραγωγής. Εκτός από τον «Παραμυθά» δεν δούλευα πουθενά αλλού σαν ηθοποιός. Εξαίρεση έκανα μόνο για δυο φίλους μου, τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο στη ταινία του «Ξαφνικός Έρωτας» και τον Νίκο Περράκη  στην ταινία του, «Βίος και Πολιτεία». Και οι δυο τους μου ζήτησαν να παίξω ένα μικρό ρολάκι στις ταινίες τους, χωρίς αμοιβή βέβαια και για την πλάκα μας. Εδώ κάνω ένα βουλευτή, του κόμματος ΛΑΣΥ. Χα, χα, χα… Δείτε το, θα γελάσετε.
Καλό τριήμερο.
Π.

Πολύ πράμα!

Καλά!… Σήμερα έχω πάλι μπλογκοπεριοδικό και με πολύ πράμα! Πρώτα είναι οι συμβολισμοί της ερώτησης του προηγούμενου post,   μετά έχω το  link για μια συνέντευξή μου από «παραμυθομεγαλωμένο» φωτογράφο/δημοσιογράφο, μία πολύ ενδιαφέρουσα οικολογική είδηση και τέλος, ένα διαγωνισμό μόνο για άντρες με έπαθλα ένα iphone και ένα  ipad.

Α΄.  Οι συμβολισμοί των πέντε θεμάτων του προηγούμενου post.
1. Χτυπάει το τηλέφωνο. Αυτό συμβολίζει τη δουλειά.
2. Κλαίει το μωρό. Αυτό συμβολίζει την οικογένεια.
3. Κάποιος χτυπάει την πόρτα σας. Αυτό συμβολίζει τους φίλους.
4. Υπάρχουν απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι κι αρχίζει να βρέχει. Αυτό συμβολίζει τα χρήματα.
5. Αφήσατε ανοιχτή τη βρύση στο νεροχύτη της κουζίνας που ξεχειλίζει. Αυτό συμβολίζει το σεξ.

Β΄. Μία συνέντευξη.

Όπως σας είχα γράψει  σε προηγούμενο post με τίτλο, «Ο Παραμυθάς« ,  πριν λίγο καιρό  ήρθε,  να μου πάρει συνέντευξη και να μου βγάλει φωτογραφίες ένας «παραμυθομεγαλωμένος» Θεσσαλονικιός, ο Νίκος ο Ράκκας, για το περιοδικό «Εξώστης» που άρχισε πριν χρόνια ως έντυπο και πια υπάρχει και στο ίντερνετ. Εκεί, εγκαινίασε μια δική του καινούργια στήλη/blog ο Νίκος, που την ονομάζει «Daydreaming »  και αποφάσισε να την εγκαινιάσει με συνέντευξη του… «Παραμυθά» των παιδικών του χρόνων – ο ίδιος έχει πια δικό του παιδί. Μέχρι τώρα δεν ήθελα να βάλω εδώ  link, αλλά επειδή είδα ότι έχει μπει κι αλλού στο ίντερνετ, αποφάσισα να το βάλω κι εγώ. Οπότε κάνοντας κλικ ΕΔΩ  μπορείτε, αν θέλετε, να δείτε τη συνέντευξη. Η φωτογραφία που βλέπετε εδώ, είναι μία από τις πολλές που με τράβηξε ο Νίκος και που δεν υπάρχει στο άρθρο. Έχω γελάσει πολύ όταν την είδα, γιατί βλέποντάς την,  πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι το κινητό μου έχει τη δική του πολυθρόνα στο γραφείο μου! Χα, χα, χα…

Γ΄. Το πρώτο 100% βιολογικό κράτος στον κόσμο.

Αυτό το υπέροχο μέρος που βλέπετε είναι το Sikkim, το ένα από τα δύο μικρότερα Κράτη της Ινδίας. Βρίσκεται στα Ιμαλάια και είναι το λιγότερο κατοικημένο της Χώρας. Το Sikkim είναι το πρώτο Κράτος στον κόσμο που εισήγαγε τη βιολογική γεωργία, πριν δέκα χρόνια, όταν ο πρωθυπουργός του, το 2003, ανακοίνωσε την απόφαση για τη μετατροπή όλων των συμβατικών καλλιεργειών σε βιολογικές. Παράλληλα απαγόρευσε την πώληση κάθε είδους συνθετικών (χημικών) φυτοφαρμάκων και προχώρησε στο κλείσιμο όλων των σημείων πώλησής τους στη χώρα. Εναλλακτικά προώθησε τη χρήση των βιολογικών σκευασμάτων και δημιούργησε 24.536 μονάδες παραγωγής λιπασμάτων οργανικής προέλευσης. Το 2003, το πρόγραμμα αρχικά συμπεριέλαβε 400 χωριά, 14.000 αγρότες και 80.000 στρέμματα. Οι αγροτικές εταιρείες δημοσίου συμφέροντος μετατράπηκαν σε Κέντρα Βιολογικής Γεωργίας με αντικείμενο την έρευνα, ενώ η πρόοδος του προγράμματος παρακολουθείται από κεντρική υπηρεσία με ευθύνη του ίδιου του Πρωθυπουργού. Σήμερα είναι ενταγμένοι στο σύστημα περισσότεροι από 30.000 αγρότες σε όλες τις φάσεις του προγράμματος, με στόχο την ένταξη ακόμη 500.000 στρεμμάτων έως το 2015. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η παραγωγή ξεπέρασε τους 80.000 τόνους σε φρούτα, λαχανικά, βότανα, δημητριακά κ.λπ. Το στοίχημα φαίνεται πως κερδήθηκε, καθώς έγιναν σημαντικές ενέργειες για τη διάθεση των προϊόντων στις μεγαλύτερες αγορές της Ινδίας, αλλά και σε χώρες του εξωτερικού. Επιπλέον άνοιξαν στο Νέο Δελχί ένα κατάστημα λιανικής πώλησης, αλλά και 10 bazaar πώλησης βιολογικών προϊόντων στους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς, όπου οι παραγωγοί μπορούν και πωλούν απευθείας τα προϊόντα τους, χωρίς εμπλοκή των μεσαζόντων. Φοβερό μέρος!!!

Δ΄. Ένας διαγωνισμός μόνο για άντρες.
Εδώ, δεν έχω φωτογραφία, γιατί έχουμε να κάνουμε με ένα διαγωνισμό μόνο για άντρες που θα δείτε ποιος κερδίζει το πρώτο βραβείο που είναι ένα iphone και ποιος το δεύτερο που είναι ένα ipod, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Χα, χα, χα…
Καλό βράδυ.
Π. 

Πέντε Φθινοπωριάτικες… ερωτήσεις

Για σήμερα, λέω να παίξουμε. Σας έχω πέντε ερωτήσεις, που δείχνουν πώς αξιολογείτε πέντε βασικά πράγματα της ζωής μας. Αν απαντηθούν, ειλικρινά, έντιμα  και αυθόρμητα, χωρίς πολύ σκέψη, ίσως να σας δείξουν κάτι για σας. Λοιπόν:

Υποθέστε ότι είστε μόνη ή μόνος στο σπίτι σας και ξαφνικά, συμβαίνουν πέντε πράγματα ταυτόχρονα που πρέπει να δώσετε την προσοχή σας.
1. Χτυπάει το τηλέφωνο
2. Κλαίει το μωρό
3. Κάποιος χτυπάει την πόρτα σας
4. Υπάρχουν απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι κι αρχίζει να βρέχει
5. Έχετε αφήσει ανοιχτή τη βρύση στο νεροχύτη της κουζίνας που έχει  αρχίσει να ξεχειλίζει.

Κοιτάξτε τα όλα χαλαρά κι απαντήστε αυθόρμητα, με όσο λιγότερη σκέψη γίνεται, ποιο θα κάνατε πρώτο ποιο δεύτερο και λοιπά. Όσες και όσοι δεν έχουν μωρό, ας φανταστούν ότι έχουν. Επίσης, όλα ισχύουν βέβαια  και για γυναίκες και για άντρες. Γράψτε, λοιπόν,  σε ένα χαρτί τη σειρά με την οποία θα ανταποκρινόσαστε σ’ αυτά που συμβαίνουν, σύμφωνα με την αυθόρμητη, την ενστικτώδη αξιολόγηση που θα κάνατε. Γράψτε απλώς τον αριθμό του καθένα απ’ αυτά στη σειρά που θα αποφασίσετε και όχι όλο αυτό που συμβαίνει.
Τώρα: Το καθένα απ’ αυτά τα πέντε συμβολίζει, όπως σας είπα,  κάτι από τη ζωή του καθένα μας. Αυτό που συμβολίζει, θα σας το πω την Τρίτη.
Και για να μην είναι τόσο άδειο το post, σύμφωνα και με τη λογική του «μπλογκοπεριοδικού» που είπαμε, λέω να σας ανεβάσω εδώ και μια υπέροχη Φθινοπωριάτικη φωτογραφία.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«Αυτή η γη είναι δική μου»

Σήμερα, φτιάχνοντας πια μια καινούργια κατηγορία, έχω πάλι ένα «μπλογκοπεριοδικό», αλλά είναι  κάτι απ’ αυτά που η μάνα μου, μου έλεγε, «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο». Χα, χα, χα… Δεν το βλέπω ακριβώς έτσι, ούτε τότε άλλωστε. Λοιπόν: Σήμερα έχω δύο θέματα στο «μπλογκοπεριοδικό»: Το πρώτο είναι Κρισναμούρτι και το δεύτερο ένα βίντεο με κινούμενα σχέδια. Όμως, αυτά τα δύο έχουν σχέση: Το κείμενο του Κρισναμούρτι, μιλάει για τη γη που ανήκει σε όλους μας, ό,τι κι αν είμαστε, ενώ το βίντεο με το κινούμενο σχέδιο, δείχνει χιουμοριστικά πώς μέσα στους αιώνες πάντα κάποιος θέλει να πάρει τη γη κάποιου άλλου. Και πρώτα, το κείμενο του Κρισναμούρτι.

«… Είτε λεγόμαστε κομμουνιστές ή καπιταλιστές, Ινδουιστές ή Βουδιστές, Μωαμεθανοί ή Χριστιανοί, είτε είμαστε άρρωστοι και δυστυχισμένοι είτε υγιείς κι ευτυχισμένοι, αυτή η γη είναι για όλους μας. Η γη είναι όλων μας, όχι κάποιων από μας. Η γη δεν είναι μόνο των πλούσιων, δεν ανήκει αποκλειστικά στους πανίσχυρους ηγέτες, στους μεγαλοκτηματίες, αλλά είναι η γη μας, δική σας και δική μου, που δεν είμαστε τίποτα, κι ωστόσο ζούμε όλοι πάνω σ’ αυτή τη γη και πρέπει να ζούμε όλοι μαζί. Είναι η γη των φτωχών όπως και των πλουσίων, των αγράμματων όπως και των μορφωμένων, είναι η γη μας και νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να το νοιώθεις αυτό και να αγαπάς τη γη, όχι ευκαιριακά κάποιο ήσυχο πρωινό, αλλά όλη την ώρα. Θα νοιώσουμε ότι είναι η γη όλων μας και θα την αγαπήσουμε μόνο όταν καταλάβουμε τι σημαίνει ελευθερία.  Στην εποχή μας η ελευθερία θεωρείται το πιο σημαντικό πράγμα που υπάρχει, αλλά δεν ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Θα θέλαμε να είμαστε ελεύθεροι, αλλά αν προσέξετε θα δείτε ότι όλοι – ο δάσκαλος, ο γονιός, ο νομικός, ο αστυφύλακας, ο κληρικός, ο στρατιώτης, ο επιχειρηματίας – όλοι κάνουν κάτι από τη δική τους τη γωνίτσα, για να εμποδίζουν την ελευθερία να υπάρχει. Το να είσαι ελεύθερος, δεν σημαίνει απλώς να κάνεις ό,τι σου αρέσει ή να κάνεις φυγές από εξωτερικές καταστάσεις που σε περιορίζουν, αλλά να κατανοείς το όλο πρόβλημα της εξάρτησης.  Ξέρετε τι είναι η εξάρτηση; Εξαρτιέσαι από τους γονείς σου όταν είσαι παιδί, εξαρτιέσαι από τους δασκάλους σου, εξαρτιέσαι από τον ταχυδρόμο, και τα λοιπά. Αυτού του είδους την πρακτική εξάρτηση μπορεί να την καταλάβει κανείς πολύ εύκολα. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο είδος εξάρτησης, πολύ πιο βαθύ, η ψυχολογική εξάρτηση, που πρέπει να την κατανοήσει κανείς για να μπορέσει να είναι ελεύθερος. Δηλαδή: την εξάρτηση από κάποιον άλλο για να είσαι ευτυχισμένος. Ξέρετε τι σημαίνει να βασίζεις την ευτυχία σου σε κάποιον άλλο; Αυτό που είναι περιοριστικό, δεν είναι το να εξαρτιέσαι απλώς πρακτικά από κάποιον, αλλά το να εξαρτιέσαι εσωτερικά, ψυχολογικά, που είναι μία εξάρτηση από την οποία αντλεί κανείς την δήθεν ευτυχία, και όταν εξαρτάσαι από κάποιον με αυτόν τον τρόπο, γίνεσαι σκλάβος του άλλου. Εάν καθώς μεγαλώνεις, εξαρτάσαι συναισθηματικά από τους γονείς σου, από την γυναίκα σου ή από τον άνδρα σου, από κάποιο γκουρού ή από κάποια ιδέα, βρίσκεσαι ήδη σε σκλαβιά. Δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, παρ’ όλο που οι περισσότεροι από μας, ιδίως όταν είμαστε νέοι, θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι…».

Και τώρα, το κινούμενο σχέδιο. Βασίζεται στο γνωστό τραγούδι από την ταινία, «ΕΞΟΔΟΣ»,  το  «Αυτή η Γη είναι Δική μου», που ακούγεται καθώς παρακολουθούμε αρχίζοντας από τον άνθρωπο των σπηλαίων, να σκοτώνουν οι άνθρωποι  ο ένας μετά τον άλλον μέσα στους αιώνες για να πάρουνε τη γη τους. Οι εθνικότητες που περνάνε είναι: Χαναΐτης. Αιγύπτιος. Ασσύριος. Ισραηλίτης. Βαβυλώνιος. Μακεδόνας. Έλληνας. Πτολεμαίος. Σελευκίδης. Εβραίος κληρικός. Ρωμαίος. Βυζαντινός. Άραβας. Σταυροφόρος. Αιγύπτιος Μαμαλούκος. Τούρκος. Άραβας. Άγγλος. Παλαιστίνιος.  Εβραίος. Παλαιστίνιος της Χαμάς. Τρομοκράτης. Το βίντεο, τελειώνει με τον » Άγγελο του Θανάτου» με δεκάδες ατομικές βόμβες να σκάνε μπροστά του. Πάνω στο βίντεο, υπάρχει link για το μπλογκ όπου ανακάλυψα αυτό το εξαιρετικά φτιαγμένο βίντεο.
Καλό βράδυ.
Π. 

Μπλογκοπεριοδικό

Ένα αγαπημένο μου είδος εκπομπών για παιδιά και μεγάλους, είναι το  «τηλεπεριοδικό» .  Τέτοιου είδους εκπομπή ήταν και η «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ» που έκανα στην ΕΡΤ από το 1983 έως το 1987 που παραιτήθηκα. Μερικά χρόνια αργότερα, έκανα και δύο «τηλεπεριοδικά»  για μεγάλους στο  NEW CHANEL, το «Γυναίκες Δίχως Άντρες»  και το   «Ντάλλα Μεσημέρι» .  Το Τηλεπεριοδικό, όπως και το έντυπο περιοδικό, έχει μία ποικιλία από θέματα. Σήμερα, λοιπόν, μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω και ένα… «Μπλογκοπεριοδικό». Ένα post δηλαδή, όχι με ένα θέμα, αλλά με τρία και εντελώς διαφορετικά το ένα από το άλλο.

1. Αυτή είναι  Η  ατάκα!
 

Στις εκδηλώσεις που κάνω για τα παιδιά, όπως και στις παραστάσεις που είχα κάνει πέρσι, αφού τα παιδιά δούνε κάποια βίντεο με εκπομπές του «Παραμυθά», παίζουν μαζί μου ένα θεατρικό παιχνίδι – έχοντάς τους πει πριν τι θα πει «ηθοποιός», και ότι κι εγώ, εκτός από συγγραφέας είμαι και ο ηθοποιός που κάνει τον «Παραμυθά». Έτσι και την προ-προηγούμενη Κυριακή που είχα την εκδήλωση στο Κρυονέρι, άρχισα το παιχνίδι, λέγοντας στα παιδιά, να φανταστούν ότι έχω άσπρα μαλλιά, ότι φοράω το μαγικό γιλέκο και ότι είμαι ο «Παραμυθάς». Και τότε, για πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια που κάνω αυτή την εκδήλωση, ακούστηκε ένα αγοράκι στην πρώτη σειρά να λέει ΤΗΝ ατάκα, μία ατάκα που μόνο ο συνδυασμός αθωότητας και φαντασίας ενός μικρού παιδιού μπορεί να συλλάβει: «Ναι, μπορούμε να σε φανταστούμε, γιατί η φωνή σου μοιάζει με του Παραμυθά»!  Χα, χα, χα… Περιττό να πω, το γέλιο που έριξαν οι γονείς, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά δεν γέλασαν, γιατί το βρήκαν… σωστό και λογικό!

2. Η  «δαχτυλήθρα».
Δείτε πρώτα το βίντεο. Είναι ένα γρήγορο πλάνο, από ένα φοβερό παραλιάκι, με ελάχιστο κόσμο πια, ο Λυμνιώνας, κάτω από τον Κάλαμο, που έχει θέα τα βουνά της Εύβοιας, και που εκεί συνεχίζουμε να κάνουμε μπάνιο  με τη Στεφανία.

Η  «δαχτυλήθρα», είναι  μια λέξη από ένα μικρό βιβλίο του Κρισναμούρτι που έχω μεταφράσει και έχει 18 γράμματα που έστειλε σε μια φίλη του στη δεκαετία του ’40.  Τώρα, πώς το θυμήθηκα ξαφνικά αυτό; Να:  Εκεί που καθόμαστε προχθές στην παραλία και είμαστε το πολύ πέντε άτομα, εμφανίζεται ένας ψαροντουφεκάς και αρχίζει να ντύνεται με την ειδική στολή. Το ψαροντούφεκο είναι κάτι που δεν έκανα ποτέ στη ζωή μου, όπως και το κυνήγι, γιατί μου δίνουν μια αίσθηση δολοφονικού σπορ, αλλά γούστα είναι αυτά, θα μου πείτε… Ο τύπος, λοιπόν, χωρίς να κάνει καμιά βουτιά στη θάλασσα, ντύθηκε κάπως σαν αστροναύτης, χωρίς δηλαδή να αφήνει ούτε τόσο δα από το σώμα του ασκέπαστο. Ακόμα και όλο το πρόσωπό του ήταν καλυμμένο και από  πάνω φορούσε τα γυαλιά! Εντυπωσιάστηκα και τον έβγαλα φωτογραφία. Δείτε την.

Ε; … Βλέπετε; Σκέφτηκα, λοιπόν,  κοιτάζοντάς τον: «Πω, πω… Κανένα μέρος του σώματός του δεν πρόκειται να έρθει σε επαφή με το υπέροχο νερό αυτής της θάλασσας»!  Και πάνω εκεί, δεν ξέρω τι συνειρμός έγινε ακριβώς, και θυμήθηκα το απόσπασμα του βιβλίου που λέει για τη Δαχτυλήθρα:   «Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές (…)  Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή». Και το φοβερό είναι, ότι όταν βγήκε μετά από κανένα ημίωρο κουβαλώντας διάφορα ψαρικά, έβγαλε τη στολή, ντύθηκε και ούτε τότε δεν βούτηξε στη θάλασσα!!!

3. «Τα κόλπα της γιαγιάς».
Και το «μπλογκοπεριοδικό» μας θα τελειώσει ευχάριστα. Και μάλιστα θα την… «ανάψω»  στον «μάστορα»  αυτού του blog -στο γιο μου τον Κωνσταντίνο, δηλαδή- ανεβάζοντας  κάποια βίντεο που ήταν παρουσιαστής, κάπου εκεί γύρω στα δεκατρία του. Τα βίντεο αυτά είναι από τα τηλεπεριοδικά για μεγάλους που σας είπα στην αρχή. Αυτά τα μονόλεπτα βίντεο, με οικολογικές ιδέες  για διάφορες δουλειές του σπιτιού, ήταν πάνω σε ιδέες της Στεφανίας και πολύ αργότερα, τα έβγαλε η ίδια σε βιβλίο με αυτό τον τίτλο. Το πορτραίτο της γιαγιάς που θα δείτε, είναι η γιαγιά μου και τα χέρια της «γιαγιάς» είναι της Στεφανίας που … εκτελεί τις ιδέες της. Τώρα που τα ξαναείδα αυτά τα βίντεο μετά από 16 χρόνια, μου αρέσανε και ίσως φτιάξω μια ειδική κατηγορία εδώ, μ΄ αυτά.
Σας φιλώ
Καλό βράδυ.
Π. 

 

Η Ιστορία του Παρθενώνα

Σ΄αυτό το blog, όπως ξέρετε όσοι το παρακολουθείτε, αρκετές φορές είχα άλλο post ετοιμάσει να ανεβάσω, μετά κάποια ξαφνική ιδέα με έκανε να ετοιμάσω ένα άλλο,  και τελικά να καταλήξω σε ένα τρίτο. Αυτό το έχω κάνει αρκετές φορές όπως είπα, αλλά είναι η πρώτη φορά που το post  που ανέβασα τελικά, όχι μόνο είναι η τελική μου επιλογή αλλά και κάτι που μου δημιούργησε ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά.  Ανακάλυψα μια ταινία με κινούμενα σχέδια για την ιστορία της Ακρόπολης, του Παρθενώνα,  του Κώστα Γαβρά, που του την είχε παραγγείλει το Μουσείο της Ακρόπολης πριν μερικά χρόνια για να παίζεται στο Μουσείο. Κάποια σκηνή της ταινίας που δείχνει μερικούς πρωτοχριστιανούς  να σπάνε τα γυμνά αγάλματα του Παρθενώνα δημιούργησε προβλήματα εξαιτίας αντίδρασης της εκκλησίας αλλά τελικά ξεπεράστηκαν. Όλη η ιστορία υπάρχει, αν σας ενδιαφέρει,  σε αυτό το post με τίτλο  «Ο Παρθενώνας».  Η Ακρόπολη είναι ένα μέρος ιδιαίτερης ευαισθησίας για μένα, καθώς στα νιάτα μου μετά από ξενύχτια, μου άρεσε να πηγαίνω στον Άη Δημήτρη τον Λομπαρδιάρη και να βλέπω την ανατολή πίσω της, στον Υμηττό. Γι ‘αυτό έχω ξαναγράψει ΕΔΩ όπως έχω ξαναγράψει στο ίδιο post και για το θαυμασμό του Κρισναμούρτι   για την Ακρόπολη από την πρώτη φορά που την επισκέφτηκε το’36 έως το τέλος της ζωής του.
Οι χρονολογίες διαφόρων σταθμών στην ιστορία του Παρθενώνα στην ταινία είναι στα Αγγλικά, γι’ αυτό κι έβαλα ελληνικούς υπότιτλους, όπως βρήκα και τη μετάφραση  από το απόσπασμα του Λόρδου Μπάυρον που ακούγεται να το λέει στο τέλος στα Αγγλικά, η Λύδια Κονιόρδου. Το ποίημα έχει τίτλο, «Η κατάρα της Θεάς Αθήνας». Η ιδέα είναι ότι ο Λόρδος Μπάυρον πάει επίσκεψη στην Ακρόπολη, και του εμφανίζεται η Θεά Αθηνά, που καταριέται τον Λόρδο Έλγιν που έκλεψε τα αγάλματα της Ακρόπολης, πράγμα που βλέπουμε  στο τέλος της ταινίας. Για όσους δεν καταλαβαίνουν καλά τη αγγλικά, ανέβασα εδώ τη μετάφραση. Η ταινία είναι εξαιρετική!
Καλό βράδυ.
Π. 

«Ω θνητέ», – έτσι μου είπε η Αθηνά – «της ντροπής σου αυτό το χρώμα
Βρετανός μου λέει να ’σαι, όνομα ανδρείου ακόμα
μέχρι χτες λαού, ελευθέρου, με ωραία πεπρωμένα,
τώρα περιφρονημένου, και ιδίως από μένα.
Η Παλλάδα πρώτος θα ’ναι της πατρίδας σου εχθρός·
την αιτία θες να μάθεις; Κοίτα γύρω σου κι εμπρός.
Έχω δει πολλούς πολέμους κι ερημώσεις να πληθαίνουν
κι άλλες τόσες τυραννίες να ανεβοκατεβαίνουν.
Απ’ του Τούρκου τη μανία γλίτωσα και του Βανδάλου,
μα η χώρα σου έναν κλέφτη μου ’χει στείλει πιο μεγάλο.
Κοίτα, άδειος ο ναός μου, κατοικία ρημαγμένη,
και στοχάσου τι μιζέρια είναι γύρω απλωμένη.
Τούτα ο Κέκροπας, κι εκείνα τα ’χε ο Περικλής στολίσει.
Kαι ευγνωμονώ και όσους το ναό μου έχουν χτίσει,
μα ο Αλάριχος κι ο Έλγιν μ’ έχουν άγρια συλήσει.
Και σαν να ’πρεπε ο κόσμος το κατόρθωμα να μάθει,
ο Ελγίνος στο ναό μου πάει και τα’ όνομά του γράφει,
σα να νοιάστηκε η Παλλάδα να δοξάσει τ’ όνομά του,
κάτω η υπογραφή του, πάνω το κατόρθωμά του.
Κι ο απόγονος των Πίκτων είναι φημισμένος όσο
ειν’ ο αρχηγός των Γότθων, πιθανόν και άλλο τόσο.
Αλλ’ ο Αλάριχος τα πάντα είχε αγρίως καταστρέψει
με το δίκιο του πολέμου, μα ο ‘Ελγιν για να κλέψει
όσα οι βάρβαροι αφήσαν, που ’τανε απ’ ό,τι εκείνος
είναι βάρβαρος πιο λίγο, γιατί το ’κανε ο Ελγίνος;
Το ’κανε όπως τη λεία παρατάει το λιοντάρι
και ακολουθεί ο λύκος ή ο τσάκαλος να πάρει
και να γλείψει κάποια σάρκα που απόμεινε ακόμα
απ’ του λιονταριού ή του λύκου το αχόρταγο το στόμα.
Αλλά των θεών το κρίμα τους κακούργους θα τους πιάσει.
Κοίτα τι ο Έλγιν πήρε, κοίτα και τι έχει χάσει.
Τ’ όνομά του μ’ άλλο ένα το ναό μου τον λερώνει
και το φως της να το ρίξει η Αρτέμιδα θυμώνει.
Αν και έχει η Αφροδίτη τη μισή ντροπή ξεπλύνει,
η Παλλάδα όμως δεν πρέπει χωρίς γδικιωμό να μείνει.
Και στο τέλος, μες στο τόσο το ανώνυμο το πλήθος,
θα βρεθεί κάποιος διαβάτης που θα έχει λίγο ήθος·
λυπημένος, βλέποντάς τα, άφωνος θ’ αγανακτήσει,
θα θαυμάσει τα κλεμμένα, μα τον κλέφτη θα μισήσει.