«Ο Παραμυθάς»

Το post  αυτό, πιθανόν να έχει κάποιο γενικότερο ενδιαφέρον, αφού βασικά έχει σχέση με ένα τραγούδι, αλλά βασικά απευθύνεται στα «παραμυθομεγαλωμένα» παιδιά που μπαίνουν σ’ αυτό το blog και μου έμαθαν το πόσο βαθιά είχε μπει στην παιδική τους ψυχή, κάτι που για μένα όταν το έκανα, ήταν σαν ένα παιχνίδι για να ξεδίνω από τα επαγγελματικά, διοικητικά μου καθήκοντα στην ΕΡΤ, από το 1978 έως το 1987 που δούλευα εκεί. Αλλά, ακόμα κάποιες φορές, οι εκδηλώσεις  προς τον «Παραμυθά»  που δέχομαι, με εκπλήσσουν. Όμως,  η προχθεσινή ημέρα  ήταν το κάτι άλλο! Το πρωινό μου άρχισε με ένα ραντεβού που είχα στην Αθήνα με ένα νέο παιδί, που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη για να μου βγάλει φωτογραφίες και να μου πάρει συνέντευξη, για μια καινούργια στήλη που θα έχει σε ένα Θεσσαλονικιώτικο περιοδικό, με τίτλο, «Ονειροπαρμένοι». Κι επειδή όταν ήταν μικρός έβλεπε τον «Παραμυθά», σκέφτηκε ότι αυτός είναι ο καλύτερος «ονειροπαρμένος» για να αρχίσει! Μετά από καμιά ώρα φωτογράφιση, κατέβηκα στο Κολωνάκι να πληρώσω τα τηλέφωνα. Εκεί, η κοπέλα που με εξυπηρετούσε τυπικά και στεγνά, σταματάει και κοιτώντας με, με ρωτάει: «Είστε αυτός που νομίζω;»  Και της απαντάω: «Αν είστε μεταξύ 32 και 47, είμαι». Και βέβαια, ήταν και τότε το πρόσωπό της φωτίστηκε από ένα παιδικό χαμόγελο, κι έκανε σαν παιδί που του χάρισαν το παιχνίδι που ήθελε καιρό! Με συγκίνησε πολύ. Λίγο αργότερα, παίρνοντας τηλέφωνο σε ένα εστιατόριο, που παίρνω εδώ και τρία χρόνια, να παραγγείλω κάτι να φάω το μεσημέρι, για πρώτη φορά ο άνθρωπος που δίνω την παραγγελία όλα αυτά τα χρόνια, με ρωτάει αν είμαι ο «Παραμυθάς». Όταν του είπα «ναι», ενθουσιάστηκε κι άρχισε να μου λέει πως έδειξε στην κόρη του και βλέπει τις εκπομπές μου στο ίντερνετ, όπως τις έβλεπε κι εκείνος όταν είναι μικρός! Αυτή τη φορά, για το φαγητό που είχα παραγγείλει, είχε τη μισή χρέωση από συνήθως! Και το κερασάκι στην τούρτα, μπήκε το βράδυ. Ένας φίλος μου, μου έστειλε να δω ένα βίντεο ή μάλλον να ακούσω ένα τραγούδι με το συγκρότημα, ON AXIS, που λέγεται, «Ο Παραμυθάς» και μοιάζει πραγματικά να είναι για τον «Παραμυθά». Δεν είμαι σίγουρος, αλλά έχει κάτι που με συγκίνησε πολύ. Οι στίχοι του τραγουδιού, σε ένα πολύ μοντέρνο και νεανικό στυλ, είναι πολύ κοντά στην αίσθηση που έχω εγώ για τον «Παραμυθά». Κατ’ αρχήν είναι ένα τραγούδι LOW BAP    Με τον όρο Low Bap χαρακτηρίζεται ένα είδος μουσικής που γεννήθηκε μέσα από το hip hop κι έχει ένα ρυθμό πιο αργό από την μουσική rap. Το είδος αυτό ξεκίνησε στην Ελλάδα, στο Πέραμα, από ένα ελληνικό συγκρότημα, τους Public Enemy, τον Ιούνιο του 1992.  Γύρω από το low bap έχει αναπτυχθεί ένα γενικότερο ρεύμα, με βιβλιοπωλεία, κέντρα νεότητας και εξειδικευμένα περιοδικά. Έχουν γίνει κινηματογραφικά εγχειρήματα, συναυλίες, φεστιβάλ, και πολλοί πειραματισμοί με νέα συγκροτήματα και μουσικές. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα, έχω βάλει link πριν στη λέξη. Κι αν οικειοποιήθηκα κακώς αυτό το τραγούδι, συγνώμη και  αν κανείς σας ξέρει ότι είναι για κάτι διαφορετικό, ας μου το πει. Να τα λόγια πρώτα και μετά το τραγούδι.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.
Υ.Γ, σημερινό 29/9.  Και καπάκι χτες βράδυ αργά, ανακάλυψα ότι από την Τετάρτη άρχισαν επαναλήψεις του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»  στην Ε.Τ.! Τα παίζει δύο-δύο, κάθε μέρα από Δευτέρα έως Παρασκευή, στις 13.30 !!

Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά;
Σε λίγο αρχίζει η αποψινή ιστορία του Παραμυθά.
Στο πλατύσκαλο αράζει· τώρα τις έγνοιες ξεχνάμε.
Κάθονται γύρω γειτόνοι, γλείφει τα χείλια, και πάμε.
Κι όπως πάντα, γι’ αρχή το χρόνο πίσω γυρίζει.
Φτιάχνει φωνή ζεστή,  όλο τον κόσμο ν’ αγγίζει.
Πότε τρομάζει , φοβίζει· πότε ξορκίζει κι αγαπά·
πότε τίποτα και τόσα,  μαζί όλα αυτά.
Είναι η τέχνη του Παραμυθά,
να’ ναι ζωγράφος και γλύπτης,
θύμα και θύτης, μαζί.
Βασιλιάς, πρίγκιπας και αλήτης,
να ζει στο τώρα, στο τότε, ποτέ στο μετά.
Να μπορεί να ‘ναι τα πάντα έστω για λίγα λεπτά.
Θ’ απλώσει πάμπολλες λέξεις, μα στιγμή δεν βαριέσαι,
μπορεί και χίλια ψέματα· μα στιγμή του δεν αρνιέσαι.
Μπορεί και κάνει τους γύρω σιωπή να κερνάνε,
κι όταν θα πάει δεν θα λένε, θα ρωτάνε.
Είναι η τέχνη του Παραμυθά να σε πηγαίνει παντού σε μία γύρα του,
κι όλα του κόσμου, καλά και κακά,
μπορεί  να τα χωρέσει μέσα σε μια ιστορία του.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ν’ ακούσετε την ιστορία του Παραμυθά.
Δεν πονά, δεν κοστίζει, και περνάει γρήγορα η ώρα σου.
Μικρό κατώφλι, για όποια μπόρα σου.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
που ‘στε παλιοί, – κι εσύ, ολάκερη η γειτονιά;
Γιατί μπλέκει ιστορίες απρόβλεπτες, σπουδαίες.
και για επιδόρπιο όπως πάντα: τέλος ωραίο.
Θα σε κεράσει, λοιπόν, τέλος σπουδαίο και ακραίο,
πότε απρόβλεπτο και πότε τέλος μοιραί,ο
κι αν ταυτιστείς θα σε πονά, μα εσύ θα αντέχεις
κι αν σε φοβίσει θα περάσει, μην αρχίσεις να τρέχεις.
Δεν θέλει να τον πιστέψεις· τι είπε για κάτι να το πεις.
Κι αν πει ψέματα δεν θέλει χαζό  να σε χρίσει.
και του φτάνει μονάχα μια στιγμή αν σε κερδίσει,
και για λίγο ο νους σου στον κόσμο του να μετακομίσει.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ούτως ή άλλως, παντού λένε παραμύθια πολλά
στους μικρούς, στους μεγάλους, στους πολλούς και στους λίγους,
λοιπόν γιατί να μην στα πει ένας άσσος του είδους;
Είναι η τέχνη του Παραμυθά,
που με μαεστρία κρύβει κι ένα από τα πολλά μυστικά
είναι να λέει γεγονότα ή σκέτα παραμύθια,
ένα απ’ τα δύο και ποτέ δεν μισεί την αλήθεια.
Και τι περίμενες λοιπόν απ’ αυτό το τραγούδι;
Γιατί αν θες αλήθειες και μυστικά ζητάς, τράβα
ή, έξω· γιατί σ’ αυτό το τραγούδι,
ζήλεψα  και την είδα κι εγώ Παραμυθάς
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ν’ ακούσετε την ιστορία του Παραμυθά.
Δεν πονά, δεν κοστίζει, και περνάει γρήγορα η ώρα σου.
Μικρό κατώφλι, για όποια μπόρα σου.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά, που ‘στε παλιοί,
κι εσύ, ολάκερη η γειτονιά;
Κι έχει μπλέξει η ιστορία -απρόβλεπτο, σπουδαίο
και για επιδόρπιο όπως πάντα τέλος ωραίο
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ν’ ακούσετε την ιστορία του Παραμυθά.
Δεν πονά, δεν κοστίζει, και περνάει γρήγορα η ώρα σου.
Μικρό κατώφλι, για όποια μπόρα σου.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά, που ‘στε παλιοί,
κι εσύ, ολάκερη η γειτονιά;
Κι έχει μπλέξει η ιστορία -απρόβλεπτο, σπουδαίο-
Και για επιδόρπιο όπως πάντα τέλος ωραίο!

 

 

Η πυρκαγιά

Η τηλεοπτική πλευρά αυτού του  blog, για σήμερα έχει ένα βίντεο που γύρισα και μοντάρισα από κάτι δυσάρεστο: τη χθεσινή πυρκαγιά στο Καπανδρίτι, που απλωνόταν σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο πίσω από το σπίτι μας. Είναι η τρίτη φορά που κινδυνεύουμε από πυρκαγιά στην περιοχή, από τότε που μένουμε εδώ. Ευτυχώς κι αυτή τη φορά τη γλυτώσαμε. Χθες, πήγαμε στο σημείο που γινόταν η πυρκαγιά με τη Στεφανία και γύρισα διάφορα πλάνα που τα μοντάρισα για να τα δείτε σήμερα. Θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλους όσους έτρεξαν με πυροσβεστικά, αεροπλάνα, υδροφόρες και εθελοντικά, μέσα σε είκοσι λεπτά από τότε που ειδοποιήθηκαν και κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά, που άναψε η εγκληματική βλακεία ενός ανθρώπου που έβαλε φωτιά στα ξερά χόρτα για να καθαρίσει το οικόπεδό του δίπλα στο δάσος!!! Για κάτι τέτοια λένε ότι  «η ανθρώπινη εξυπνάδα έχει όρια, αλλά η ανθρώπινη βλακεία, όχι» .
Καλό βράδυ
Π. 

«Παραγγελιά»

Χα, χα, χα… πού να το φανταστώ το ’84, όταν πρωτοείδα ομιλία του Κρισναμούρτι, ότι θα έρθει μια μέρα, που θα μου δώσουν «παραγγελιά» για βίντεό του! Χα, χα, χα… Εννοώ αυτό που λέει ο Δημήτρης στο τέλος στο σχόλιό του για το προηγούμενο post:  «Τώρα, ένα νέο ποστ Κρισναμούρτικο θα ισιώσει εντελώς την κατάσταση…κι αν συνοδεύεται με βίντεο ακόμη καλύτερα…είπαμε μπλογκ τηλεοπτικό» . Ωραία, λοιπόν. Θα το κάνω, αλλά μου προέκυψε και μία… αταξία – ε, όχι και μεγάλη. Να: καθώς σκέφτηκα ότι πολλοί από σας που μπαίνετε στο blog έχετε μεγαλώσει με τον «Παραμυθά» και με τις κασέτες του που έλεγε παλιά παραμύθια και που όπως μου έχουν πει κάποιοι, ακόμα έχουν αυτή τη φωνή στ΄αυτί τους,  ε, αποφάσισα να σας ανεβάσω ένα μικρό βίντεο, από την αρχή μιας συνάντησης. Αυτές οι 5 ομιλίες του ’85 – οι τελευταίες του εκεί γιατί μετά πέθανε – είναι και οι πρώτες και τελευταίες που είναι μεταγλωττισμένες στα ελληνικά. Αυτό το έκαναν πολλές χώρες, τα προηγούμενα χρόνια. Όμως, οι φίλοι που ήταν υπεύθυνοι τότε για τη δουλειά του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα, δεν είχαν σκεφτεί να το κάνουν. Για μένα ήταν η πρώτη χρονιά που πήγαινα εκεί -αφού τον πρωτάκουσα το ’84- και καθώς επαγγελματικά είχα σχέση με την τηλεόραση, όταν άκουσα για τον μεταγλωττισμό ενθουσιάστηκα και δήλωσα συμμετοχή σ΄ αυτό. Κάθε φορά που τέλειωνε μία ομιλία, μετά από μερικές ώρες κυκλοφορούσε δακτυλογραφημένη η απομαγνητοφώνησή της, που την παίρναμε, κάναμε τη μετάφραση και κλείναμε ραντεβού κάποια στιγμή την επόμενη μέρα για να την ηχογραφήσουμε σε ένα ειδικό κασετόφωνο, όπου άκουγες τον Κρισναμούρτι και έλεγες τη μετάφραση στις παύσεις του. Έτσι σήμερα, θα δείτε την εισαγωγή που κάνει ο Κρισναμούρτι στη Δεύτερη συνάντηση με ερωτήσεις και απαντήσεις, και με μετάφραση από τη φωνή του «Παραμυθά».  Χα, χα, χα… Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ πριν ότι από μια πλευρά, έτσι είναι!  Συμπτωματικά δε, αυτό το απόσπασμα, τελειώνει με αναφορές που έχουν κάποια σχέση με τα δύο posts που έσβησα την προηγούμενη εβδομάδα.
Η «παραγγελιά»  σου, Δημήτρη.
Καλή εβδομάδα
Π.  ( «Π», όπως «Παραμυθάς», αλλά και όπως, «Πιλάβιος» )

Η Χαρά των Βιβλίων

Δεν ξέρω πόσοι από σας που διαβάζετε αυτό το post είδατε τα δύο προηγούμενα, το πρώτο από μία είδηση που κυκλοφόρησε στο internet και το δεύτερο κάποια σχόλιά μου, πάνω στα δύο σχόλια που γράφτηκαν για το πρώτο, αλλά σήμερα το πρωί αποφάσισα να τα κατεβάσω και τα δύο. Όχι γιατί η είδηση που υπήρχε στο πρώτο μπορεί να ήταν «μούφα»  (ψεύτικια) όπως έλεγε το πρώτο σχόλιο, ούτε επειδή το δεύτερο σχόλιο με έκανε κάτι να δω, αλλά επειδή ξανακοιτώντας τα το πρωί, ένοιωσα να μου εκπέμπει η είδηση αυτή καθ’ αυτή, εξαιρετικά αρνητικούς κραδασμούς. Έτσι είδα ότι εξαιτίας της υπερευαισθησίας μου ως μπαμπάς κόρης που ασχολήθηκε μαζί της από μωρό και μιας γενικότερης ευαισθησίας για τα παιδιά, θύμωσα πολύ διαβάζοντας την είδηση και μέσα στο θυμό μου την έκανα post και λίγο μετά την υπεράσπισα και με ένα δεύτερο. Λάθος και ζητώ συγνώμη αν κάποιος ρούφηξε κάποιους από τους αρνητικούς κραδασμούς της είδησης.
Και πάνω στην ώρα, ήρθε ένα mail από μια φίλη, με link για ένα βίντεο κινούμενου σχέδιου, ενάμιση λεπτού περίπου. Το θέμα του είναι, τι κάνουν τα βιβλία τη νύχτα στα Βιβλιοπωλεία,  όταν μένουν μόνα τους. Χα, χα, χα… Πολύ καλή ιδέα! Τι κάνουν; Ε, την καταβρίσκουν. Θα το δείτε και μόνοι σας. Το βίντεο φτιάχτηκε από μια ομάδα ταλαντούχων ανθρώπων -πάνω από 20- με επικεφαλής  τον Sean Ohlenkamp και τη γυναίκα του Lisa, ενώ η  μουσική συντέθηκε ειδικά για το animation αυτό από τον Grayson Matthews. Το βίντεο το πήρα από το web site,  otherside.gr

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Για το e- «Χαμένο Κλειδί»

Ε, δεν θα μπορούσα να μην γράψω εδώ για κάτι που μου έδωσε πολύ χαρά:  Το βιβλίο μου «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα», με ποιήματα για τον έρωτα, βέβαια, σχολιασμένα  με κείμενα του Κρισναμούρτι και σχέδια της κόρης μου, θα βγει, κατ’ αρχήν, σε e-book από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  και μετά, πολύ πιθανόν, σε κανονικό βιβλίο. Για τα ποιήματα αυτού του βιβλίου έχω φτιάξει ειδική κατηγορία εδώ στο blog όπου έχω ανεβάσει τέσσερα post με 6 ποιήματα και τ’ ανάλογα κείμενα του Κρισναμούρτι και κάποια σχέδια της Μαρίας. Όποιος θέλει, μπορεί να πάει εδώ δεξιά στη στήλη με τις ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ  και να κάνει κλικ πάνω στην κατηγορία «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα» και να δει όλα τα post.
Σήμερα, με την ευκαιρία της ηλεκτρονικής έκδοσης του βιβλίου, θα ανεβάσω εδώ το ποίημα απ’ όπου πήρε τον τίτλο του το βιβλίο, με το ανάλογο κείμενο του Κρισναμούρτι, που κι αυτό είναι από ένα βιβλίο του, το μοναδικό, με ποιήματά του, το: «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ». Το απόσπασμα που έχω βάλει είναι από το ποίημα «Το Τραγούδι της Ζωής».
Καλό βράδυ
Π. 

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕIΔI ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
όπως σαν να ‘τανε ν’ ανέβεις σ’ ένα θεόρατο βουνό,
που η κορφή του σβήνει μέσα στα σύννεφα.

Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να δει κανείς τι είν’ ο έρωτας στ’ αλήθεια.

Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να βρει κανείς το χαμένο,
μέσα σε τόσα εκατομμύρια αιώνες,
το χαμένο το κλειδί του έρωτα,
που θ’ άνοιγε την τριπλοκλειδωμένη πόρτα.

Άραγε μήπως η απάντηση για το μυστήριο του έρωτα
βρίσκεται κρυμμένη  μέσα στο νόμο της βαρύτητας;
Στ’ αγγλικά, το «ερωτεύομαι» δίνεται με τη λέξη, «πέφτω.»
*** 

Προσκάλεσε την αμφιβολία,
πάνω στης επιθυμίας σου το ξεχείλισμα.
Φώναξε την αμφιβολία
την ώρα που η ματαιοδοξία σου,
με τη σκέψη που καλπάζει,  αφήνει τους άλλους πίσω.

Ξύπνα την αμφιβολία εκείνη τη στιγμή
που η καρδιά σου αναγαλλιάζει από μεγάλο έρωτα
.

Μικρό αφιέρωμα στην Κάλλας

Μόλις πριν λίγο ανακάλυψα ότι σαν σήμερα, 16 Σεπτεμβρίου, πριν 35 χρόνια, το 1977, πέθανε η Μαρία Κάλλας, που -όπως σας έχω πει παλαιότερα – παρόλο που δεν μου λέει τίποτα η Όπερα, μου αρέσει τρομερά η φωνή της! Έτσι, αποφάσισα σήμερα να κάνω αυτό το μικρό αφιέρωμα στην Κάλλας, βάζοντας link -για όσους θέλουν-  για το post που έχω ανεβάσει γι΄ αυτήν και εκεί έχω  κι ένα βίντεο που είχα φτιάξει και  που το ονόμασα – όπως και το post τότε –    «Η μουσική στο πρόσωπο της Κάλλας» .
Καλό βράδυ.
Π.

Τα χρόνια του Ροκ

Μετά από τις διάφορες «συμπτώσεις» που σας έγραφα στο προ-προηγούμενο post, μου άνοιξε η όρεξη να γράψω κι άλλα για τα παλιά. Κι έχοντας ανακαλύψει μαζί με τις παιδικές μου φωτογραφίες και άλλες εφηβικές – κι ακόμα πιο πέρα – σκέφτηκα να σας γράψω κάτι για τα πάρτι της δεκαετίας του ’50, την καθαρή ροκ δεκαετία και τα πάρτι της. Και στο τέλος έφτιαξα κι ένα βιντεοκλίπ με φωτογραφίες μου και μια … ροκάρα του Έλβις Πρίσλεϋ που έχω χορέψει δεκάδες φορές στα πάρτι, το «Rip it up».

Στα πάρτι, άρχισα να πηγαίνω στα 14 μου, το ’57 δηλαδή, και σταμάτησα να πηγαίνω το ’64 που πήγα φαντάρος. Η άνθιση όμως, των ροκ πάρτι ήταν από το ’53 μέχρι το ’60, οπότε άρχισαν να αραιώνουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ, τουλάχιστον όπως γίνονταν τότε.  Για τα πάρτι της δεκαετίας του ’50, θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο με ιστορίες απ’ αυτά τα πάρτι, αλλά εδώ, απλώς θα σας τα περιγράψω «σημειολογικά»: Δισκάκια 45 στροφών, δίσκοι 33 στροφών, φορητά ηλεκτρόφωνα, μουσική Ροκ, Μπλουζ, σβηστά φώτα, χορός  chick to chick, φιστίκια, βερμούτ, κρακεράκια, πίπερμαν,  φούστες φουρό, παντελόνια καμπάνα, χτένισμα «λάχανο» των κοριτσιών, φαβορίτες, παρκέ μετά το πάρτι όλο λακουβίτσες από τα τακούνια στιλέτο των κοριτσιών, τσιγάρα SALEM, τσιγάρα  PALL MALL, απελπισμένοι έρωτες, εφηβικές φιλίες, ατέλειωτα φιλιά, ζεστή ανάσα στο αυτί, κόκκινα ιδρωμένα μάγουλα, κομμένες ανάσες για πάνω από δύο λόγους, κορίτσια που ήξεραν να συνδυάζουν την ντροπαλότητα με την ξεδιαντροπιά και την παρθενία με την τέχνη των υποκατάστατων του κανονικού σεξ, αγόρια «μπουμπούνες» (όπως πάντα), επιστροφή στο σπίτι με ποδαρόδρομο μέσα σε μια Αθήνα χωρίς μόλυνση που άρχιζε να τη φωτίζει ο ήλιος που ανέβαινε πίσω από τον Υμηττό και να κάνει την Ακρόπολη ν’ αλλάζει συνέχεια χρώματα, από βαθύ κόκκινο σε ανοιχτό πορτοκαλί!  Το ροκ ήταν το παρόν μας. Ο χορός στα πάρτι άρχιζε σχεδόν πάντα με ροκ και τέλειωνε με μπλουζ και σβηστά φώτα. Αλλά στο ροκ, παρόλο που χόρευα με όλες τις κοπέλες που ήξεραν, είμαστε χορευτικό ζευγάρι με την μεγάλη μου  αδελφή, και σε κάποια πάρτι,  δίναμε show , κάνοντας δύσκολες φιγούρες, σαν αυτή που την πέταγα στον αέρα, δεξιά κι αριστερά στη μέση μου, όπως φαίνεται στο πλάνο που έχει κρατηθεί για αρχή του βίντεο, ή την πέρναγα κάτω από τα πόδια μου και τέτοια. Στις φωτογραφίες της εποχής που έβαλα στη σειρά, είμαι πρώτα στα Εξάρχεια, είναι οι δύο κολλητοί μου, είναι οι φίλες, είναι κορίτσια που «τα ΄χαμε» και άλλες και άλλοι, και τελειώνω με την δυστυχία του στρατιωτικού και τη μελαγχολία του φαντάρου. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να σας ενδιαφέρει ή να σας συγκινήσει – τους πάνω από τα 60, σίγουρα – αλλά πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι το διασκέδασα πολύ φτιάχνοντας το βίντεοκλιπ  που θα δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

 

Για Δάσκαλους και γονείς

Από χθες άρχισαν τα Σχολεία. Έχοντας φίλες Δασκάλες Δημοτικού, ακούω διάφορες ιστορίες που έχουν σχέση με τα παιδιά της τάξης τους, αλλά και τους γονείς τους. Καθώς πέρσι είχα ακούσει απ΄όλες κάποια περιστατικά με παιδιά – πρώτης Δημοτικού – που έχουν σχέση με το σεξουαλικό ένστικτο, σκέφτηκα να ανεβάσω εδώ, κάτι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που τέλειωσα την μετάφρασή του πριν μια εβδομάδα και που έχει τίτλο, «Η Εκπαίδευση και το Νόημα της Ζωής». Διάλεξα δύο αποσπάσματα από το Πέμπτο Κεφάλαιο: την πρώτη παράγραφο του κεφαλαίου και την τελευταία. Τα αντιγράφω εδώ με μια φωτογραφία του Κρισναμούρτι με παιδιά, που μου αρέσει πολύ.
Καλό βράδυ.
Π.

Όπως και άλλα ανθρώπινα προβλήματα, έτσι και το πρόβλημα του έρωτα και της σεξουαλικής επιθυμίας είναι ένα περίπλοκο και δύσκολο πρόβλημα και αν ο εκπαιδευτικός δεν έχει εμβαθύνει ο ίδιος σ’ αυτό και να έχει δει τις πολλές επιπτώσεις του, πώς μπορεί να βοηθήσει εκείνους που εκπαιδεύει; Αν ο γονιός ή ο Δάσκαλος είναι ο ίδιος παγιδευμένος  στις συγκρούσεις του σεξ, πώς μπορεί να καθοδηγήσει ένα παιδί σ’ αυτό; Μπορούμε ποτέ να βοηθήσουμε τα παιδιά αν εμείς οι ίδιοι δεν κατανοούμε τη σημασία όλου αυτού του προβλήματος; Ο τρόπος που ο Δάσκαλος μεταδίδει την κατανόηση του σεξ, εξαρτάται από την κατάσταση του δικού του νου· εξαρτάται από το αν εκείνος είναι ήσυχα ανεπηρέαστος από προκαταλήψεις ή αν κατατρώγεται από τη σύγκρουση με τις δικές του επιθυμίες. (…)
(…) Γι’ αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ο μαθητής, αλλά ο Εκπαιδευτικός· η δική μας η καρδιά και ο δικός μας ο νους πρέπει να καθαριστούν, για να γίνουμε ικανοί να εκπαιδεύσουμε άλλους. Αν ο ίδιος ο Εκπαιδευτικός βρίσκεται σε σύγχυση, αν είναι ανέντιμος και χαμένος στο λαβύρινθο των ίδιων του των επιθυμιών, πώς μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί, να έχει ευθύτητα ο δρόμος της ζωής του; Αλλά δεν είμαστε μηχανές για να βρουν τη βλάβη μας κάποιοι ειδικοί τεχνίτες και να τη διορθώσουν· είμαστε το αποτέλεσμα μιας μακριάς σειράς επιρροών και γεγονότων και ο καθένας μας οφείλει να ξετυλίξει και να κατανοήσει ο ίδιος, από μόνος του τη σύγχυση της δικής του ιδιοσυγκρασίας.

Συμπτώσεις!

Καλά! Μέσα σε μια εβδομάδα τέσσερις συμπτώσεις, ε δεν υπάρχει περίπτωση, θα τις ανεβάσω σε post! Δεν ξέρω πόσο μπορεί να σας ενδιαφέρουν, αλλά με διασκεδάζει πολύ να το κάνω αυτό.
Λοιπόοοοον…. Όλα άρχισαν την προ-προηγούμενη Κυριακή, στις 2 του μήνα, που μας είχε καλέσει  η μεγάλη μου αδελφή να φάμε  σπίτι της στον Άγιο Στέφανο, το Μπογιάτι όπως λεγόταν παλιά. Εκεί έχω περάσει τα περισσότερα καλοκαίρια μου,΄για τρεις μήνες κάθε καλοκαίρι, από τότε που γεννήθηκα μέχρι την εφηβεία μου, γιατί εκεί είχαν σπίτια τρεις ξαδέλφες της μάνας μου, όλες πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη. Είχαν έρθει με μια μεγάλη φουρνιά από Έλληνες και τότε το Ελληνικό Κράτος, τους έδωσε να καλλιεργούν κάποια χωράφια στο Μπογιάτι – μπάμιες και αμπέλια. Παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά -τα ξαδέλφια μου- και ζούσαν καλλιεργώντας τος μπάμιες και τα σταφύλια. Μία από τις μεγάλες μας χαρές τότε, ήταν ο τρύγος και το πάτημα των σταφυλιών. Τι ηδονή! Ξυπόλητος να χοροπηδάω σε μια στέρνα γεμάτη σταφύλια! Καθώς, λοιπόν, καθόμαστε στη βεράντα του σπιτιού της αδελφής μου, κοίταξα το διπλανό σπίτι του ξαδέλφου μου όπου εκεί γινόταν το πατητήρι και όλες αυτές οι εικόνες μου ήρθαν στο νου. Λίγο αργότερα, στο σπίτι μας, έψαχνα κάτι παλιούς φακέλλους  για να βρω κάτι που είχα γράψει πολλά χρόνια πριν για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και είχα σκεφτεί να το ανεβάσω εδώ. Και ξαφνικά, πέφτω πάνω σε μια παλιά φωτογραφία, του 1948, όταν ήμουν 5 χρονών, όπου έχουμε μαζευτεί μαμάδες, θείες  και ξαδέλφια, αμέσως μετά τον τρύγο, καθώς ετοιμαζόμαστε για τον τρύγο. Και να η φωτογραφία. Αριστερά γονατιστή είναι η μητέρα μου, ενώ εγώ είμαι δεξιά, μέσα στη σκάφη με τα σταφύλια, και τη θεία και την ξαδέλφη μου τη Βούλα, να με βοηθάνε να σηκώνω ένα μεγάλο τσαμπί σταφύλια. Αυτό το ξανθό μουτρωμένο κοριτσάκι δεξιά στην αγκαλιά της ξαδέλφης μου της Πόπης, είναι η αδελφή μου! Χα, χα, χα, ούτε που το θυμάμαι ότι ήταν τόσο ξανθιά!

Χτες Κυριακή,  στις έντεκα το πρωί, ήμουν στην Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο, όπου στο περίπτερο των Εκδόσεων Ψυχογιός, υπέγραφα τα βιβλία του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», που αγοράζανε. Μόλις έφτασα, κάθισα πίσω από τον πάγκο με τα βιβλία και καθώς κοίταζα γύρω μου…

… το βλέμμα μου έπεσε στο απέναντι περίπτερο. Ήταν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ.

… Άλλη σύμπτωση! Υπέγραφα βιβλία μου απέναντι σε έναν αγαπημένο συγγραφέα της εφηβείας μου, «Δάσκαλό μου», όπως σας έχω γράψει σε ένα πολύ παλιό post  ΕΔΩ. Μ’ αυτό συγκινήθηκα πολύ…
Λίγο αργότερα, κατά τις μία, τέλειωσε η δουλειά μου και φύγαμε. Αυτή τη φορά, όμως, αντί να φύγουμε από την πλευρά της Αίγλης  όπως είχαμε έρθει, φύγαμε από την πίσω πλευρά του κτιρίου του Ζάππειου. Εκεί, όμως, ήταν κάτι που με συγκίνησε: Η είσοδος της Ραδιοφωνίας , του τότε Ε.Ι.Ρ  – δηλαδή: του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας . Την είσοδο αυτή την είχα περάσει για πρώτη φορά το 1952, όταν ήμουν 9 χρονών, για να παίξω σε ένα ραδιοφωνικό θεατρικό έργο, το ρόλο του Μπερλιόζ στην παιδική του ηλικία. Από τότε και μέχρι την μετακόμιση πια της Ε.Ρ.Τ. στην Αγία Παρασκευή, το 1971 νομίζω, ξανακατέβηκα πολλές φορές τα σκαλιά για να πάρω μέρος σε ραδιοφωνικές εκπομπές τόσο ως παιδί, όσο και ως νεαρός ηθοποιός αργότερα.

Διαβάζοντας  την μαρμάρινη πλάκα, συνειδητοποίησα πόσα χρόνια κάνω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη δουλειά του ηθοποιού…

Και σήμερα, Δευτεριάτικα, με περίμενε και η τελευταία έκπληξη: Μιλώντας με ένα φίλο μου, μου είπε ότι του άρεσε το θεατρικό του ραδιοφώνου της Ε.Ρ.Τ. που είχε σε CD η ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ και έπαιζα κι εγώ κάνοντας τον Αφηγητή! Πήγα και το πήρα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι με τίποτα ότι έχω κάνει αυτό το θεατρικό!!! Το μόνο σίγουρο είναι έχει ηχογραφηθεί στο στούντιο στο Ζάππειο που έβγαλα χθες τις φωτογραφίες που είδατε! Έτσι σκέφτηκα να κλείσω αυτό το post με την αρχή από αυτό το ραδιοφωνικό που την κάνω εγώ ως αφηγητής. Και για να έχει και εικόνα, γύρισα και το ραδιόφωνο του σπιτιού μας όταν ήμουν μικρός, κι έχω περάσει ώρες καθιστός μπροστά του, ακούγοντας εκπομπές.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Τι γίνεται;

Έλα ντε: Τι γίνεται; Αν κι εσείς αγωνιάτε το ίδιο, και για τον ίδιο λόγο, σαν τους δύο ήρωες της εντελώς…  μικρής ταινίας (κρατάει μόλις 42 δευτερόλεπτα) του μάστορα του blog, όπως συνηθίστηκε να λέγεται εδώ ο Κωνσταντίνος, τότε, δείτε την. Την έχει φτιάξει πάνω από δέκα χρόνια πριν.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.