Φωτεινή στιγμή…

Κάποιος φίλος μου, κοντά στα σαράντα του, παιδεύεται αυτόν τον καιρό με μια ερωτική ιστορία που ζει. Συζητώντας μαζί του, θυμήθηκα κάποια ποιήματα που είχα γράψει μεταξύ ’95 και  ’98  «σχολιασμένα»  με κείμενα για τον έρωτα  του Κρισναμούρτι, κάτω από τον γενικό τίτλο, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα». Όσοι μπαίνουν από παλιά στο blog ίσως θυμούνται ότι έχω ανεβάσει άλλα τρία  posts Σκέφτηκα, λοιπόν, να ανεβάσω σήμερα ένα ποίημα μόνο εδώ, και να του το αφιερώσω. Εκεί, όμως,  που ετοιμαζόμουν να βάλω links για άλλα τρία παλιότερα posts με μερικά από αυτά τα ποιήματα, σκέφτηκα να ανοίξω μια καινούργια κατηγορία με αυτά, αφού μάλλον θα ανεβάσω κι άλλα, οπότε αν θέλετε μπορείτε να βρείτε τα προηγούμενα τρία posts με αυτά τα ποιήματα σ’ αυτή την καινούργια κατηγορία, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ.
Καλό βράδυ.
Π.

ΦΩΤΕIΝΗ ΣΤIΓΜΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
Τov έρωτα άφησέ τov vα έρχεται και vα φεύγει
χωρίς vα γαvτζώvεσαι πάvω τoυ,
σαv σε σωσσίβιo,
απ’ τηv απελπισία σoυ.
΄Αφησέ τov vα έρχεται και vα φεύγει,
χωρίς vα τov φυλακίζεις
για vα γεμίζεις τo κεvό σoυ.
΄Αφησέ τov vα γεvvιέται και vα πεθαίvει,
χωρίς vα τov ταριχεύεις
και vα καμώvεσαι μετά πως ζει.
Ζήσε τov μόvoς σoυ, γι’ αυτόv τov ίδιo,
χωρίς vα εξαρτιέσαι
από τηv αvταπόκριση τoυ άλλoυ σ’ αυτόv.

Ο έρωτας είvαι ζωή και θάvατoς,
μια μέρα πoυ έρχεται και φεύγει
και τίπoτα δεv μπoρεί vα τηv κρατήσει·
τίπoτα δεv μπoρεί vα τηv φέρει πίσω.
….
Ο ΄Ερωτας πεθαίvει πάvτα· η Αγάπη πoτέ.

Η μουσική στο πρόσωπο της Κάλλας

Αυτή τη φορά δεν είναι ότι ενώ είχα έτοιμα κάνα δύο post  μου ήρθε ξαφνικά η ιδέα για ένα τρίτο. Απλώς ένοιωσα να θέλω να βάλω κάτι άλλο, κάτι που να μην έχω ξανανεβάσει παρόμοιο. Και ξαφνικά, θυμήθηκα την Κάλλας. Και κατ’ αρχήν να σας εξηγήσω γιατί λέω θυμήθηκα και όχι μου ήρθε η ιδέα.
Το 2003, η Ελλάδα ανέλαβε για τέταρτη φορά την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ρ.Τ.  τότε ζήτησε προτάσεις για εκπομπές που να έχουν θέμα την Ευρωπαϊκή Ένωση και με υπότιτλους σε όλες τις γλώσσες της. Κάθισα  κι έφτιαξα μια πρόταση, κι ανάμεσα στις άλλες ιδέες είχα και μία για ένα ντοκιμαντέρ για την Μαρία Κάλλας, μια και ήταν παγκόσμια αποδεχτή, γεννημένη σε χώρα της Ευρώπης και με καριέρα κυρίως σ’ αυτήν. Και το ντοκιμαντέρ αυτό, δεν θα χρειαζόταν καθόλου υποτιτλισμό, αφού είναι μόνο μουσική. Είναι οι εισαγωγές από τις άριες που έλεγε η Κάλλας σε διάφορα κονσέρτα και όπου η Κάλλας, περίμενε ακούγοντας τη μουσική, να έρθει η στιγμή για «να μπει» – ν’ αρχίσει να τραγουδάει δηλαδή. Και σ’ αυτό το διάστημα, το τι γράφεται στο πρόσωπό της είναι άλλο πράμα!!  Εδώ πρέπει να σας πω ότι η όπερα δεν μου αρέσει καθόλου και δεν έχω πάει ποτέ! Από παιδί, όντας μέσα στο θέατρο, αυτό το τραγουδιστό είδος δεν μου έλεγε τίποτα. Είχα δει μάλιστα κι ένα έργο που κάποιος έλεγε: » Όπερα είναι η περίπτωση που πέφτει κάποιος σε ένα πηγάδι, μαζεύονται δέκα άτομα από πάνω και κοιτάνε κάτω τραγουδώντας όλοι μαζί, ‘κάποιος έπεσε μέσα στο πηγάδι… κάποιος έπεσε μέσα στο πηγάδι…» και δεν πάει κάποιος να φέρει ένα σχοινί να τον βγάλουν και ο άνθρωπος πνίγεται». Χα, χα, χα… Χρόνια αργότερα, όταν ήμουν μαθητής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, η στάση μου θεωρητικοποίηθηκε κι όλας,  όταν άκουσα τον Άγγελο Τερζάκη να μας λέει στο μάθημα της Δραματολογίας, ότι η Όπερα, «είναι αρχαία Ελληνική τραγωδία που έχει χάσει το δρόμο της». Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του! Και να γιατί: Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, το θέατρο πέθανε στην Ελλάδα. Στον αιώνα της Αναγέννησης, οι Ιταλοί θέλησαν να αναβιώσουν την αρχαία ελληνική τραγωδία που θαύμαζαν. Αλλά το μυστικό της μουσικότητας της αρχαίας τραγωδίας που βασιζόταν στη μουσικότητα της ίδιας της γλώσσας, την προσωδία, είχε για πάντα χαθεί, κι έτσι στα έργα που έγραψαν, η μουσική  «καβάλησε»  το λόγο και γεννήθηκε η Όπερα. (Χα, χα, χα… Τι μαθαίνετε σ’ αυτό το μπλογκ!)
Πάμε πίσω στην Κάλλας, τώρα. Μπορεί να μη μου άρεσε ποτέ η όπερα, αλλά πάντα μου άρεσαν και οι μου αρέσουν οι συναυλίες των τενόρων, των σοπράνων κ.λπ. όπου τραγουδάνε άριες από όπερες. Έτσι πρωτάκουσα στα νιάτα μου την Κάλλας και την ερωτεύτηκα, όπως είχα ερωτευτεί και την Γκρέις Κέλλυ στα δέκα μου! Κι αργότερα όταν διάβασα και είδα ταινίες για τη ζωή της, την πόνεσε η ψυχή μου, όσο λίγες γυναίκες έχω πονέσει στη ζωή μου.  Όταν, λοιπόν, έκανα την πρόταση στην Ε.Ρ.Τ. για το ντοκιμαντέρ που σας έλεγα είχα ξετρελαθεί  μαζεύοντας ταινίες από συναυλίες της κι εντοπίζοντας τις στιγμές που ήθελα. Αλλά η πρόταση δεν έγινε δεκτή κι έτσι το ντοκιμαντέρ δεν έγινε ποτέ.
Χθες, ένοιωθα όταν κατέβηκα στην Αθήνα, μια περίεργη αίσθηση «σκατίλας» στην ατμόσφαιρα, κάτι σ’ αυτήν και στα πρόσωπα των περισσότερων ανθρώπων, μεταξύ χυδαιότητας, βιαιότητας, σκοταδιού και φόβου. Γύρισα στο γραφείο μου κι ένοιωσα να θέλω να δω κάτι που να αποπνέει ομορφιά, την ομορφιά που βγαίνει όταν ένας άνθρωπος ανοίγει την ψυχή του. Και πάνω εκεί θυμήθηκα την ιδέα για το ντοκιμαντέρ με την Κάλλας. Γιατί σ’ αυτό, στο πρόσωπο της, καθρεφτίζονται όλα όσα νοιώθει η ψυχή της καθώς ακούει τη μουσική και είναι όντως σαν να γράφεται η μουσική στο πρόσωπό της. Και τα δείχνει χωρίς καμιά ψυχολογική τσιγκουνιά στο κοινό της, έτσι όπως κάνουν όλοι οι αληθινοί ηθοποιοί – όλοι οι καλλιτέχνες που η  παρουσίαση της δουλειάς τους προϋποθέτει ύπαρξη άλλων ανθρώπων, του κοινού. Γι’ αυτό και το θέατρο είναι σαν ερωτική πράξη, είναι επικοινωνία και άνοιγμα ψυχής, πράγματα που νοιώθουν και κάνουν οι αληθινοί  ηθοποιοί – του θεάτρου βέβαια.
Έφυγα τρέχοντας για το σπίτι, όπου έχω όλο το υλικό που είχα μαζέψει τότε και μοντάρισα  απ’ αυτό ένα δεκαπεντάλεπτο ντοκιμαντέρ. Το ανεβάζω εδώ με όλη μου την καρδιά για σας – όσους θέλετε, αλλά και  δεν θέλετε να το δείτε.  Το ντοκιμαντέρι αυτό είναι με υλικό από ένα κονσέρτο που έδωσε η Κάλλας στο Αμβούργο το 1959.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Ένα μήνυμα που ήρθε στην ώρα του

Διαβάζοντας τα σχόλια στο προηγούμενο post προβληματίστηκα με εκείνο που με ρωτάει, «μήπως όμως γενικεύεις υπερβολικά;» και γενικά αναρωτήθηκα αν είναι σαφές ότι με όσα λέω δεν πρεσβεύω την ύπαρξη Δασκάλων, γκουρού, πνευματικών οδηγών και άλλες τέτοιες επινοήσεις της ανθρώπινης ψυχολογικής και πνευματικής τεμπελιάς. Ξεκίνησα ν’ απαντάω στα σχόλια αλλά επειδή το πράμα πήγαινε αλλού –όπως σημείωσα εκεί- αποφάσισα να γράψω αυτό το post.
Αναρωτήθηκα, λοιπόν, πρώτα αν μου ξέφυγε και έχω γενικεύσει ή αν δεν το έχω κάνει αυτό. Κατ’ αρχήν θεωρώ ότι η λέξη «γενικεύω», έχει και μια έννοια, «είμαι απόλυτος». Οπότε, ξαναδιαβάζοντας το κείμενο, έβγαλα μερικές φράσεις και λέξεις που δηλώνουν το αντίθετο, όπως: «μερικοί άνθρωποι εμφανίζονται κάποια στιγμή…»  «συνήθως…»  «καμιά φορά…»  «μπορεί κάποιες φορές…»  «άλλες φορές πάλι, μπορεί…» και λοιπά. Αυτές οι φράσεις, κατά τη γνώμη μου, είναι ένδειξη ότι δεν γενίκευσα και δεν ήμουν απόλυτος, αλλά ίσως το σχόλιο να εννοούσε κάτι διαφορετικό.
Ξαναδιαβάζοντας, όμως, στο post  τη φράση μου, «Έρχεται για να μας στηρίξει πρακτικά, ψυχολογικά ή πνευματικά, δείχνοντάς μας την ‘πόρτα’ απ’ όπου θα πρέπει να περάσουμε, αλλά που θα πρέπει να την ανοίξουμε μόνοι μας», σκέφτηκα ότι ίσως δεν έκανα ξεκάθαρο τι εννοώ με ένα τέτοιο άνθρωπο που μας «δείχνει μια πόρτα» και μου ήρθε στο νου ένα ανάλογο κείμενο από μια συζήτηση του Κρισναμούρτι που έχω μεταφράσει. Ίσως σε κάποιο άλλο post να μεταφέρω εδώ ένα απόσπασμα από αυτή τη συζήτηση, αλλά σήμερα θα ήθελα να πω κάτι προσωπικό που μου έχει συμβεί και δείχνει πώς στη ζωή μπορεί κάποτε να σου έρθει ένα μήνυμα από κάποιον, που ίσως να σε βοηθήσει να βγεις από κάποιο ψυχολογικό σκοτάδι που έχεις χωθεί.
Πριν από χρόνια – από το 1987 έως το 2008- όταν είχα τη δική μου επιχείρηση και με κυνηγούσαν: η Εφορία· το ΙΚΑ· έπρεπε να πληρώνω το προσωπικό· έπαιρνα δάνεια από Τράπεζες όπου ήδη χρωστούσα· πιεζόμουν για να καλύπτω τελευταία στιγμή τις επιταγές που έκοβα, κι έτρεχα για να φέρνω δουλειές στην εταιρία, που τελικά δεν μου «κάθονταν», ήρθε μια μέρα που έπιασα πάτο στην απελπισία. Δεν είχα διάθεση να κάνω τίποτα για τη δουλειά, δεν μ’ ενδιέφερε τίποτα σε σχέση μ’ αυτήν, αλλά ένοιωθα μια αδιάκοπη ανησυχία για τα επαγγελματικά και ήταν σαν να ‘χα παραλύσει, να είχα πιάσει πάτο, γιατί ένοιωθα ότι η κατάσταση ήταν απελπιστική!  (Θυμηθείτε αυτό πιο κάτω). Και τότε, ένα πρωί, ανοίγοντας την οικονομική εφημερίδα που ήμουν συνδρομητής κι ερχόταν κάθε μέρα, βλέπω στην πρώτη σελίδα τη συνέντευξη ενός ιδιοκτήτη Τράπεζας. Μόλις είδα Τράπεζα και ιδιοκτήτη Τράπεζας με φωτογραφία του όλο χαμόγελο, τα πήρα γιατί θυμήθηκα τα χρέη μου από δάνεια -στην Τράπεζά του μάλιστα- και κάνω να γυρίσω αμέσως εκνευρισμένος τη σελίδα. Εκείνη τη στιγμή, όμως, σαν κάτι μέσα μου να με κράτησε και να μου είπε να διαβάσω τη συνέντευξη. Το έκανα. Κι εκεί έπεσα αμέσως στη φράση που ήταν ο τίτλος της συνέντευξης και που ήταν το μήνυμα για το πρόβλημά μου! Υπάρχει στο κεφάλι μου ακόμα και σήμερα, γιατί όπως θα δείτε, είναι για τα πάντα: από τα οικονομικά προβλήματα, μέχρι τα ερωτικά ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να σε φέρει σε απελπισία. Η φράση του Τραπεζίτη στη συνέντευξή του, που λες και την είχε πει για μένα, ήταν: «Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις, αλλά άνθρωποι που έχουν απελπιστεί από την κατάσταση». Έμεινα! Αυτό ήταν εκείνο που μου συνέβαινε! Τόσο απλό! Κι αυτό, πήγε και κόλλησε με κάτι που μετέφραζα τότε από τον Κρισναμούρτι, κάτι για τις εικόνες που έχει κανείς για τον εαυτό του, για το «εγώ» του, κι άρχισα να βλέπω τι και πώς δημιούργησε την απελπισία μέσα μου κι όλο το πράγμα πήγε στη θέση του.  Από τότε, δεν την ξέχασα ποτέ αυτή τη φράση κι ίσως κάπου μέσα μου να υπάρχει μια ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν τον άνθρωπο, που δεν τον ήξερα και δεν τον γνώρισα και ποτέ, και που ακόμα χρωστάω στην Τράπεζά του (780.000 €), αλλά –καλή του ώρα- δεν θα με πιάσει κι απελπισία γι’ αυτό. Κάτι θα γίνει… Χα, χα, χα… Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, που διάβασα αυτή τη συνέντευξη, έκοψα αυτή τη φράση που ήταν ο τίτλος της και την καρφίτσωσα στον πίνακα πίσω από το γραφείο μου και υπάρχει ακόμα και σήμερα ανάμεσα σε κάποια προσωπικά μου πράγματα από εκείνη την εποχή. Την σκανάρισα για την ανεβάσω εδώ για σας. Κι όσοι τη χρειάζεστε, ιδίως στην εποχή μ’ αυτά τα ζόρια που περνάμε οι περισσότεροι, μέσα από την καρδιά μου σας λέω, γράφτε την καλά μέσα σας και συλλογιστείτε γύρω απ’ αυτήν.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

«Σας αγαπώ πολύ»…

«Σας αγαπώ πολύ», είναι τα μαγικά λόγια που έλεγε η γυναίκα στα λουλούδια της στο προηγούμενο post, που καθώς ετοίμαζα το βίντεό του, θυμήθηκα κάποια πράγματα που ζούσα εκείνη την εποχή που έγραψα το σενάριο αυτής της μικρής ταινίας. Κι έτσι, μέσα από την καρδιά μου, λέω να σας γράψω δυο λόγια για κάποια πράγματα που έμαθα εκείνη την εποχή.

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο. Έρχονται για ορισμένο χρονικό διάστημα –μικρό ή μεγάλο- και σπάνια για πάντα. Αυτοί είναι άνθρωποι που εμφανίζονται κάποια στιγμή στη ζωή μας –συνήθως σε ηλικία που έχουμε αρχίσει να ωριμάζουμε- και είναι σαν απάντηση σε κάτι που έχουμε αναζητήσει μέσα μας, πολύ συχνά ασυνείδητα, αλλά θα πρέπει να έχουμε ανοιχτή την καρδιά μας για να νοιώσουμε ότι έχει σχέση με αυτό που αναζητήσαμε. Καμιά φορά, έρχονται για πολύ λίγο, ίσα-ίσα για να μας δώσουν κάποια πληροφορία -για οτιδήποτε- που θα μας βοηθήσει.  Ένας τέτοιος άνθρωπος θα βρεθεί δίπλα μας για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμαστε. Έρχεται για να μας στηρίξει πρακτικά, ψυχολογικά ή πνευματικά, δείχνοντάς μας «την πόρτα» απ’ όπου θα πρέπει να περάσουμε, αλλά που θα πρέπει να την ανοίξουμε μόνοι μας. Μπορεί κάποιες φορές να μας φερθεί με αυστηρότητα και τότε θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η στοργή του για μας δεν είναι προσωπική για επιβεβαίωση του εγώ του, αλλά για μας και μόνο· άλλες φορές πάλι, μπορεί να μας κάνει να νοιώσουμε μια βαθιά εμπειρία ή να μας κάνει να γελάμε· να  μας δείξει πώς να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε έως τη στιγμή που τον συναντήσαμε. Σε οποιαδήποτε περίπτωση η παρουσία του θα μας δώσει χαρά. Κάποια στιγμή,  χωρίς να κάνουμε κάποιο λάθος, η σχέση αυτή θα τελειώσει και πρέπει να τελειώσει για να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας. Εκείνο που αναζητήσαμε μέσα μας, βρήκε την απάντησή του. Μπορεί  ο άνθρωπος αυτός να φύγει απλώς από κοντά μας ή να πεθάνει, αλλά αυτό που αναζητήσαμε με την καρδιά μας, θα έχει βρεθεί, οπότε η δουλειά αυτού του ανθρώπου θα έχει τελειώσει και θα είναι ώρα να προχωρήσουμε μόνοι μας. Όταν κάποιος έρχεται έτσι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να καθαρίσουμε το νου μας, να κοιτάξουμε βαθιά, έντιμα και με σοβαρότητα μέσα μας για να μάθουμε για μας — να μάθουμε ποιοι και τι πραγματικά είμαστε. Και η δουλειά μας  μετά είναι να δεχτούμε με αγάπη –όχι εγωκεντρικά- όλα όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, και να τα κάνουμε πράξη, σε όλες τις σχέσεις μας, δηλαδή στη καθημερινή μας ζωή, αφού η ζωή είναι σχέσεις: σχέση με τον εαυτό μας, σχέση με τους άλλους ανθρώπους, σχέση με τη φύση, με τις ιδέες και με τα πράγματα.
Καλό βράδυ.
Π.

Τα μαγικά λόγια

Λέω να παίξουμε και σήμερα. Κατ’αρχήν να πω τη λύση για το προηγούμενο post, αν και τη βρήκατε – τουλάχιστον όσοι αφήσατε σχόλιο. Ο πατέρας φαίνεται κάποιες φορές στο καθρεφτάκι της μοτοσυκλέτας, στους τίτλους αρχής, ένα ρολόι-κούκος λέει το «κούκου» που λέγαμε όταν παίζαμε μικροί κρυφτό και στους τίτλους τέλους, ακούγεται μια γάτα για όλες τις …»γάτες» και «γάτους»  που βρήκαν τη λύση. Και τώρα το σημερινό… «αίνιγμα». Σας έχω ξαναβάλει εδώ ένα από τα βίντεο που έκανα παλιά στην Ε.Ρ.Τ. στην εκπομπή «Γράψτε την ιστορία». Εκεί, δείχναμε μια ταινία -με δικό μου σενάριο-  χωρίς λόγια, μόνο με μουσική και ζητάγαμε από τα παιδιά να μας γράψουν μια ιστορία που να ταιριάζει με την εικόνα που έβλεπαν. Την καλύτερη ιστορία, τη διάβαζα στην επόμενη εκπομπή, βλέποντας μαζί για άλλη μια φορά την ταινία. Μια ταινία από εκείνες σας έχω σήμερα. Θα ‘χει πλάκα κάποιος από σας, να την έχει δει τότε. Εκείνο που σας ζητάω σήμερα, δεν είναι να γράψετε καμιά ιστορία, αλλά να βρείτε κάτι που λέγεται στο τέλος. Στην ταινία που θα δείτε, είναι δύο γειτόνισσες  που και οι δύο έχουν στο μπαλκόνι τους γλάστρες με λουλούδια, αλλά που της μιας τα λουλούδια ανθίζουν, ενώ της άλλης μαραίνονται.  Στο τέλος της ταινίας, βλέπουμε εκείνη που τα λουλούδια της ανθίζουν, να ψιθυρίζει κάτι στα λουλούδια. Η άλλη έρχεται και τη ρωτάει τι τους λέει, κι εκείνη της ψιθυρίζει στ’ αυτί τα «μαγικά λόγια» που κάνουν τα λουλούδια να ανθίζουν που εμείς δεν ακούμε. Ποια είναι; Αν τα βρείτε, γράψτε τα στα ΣΧΟΛΙΑ… χωρίς σχόλια και όσες φορές και αν έχουν γραφτεί από προηγούμενους σας. Ακόμα και οπτικά, θα είναι ωραίο! Θα καταλάβετε γιατί. Μην το … τσιγκουνευτείτε, γράψτε το. Αν δεν είχαμε αυτή την ψυχολογική τσιγκουνιά οι άνθρωποι, ίσως όλα να ήταν καλύτερα. Ποιος ξέρει…
Καλό βράδυ.
Σας … φιλώ.
Π.

Μαγική εικόνα για την «Ημέρα του πατέρα»

Σε λίγες ώρες, μόλις μπει η Κυριακή,  θα υπάρχουν δύο επίκαιρα θέματα για post:  οι Εκλογές και η Ημέρα του Πατέρα. Όπως ξέρετε όσοι μπαίνετε σ’ αυτό το blog  από παλιά, δεν με απασχολούν εδώ και καιρό οι διάφορες «Ημέρες- Αφιερώματα». Όσο για τις εκλογές, θα ήθελα να αποφύγω οποιοδήποτε σχόλιο μια κι ο καθένας είναι ελεύθερος να ψηφίζει ό,τι θέλει και ίσως να έχω ακόμα τη διαμόρφωση μιας εποχής, όπου οι μεγάλοι όταν τους ρώταγε κανείς τι ψήφισαν, λέγανε: «η ψήφος είναι ιερή»,  εννοώντας μυστική. Ήταν μια εποχή  όπου το να διαβάζει κανείς  «ΑΥΓΗ» ήταν κάτι που γραφόταν στο φάκελό του στην Ασφάλεια, με την ένδειξη, «κομμουνιστής». Γι’ αυτό και οι περισσότεροι τη διάβαζαν σπίτι τους και μάλιστα την ψώνιζαν από περίπτερο που ήταν μακριά από τη γειτονιά τους, για την περίπτωση  που ο περιπτεράς μπορεί να ήταν ο χαφιές της γειτονιάς! Και κάποιοι που ήθελαν να τη διαβάζουν οπωσδήποτε στο λεωφορείο το πρωί, αγόραζαν μαζί και μια ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, έβαζαν την ΑΥΓΗ μέσα κι όταν την άνοιγαν, φαινόταν η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ απ΄έξω! Χα, χα, χα…  Σε τέτοιου είδους καταστάσεις αναφέρεται κι ο στίχος του Σαββόπουλου, «Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί», στο τραγούδι του «Η ΠΑΡΑΓΚΑ» . Ίσως πάλι να  κάνω όπως έχω μάθει από μικρός από τον πατέρα μου, έναν πατέρα πραγματικά «χωρίς  ‘εγώ’ » – όπως είναι κι ο τίτλος βιβλίου  μου – στον τρόπο που μας μεγάλωσε και που ενώ ήξερε ότι η μάνα μου και η γιαγιά μου ψήφιζαν διαφορετικά από εκείνον, δεν δοκίμασε ποτέ να τις πείσει ή να τους επιβάλλει -πράγμα που έκαναν πολύ άντρες τότε στις γυναίκες τους-να ψηφίσουν εκείνο που θα ψήφιζε αυτός.
Όμως, τελικά σας έχω κάτι  για την Ημέρα του πατέρα! Χα, χα, χα… Ένα παιχνίδι! Ναι, ένα παιχνίδι που μου άρεσε να παίζω όταν ήμουνα μικρός, αλλά κι αργότερα. Το παιχνίδι λέγεται, «Μαγική εικόνα» .  Τότε, σε όλα τα περιοδικά και σε αρκετές εφημερίδες, υπήρχε το παιχνίδι αυτό. Μέσα σε ένα σχέδιο, ήταν ζωγραφισμένο κάτι που δεν ήταν εύκολο να το διακρίνεις αν δεν πρόσεχες πολύ. Ας πούμε: σε έναν κήπο, έπρεπε να βρεις πού έχει κυλήσει μία μπάλα, ή σε ένα δέντρο να βρεις  κάποιον παπαγάλο ανάμεσα στα φύλλα και λοιπά. Το παιχνίδι, λοιπόν, που σας έχω ετοιμάσει σήμερα, είναι μία τέτοια «μαγική εικόνα» με ερώτημα: «Πού είναι ο πατέρας;»  Και βέβαια δεν είναι με σχέδιο, αφού ζωγραφίζω σαν πεντάχρονο παιδάκι και κάτω, αλλά με βίντεο. Ναι, με βίντεο. Την περασμένη Τρίτη, έπρεπε να πάμε με το παιδάκι μου για μια δουλειά το πρωί και ήρθε και με πήρε με τη μοτοσυκλέτα του.  Τότε μου ήρθε η ιδέα γι’ αυτό το post. Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι, «πού είναι ο γιος»  -προφανώς είναι ο οδηγός κάτω από το κράνος- αλλά, «πού είναι ο πατέρας του»; Και μην απαντήσετε, «είναι πίσω του» γιατί εκεί δεν τον βλέπετε. Ο πατέρας, υπάρχει στην εικόνα και αν προσέξετε θα τον δείτε. Αν θέλετε, αφήστε τη λύση και σε σχόλιο. Δεν πειράζει αν την έχουν βρει κι άλλοι, ποτέ δεν ξέρεις…Τη λύση θα τη βάλω στο άλλο τεύχος… χα, χα, χα… στο άλλο post ήθελα να πω. Τέλος, για να παίξω λίγο ακόμα, ο ήχος που έχω βάλει στους τίτλους αρχής είναι κάτι που λέγαμε όταν παίζαμε κρυφτό και ο ήχος στους τίτλους τέλους έχει σχέση με τον χαρακτηρισμό όσων βρουν τη λύση. (Χα, χα, χα… Βρείτε τι σημαίνουν και αυτοί οι ήχοι).
Καλή επιτυχία.
 Π.

Αλλάζουν οι καιροί

Ε, ήρθε  η ώρα να ανεβάσω το post που ετοίμασα, όπως σας έχω πει, στην Καλαμάτα  και που τη μια το ανέβαλα για να δείτε κάτι που ανέβηκε στο facebook και την άλλη για να πω δυο λόγια για την Ζωρζ Σαρή που έφυγε. Λοιπόοον…
Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά είναι  πολύ διασκεδαστικό μερικές φορές  να παρακολουθεί κανείς,  τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό του, ουδέτερα κι αμέτοχα, χωρίς ν’ ανακατεύεται, χωρίς να τις σταματάει στη μέση επειδή δεν του αρέσουν ή να κολλάει σε κάποιες απ’ αυτές που συμφωνεί!  Έχει κι η επίγνωση την πλάκα της… Το σημερινό post, λοιπόν,  είναι αποτέλεσμα ενός μέρους μιας τέτοιας σειράς σκέψεων: Χα, χα, χα… Και να αυτές οι σκέψεις, που τις γένναγαν οι εικόνες που έβλεπα από το μπαλκόνι του Ξενοδοχείου όπου έμενα στην Καλαμάτα,  και  τις έβγαλα φωτογραφία με το κινητό.

Ωραία θέα!.. Υπέροχο βουνό!…
 

…Αμ, η θάλασσα!…

…Τι ποιότητα που έχουν παντού στην Ελλάδα  τα νεοκλασικά κτίρια!…
 

… Ακόμα κι όταν είναι πολύ φθαρμένα, έχουν μια ομορφιά που δεν την έχουν οι πολυκατοικίες…
 

…Νάτες κι αυτές… Σιγά μην έλειπαν από ‘δω!  Πω, πω ασχήμια!…
 

…Ούτε η παλιά ωραία πλατεία δεν τις σώζει…

…Πώς άλλαξαν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα, από το ’50 και μετά!… Και πώς αλλάζουν τώρα και σε όλο τον κόσμο!… Ναι νομίζω πως αλλάζουν κι εμείς έχουμε πέσει πάνω στο γκρέμισμα  του παλιού… Τι τραγούδι κι αυτό!  “The times they are a changing”… Α, ρε Dylan!… Σαν να το έχεις γράψει σήμερα!…

Και πάνω σ’ αυτή τη σκέψη, άρχισα να μουρμουρίζω αυτό το τραγούδι του Bob Dylan που έχει γραφτεί το 1964 κι εγώ το πρωτάκουσα τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1968 στα 25 μου, κι ακόμα με συγκινεί! Για όσους τυχόν δεν καταλαβαίνουν τους στίχους, έκανα μια  -λίγο πολύ- ελεύθερη απόδοση και διάλεξα και μία από τις εκτελέσεις που βρήκα.

Οι καιροί δείχνουν ότι έρχεται αλλαγή 

Μαζευτείτε άνθρωποι γύρω μου,
όπου κι αν τριγυρνάτε
και παραδεχτείτε ότι τα νερά
έχουν ανέβει πολύ γύρω σας,
και παραδεχτείτε ότι σύντομα
θα ‘χετε γίνει μούσκεμα ως το κόκαλο.
Αν ο χρόνος σας αξίζει για σας να σωθεί,
τότε καλύτερα αρχίστε να κολυμπάτε
γιατί θα βουλιάξετε σαν πέτρα
επειδή αλλάζουν οι καιροί.

Ελάτε συγγραφείς και κριτικοί
που προφητεύετε με την πένα σας
και κρατήστε τα μάτια σας ανοιχτά
η ευκαιρία δεν θα ‘ρθει ξανά.
Και μην παραβιάζεστε να μιλήσετε
γιατί ο τροχός γυρίζει ακόμα
και δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει
ποιο είναι το όνομά του
αφού ο χαμένος τώρα, θα είναι κερδισμένος αργότερα
γιατί οι καιροί δείχνουν ότι έρχεται αλλαγή.

Ελάτε βουλευτές και πολιτικοί
ακούστε το κάλεσμα με προσοχή σας παρακαλώ
μην στέκεστε στην πόρτα
μην κολλάτε στο χολ
γιατί εκείνος που θα πληγωθεί
θα είναι εκείνος που θα έχει χρονοτριβήσει

Γίνεται μια μάχη εκεί έξω
και λυσσομανά
γρήγορα θα ξηλώσει τα παράθυρά σας
και τραντάξει τους τοίχους σας
γιατί οι καιροί δείχνουν ότι έρχεται αλλαγή.

Ελάτε μάνες και πατέρες
απ’ ολόκληρη τη χώρα
και μην κριτικάρετε
ό,τι δεν μπορείτε να καταλάβετε
Οι γιοι σας και οι κόρες σας
έχουν ξεφύγει από τον έλεγχό σας

Οι παλιός δικός σας δρόμος
παλιώνει γρήγορα
Βγείτε σας παρακαλώ από τον καινούργιο
Αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε
γιατί οι καιροί δείχνουν ότι έρχεται αλλαγή.

Τραβήχτηκε μια γραμμή
ο κύβος έχει ριφθεί
Ό,τι τώρα είναι αργό
θα είναι γρήγορο μετά
καθώς το τωρινό παρόν
θα είναι αργότερα παρελθόν
Η τάξη των πραγμάτων
σβήνει γρήγορα
και εκείνος που είναι πρώτος σήμερα
θα είναι αργότερα ο τελευταίος
γιατί οι καιροί δείχνουν ότι έρχεται αλλαγή.

Και τώρα αν σας κέφι, ακούστε το τραγούδι, όπως το τραγούδησε κάποια χρόνια αργότερα σε μια συναυλία.
Καλό βράδυ.
Π.

http://www.youtube.com/watch?v=5X6MIgFtxnw&feature=related

 

Για τη Ζωρζ Σαρή


Πάνω που ετοιμαζόμουν να ανεβάσω το post που σας είπα χθες από την Καλαμάτα, όπου με είχε στείλει το Ε.ΚΕ.ΒΙ.  άλλαξα για άλλη μια φορά, γιατί λίγο πριν άκουσα στο δελτίο ειδήσεων  ότι πέθανε η Ζωρζ Σαρή. Ανάμεσά μας υπήρχαν διάφορα κοινά πράγματα, όπως ότι υπήρξαμε και οι δύο ηθοποιοί, γράφουμε για παιδιά – όχι βέβαια ότι μπορώ να συγκριθώ μαζί της, μην τρελαθούμε, εκείνη υπήρξε σπουδαία συγγραφέας – και τέλος, ότι όταν ήμουν υπεύθυνος  για τα παιδικά προγράμματα της Ε.Ρ.Τ. έκανα σήριαλ το πρώτο της βιβλίο, γραμμένο το 1969, το «Ο Θησαυρός της Βαγίας», ένα από τα έξι σήριαλ που έχω κάνει και το πρώτο που δεν υπάρχει το όνομά σαν παραγωγός -όπως στα δύο προηγούμενα- γιατί μου το είχαν απαγορέψει οι συνδικαλιστές! Το γιατί είναι μια άλλη ιστορία που κάποτε, όταν γράψω για τα χρόνια που ήμουν στην Ε.Ρ.Τ. θα το πω. Όπως θα δείτε στους τίτλους, λέει «ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΜΗΜΑ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ Ε.Τ.1».  Βαγία, είναι ένα χωριό στην Αίγινα. Για να μάθετε την ιστορία και για τη Ζωρζ Σαρή, σας έχω βάλει τα links που βρήκα. Και τώρα μπορείτε να δείτε το πρώτο επεισόδιο, που έχω ανεβάσει, ενώ αν θέλετε να δείτε και τα υπόλοιπα, υπάρχουν όλα  εδώ: http://www.greek-movies.com/series.php?s=192

http://vimeo.com/14903004

 

Έχει ξεφύγει το θέμα του «Παραμυθά» !!!..

Χα, χα, χα… Τι να πω!  Ο «Παραμυθάς» έχει γίνει σύμβολο του παραμυθιού όλων των ειδών -της «παραμύθας» που είχε γράψει κάποτε μια κοπέλα εδώ ! Ε, αυτό δεν το περίμενα!  Μου ήρθε ένα link για το facebook που ξεκαρδίστηκα στα γέλια. Στην αρχή ήθελα τη φωτογραφία την ίδια, αλλά μετά άντε να πείσω κανέναν -τέτοιος Παραμυθάς που είμαι – ότι αυτό το πράμα δεν το έκανα εγώ!  Άσε που κι αυτός που το έκανε λέγεται, «Νίκος»!!!   Γι’ αυτό κι εγώ, αποφάσισα να βάλω το link μόνο. Κάντε κλικ ΕΔΩ και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. Το post που έχω ετοιμάσει στην Καλαμάτα που ήμουν, θα το ανεβάσω την Κυριακή.

Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

Κάτι για τις εκλογές

Δεν είχα σκοπό να βάλω κείμενο του Κρισναμούρτι έτσι απανωτά, αλλά κάνοντας ένα διάλειμμα στο βιβλίο του που μεταφράζω για το μεσημεριανό φαγητό, είδα το δελτίο ειδήσεων όπου, βέβαια, είχε πολύ πράμα για τις εκλογές. O νους μου πήγε στο κείμενο που μετέφραζα πριν λίγο κι αποφάσισα να σας αντιγράψω εδώ κάποια κομμάτια. Ελπίζω να βρείτε κάποιο ενδιαφέρον.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Με το να στηριζόμαστε σε Κυβερνήσεις, να βασιζόμαστε σε οργανωμένες πολιτικές ή κάθε είδους ομάδες και σε αυθεντίες για την ειρήνη και την ευτυχία που πρέπει να αρχίζουν με την κατανόηση του εαυτού μας, απλώς δημιουργούμε νέες και μεγαλύτερες συγκρούσεις. Και δεν μπορεί να υπάρξει παντοτινή ευτυχία και ειρήνη, όσο αποδεχόμαστε μια κοινωνική κατάσταση, όπου υπάρχει ατέλειωτη πάλη και ανταγωνισμός ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τις υπάρχουσες συνθήκες, πρέπει πρώτα να μεταμορφώσουμε τον εαυτό μας, δηλαδή πρέπει να έχουμε επίγνωση των πράξεών μας, των σκέψεων και των αισθημάτων μας μέσα στην καθημερινή μας ζωή. Αλλά δεν θέλουμε στ’ αλήθεια την ειρήνη· δεν θέλουμε να βάλουμε τέρμα στην εκμετάλλευση· δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε κανένα να μπει εμπόδιο στην πλεονεξία μας ή να αλλάξει βαθιά η δομή της κοινωνίας μας. Θέλουμε τα πράγματα να συνεχίσουν όπως είναι, με επιφανειακές μόνο αλλαγές, οπότε οι ισχυροί, οι πανούργοι, θα κυβερνούν αναπόφευκτα τη ζωή μας. Η ειρήνη δεν έρχεται μέσα από καμιά ιδεολογία, δεν εξαρτάται από  νομοθεσίες· έρχεται μόνον όταν εμείς, ως άτομα, αρχίζουμε να κατανοούμε την ψυχολογία μας. Αν αποφεύγουμε την ευθύνη της ατομικής μας δράσης και περιμένουμε από κάποιο νέο σύστημα να εδραιώσει την ειρήνη, τότε απλώς θα γίνουμε σκλάβοι αυτού του συστήματος. (…) Υπάρχουν δύο είδη επανάστασης: υπάρχει η βίαιη επανάσταση, που είναι απλώς μία αντίδραση χωρίς κατανόηση, στο καθεστώς που υπάρχει· και υπάρχει και η βαθιά ψυχολογική επανάσταση της νοημοσύνης. Υπάρχουν πολλοί που επαναστατούν ενάντια στις καθιερωμένες πολιτικές ή θρησκευτικές ορθοδοξίες, αλλά μόνο για να πέσουν σε νέες ορθοδοξίες, σε νέες ψευδαισθήσεις. Εκείνο που συμβαίνει γενικά είναι ότι ξεκόβουμε από μια ομάδα ή ένα σύνολο ιδανικών, και μπαίνουμε σε μια άλλη ομάδα, αποκτώντας άλλα ιδανικά, δημιουργώντας έτσι ένα νέο μοντέλο  σκέψης, εναντίον του οποίου θα πρέπει και πάλι να επαναστατήσουμε. Η αντίδραση απλώς γεννάει αντίθεση και η μεταρρύθμιση χρειάζεται περισσότερη μεταρρύθμιση. (…) Νοημοσύνη δεν είναι το να αλλάζουμε απλώς μια κυβέρνηση με μιαν άλλη, ένα κόμμα με ένα άλλο, μια θρησκεία με μιαν άλλην, έναν εκμεταλλευτή μ’ έναν άλλον. Οι βίαιες αιματηρές επαναστάσεις δεν μπόρεσαν και δεν θα μπορέσουν ποτέ να λύσουν τα προβλήματά μας. Μόνο μια βαθιά, εσωτερική επανάσταση, που αλλάζει όλες τις αξίες μέσα μας μπορεί να δημιουργήσει και ένα διαφορετικό εξωτερικό περιβάλλον, ένα ευφυές κοινωνικό οικοδόμημα· και μια τέτοια επανάσταση μπορεί να γίνει μόνο από σένα και από εμένα. Δεν μπορεί να εμφανισθεί μια νέα τάξη πραγμάτων στον κόσμο, αν εμείς, ατομικά ο καθένας, δεν γκρεμίσουμε τους δικούς μας ψυχολογικούς περιορισμούς και να είμαστε ελεύθεροι μέσα μας. (…) Μόνον η αγάπη και ο σωστός τρόπος σκέψης θα φέρουν την μόνη αληθινή επανάσταση: την επανάσταση μέσα μας.