Η Γιορτή των Παραμυθιών

Στο προηγούμενο post για την …  πατέντα μου  σας είχα βάλει ένα  link  για την Γιορτή Παραμυθιών, που οργάνωσε για 10η χρονιά το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών  στη Τζια, από 26 έως 29 Ιουλίου. Στη φετινή γιορτή θέλησαν να αφιερώσουν, την τελευταία μέρα, μία τιμητική εκδήλωση για τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Πρέπει να σας ομολογήσω ότι από την πρώτη στιγμή που μου είπαν την πρόθεσή τους, είχα ανάμικτα συναισθήματα -αμηχανίας, άρνησης, χαράς και συγκίνησης- και μία ήθελα να πάω, μία όχι. Τελικά, επικράτησε η πρακτική λογική του ότι κάνω που μπορεί να βοηθάει την προβολή των βιβλίων μου και να συμπληρώνω έτσι τη σύνταξή μου καλό είναι.  Έτσι, βρεθήκαμε με τη Στεφανία (τη «συνεργάτιδά» μου, όπως έλεγε τη γυναίκα του που -επίσης δουλεύουν μαζί- ένας καινούργιος φίλος που κάναμε εκεί) το Σαββατοκύριακο.  Είχα αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να ανεβάσω post με τιμητική εκδήλωση για μένα, αλλά  τα παιδιά και αυτή τη  φορά -όπως πάντα σχεδόν- με έκαναν να αλλάξω γνώμη, πράγμα που θα καταλάβετε καλύτερα βλέποντας το βίντεο στο τέλος του post. Στις αρχικές συζητήσεις που κάναμε με τον υπεύθυνο της εκδήλωσης, μου ειπώθηκε ότι θα υπάρχουν από ελάχιστα έως καθόλου παιδιά, ότι δεν θα δείξω βίντεο με εκπομπή του»ΠΑΡΑΜΥΘΑ» κι ότι θα πρέπει να κάνω κάποια αφήγηση όπως κάνουν όλοι σε αυτή τη γιορτή, πράγμα που δεν μου κάνει κέφι γενικώς. Αλλά τελικά, άλλαξαν όλα σχεδόν. Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε, μου έφτιαξε η διάθεση από τον Ξενώνα που θα μέναμε και που θύμισε τα Ξενοδοχεία «Ξενία» όπου υπήρχαν σχεδόν σε όλη την Ελλάδα όταν ήμουν στα νιάτα μου.

Ακριβώς μπροστά στο Ξενοδοχείο, είχε μια υπέροχη παραλία, όπου με το που φτάσαμε πήγαμε για μπάνιο.

Και να μια σεμνή φωτογραφία και της «συνεργάτιδάς» μου που λογάριαζε να τη βάλει στο  post που ανέβασε στο blog της, αλλά επειδή τελικά της βγήκε «Κρισναμούρτικο» δεν κολλάει.

Ένα άλλο πράγμα που μου έφτιαξε το κέφι, ήταν το Βιβλιοπωλείο του νησιού που είχε αναλάβει την πώληση των βιβλίων μου και που βρισκόταν απέναντι από τον Ξενώνα που μέναμε.

Ναι, καλά βλέπετε. Το όνομα αυτού του υπέροχου Βιβλιοπωλείου -το ωραιότερο που πήγα φέτος-  είναι, «Βιβλιόγατος». Αλλά επειδή ιδιοκτήτης δεν είναι άντρας, αλλά γυναίκα, θα έπρεπε  να λέγεται «Βιβλιογάτα» – που άλλωστε είναι κιόλας γάτα στη δουλειά της. Κι εκτός απ’ αυτό έχει και δύο βιβλιογατούλες  κόρες, που δεν θα μπορούσα να μη βγω φωτογραφία μαζί τους.

Έχετε ξαναδεί «γατούλα» με πιπίλα; Χα, χα, χα…
Το Σάββατο από το απόγευμα παρακολουθήσαμε κάποιες εκδηλώσεις αφήγησης και φτάσαμε στην Κυριακή το βράδυ όπου ήταν προγραμματισμένη  η τελετή λήξης της 10ης Γιορτής Παραμυθιών, που την αφίσα της με διάφορους ήρωες παραμυθιών, είχε φτιάξει ένας εξαιρετικός ζωγράφος και εικονογράφος παιδικών βιβλίων, ο Βασίλης Σολιδάκης.

Αυτή η αφίσα έχει κάποια σχέση με αυτό που είχαν ετοιμάσει να μου δώσουν αντί για μια συνηθισμένη τιμητική πλακέτα, πράγμα που ήταν κι αυτό ένα από εκείνα που έβγαλαν του δισταγμούς μου για όλη την ιστορία. Το βασικό, όμως, ήταν άλλο. Απ’ ό,τι είχα καταλάβει, η τελετή λήξης θα γινόταν στις δέκα κι επειδή ήταν κάτι επίσημο, λογικά δεν έρχονταν παιδιά. Έτσι, είχαμε καταλήξει ότι θα δείχναμε ένα επεισόδιο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ για να το θυμηθούν οι μεγάλοι, μετά θα του έλεγα διάφορα για το πώς έγινε η εκπομπή, και είχα ετοιμάσει και κάποια ποιο ειδικά για την τέχνη του να λες και να γράφεις παραμύθια και την τέχνη της αφήγησης. Αλλά, όχι μόνο ήρθαν παιδιά, αλλά -κατά τη γνώμη μου- ήταν και περισσότερα από τους μεγάλους, αφού έρχονταν δύο και τρία παιδιά με ένα γονιό αρκετά απ’ αυτά! Έτσι, βρέθηκα στα νερά μου και μαζί με τα παιδιά, πήγαμε το πράγμα αλλού και την καταβρήκαμε – αλλά και οι μεγάλοι μαζί μας νομίζω. Δείτε το και μόνοι σας. Το βίντεο που γύρισε η «συνεργάτιδά μου», κρατάει δεκάμιση λεπτά. Αρχίζω με ένα κομμάτι από το τέλος, όπου έπαιξαν μουσική και τραγούδησαν τα παιδιά!
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Η πατέντα

Πρέπει να σας πω ότι αυτό το post το καταδιασκέδασα φτιάχνοντάς το. Από μικρός που ήμουν με ενθουσίαζαν οι «πατέντες» που επινοούσαν οι άνθρωποι, δηλαδή κατασκευές που αντικαθιστούσαν την έλλειψη κάτι μηχανικού ή κάλυπταν κάποια ανάγκη.  Άλλωστε η πατέντα είναι και στην ιστορία μας -ή μυθολογία μας- αφού θεωρώ ότι ο Δούρειος Ίππος είναι από τις τρομερότερες πατέντες που έγιναν ποτέ!
Η πατέντα που θα δείτε εδώ και που την έφτιαξα πριν καμιά δεκαριά μέρες στη Σκιάθο, είναι από τις  καλύτερες που έχω σκεφτεί και το καταευχαριστήθηκα όταν τελικά είδα ότι δουλεύει. Λοιπόοον… Το πρώτο πρωινό που ξύπνησα στη Σκιάθο, όπου είχαμε πάει πριν κάποιες μέρες όπως ξέρετε από το blog μου και της Άιναφετς, πάω να ξυριστώ πριν κάνω την πρωινή βουτιά -έχω ηλεκτρική ξυριστική μηχανή- και μου το που αρχίζω  κάνει σαν να ξεκουρδίζεται και σταματάει. Ήθελε φόρτωμα η μπαταρία της. Πάω να φέρω το καλώδιο κι ανακαλύπτω ότι έχω ξεχάσει να το πάρω. Και τι θα κάνω μια ‘βδομάδα; Θα ξαναγυρίσω ύστερα από τριάντα χρόνια στη σαπουνάδα και στο ξυραφάκι ή θ’ αφήσω γένια; Δεν μου άρεσε κανένα από τα δύο. Τότε σκέφτηκα ότι το καλώδιο του τροφοδοτικού της μπαταρίας του lap top είχε το ίδιο αρσενικό μπριζάκι με το θηλυκό της ξυριστικής μηχανής. Το βγάζω, πάω να το βάλω στην ξυριστική και ανακαλύπτω ότι είναι λίγο πιο μεγάλο και δεν μπαίνει. Φτου!!!… Και πάνω εκεί, μου  έκανε «κλικ» και βρήκα τι θα κάνω. Μπορείτε, αν σας κάνει κέφι, να το παρακολουθήσετε στις φωτογραφίες που έβγαλα.
Πρώτα έκοψα ένα κομμάτι από ένα  στρογγυλό διπολικό ηλεκτρικό  καλώδιο.

Μετά καθάρισα το καλώδιο στις δύο άκρες, κράτησα τα δύο στρογγυλά πλαστικά για να τα χρησιμοποιήσω σαν μονωτικά και πήρα δύο σπίρτα για να σφηνώσω τα καλώδια στη μηχανή και στο καλώδιο του τροφοδοτικού.

Μετά σφήνωσα με τα σπίρτα τη μία πλευρά με τις δύο γυμνές άκρες στο καλώδιο του τροφοδοτικού…

… ενώ τις άλλες δύο άκρες, που τις έβαλα μέσα στα δύο στρογγυλά κομμάτια που είχα κόψει από το καλώδιο για να μη γίνει βραχυκύκλωμα , τις έβαλα στην ξυριστική…

… και μετά το έβαλα στην πρίζα…

Ε, και μετά, επιτέλους ξυρίστηκα. Χα, χα, χα… Ε, άξιζε η μια ώρα που μου πήρε όλη η ιστορία.
Όσοι από σας είστε ή μπορεί να πάτε στη Τζια, το Σαββατοκύριακο θα είμαι εκεί, στη Δέκατη Γιορτή Παραμυθιών και θα πάρω μέρος την Κυριακή το βράδυ. Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο πρόγραμμα της γιορτής ΕΔΩ.
Σας φιλώ.
Π.

 

 

Ένα μετάλλιο και μία έκπληξη

Μεταφράζοντας κάποιο κείμενο του Κρισναμούρτι, πριν μερικές μέρες, κόλλησα στις λέξεις  humble και humility — ταπεινός και ταπεινοφροσύνη. Όχι στη μετάφρασή τους, αλλά στην έννοια, στην αίσθηση, που εκείνος δίνει στις λέξεις, κι όχι στη λογική τους, κυριολεκτική μετάφραση. Στο κεφάλι μου, οι δύο αυτές λέξεις – έτσι όπως τις έχω μάθει από μικρός και τις χρησιμοποιώ – είναι πάνω κάτω το ίδιο. Αυτό, όμως, που λέει ο Κρισναμούρτι, το περιεχόμενο που τους δίνει είναι για δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.
Λέει: «Η ταπεινότητα, το να είσαι ταπεινός,  είναι κάτι που μπορεί να το καταφέρει, να το καλλιεργήσει κάποιος που είναι ήδη –και συνεχίζει να είναι- γεμάτος ματαιοδοξία και αλαζονεία· αλλά η ταπεινοφροσύνη δεν είναι μία ιδιότητα που μπορεί ν’ αποκτηθεί, είναι μία κατάσταση ύπαρξης: ή βρίσκεσαι ή δεν βρίσκεσαι μέσα στην ταπεινοφροσύνη. Η ταπεινοφροσύνη είναι απλότητα, αλλά η καλλιεργημένη ταπεινότητα είναι μία άλλη μορφή υλικής ευχαρίστησης…». Και καθώς είχα προβληματιστεί με αυτή τη διαφορά που την έπιανα λογικά, αλλά δεν έπιανα την αίσθησή της με την καρδιά,  θυμήθηκα ξαφνικά δύο στιγμές που υπάρχουν σε δύο βίντεο από ομιλίες του το 1985. Η μία είναι από ομιλία του στον Ο.Η.Ε και η άλλη από μία δημόσια συνάντηση με απαντήσεις σε ερωτήσεις που του έκαναν γραπτά. Σ’ αυτή τη συνάντηση ήμουν εκεί και αυτό που θα σας δείξω με διασκεδάζει πολύ, όπως με διασκεδάζει κι αυτό που θα δείτε από την ομιλία στα Ηνωμένα Έθνη. Μπορεί με τα δύο βίντεο να έπιασα την αίσθηση των δύο λέξεων, αλλά δεν παύουν να είναι και διασκεδαστικά όλα αυτά. Θα δείτε.

Το πρώτο βίντεο είναι από μία ομιλία που έδωσε ο Κρισναμούρτι στις 11 Απριλίου του 1985 – ένα μήνα πριν κλείσει τα 90 – στον Ο.Η.Ε.  στα πλαίσια του συλλόγου Pacem in Terris (Ειρήνη στη γη).  Πάντα όταν μιλούσε σε τέτοιους χώρους φορούσε κοστούμι και γραβάτα και στην περίπτωση του Ο.Η.Ε. δεν ήταν και μόνος του, αλλά ο ένας από τους τέσσερις του panel.  Ωστόσο μίλησε μόνο αυτός. Όταν τελειώνει η ομιλία του κάνουν κάποιες ερωτήσεις κι όταν τελειώνουν κι αυτές και θεωρητικά είναι να φύγει, του την έχουν… στημένη και του δίνουν ένα τιμητικό μετάλλιο για την προσφορά του στην Ειρήνη! Προσπαθεί να κρύψει την αμηχανία του για τα καλά λόγια που ακούει –μέχρι και Παγκόσμιο Διδάσκαλο τον αποκαλεί ο ομιλητής- και προσέξτε τι κάνει. Μόλις πάρει το μετάλλιο στα χέρια του, το δέχεται ευγενικά και μετά αμέσως, με τρόπο το αφήνει πάνω στο τραπέζι και πάει να την κάνει. Αλλά ο άλλος του πάνελ, το παίρνει χαμπάρι και κάνει νόημα σ’ αυτόν που του το έδωσε να του το ξαναδώσει, πράγμα που κάνει ο άλλος αμέσως φωνάζοντας και μία φωτογράφο. Παγιδευμένος ο Κρισναμούρτι βγαίνει στη φωτογραφία κι αμέσως κρατώντας σαν χαρτοπετσέτα το μετάλλιο φεύγει αμέσως ξεχνώντας και να χαιρετήσει, αλλά ο άλλος τον έχει πάρει από πίσω και γυρνάει και τον χαιρετά. Αλλά μετά, δεν τον κρατάει τίποτα! Βλέποντάς το πάλι αυτό βίντεο, καταλαβαίνω ότι η ταπεινότητα είναι μια πόζα. Αν ήταν ταπεινός, με ταπεινότητα θα το αρνιόταν, με αλαζονικό στυλ «πώς τολμάτε να μου δίνετε και μετάλλιο», πράγμα που –όποιος ξέρει όλη την ιστορία του και την πορεία του από τα 29 του έως τα 90 του – καταλαβαίνει κανείς ότι θα είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει. Αλλά λειτουργεί με ταπεινοφροσύνη κι αφού δεν καταφέρνει να το αφήσει με τρόπο σαν να το ξέχασε, το παίρνει και φεύγει. Δείτε το βίντεο.

Και για το δεύτερο βίντεο τώρα. Η πρώτη Δημόσια συνάντηση με απαντήσεις σε ερωτήσεις-από τις δύο προγραμματισμένες- έγινε την ίδια χρονιά, λίγους μήνες μετά, στις 17 Αυγούστου, ημέρα Τρίτη.  Το προηγούμενο   Σαββατοκύριακο είχε κάνει τις δύο πρώτες ομιλίες από τι τέσσερις που υπήρχαν στο πρόγραμμα και τη Δευτέρα που ήταν κενή, τον συναντήσαμε με τη Στεφανία, κι αφού φάγαμε το μεσημέρι μαζί του και με όλους τους άλλους στη Τραπεζαρία του Σχολείου, μετά πήγαμε στη Βιβλιοθήκη για να κανονίσουμε λεπτομέρειες για την επίσκεψή του στη Σκιάθο, που τον είχαμε καλέσει για το Σεπτέμβριο του 1986, κάτι που βέβαια δεν έγινε, αφού πέθανε το Φεβρουάριο αυτής της χρονιάς. Και στο Τραπέζι,  και μετά στη συνάντησή μας, περάσαμε καλά και γελάσαμε με διάφορα που λέγαμε. Το ίδιο απόγευμα, η Στεφανία έφυγε για Ελλάδα, γιατί ο Κωνσταντίνος ήταν μόλις ενάμιση χρονώ τότε, κι εγώ έμεινα για τις υπόλοιπες τέσσερις συναντήσεις. Η πρώτη, με ερωτήσεις και απαντήσεις όπως σας είπα, ήταν την άλλη μέρα Τρίτη. Η μεγάλη τέντα ήταν φίσκα, μπροστά του ήταν όσοι κάθονταν κάτω σε μαξιλάρια, κι εγώ βρήκα μία και μοναδική άδεια καρέκλα στην πρώτη σειρά πίσω τους. Όπως θα δείτε, από τα κομμάτια που κράτησα από το βίντεο, μπαίνει, κάθεται, κάνει μια εισαγωγή κάνα δεκάλεπτο, και πριν αρχίσει να διαβάζει τις ερωτήσεις που του είχαν κάνει για να απαντήσει, περνάει ένα αεροπλάνο κι ο θόρυβός του τον κάνει να σταματήσει να μιλάει, μέχρι να περάσει. Σιωπηλός, κοιτάζει ένα γύρο μπροστά του και ξαφνικά με πιάνει το βλέμμα του και με έκπληξη που δείχνει χαρά που με είδε εκεί, χαμογελάει στα γρήγορα, κάνοντάς με και μένα να γελάσω από έκπληξη με αυτή την  αντίδρασή του, που έδειχνε την απλότητά του, (της ταπεινοφροσύνης του)  χωρίς να νοιάζεται για το ποιος είναι, τι θέση έχει εκεί και τέτοια, τύπου πόζας ταπεινότητας  γκουροδάσκαλου! Δείτε το βίντεο, έχει πλάκα, αλλά και ενδιαφέρον.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

Φαντάσου…

Ναι, έχει δίκιο στο σχόλιο που έβαλε στο προηγούμενο post ο Δημήτρης επισημαίνοντας ότι καθυστέρησα πολύ να ανεβάσω καινούργιο. Κατ’ αρχήν στην ερώτηση, αν όταν θα φτάσω τα 100 θα ανεβάζω ένα post το μήνα, η απάντηση είναι, «κανένα» γιατί, «κούφια η ώρα» που θα φτάσω στα 100! Πα, πα, πα…  Και για να μην πάει το post αυτό στο μακάβριο ας σταματήσω εδώ αυτό το θέμα. Ο λόγος, λοιπόν, που καθυστέρησα, όλη την εβδομάδα αλλάζει. Κατ’ αρχήν το post των γενεθλίων μου ήταν να μπει ως συνήθως το απόγευμα, αλλά επειδή φέτος έκανε τρομερή ζέστη, δεν τα γιορτάσαμε το μεσημέρι και τα αφήσαμε για το βράδυ. Έτσι μετά, ήταν αργά για να ανεβάσω post. Μέχρι να ετοιμάσω και το βίντεο, φτάσαμε Δευτέρα απόγευμα. Συνήθως ανεβάζω δεύτερο post, τις Τετάρτες. Αλλά την Τετάρτη ήταν ημέρα ταξιδιού επιστροφής από την Σκιάθο και είπα να το ανεβάσω την Πέμπτη. Είχα μισοέτοιμο από τη Σκιάθο, ένα post  με φωτογραφίες για μια φοβερή πατέντα που έκανα εκεί για να ξυριστώ και με διασκέδασε πολύ. Πάνω, όμως, που κάθισα να το ετοιμάσω γυρίζοντας από την Αθήνα την Πέμπτη το απόγευμα, άρχισα να σκέφτομαι τα εγγονάκια μου που τα ζούσα τις προηγούμενες μέρες, όλη μέρα, κι έχουν αρχίσει να δείχνουν κάποια ιδιαίτερα γνωρίσματα στο χαραχτήρα τους, κι αναρωτήθηκα για το προς τα πού θα μπορούσε να πάει το καθένα τη ζωή του. Πάνω εκεί άρχισα να ετοιμάζω post σχετικό με το μεγάλωμα των παιδιών μας, για να το ανεβάσω Παρασκευή πρωί. Αλλά με πήρανε από τα ΙΚΑ να μου πουν ότι έχουν χάσει κάποια χαρτιά μου της εποχής που ήμουν ηθοποιός και να τους πάω τα δικά μου αντίγραφά!!! (Ναι, ακόμα δεν βγήκε η σύνταξη του ΙΚΑ!!!… Καλά που έκανα και τον επιχειρηματία στη ζωή μου και παίρνω τουλάχιστον το ΤΕΒΕ). Έτσι, την Τετάρτη χρειάστηκε να φύγουμε πρωί  και δεν πρόλαβα ούτε τα mail μου ν’ ανοίξω να δω. Όταν γυρίσαμε κατά τις τέσσερις το απόγευμα – γιατί μας κάνανε και το τραπέζι στην Αθήνα – άρχισα να σκέφτομαι μήπως παραήταν  βαρύ καλοκαιριάτικα αυτό το post για το μεγάλωμα των παιδιών και μου ‘ρθε στο νου ένα παραμύθι για μεγάλους που γυροφέρνω εδώ και καιρό για ένα φάρο κι ένα καράβι. Αποφάσισα να ανεβάσω αυτό κι άρχισα πρώτα να ετοιμάζω τις φωτογραφίες που χρειάζονταν, αλλά έκανα κάποια πατάτα και ξαφνικά το  printer σταμάτησε  να δουλεύει. Κατέβηκα σ’ ένα κομπιουτερατζίδικο που υπάρχει κάτω στο Καπανδρίτι, αλλά μου είπαν ότι πρέπει να πάω και το laptop και το printer  μαζί, οπότε το αφήσαμε για σήμερα το πρωί. Επειδή το πρωί είχα πεισματώσει με το printer, κάθισα λίγο και το παίδεψα μόνος μου κι ανακάλυψα την πατάτα που είχα κάνει: στο παράθυρο του εκτυπωτή, κάποια στιγμή αντί να πατήσω «ακύρωση εγγράφου» για να σταματήσω κάτι που τυπωνόταν, πάτησα χωρίς να προσέξω το «παύση εκτύπωσης» κι έτσι έπαψε από ‘κει και μετά να δουλεύει το printer.  Ενθουσιάστηκα κι άρχισα να ετοιμάζω το παραμύθι. Αλλά έλα που εκείνη τη στιγμή, μου ήρθε στο νου κάποιο προσωπικό θέμα που αντιμετωπίζω, κι από ‘κει πήγα στη διαφορά ταπεινότητας και την ταπεινοφροσύνης, μετά θυμήθηκα το τέλος κάποιου βίντεο από μια ομιλία που έκανε λίγο πριν πεθάνει ο Κρισναμούρτι στον Ο.Η.Ε.  και στο τέλος υπάρχει κάτι σχετικό κι αποφάσισα να γράψω για την ταπεινότητα και την ταπεινοφροσύνη σαν εισαγωγή σε αυτό το απόσπασμα του βίντεο από το τέλος της ομιλίας του. Έτσι, αντέγραψα πρώτα το βίντεο σε DVD, για να μπορέσω να το περάσω στο κομπιούτερ και να το ανεβάσω στο vimeo για να μπει στο blog  μου. Το αντέγραψα, το είδα να παίζει στο dvd-player που έχω, βάζω το dvd  στο laptop και δεν το παίζει. «Βρε καλό μου, βρε κακό μου…» τίποτα. Έπρεπε να το αντιγράψω σε άλλη μάρκα DVD — γιατί μου έχει ξανατύχει αυτό. Αλλά γυρνώντας το βίντεο στο σημείο που ήθελα να αντιγράψω, το βίντεο μάσησε τη βιντεοταινία!!!  Χα, χα, χα… Βαρεθήκατε; Δεν φταίω εγώ, ο Δημήτρης φταίει που με προκάλεσε υπονοώντας ότι δεν ανέβασα post  λόγω ηλικίας. Χα, χα, χα… Όχι να το παινευτώ, αλλά ούτε σαραντάρης δεν θα άντεχε να συνεχίσει με αυτό το συνδυασμό γκαντεμιάς και αλλαγών γνώμης. Μετά από όλο αυτά, κι αφού άνοιξα  το βίντεο  για να ξεμπερδέψω την ταινία που είχε μπλεχτεί στις κεφαλές, μετά είπα να δω και τα mail μου και ν’ αποφασίσω τι post θα ανεβάσω τελικά. Εκεί, βρήκα το link  που μου είχε στείλει η Στεφανία για το τραγούδι του Bob Dylan,  «One more cup of coffee» που μου θυμίζει το φίλο μου τον Άλκη, σε  μία εκτέλεση των Gun and Roses  που δεν είχα ξανακούσει. Πήγα εκεί και εκεί, στο πλάι, βλέπω να έχει videoclip με τον Τζων Λένον όπου λέει παίζοντας πιάνο το τραγούδι  του, «Imagine».  Είναι από τα πιο αγαπημένα τραγούδια των νιάτων μου, που με συγκινεί ακόμα.  Μάλιστα, αν έχει διαβάσει κανείς Κρισναμούρτι, βλέπει ότι τους στίχους είναι σαν να τους έχει γράψει  αυτός! Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα του σημερινού post, με το video clip του τραγουδιού «Imagine» και με μετάφραση των … «Κρισναμούρτικων» στίχων του στα ελληνικά, από μένα.
Χα, χα, χα… Σαν να έγραψα τρία  posts είναι όλο αυτό σήμερα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Φαντάσου...
Φαντάσου ότι δεν υπάρχει Παράδεισος
-είν’ εύκολο αν το προσπαθήσεις-
ούτε  Κόλαση από κάτω μας,
κι ότι από πάνω μας υπάρχει μόνο ουρανός.
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζούσαν για το σήμερα.

Φαντάσου ότι δεν υπάρχουνε πατρίδες
– δεν είναι δύσκολο να το κάνεις –
ότι δεν υπάρχει τίποτα για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς γι’ αυτό
όπως (φαντάσου να μην υπάρχει) και καμιά θρησκεία.
Φαντάσου, όλοι οι άνθρωποι να ζούνε ειρηνικά.

Εσύ, ίσως εσύ να πεις
ότι είμαι ένας ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω κάποια  μέρα να ΄ρθεις μαζί μας
και τότε όλοι οι άνθρωποι θα είναι σαν ένας.

Φαντάσου να μην υπάρχουν ιδιοκτησίες
– αναρωτιέμαι αν μπορείς –
να μην υπάρχει απληστία ή πείνα,
αλλά μόνο μια ανθρώπινη αδελφοσύνη.
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να μοιράζονται ίσα όλη τη γη.

Εσύ, ίσως εσύ να πεις
ότι είμαι ένας ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω κάποια  μέρα να ΄ρθεις μαζί μας.
Και τότε όλοι οι άνθρωποι θα είναι σαν ένας.

Μπήκα στα 70

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα ανεβάσω ένα post για τα γενέθλιά μου, που ήταν χθες, 15 του μήνα. Από το 1983 και μετά, εκτός από πολύ λίγες χρονιές τα γενέθλιά μου τα κάνουμε στη Σκιάθο. (Δεν μου πήγε το,  «τα γιορτάζουμε» που έγραψα και το άλλαξα με το, «τα κάνουμε», αλλά κι αυτό μου θυμίζει το «τα κάναμε πάνω μας»… Δεν βαριέσαι, το αφήνω έτσι. Το «γιορτάζουμε», μου φάνηκε κάπως εγωκεντρικό, κάπως σαν, γιορτάζουμε νίκη του «Παναθηναϊκού» ή γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου και τέτοια. Χα, χα, χα… τι παπαριές με έπιασε και λέω! Ίσως ξεκούτιανα που εβδομηντάρισα. Χα, χα, χα… Η γυναίκα μου κι η κόρη μου, λένε ότι δεν είμαι εβδομήντα κι ότι απλώς μπήκα στα εβδομήντα -εξ ου και ο τίτλος του post – κι ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα είμαι εβδομήντα. Τέλος πάντων… «Πώς νοιώθει κανείς έχει σημασία», που λέγανε οι μεγάλοι όταν ήμουν τριαντάρης κι εγώ γέλαγα με το πώς ξεφεύγανε από το γεγονός ότι δεν μπορούσαν πια να ανεβαίνουν δυο-δυο τα σκαλοπάτια και διάφορα άλλα… Χα, χα, χα… Μ΄ έχει πιάσει γεροντική φλυαρία… ευτυχώς που δεν έχω και γεροντική άνοια…  Λοιπόν: Στα χρόνια που πέρασαν από το ’83 που  άρχισα να έρχομαι στη Σκιάθο όπου έχει σπίτι η οικογένεια της γυναίκας μου της  Άιναφετς  – όχι λάθος, αυτή είναι μάγισα φίλη του Παραμυθά, η γυναίκα μου είναι η Στεφανία ! Λες ν΄ αρχίσω να τα χάνω από τα 70 και ν΄ αρχίσω να ζω μεταξύ παραμυθιού και πραγματικότητας; Ή μήπως από πάντα ήταν έτσι; Πω πω φλυαρία! Χα, χα, χα… Πού είχαμε μείνει; Α, ναι: Στα χρόνια που πέρασαν από το ’83, εκτός από την  κόρη μου τη Μαρία, από τον πρώτο γάμο, απόκτησα κι ένα γιο, τον Κωνσταντίνο, βρήκα έναν έτοιμο, τον Φρεντ, και απόκτησα και δύο εγγονάκια – τον Αλέξανδρο και την Ίριδα – και μία βαφτισιμιά, την Ευγενίτσα. Ναι, μάλιστα, εκτός από μπαμπάς και παππούς είμαι και νονός! Ναι δεν σας το έχω πει ποτέ, γιατί τη βλέπω και σπάνια – δεν φταίω εγώ, αυτή φταίει.  Αλλά αυτόν τον καιρό  βρέθηκε  στη Σκιάθο κι έτσι δεν μπόρεσε να μου ξεφύγει και ήρθε στα γενέθλιά μου. Όλοι όσοι ανέφερα πιο πάνω – εκτός από την Μαρία (δυστυχώς)- είναι στο βίντεο που γυρίσαμε, αλλά δεν νομίζω ότι θα τους πολυδείτε, γιατί τρεις άνθρωποι που δουλεύουμε στην τηλεόραση, δεν σκεφτήκαμε ότι βραδινό γύρισμα με ερασιτεχνική κάμερα και με κεριά, δεν γίνεται! Τέλος πάντων, κάτι θα δείτε. Η Ευγενίτσα είναι το κοριτσάκι («κοριτσάκι», τέλος πάντων…) δίπλα μου. Ναι, ναι … ξέρω να τελειώνω με τη φλυαρία που μ’  έπιασε για να δείτε το βίντεο. Κρατάει δυόμιση λεπτά.
Σας ευχαριστώ κι από δω όλους όσους  μου ευχηθήκατε «χρόνια πολλά».
Σας φιλώ πολύ.
Π. (όπως λέμε, και «παππούς», εκτός από «Παραμυθάς»)

Και ολίγες διακοπές

Με την ευκαιρία ότι βοηθάμε να πάνε τα εγγονάκια στην εξοχή για καλοκαίρι, θα κλέψουμε ένα εξαήμερο κι εμείς  για να γιορτάσω και τα γενέθλιά μου μαζί τους. Επειδή με διασκεδάζει και με ξεκουράζει, αποφάσισα να φτιάξω ένα μικρό videoclip από το ταξίδι με το καράβι για Σκιάθο και να το ανεβάσω εδώ. Είναι ενάμιση λεπτό κι έχει πλάκα.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

«Σαν Παράσταση»

Άργησα κάπως αυτή τη φορά να ανεβάσω καινούργιο post  (σκασίλα μας θα μου πείτε… χα, χα, χα…)  αλλά έκανα ένα ταξίδι αστραπή στην Κρήτη – από μεσημέρι Παρασκευής έως απόγευμα Σαββάτου – όπου δώσαμε παράσταση «Παραμυθά» μαζί  με το «αόρατο μαγικό μολύβι» στη  Γιορτή Κρητικής Διατροφής στο Ρέθυμνο, πράγμα που ήταν και μια καλή ευκαιρία για να δω και την κορούλα μου και τη Τζο στα Χανιά, όπου και μείναμε με τη Στεφανία.

Η γιορτή έγινε στο Δημοτικό Κήπο Ρεθύμνου με εκδηλώσεις που κράτησαν μια εβδομάδα. Η παράσταση του «Παραμυθά»  (περισσότερα στο blog της Άιναφετς) ήταν την Παρασκευή το βραδάκι όπου έγινε, όπως βλέπετε, το αδιαχώρητο!

Ο τίτλος, όμως, αυτού του post δεν είναι για την παράσταση του «Παραμυθά», αλλά για το τραγούδι, «Σαν Παράσταση» του «Τρίφωνου», που μου έστειλε το link του το natassaki κι έτσι ανακάλυψα ότι μέσα στο τραγούδι υπάρχουν στο ρεφραίν οι στίχοι:

Σαν παράσταση να το φανταστείς

πότε εσύ, πότε εγώ πρωταγωνιστής.
Σαν παράσταση του Παραμυθά
και καλό και κακό θέλουν Γολγοθά.

Συγκινήθηκα καθώς είδα τον «Παραμυθά», 34 χρόνια μετά που πρωτάρχισε, να μπαίνει σε στίχους τραγουδιού νεανικού συγκροτήματος. Κι έτσι επειδή, εκτός που συγκινήθηκα, συμφωνώ και… «φιλοσοφικά» με τους στίχους του τραγουδιού που έγραψε η Λίνα η Νικολακοπούλου, και μου αρέσει το τραγούδι και έχει κι ένα «παιδικό» ύφος το video clip του, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ αναβάλλοντας για άλλη μια φορά το post που είχα σκεφτεί.
Καλή εβδομάδα  και σας ευχαριστώ όλους εσάς που μικρά παιδιά βλέπατε τον Παραμυθά και σήμερα γονείς οι ίδιοι πια, φέρνετε τα παιδιά σας στις εκδηλώσεις που κάνω και παίρνω απλόχερα όλη αυτή την αγάπη για τον Παραμυθά, που βγαίνει στα μάτια σας.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Η σύγκριση και η μοναχικότητα

Πριν λίγες μέρες με πήρε μια φίλη που έψαχνε να βρει το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη», ένα μικρό βιβλίο που είχα μεταφράσει πριν 21 χρόνια και το έβγαλαν οι Εκδόσεις Καστανιώτη, τότε. Το βιβλίο έχει εξαντληθεί, αλλά επειδή η φίλη ήθελε πάρα πολύ να το  βρει για κάποιον δικό της που της το είχε ζητήσει, βρήκα στα αρχεία μου τη μετάφραση και της την έστειλα. Πριν τη στείλω, όμως, έκανα ένα διάβασμα κάνοντας και κάποιες διορθώσεις. Έτσι έφτασα σε ένα από τα γράμματα που μιλάει στη φίλη του -τα γράμματα είναι του 1948 – για τη σύγκριση και τη μοναχικότητα, κι αποφάσισα να σας μεταφέρω κάποια κομμάτια εδώ.
Καλό βράδυ.
Π. 

«… Είναι δύσκολο να κρατηθεί κανείς απλός και ξεκάθαρος. Οι άνθρωποι λατρεύουν την επιτυχία, τον σπουδαιότερο, τον καλύτερο· τα κολοσσιαία υπερκτίρια, τα υπεραυτοκίνητα, τα υπεραεροπλάνα και τους «υπεράνθρωπους». Αλλά δεν είναι οι «επιτυχημένοι»  εκείνοι που μπορούν να χτίσουν έναν καινούργιο κόσμο. Για να είσαι πραγματικός επαναστάτης χρειάζεται ολοκληρωτική αλλαγή της καρδιάς και του νου…   Περνάει κανείς όλη του τη ζωή συγκρίνοντας τον εαυτό του με κάποιον άλλον· το τι είναι με το τι θα έπρεπε να ήταν· με κάποιον που είναι πιο τυχερός και λοιπά. Αυτή η σύγκριση πραγματικά σκοτώνει. Η σύγκριση είναι κάτι εξευτελιστικό, διαστρεβλώνει τον τρόπο που βλέπει κανείς τα πράγματα. Και μεγαλώνουμε εμείς μέσα στη σύγκριση.  Μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας έτσι. Όλη η εκπαίδευση βασίζεται σ’ αυτήν, όπως και όλη μας η παιδεία. Έτσι υπάρχει μια αδιάκοπη πάλη να γίνει κανείς κάτι, κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι. Η κατανόηση αυτού που κανείς είναι, φέρνει στην επιφάνεια δημιουργικότητα, ενώ η σύγκριση τρέφει την ανταγωνιστικότητα· τη σκληρότητα· τη φιλοδοξία, πράγματα που νομίζουμε ότι φέρνουν πρόοδο. Η πρόοδος μέχρι σήμερα έχει οδηγήσει μόνο σε σκληρότερους πολέμους και σε τέτοια αθλιότητα που δεν είχε γνωρίσει ποτέ ο κόσμος μέχρι τώρα. Αληθινή εκπαίδευση είναι ν’ αναθρέφεις τα παιδιά χωρίς σύγκριση… Αυτή η έντονη παρόρμηση για εκπλήρωση – ταπεινών ή μεγαλεπήβολων πόθων – καίει τόσους πολλούς ανθρώπους! Η παρόρμηση μπορεί να ικανοποιηθεί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο κι από τη στιγμή που θα ικανοποιηθεί, καθετί βαθύτερο σβήνει. Αυτό δεν είναι που γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις; Η εκπλήρωση των επιθυμιών είναι πολύ μικρή υπόθεση, όσο ευχάριστη κι αν είναι· αλλά μαζί με την εκπλήρωσή τους, καθώς συνεχίζουν να ικανοποιούνται μηχανικά από μόνες τους, αρχίζει για τα καλά η ρουτίνα και η βαρεμάρα και τότε, ό,τι είναι ουσία σβήνει. … Το εκπληκτικό είναι ότι η ουσία μένει όταν δεν υπάρχει καμιά σκέψη για επιτυχία, αλλά μόνο όταν βλέπεις τα πράγματα όπως είναι.  Μπορεί να μην είναι εύκολο, αλλά όσο πιο πολλά ζητάει κανείς από τη ζωή τόσο πιο φριχτή και οδυνηρή γίνεται. Δεν είναι εύκολο να ζεις απλά, χωρίς διαθέσεις και απαιτήσεις που ν’ αλλάζουν, να ζεις  ανεπηρέαστα, τη στιγμή που όλοι και όλα προσπαθούν να σ’ επηρεάσουν· χωρίς όμως μια ήσυχη ζωή σε βάθος, όλα είναι μάταια. Και μένουμε και τόσο σπάνια μόνοι μας· είμαστε πάντοτε με άλλους ανθρώπους ή με σκέψεις που μας πλημμυρίζουν, με ελπίδες που δεν έχουν εκπληρωθεί ή που πρόκειται να εκπληρωθούν και με αναμνήσεις. Είναι ουσιαστικό να μένει ο άνθρωπος κάποιες στιγμές μόνος του, αλλά φαίνεται πως γι’ αυτή τη μοναχικότητα δεν υπάρχει καιρός· έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε, έχουμε τόσες πολλές ευθύνες και πάει λέγοντας. Είναι, όμως, αναγκαίο να μάθει κανείς να μένει ήσυχος· να κλείνεται σε κάποιο δωμάτιο και ν’ αφήνει το νου του ν’ αναπαυτεί. Η αγάπη είναι μέρος αυτής της μοναχικότητας…»