Το κορίτσι με τα κοτσιδάκια

Και για σήμερα, ένα post όχι απλώς εκτός προγράμματος όπως συνήθως, αλλά εκτός κάθε λογικής – τουλάχιστον δικής μου! Ένα post αποτέλεσμα αιφνιδιασμού μου, από το ψάξιμο στο internet για κάποιες φωτογραφίες. 
Καλό Σαββατοκύριακο και δώστε όση πιο πολύ αγάπη μπορείτε στα παιδιά σας, χωρίς να κάνετε σχέδια για λογαριασμό τους, αλλά φροντίστε να κάνουν και να πραγματοποιήσουν μια μέρα τα  δικά τους.
Σας  φιλώ πολύ.

Π.
 

Το κορίτσι με τα κοτσιδάκια
Και ξαφνικά ψάχνοντας κάτι άλλο,
έπεσα πάνω στη φωτογραφία σου!
Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό,
αλλά το βλέμμα μου πήγε πρώτα
σ’ αυτά τα υπέροχα κοτσιδάκια σου
που ξεκουράζονται στους ώμους σου.
Ίσως γιατί από τότε που ‘μουνα μικρό αγόρι,
μ’ άρεσαν τα κορίτσια με τα κοτσιδάκια,
όπως κι αργότερα –πατέρας πια-
μ’ άρεσε να τα βλέπω στην κόρη μου…
Κι ύστερα πάγωσα!
Κέντρο της φωτογραφίας,
είναι το όπλο που κρατάς στα χέρια σου,
κι όχι τα κοτσιδάκια σου,
όπως θα ‘πρεπε να είναι
στη φωτογραφία ενός κοριτσιού
εκεί γύρω στα δώδεκα!
Και τότε τα μάτια μου άρχισαν να βουρκώνουν…
Τα φρύδια σου μαζεμένα προς τα μέσα
από μια παράξενη ένταση για παιδί
που φτιάχνει βαθουλώματα απελπισίας
από πάνω τους.
Και τα μάτια σου, άδεια, σκληρά,
με μια ψυχρότητα που τρομάζει!
Τόση τρυφερότητα φυλακισμένη μέσα σου!
Τόση ανάγκη για τρυφερότητα θαμμένη!
Και τότε τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα…
Τόσα παιδιά μεγαλωμένα χωρίς τρυφερότητα,
χωρίς αληθινή αγάπη!
Τώρα πια κλαίω κανονικά…
Κι εσύ, ένα μικρό γλυκό κορίτσι,
να στέκεσαι στη μέση
ενός άγριου κόσμου γεμάτου φόβο και βία,
μεγαλωμένη χωρίς το χάδι του πατέρα σου
ν’ αποθηκεύει τρυφερότητα για το μέλλον
στο μάγουλό σου,
με τη μητέρα σου υποταγμένη σε μια παράδοση
που εδώ κι αιώνες τη θέλει
να σκύβει πάντα το κεφάλι της στον άντρα,
κι έτσι δεν σε παίρνει να φύγετε μακριά…
Τώρα πια κλαίω κανονικά — για σένα.
Τώρα πια κλαίω κανονικά,
για όλα τα παιδιά του κόσμου,
που μεγάλωσαν χωρίς αγάπη
που τους γέμισαν τη ψυχή τους με φόβο,
οργή και βία…
Με τίποτα δεν σταματούν τα δάκρυα
να τρέχουνε από τα μάτια μου,
μικρό, γλυκό κορίτσι,
με τα πανέμορφά σου κοτσιδάκια…

Και… τραγουδίστρια!

Ε, λοιπόν, μου αρέσει πολύ που το blog τελευταία έχει γίνει… τηλεοπτικό και λέω να το συνεχίσω και σήμερα. Αλλά για σήμερα σας έχω ένα… «τηλεπαιχνίδι». Ναι ένα τηλεπαιχνίδι.  Θα πρέπει να ανακαλύψετε στο βίντεο που θα δείτε, πού βρίσκεται «η σύζυγός μου Στεφανία», όπως θα έλεγε χιουμοριστικά κι ο φίλος μου ο Άλκης.  Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να σας αποκαλύψω κάτι που πολύ λίγοι το ξέρουν. Όπως θα καταλάβατε από τον τίτλο του post, ναι: εκτός από «Μάγισσα Άιναφετς»  και  «Αόρατο μαγικό μολύβι», είναι ΚΑΙ τραγουδίστρια.  Πριν μερικά χρόνια – 6 για την ακρίβεια – ήταν για ένα διάστημα τραγουδίστρια! Τραγουδίστρια Χορωδίας!  Της χορωδίας του Κ.ΑΠ.Η. Καπανδριτίου!  Ε… έτσι είναι: Άμα παντρευτείς γυναίκα πολύ μεγαλύτερη από σένα, εκείνη τρέχει στα Κ.ΑΠ.Η. κι εσύ… Τέλος πάντων, ας μην επεκταθώ σ’ αυτό… Σήμερα, λοιπόν, θα δείτε την Στεφανία ή Μάγισσα Άιναφετς ή Αόρατο Μαγικό Μολύβι, να τραγουδάει – ως μέλος  Χορωδίας – το πασίγνωστο επαναστατικό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη, σε στίχους Οδυσσέα Ελύτη, «Ένα το Χελιδόνι και η Άνοιξη Ακριβή».  Αλλά για να την δείτε -γιατί για να την ακούσετε είναι λίγο δύσκολο μέσα στο ηχητικό ενιαίο σύνολο – επειδή έχουμε να κάνουμε εδώ με τηλεπαιχνίδι, όπως είπαμε, θα πρέπει πρώτα να την βρείτε. Όποιος τη βρει, λοιπόν, κερδίζει ένα σπάνιο DVD με μία ολόκληρη Συναυλία της Χορωδίας του Κ.ΑΠ.Η Καπανδριτίου, του 2006, στη μισή τιμή, των 150 ευρώ! Τζάμπα δηλαδή για ένα τέτοιο απόκτημα!
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π. 

Πόσο πιο απλό θα ήταν αν…

Φαντάζομαι ότι παρ’ όλες τις διακοπές, όσοι πήγατε ή είστε ακόμα, θα πήρατε χαμπάρι την επιτυχία τής αποστολής στον Άρη!!!  Διαβάζοντας την είδηση, σκέφτηκα αυθόρμητα: «αντί να φροντίσουν να μην καταστρέψουν τη γη, ψάχνουν να βρουν πού θα πάνε, όταν την καταστρέψουν τελείως»!  Αφήστε που με τα χρήματα που ξοδεύτηκαν θα θρέφονταν όλα τα παιδιά της Αφρικής και του Τρίτου Κόσμου γενικότερα, για να μην στενοχωριέται και η κυρία Λαγκάρντ που είπε: «Σκέφτομαι πολύ περισσότερο τα παιδιά σε ένα σχολείο σε μικρό χωριό στο Νίγηρα, που πηγαίνουν στο μάθημα μόνο για δύο ώρες την ημέρα και αναγκάζονται να μοιραστούν στα τρία ακόμα και την καρέκλα του θρανίου και προσδοκούν τη μόρφωση. Τα έχω μονίμως στο μυαλό μου».  Πόσο πιο απλό θα ήταν αν αυτοί και  οι υπόλοιποι του είδους της, είχαν αληθινή αγάπη μέσα τους κι όχι ψευτορομαντικές συναισθηματικότητες του κώλου. Αλλά η υποκρισία δεν είναι μόνο επαγγελματικό προνόμιο των ηθοποιών, αλλά και βασικό στοιχείο της συμπεριφοράς των πολιτικών και όσων έχουν σχέση με αυτούς.  Προσέξτε: Το ταξίδι στον  πλανήτη Άρη του ρομπότ της NASA, ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2011 και έκανε ένα ταξίδι 565 εκατομμυρίων χλμ.που  κράτησε οκτώ μήνες και απασχόλησε 5.000 ανθρώπους και κόστισε πάνω από 2 δισεκατομμύρια ευρώ.  Γιατί; Για να έχουν βρει πού θα πάνε μετά  κι έτσι να καταστρέψουν με την ησυχία τους τη γη!  Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Θέλω μόνο, έτσι σαν φόρο τιμής στην απέραντη ομορφιά της γης, να βάλω ένα βίντεο εξαιρετικής τρυφερότητας, ομορφιάς και εκδήλωσης αληθινής αγάπης, με μια από τις ωραιότερες φωνές που έχω ακούσει: Του Λούις Άρμστρονγκ. Μην σας νοιάζουνε τα λόγια.  Ακούτε τον ήχο της φωνής του, σαν είναι άλλο ένα όργανο της ορχήστρας. Το τραγούδι είναι ένα μπλουζ που έχω χορέψει δεκάδες φορές στα πάρτυ, στα νιάτα μου, το «What a wonderful world»!
Καλό βράδυ.
Π. 

Ένα post για ΤΟ σχολείο.

Εδώ κι ένα μήνα και κάτι, από τις 12 Ιουλίου, έχω ανεβάσει 10 posts όπου υπάρχουν 9  βίντεο διαφόρων κατηγοριών. Καθώς σήμερα μου ήρθε η ιδέα για άλλο ένα, αναρωτήθηκα μήπως το παρακάνω. «Και γιατί;» μου απάντησα με μία άλλη ερώτηση και συνέχισα:  «Στο κάτω κάτω, αυτό το blog έχει το όνομα του ήρωα μιας τηλεοπτικής εκπομπής, η τηλεόραση υπήρξε –και κάπως συνεχίζει να είναι- το επάγγελμά σου, οπότε το blog έχει βασικές συνδέσεις με την τηλεόραση». «Μ’ έπεισες, μ’ έπεισες…», απάντησα στον εαυτό μου. (Χα, χα, χα… Να πάλι ένα δείγμα διχασμένης προσωπικότητας, που γι’ αυτό ο γιατρός μου μού είχε δώσει ένα ειδικό χάπι όπως σας έχω πει σε κάποιο παλιότερο post  για το anacardium .  Χα, χα, χα… ) Έτσι, λοιπόν, θα ανεβάσω και σήμερα ένα βίντεο (18 λεπτά αυτή τη φορά) και λέω από ‘δω και πέρα να σας ανεβάζω διάφορα βίντεο από το αρχείο των 30 χρόνων στην τηλεόραση που έχω ως παραγωγός, και που είναι για μικρούς και για μεγάλους.

Για το σημερινό post, την ιδέα μου την έδωσαν δύο σχόλια που μπήκαν στο προηγούμενο — ένα του Δημήτρη όπου τέλειωνε με τη φράση, «…και ξαφνικά μέσα στο βίντεο βάζεις και μια σκηνή «από αλλού» και με στέλνεις» και το άλλο της Μαριάνθης , όπου λέει, «…όλοι εδώ σας γνωρίζουν, όπως φαίνεται καλά, δεν έχουν και απορίες…».  Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι η Μαριάνθη αναφέρεται στο «μια σκηνή από αλλού»  του Δημήτρη, κι έτσι σκέφτηκα να ανεβάσω βίντεο με περισσότερες σκηνές από «το αλλού’, που υπονοεί  ο Δημήτρης και που είναι το Σχολείο στο Μπρόκγουντ  Παρκ στην Αγγλία και που εκεί έβγαλαν το Λύκειο και τα δύο παιδιά μου, η Μαρία και ο Κωνσταντίνος. Γι’ αυτό και υπάρχουν κάποια πλάνα από αυτό το σχολείο στο video-clip για τα γενέθλια της Μαρίας στο προηγούμενο post. Το Σχολείο αυτό είναι ένα από τα τρία που ίδρυσε Ο Τζίντου Κρισναμούρτι στις Ινδίες, στην Αμερική και στην Αγγλία. Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε γι’ αυτά, υπάρχουν τα σχετικά links στο site της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.  Εδώ να σας πω δυο λόγια για να καταλάβετε το βίντεο που θα δείτε.
Το Brockwood Park School είναι ένα Διεθνές Μικτό Σχολείο, Οικοτροφείο,  για παιδιά 14 έως 19 χρονών. Βρίσκεται σε μια εξοχική τοποθεσία της Νότιας Αγγλίας. Βασίζεται στις αρχές του Κρισναμούρτι για μία προσωπική, ολιστική Εκπαίδευση που ενθαρρύνει στο κάθε παιδί τόσο την απόκτηση της Ακαδημαϊκής γνώσης όσο και του εαυτού του, και του καλλιεργεί τη δημιουργικότητα και την ακεραιότητα, τη μάθηση της Τέχνης της Ζωής, την ευαισθησία, το ανοιχτό μυαλό και την ελευθερία από κάθε ψυχολογικό φόβο. Όλα αυτά γίνονται σε ένα ασφαλές και μη ανταγωνιστικό περιβάλλον. Γι’ αυτό δεν υπάρχουν «βαθμοί», δεν υπάρχει ούτε τιμωρία ούτε ανταμοιβή και ο Δάσκαλος είναι αυθεντία μόνο για το μάθημα που κάνει μέσα στην τάξη, αλλά έξω από αυτήν, είναι ακριβώς το ίδιο όπως το παιδί: ένας άνθρωπος που θέλει ν’ αγαπά και να τον αγαπάνε, που νοιώθει μοναξιά,  που έχει φοβίες και επιθυμίες, που είναι διαμορφωμένος από το περιβάλλον από το οποίο προέρχεται. Γι’ αυτό και γίνονται ισότιμα οι προσωπικές συζητήσεις  ανάμεσα στα παιδιά και στους Δασκάλους.  Και όπως λέει ο Κρισναμούρτι σε ένα βασικό βιβλίο του για την Εκπαίδευση, «…Βοηθώντας ο Δάσκαλος το μαθητή να είναι ελεύθερος, αλλάζει και τις δικές του αξίες· αρχίζει να ελευθερώνεται κι αυτός από το ‘εγώ’ και το ‘δικό μου’, ανθίζει κι αυτός μέσα σε αγάπη και καλοσύνη. Αυτή η διαδικασία αμοιβαίας Εκπαίδευσης δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική σχέση ανάμεσα στο Δάσκαλο και στο μαθητή… Σε τελευταία ανάλυση, ο Δάσκαλος και ο μαθητής του βοηθάνε ο ένας τον άλλον να εκπαιδευτούν…» Καθώς και τα δύο παιδιά μου έβγαλαν εκεί το Λύκειο, μπορώ να πω με κάθε σιγουριά ότι είναι «ΤΟ Σχολείο».
Το βίντεο που θα δείτε, είναι γυρισμένο το 1987 και του έχω κάνει μοντάζ, ενώ πρόσθεσα και κάποιους επεξηγηματικούς υπότιτλους, αλλά δεν χρειάζεται να ξέρετε Αγγλικά για να το καταλάβετε. Αν ξέρετε Αγγλικά και θέλετε, μπορεί να δείτε ένα άλλο βίντεο που φτιάχτηκε για το Σχολείο φέτος κάνοντας «κλικ» ΕΔΩ, αλλά τόσο ο χώρος του Σχολείου όσο και οι βασικές αρχές του, δεν έχουν αλλάξει έως σήμερα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

«Να με λένε Μαρία»

Κανονικά, αυτό το post για τα χρόνια πολλά της κόρης μου, υπολόγιζα να το ανεβάσω χθες το βράδυ. Αλλά: κάτι που έψαχνα να μαζέψω το υλικό που χρειαζόμουν, από βίντεο που έχω  γυρίσει τη Μαρία για 33 χρόνια, κάτι τα τεχνικά προβλήματα που είχα με τον ήχο και κάτι που μου έλειπε ένα ακόμα DVDPLAYER, έφτασα να το ανεβάσω σήμερα βράδυ!
Αρχικά δεν είχα στο νου μου να κάνω κάτι τόσο ζόρικο  από δουλειά, αλλά κάτι πιο απλό όπως πέρσι που ανέβασα για τα χρόνια πολλά μια φωτογραφία με τα εγγονάκια μου όπου εκεί φοράμε τα T-SHIRTS που μας είχε φέρει σε όλους η Μαρία από τις Ινδίες. Αλλά την προπερασμένη Κυριακή, στην εφημερίδα που πήρα, υπήρχε ένα CD με ένα τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου με τίτλο, «Να με λένε Μαρία», που δεν το είχα ξανακούσει ποτέ. Εκτός που μου άρεσε πολύ αυτό το τραγούδι, μου έδινε κάπως και μια αίσθηση της Μαρίας, της κόρης μου, και τότε μου μπήκε η ιδέα να φτιάξω ένα βίντεο κλιπ που η εικόνα του να έχει αυτή την αίσθηση.
Έτσι έγινε και σήμερα θα δείτε αυτό το εξάλεπτο βίντεο κλιπ που το μοντάζ του με παίδεψε πιο πολύ κι από ένα ολόκληρο σαρανταπεντάλεπτο επεισόδιο, όπως εκείνα που έκανα παλιά. Αλλά ομολογώ ότι το ευχαριστήθηκα. Ελπίζω να σας αρέσει. Σας αντιγράφω εδώ και τους στίχους της Χαρούλας Αλεξίου. Η μουσική είναι του Πάνου Γιατράκου.
Θέλω να βρεθώ σ’ έναν τόπο μαγικό 
και κανέναν ας μη ξέρω 
Να παραδοθώ κι έτσι ήσυχα να ζω 
σ’ ένα σπίτι ερημικό 
Να ‘ναι ένα νησί στον ωκεανό 
με ψαράδες και καλύβες 
Να ‘χω να μιλώ, πότε στον Θεό 
πότε σ’ άνθρωπο περαστικό 

Παραδείγματος χάρη να με λένε Μαρία 
να ‘χω μια φιλενάδα κόκκινη αλεπού 
να με παίρνουν τ’ αστέρια στη δική τους πορεία 
να μιλάω με τους γλάρους και τα μαραμπού 

Παραδείγματος χάρη να με λένε Μαρία 
να ‘χω μια φιλενάδα κόκκινη αλεπού 
να της λέω κάθε βράδυ και μιαν άλλη ιστορία 
να περνάς στ’ όνειρό μου κι εσύ που και που 

Έχω βαρεθεί, έχω κουραστεί 
θέλω πίσω τη χαρά μου 
Τρέλα μου παλιά πάρε με αγκαλιά 
στείλε με όσο πιο μακριά 
Θέλω να βρεθώ σ’ ένα τόπο απλό 
και κανείς να μη με ξέρει 
Να ‘χω να μιλώ, πότε στον Θεό 
πότε σ’ άνθρωπο περαστικό


Χρόνια πολλά σε όλες τις Μαρίες και Μάριους, Παναγιώτες και  Παναγιώτηδες -και σε όσους άλλους  γιορτάζουν σήμερα.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

 

«Ο ρόλος του λουλουδιού»

Καθώς ετοιμαζόμουν να ανεβάσω το σημερινό post -κατά κάποιο τρόπο πολιτικού περιεχομένου- έκανα διάφορες σκέψεις γύρω από το προηγούμενο post με ένα πολύ  μικρό βίντεο με τον Κρισναμούρτι. Μία από αυτές τις σκέψεις ήταν, «πόσοι άραγε από όσους το είδαν ή μπαίνουν γενικά εδώ σε αυτό το blog, ξέρουν ποιος ήταν και τι έκανε»;  Όπως σας έχω γράψει σε κάποιο παλαιότερο post, και εδώ όπως κι όταν έκανα την εκπομπή μου στην τηλεόραση, νοιώθω σαν να «πετάω μπουκάλια στη θάλασσα» γι’ αυτό και δεν με πολυνοιάζουν τα σχόλια και ν’ απαντάω. Γι’ αυτό άλλωστε στα στατιστικά του  blog, ενώ έχουν μπει από τότε που το άνοιξα, μέχρι αυτή τη στιγμή που το κοίταξα, 1.046.395 computers, έχουν γίνει μόνο 10.547  σχόλια. Ας πούμε, στο τελευταίο post που έχει το μικρό βίντεο με τον Κρισναμούρτι, μπήκαν 1.149 computers και γράφτηκε 1 σχόλιο. Αυτό είναι που μ’ έκανε να σκεφτώ το παλιό post που λέω για τα μπουκάλια στη θάλασσα -αν δεν βαριέστε διαβάστε το , κυρίως το τέλος – αλλά και να αναρωτηθώ πόσοι ξέρουν ποιος ήταν. Προχθές μοντάρισα για το facebook ένα παλιότερο ντοκιμαντέρ που έχει γίνει γι’ αυτόν και υπάρχει στην επίσημη ελληνική ιστοσελίδα για τον Κρισναμούρτι που είναι από το καλύτερο είδος πληροφόρησης που υπάρχει γι’ αυτόν. Έτσι, αποφάσισα να το ανεβάσω κι εδώ σήμερα για όσους δεν ξέρουν τίποτα ή ελάχιστα γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Το βίντεο ολόκληρο υπάρχει στο website της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι, (στην οποία ανήκουν και τα δικαιώματα) αλλά αυτό που θα δείτε είναι μία πιο σύντομη εκδοχή 18 λεπτών. Η μετάφραση, που είχε γίνει πριν από 25 χρόνια από την ΕΡΤ όταν προβλήθηκε εκεί, δεν είναι ιδιαίτερα καλή, αλλά η αξία του ντοκιμαντέρ παραμένει.
Στο τέλος Αυγούστου του 1985, ο Κρισναμούρτι -έχοντας κλείσει τα 90- έκανε τις τελευταίες Ανοιχτές Συναντήσεις με ομιλίες και ερωτήσεις και απαντήσεις στο χώρο του Σχολείου για παιδιά στο Brockwood Park στην Αγγλία. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1986 θα πέθαινε, λίγο πριν κλείσει τα 91. Σ΄αυτές τις τελευταίες ομιλίες, βρισκόταν ένα τηλεοπτικό συνεργείο από κάποιο ιδιωτικό Αγγλικό κανάλι και γύρισαν ένα ντοκιμαντέρ για τον Κρισναμούρτι, από τα καλύτερα που έχουν κάνει γι’ αυτόν, με τίτλο: «Ο Ρόλος του Λουλουδιού», από μια απάντηση του Κρισναμούρτι σε ερώτηση της δημοσιογράφου που του παίρνει συνέντευξη.
Ελπίζω να «φτάσει σε σας» αυτό το μπουκάλι που σας πέταξα απόψε.  Χα, χα, χα…
Και να κλείσω αυτή την εισαγωγή, με μία φράση από εκείνο το παλιό post:  «Το μίσος και το ‘κακό’, είναι πράγματα πολύ ισχυρά και κάνουν τα πάντα για να σε δελεάσουν, ενώ η αγάπη δεν κάνει τίποτα, αλλά είναι ανθεκτική και περιμένει εκεί να την νοιώσεις. Σαν τα μπουκάλια των ναυαγών στη θάλασσα, που το κύμα τα φέρνει σε κάποια παραλία και πηγαινοέρχονται στην άμμο περιμένοντας αυτόν που θα τα δει και θα σκύψει να τα πάρει».
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

«Αν υπάρχει αγάπη…»

Καθώς διάβαζα πριν μερικές μέρες κάποια πράγματα για τη σχέση μέσα σε ένα ζευγάρι , θυμήθηκα μια φράση του Κρισναμούρτι που λέει στο τέλος ενός βίντεο ότι: «αν η αγάπη βρίσκεται εκεί (στην καρδιά εννοεί) θα έχω διαφορές με τη γυναίκα  μου; Όχι». Έτσι αποφάσισα να βρω και να σας ανεβάσω εδώ αυτό το ενάμιση λεπτό βίντεο που θα δείτε. Να σας μόνο δυο τρία πράγματα από πού είναι αυτό βίντεο.

Τον Ιούνιο του 1984, στο Μπρόκγουντ  Παρκ  όπου βρίσκεται η έδρα του Ιδρύματος Κρισναμούρτι της  Αγγλίας, έγιναν τρία σεμινάρια με γενικό τίτλο, «Σεμινάριο για τη λειτουργία του εγκεφάλου»,  όπου πήραν μέρος – εκτός από τον Κρισναμούρτι – πέντε επιστήμονες: Ο ψυχίατρος  Δόκτωρ David Shainberg,  ο Φυσικός Δόκτωρ David Peat, ο Καθηγητής Νευροφυσιολογίας  Watts Bergstrom, ο Καθηγητής Νευροβιολογίας  Francisco Varela, και ο Νευροβιολόγος Lwis Hancke.
Το απόσπασμα  από τη συζήτηση που θα δούμε είναι από το τέλος της τρίτης και τελευταίας συνάντησης. Ο Ψυχίατρος, αντιδρώντας σε αυτό που είπε  ο Κρισναμούρτι ότι το πρόβλημα των ανθρώπων είναι πως ψυχολογικά δεν είναι κανείς διαφορετικός από το άλλον, εκείνος δεν το πιάνει και επιμένει λέγοντας, ότι η δυσκολία είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε ο ένας τη διαφορετικότητα του άλλου και ότι μπορείς να έχεις διαφορές με τον άλλον αλλά να τον αγαπάς. Σ’ αυτό το σημείο αρχίζει το βίντεο που έβαλα εδώ και όπου ο Κρισναμούρτι του λέει, δείχνοντας προς το στήθος του:  «Αν η αγάπη βρίσκεται εκεί, δεν υπάρχουν διαφορές. Αν αγαπάω τη γυναίκα μου, νομίζετε ότι θα έχω διαφορές; Όχι». Ο ψυχίατρος τον κόβει επιμένοντας  ότι αυτό είναι αντιμετώπιση από διαφορετικό επίπεδο και ότι έχεις διαφορές  με τη γυναίκα σου μέσα στην ομοιότητά σας. Κι ο Κρισναμούρτι κλείνει τη συζήτηση λέγοντας, «Όχι, όχι κύριε. Πάλι επιχειρηματολογούμε. Αυτό δεν βγάζει πουθενά. Καλύτερα να σταματήσουμε».
Αν κανείς δει αυτά τα τρία ωριαία σεμινάρια, καταλαβαίνει τι είναι εκείνο που ο Κρισναμούρτι ονομάζει «να ακούς και να καταλαβαίνεις τα πράγματα με την καρδιά», σε αντίθεση με όλους αυτούς τους επιστήμονες  που μιλάνε εγκεφαλικά, λογικά, αδιαφορώντας  γι’ αυτό που ονομάζεται, «αγάπη» και που βέβαια ανήκει στην καρδιά.
Καλό βράδυ.
Π.

Νεκροταφείο με θέα!

Χα, χα, χα… «Πάγωσαν τα βυζιά σας», με τον τίτλο του post ή βάλατε τα γέλια;… Χα, χα, χα…  Είναι κουφό, αλλά όσο κι αν δεν βλέπετε τη σχέση είναι ένα post-επίλογος στο προηγούμενο για την Τζια και την 10η Γιορτή Παραμυθιών. Και μάλιστα είναι ένα αστείο post γιατί βασικά είναι ένα ανέκδοτο! Αλλά ας πάω σ’ αυτό και πώς μου προέκυψε.

Καθώς το προηγούμενο Σάββατο, το καράβι έμπαινε στο λιμάνι της Τζια, είδαμε μπροστά μας, πάνω από το μώλο σε μια υπέροχη θέση στην άκρη του βράχου, ένα νεκροταφείο!

«Αυτό θα πει νεκροταφείο με θέα», λέω στη γυναίκα μου. «Σίγουρα το σκέφτηκαν κάποιοι που πίστευαν ότι θα μπορούν να βλέπουν τη θέα! Χα, χα, χα… Έχει και μια ομορφιά, όμως, ε;…»

Ήταν και φοβερή μέρα! Και πραγματικά, το νεκροταφείο δέσποζε στο λιμάνι!

Κι  εκεί που το χάζευα, θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που μου είπε κάποτε ο πατέρας μου, όταν ήμουν μικρός, καθώς περνούσαμε δίπλα από το νεκροταφείο του Μπογιατιού ( Άγιου Στέφανου, σήμερα) για να πάμε στο σπίτι που παραθερίζαμε εκείνο το καλοκαίρι. Αυτό το ανέκδοτο με αυτές τις φωτογραφίες, σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι ένας καλός επίλογος για το post της Τζια, με την τιμητική εκδήλωση  για τον «Παραμυθά», που δυστυχώς δεν θα έχει την ευκαιρία να έχει τέτοια θέα όταν πεθάνει γιατί θα τον κάψουνε. Χα, χα, χα…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Είναι μεσάνυχτα κι ένας τύπος για να πάει στο σπίτι του από την Ταβέρνα του χωριού όπου τα ‘πινε, πρέπει να περάσει από το νεκροταφείο, αλλά φοβάται πολύ να περάσει μόνος του. Σε όσους ρώτησε αν πηγαίνουν προς  τα ‘κει του απάντησαν «όχι», κι έτσι αναγκαστικά ξεκινάει μόνος του. Καθώς πλησιάζει το νεκροταφείο έχει αρχίσει να τρέμει από το φόβο του, αλλά καθώς φτάνει στην πόρτα βλέπει κάποιον με μαύρο κοστούμι, γραβάτα και πολύ καθώς πρέπει, να προχωράει προς τα ‘κει που πάει κι αυτός. Τον πλησιάζει γρήγορα και τον ρωτάει:
«Μήπως πάτε προς την άλλη πλευρά του χωριού, κύριε»;
«Μάλιστα», του απαντάει εκείνος.
«Θα σας πείραζε να έρθω μαζί σας;» ξαναρωτάει ο δικός μας.
«Καθόλου», απαντάει καλοσυνάτα ο καλοντυμένος κύριος.
Έτσι, περνάνε και οι δύο μαζί  μπροστά από το νεκροταφείο, συζητώντας διάφορα κουτσομπολιά του χωριού. Μόλις τελειώνει η μάντρα του νεκροταφείου, σταματάει ο άνθρωπός μας και λέει στον καλοντυμένο κύριο: «Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρέα. Με σώσατε. Δεν ξέρετε πώς φοβάμαι όταν περνάω νύχτα από το νεκροταφείο».
  Κι ο καλοντυμένος κύριος, ξεσπάει σε τρανταχτά γέλια και του λέει: «Α, δεν είναι τίποτα. Τζάμπα φοβάστε. Κι εγώ μέχρι πριν δέκα μέρες που ήμουν ζωντανός, έτσι φοβόμουνα όταν περνούσα από ‘δω. Χα, χα, χα…» Κι εξαφανίστηκε…