Το Μπαλέτο

Τελικά μου αρέσει που το blog το πάει πιο πολύ προς το “τηλεοπτικό”. Έτσι για σήμερα έχω -για όσους δεν το έχουν δει αυτό που θα ανεβάσω- μια έκπληξη. Αν και σχεδόν ποτέ δεν βάζω εδώ βίντεο που μου στέλνουν, σήμερα πήρα κάτι που μου άρεσε πολύ. Είναι ένα τετράλεπτο κινούμενο σχέδιο, με θέμα το μπαλέτο  και κλασσική μουσική. Πέρα απ’ αυτό έχει πλάκα γιατί είναι και κάτι σαν παιχνίδι. Όλοι οι “ήρωες” είναι γνωστές προσωπικότητες του κινηματογράφου και της τέχνης, όπως ο μαέστρος είναι ο Λέοναρντ Μπερστάιν.  Στην ορχήστρα παίζει και ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, ενώ θα δείτε τον Χοντρό και τον Λιγνό, την Μαιριλύν Μονρόε, τον Τζακ Λέμον, τον Τόνυ Κέρτις κ.λπ. Στους τίτλους τέλους υπάρχουν τα ονόματα όλων. Έχει πλάκα να τους ψάχνεις.
Καλό βράδυ.
Π.

Η Ουτοπία και ο Γιαπωνέζος

Ναι, ξέρω, τρελός τίτλος, αλλά περιμένετε και θα δείτε. Από χθες, άρχισα να σχεδιάζω κάτι που ήθελα να γράψω για τις Δασκάλες και τους Δασκάλους  μια και αρχίζουν τα Σχολεία. Καθώς σήμερα το μεσημέρι παρακολουθούσα στο Δελτίο Ειδήσεων τα σχόλια των  κομμάτων για τις πολιτικές εξελίξεις, ακούγοντας το σχόλιο του Κ.Κ.Ε, μου ΄ρθε στο νου η λέξη “Ουτοπία”, από ένα Μαρξιστικό βιβλίο που είχα διαβάσει πολλά χρόνια πριν,  ένα από τα αγαπημένα βιβλία των νιάτων μου, τότε που οι εικοσάρηδες -λίγο πριν τη Δικτατορία- δεν λεγόμαστε “αντεξουσιαστές”, αλλά κομμουνιστές ή χίππιδες. Εγώ δεν ήμουν χίππις και το βιβλίο αυτό ήταν του Έρνστ Φίσερ, με τίτλο, “Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ”, σε μία εξαιρετική θεώρηση της Τέχνης από την μαρξιστική σκοπιά. Και ξαφνικά σκέφτηκα ότι πρέπει να το έχω ακόμα και σηκώθηκα να ψάξω να το βρω. Και το βρήκα! ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΕΜΕΛΙΟ, έκδοση του 1966. Συγκινήθηκα βλέποντας τη χρονολογία. Δηλαδή τότε που το διάβασα, ήμουν 23 χρονών! Και θυμόμουν ακόμα τη φράση για την Ουτοπία! Επειδή τότε είχα τη μανία, όταν μ’ άρεσε κάτι σε ένα βιβλίο, να τσακίζω τη σελίδα, να υπογραμμίζω με κόκκινο στυλό αυτό που ήθελα και να γράφω κάποιο σχόλιο δίπλα, τη βρήκα γρήγορα αυτή τη φράση, στη σελίδα 262. Νάτην: “Ο μαρξισμός, με όλη την αυστηρότητα της επιστήμης, αποκρούει κάθε ιδανική Ουτοπία, ωστόσο η Ουτοπία είναι το χρυσό του φόντο”.  Λογικό. Αυτό που είχε δει τότε ο Ερνστ Φίσερ ήταν προφανώς  ότι αν τα ανθρώπινα πλάσματα ήταν μηχανικές οντότητες, αν ήταν αυτοματοποιημένες μηχανές, τότε το μέλλον θα μπορούσε να είναι προβλέψιμο, και τότε θα μπορούσε να σχεδιαστεί μία τέλεια χώρα, όπως η Ουτοπία· τότε θα ήταν δυνατόν να καταστρωθεί προσεκτικά το σχέδιο μιας μελλοντικής κοινωνίας και να εργασθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Αλλά τα ανθρώπινα πλάσματα δεν είναι μηχανές για να κατασκευάζονται σύμφωνα με ένα μοντέλο. Μπορεί βέβαια μερικοί να νομίζουν ότι μπορούν να ζουν σύμφωνα με κάποιο μοντέλο, αλλά η ζωή δεν μπαίνει σε κουτάκια. Έτσι σήμερα, δεν έχει μείνει τίποτα από εκείνο που κάποτε άλλοι το ονόμαζαν, “Σοβιετικό Μπλοκ” κι άλλοι, “Χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού”, που σήμερα βέβαια δεν υπάρχει πια ούτε δείγμα τους.  Γι΄αυτό και μου έκανε εντύπωση ότι αυτό το σχόλιο του Κ.Κ.Ε. καθώς και άλλα, έχουν ένα ύφος, σαν να έχει κυριαρχήσει ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός και βρίσκεται στην άνθισή του.   Κι εκεί είναι που μετά την Ουτοπία, μου ήρθε στο νου ο Γιαπωνέζος. Να, λοιπόν,  ο τίτλος του post. Αλλά θα με ρωτήσετε ποιος είναι ο Γιαπωνέζος;  Είναι ο  Γιοκόι Σόιτσι, Λοχίας του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού, που στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, επειδή δεν ήθελε να πολεμήσει, το έσκασε από το στρατό και κρύφτηκε σε μια υπόγεια σπηλιά στο νησί Γκουάμ.  Εκεί, έμεινε κρυμμένος για 28 χρόνια, νομίζοντας ότι συνεχίζεται ο πόλεμος κι εκεί τον ανακάλυψαν Αμερικάνοι στρατιώτες τον Ιανουάριο του 1972 και μόνο τότε έμαθε ότι είχε τελειώσει ο πόλεμος! Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για τον Γιοκόι, υπάρχει σχετικό λήμμα στην Wikipedia ΕΔΩ. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, τον συνειρμό που έκανα. Το σχόλιο του Κ.Κ.Ε. μου θύμισε τον Γιαπωνέζο γιατί όπως κι εκείνος δεν είχε μάθει για 20 χρόνια ότι είχε τελειώσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, έτσι και τώρα εκείνοι είναι σαν να μην έχουν μάθει, επίσης 20 χρόνια μετά,  ότι έχει εκφωνηθεί ο Επικήδειος  του Κομμουνισμού, από Ρώσσο Πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης, στο Αμερικάνικο Κογκρέσσο στην Ουάσιγκτων το 1992. Εκεί ο Γέλτσιν, στην αρχή του λόγου του, ανάμεσα στ’ άλλα είπε: “… Η ανθρωπότητα μπορεί να αναστενάξει με ανακούφιση. Το είδωλο του κομμουνισμού που σκόρπισε παντού  κοινωνικές συγκρούσεις,  μίσος και μία άνευ προηγουμένου βαρβαρότητα, που ενστάλαξε το φόβο στην ανθρωπότητα, έχει καταρρεύσει. Έχει καταρρεύσει και δεν   θα ξανασηκωθεί ποτέ. Είμαι εδώ για να σας βεβαιώσω ότι δεν θα τον αφήσουμε ποτέ να ξανασηκωθεί στη χώρα μας” .
Όποιος θέλει να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο του λόγου στα Αγγλικά, υπάρχει ΕΔΩ . Στο τέλος του post έχω ένα βίντεο με το παραπάνω απόσπασμα. Πρώτα το λέει ο ίδιος ο Γέλτσιν στα Ρώσσικα, και μετά ακούγεται κάποιος να το μεταφράζει στα Αγγλικά. Αν πάλι θέλει κανείς να δει όλο το βίντεο του λόγου του, μπορεί να πάει ΕΔΩ.
Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το  post λέγοντας ότι θεωρώ αυτονόητο ότι ο καθένας μπορεί και έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει. Δεν είναι ιδεολογικό το θέμα αυτού του post. Δεν είμαι ούτε “αντικομουνιστής”, ούτε τίποτα άλλο, “αντί”. Απλώς προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα όπως είναι – κάτι για το οποίο έχω γράψει πιο πολλά παλιότερα, σε ένα post  για το ποτήρι που δεν είναι ούτε μισοάδειο ούτε μισογεμάτο, αλλά απλώς έχει νερό ως τη μέση. Αν θέλετε μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα και καλό μήνα.

Π.