Ο «Παραμυθάς» διαβάζει Κρισναμούρτι

Χα, χα, χα… Γράφοντας  τον τίτλο θυμήθηκα τη μάνα μου, που από μικρό με έλεγε «ιερόσυλο». Σύμφωνα με τη δική της θρησκευτική ηθική -για να κάνω και μια αναφορά στο προηγούμενο post- είχε δίκιο, αλλά εγώ… Έτσι, λοιπόν, αν κανείς τώρα έχει κάποια εικόνα περί Κρισναμούρτι,  πιθανόν να το θεωρήσει ιεροσυλία που ο «Παραμυθάς» λέει ιστορίες του Κρισναμούρτι. Προσωπικά, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι εκείνος -με το φοβερό, έως αυτοσαρκαστικό, χιούμορ που είχε- θα γέλαγε με την ιδέα και θα του άρεσε πολύ. Όπως κάποτε γέλασε πολύ με ένα ανέκδοτο που είχα φτιάξει γι’ αυτόν και του το είχα πει. Ίσως κάποτε να σας το πω.

Ο «Παραμυθάς» λοιπόν, (χωρίς περούκα, γιατί δυστυχώς δεν έχω δικιά μου) ή αλλιώς ο ηθοποιός που κάνει τον «Παραμυθά»,  διαβάζει μια ιστορία του Κρισναμούρτι με τίτλο «Η μικρή πόλη με τα μαγαζιά», από το βιβλίο «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ» .  Η μουσική που ακούγεται λίγο στην αρχή και λίγο στο τέλος είναι ενός Πόντιου, του Γιώργου του Γεωργιάδη ή πιο γνωστού ως Γκιόργκι Γκουρτζίεφ (χα, χα, χα, ίσως κι αυτό να είναι ιεροσυλία για κάποιους άλλους). Ξέρω, δεν είναι πολύ γνωστό, αλλά ο Γκουρτζίεφ έχει γράψει μουσική, που έχει βγει σε δίσκο  το 1980 και πιάνο παίζει ο Keith Jarrett.

Όσοι θέλετε, λοιπόν, δείτε τον Παραμυθά  να διαβάζει την ιστορία του Κρισναμούρτι  κι αν σας κάνει κέφι ερμηνέψτε και τους διάφορους  «συμβολισμούς» που υπάρχουν στην  ιστορία.
Τέλος να πω ότι έχω γελάσει πολύ, γιατί ψάχνοντας να βρω κάποιο link για τον Gurdjieff είδα στην Wikipedia να αναφέρεται ως «Γιώργος». Ως τώρα είχα ακούσει μόνο τη γυναίκα μου να τον λέει έτσι, πριν 30 χρόνια σχεδόν, όταν -για να με κοροϊδεύει κάποια βράδια που πριν κοιμηθώ, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, διάβαζα Γκουρτζίεφ καπνίζοντας το τελευταίο τσιγαράκι της ημέρας- μου έλεγε ειρωνικά: «πάλι Γιώργο διαβάζεις;» γιατί εκείνη τότε, βλέπετε, ήταν Δασκάλα του Ινδουισμού!  Χα, χα, χα… Κι άλλη ιεροσυλία έκανα! Μας ξεφώνισα οικογενειακώς!

Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Σας φιλώ πολύ, όλους· ανεξαρτήτως ηθικής ή ανηθικότητας.
Π. 

 

Το ήθος και η ηθική

Δεν είχα στο νου μου να ανεβάσω τώρα κοντά κάποιο κείμενο του Κρισναμούρτι, παρόλο που τώρα τελευταία μεταφράζω ένα βιβλίο που κάθε τόσο όλο και κάτι με τσιγκλάει να το ανεβάσω. Ωστόσο, σήμερα -με αφορμή την αναπαράσταση της Δίκης του Σωκράτη- είχα μια συζήτηση με κάποιον για την ηθική και την ανηθικότητα. Και όταν είπα πόσο θλιβερό είναι να υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που τον έκριναν ένοχο, γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι ο Σωκράτης δεν ήταν ηθικός ή ανήθικος, αλλά είχε ήθος και ότι μπορεί ακόμα και να είναι ανήθικος κανείς με την κοινωνική, θρησκευτική ή πολιτική λογική, αλλά να έχει ήθος, εκεί τα έμπλεξε ο φίλος που συζητάγαμε. Έτσι είναι που θυμήθηκα ένα κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο του «Σημειώσεις»  για τη διαφορά ήθους και ηθικής, κι αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ. Ελπίζω να μην τα βαριέστε αυτά τα κείμενα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 Η ηθική δεν είναι ήθος· η ηθική είναι κάτι κοινωνικό, είναι απλώς προσαρμογή σε ένα μοντέλο και αυτό το μοντέλο ποικίλει και αλλάζει ανάλογα με τις χρονικές περιόδους και το κλίμα. Την θεωρούν αξιοσέβαστη η κοινωνία και η οργανωμένη θρησκεία, αλλά δεν είναι το ίδιο με το ήθος.  Η ηθική, έτσι όπως αναγνωρίζεται από την εκκλησία και  από την κοινωνία δεν είναι ήθος. Η ηθική είναι κατασκευασμένη· γι’ αυτό συμμορφώνεται· προσαρμόζεται· μπορεί να τη διδαχθείς και να εξασκηθείς σ’ αυτήν· μπορεί να   επιβληθεί με την ανταμοιβή και την τιμωρία, με τον εξαναγκασμό. Η ηθική διαμορφώνεται με την επιρροή, όπως και με την προπαγάνδα. Στην δομή της κοινωνίας, υπάρχουν διάφοροι βαθμοί ηθικής, διάφορες αποχρώσεις, αλλά δεν είναι ήθος. Το ήθος δεν έχει σχέση με χρόνο και επιρροή· δεν μπορεί να καλλιεργηθεί· δεν είναι αποτέλεσμα ελέγχου και πειθαρχίας· δεν είναι αποτέλεσμα, όπως δεν είναι και αιτία. Δεν μπορεί να είναι κάτι αξιοσέβαστο. Το ήθος δεν «μοιράζεται» όπως η καλοσύνη, η φιλανθρωπία, η αδελφική αγάπη και λοιπά. Δεν είναι δημιούργημα του περιβάλλοντος, της κοινωνικής ευμάρειας ή φτώχιας, ούτε της ζωής σε μοναστήρι ή κάποιου δόγματος. Δεν είναι γέννημα κάποιου πανούργου μυαλού· δεν είναι αποτέλεσμα σκέψης ή συναισθημάτων ούτε είναι επανάσταση ενάντια στην κοινωνική ηθική με τον καθωσπρεπισμό της· η επανάσταση είναι μία αντίδραση και κάθε αντίδραση είναι μεταποιημένη συνέχεια εκείνου που υπήρχε πριν.  

Και μια επίσκεψη σε Ιδιωτικό Σχολείο

Από τον Οκτώβριο που μας πέρασε, έως το τέλος Ιουνίου θα έχω κάνει 52 εκδηλώσεις/παρουσιάσεις «Παραμυθά», σε Δημοτικά Σχολεία, Λέσχες Ανάγνωσης, Βιβλιοπωλεία και Συλλόγους Γονέων. Για κάποιες από αυτές, σας έχω μιλήσει. Πειέργως, δεν με έχουν καλέσει από κανένα Ιδιωτικό Σχολείο. Την Τρίτη που μας πέρασε  πήγα για πρώτη φορά -και μοναδική- σε Ιδιωτικό Σχολείο, στα Εκπαιδευτήρια Καντά, όπου ενώ δεν είχα κατά νου να ανεβάσω post, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα τόσο που τελικά αποφάσισα να το κάνω. Τι με εντυπωσίασε; Πιο πολύ απ’ όλα,δύο πράγματα: Ο «μαγικός μαρκαδόρος» και η ταινία που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά με τη Δασκάλα τους, πάνω σε ένα από τα posts που έχω ανεβάσει, το μήνυμα κοινωνικής συμπεριφοράς, «Η Μαίρη». Έβαλα link για να θυμηθείτε το δικό μου post που πάνω του βασίζεται η ταινία των παιδιών.
Όλα άρχισαν με την πρόσκληση που ήρθε με e-mail.

Μέσα στην τάξη υπήρχε οθόνη με προβολή από κομπιούτερ και εκεί έγινε η προβολή όσων είχαν ετοιμάσει τα παιδιά. Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ μια άλλη φίλη μου δασκάλα, όπου όχι μόνο δεν είχε τέτοιο άψογο σύστημα προβολής από κομπιούτερ, όχι δεν υπήρχε ειδικός τεχνικός στα ηλεκτρονικά, αλλά της είχαν πάρει και τον προτζέκτορα και τα καλώδιά του.  Εδώ, όχι μόνο υπήρχαν τα πάντα που λειτουργούσαν άψογα, αλλά υπήρχε και ο μαγικός μαρκαδόρος που μου έκανε εντύπωση. Ένας μαρκαδόρος/ασύρματο ηλεκτρονικό ποντίκι  που δούλευε πάνω στην οθόνη με το descktop του κομπιούτερ που προβαλλόταν στον πίνακα της τάξης!!! Κι αν δεν μας μάλωνε η Δασκάλα, θα έπαιζα ακόμα με τον μαγικό μαρκαδόρο. Θ’ ακούσετε τη φωνή της στο τέλος, που λέει αυστηρά: «Ναι, αλλά τώρα…», υπονοώντας, «εσείς θα παίζετε κι εμείς θα σας βλέπουμε»; Δείτε το.

Τι να πω!… Αφού σας πω ότι πέρασα υπέροχα με όσα μου είχαν ετοιμάσει τα πρωτάκια, με αποτέλειωσαν με την ταινία που είχαν κάνει τα παιδιά με τη Δασκάλα τους, μονταρισμένη άψογα από τον Αντώνη, τον τεχνικό με τον «μαγικό μαρκαδόρο»
Και να τελειώσουμε με αυτή την ταινία, σε μια μικρότερης διάρκειας εκδοχή που ετοίμασα εγώ.. Την εισαγωγή, όπως θα δείτε, την κάνει ο κύριος… «Νίκος Πιλάβιος»!! Χα, χα, χα…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π 

Η φλόγα του ανικανοποίητου

Τον τελευταίο καιρό, κάνω τις περισσότερες  παρουσιάσεις βιβλίων μου που έκανα ποτέ, σε νέους γονείς και παιδιά Δημοτικού και Γυμνάσιου. Συμπτωματικά, κάνω και τη μετάφραση ενός βιβλίου του Κρισναμούρτι με τίτλο, «Η Εκπαίδευση και το Νόημα της Ζωής», όπως σας έχω ήδη πει σε προηγούμενο post, που έχει ξανακυκλοφορήσει παλιότερα  σε πολυτονικό και ψιλοκαθαρεύουσα και με τη λέξη «σημασία» στον τίτλο,  αντί  το σωστό, «το νόημα». Καθώς, λοιπόν, παρατηρώ αυτά τα παιδιά και του νέους γονείς τους στις συναντήσεις που σας είπα, συχνά μου έρχεται στο νου η έκφραση «η φλόγα του ανικανοποίητου» που αναφέρει ο Κρισναμούρτι. Έτσι, λέω σήμερα, να σας ανεβάσω εδώ -για όσους τους ενδιαφέρει- ένα απόσπασμα από το βιβλίο όπου μιλάει γι’ αυτό και που το μετέφρασα πριν λίγες μέρες.
Καλό βράδυ.
Π. 

Η φλόγα του ανικανοποίητου
Οι νέοι, αν έχουν και την παραμικρή ζωντάνια μέσα τους είναι γεμάτοι από ελπίδες και ένα αίσθημα ανικανοποίητου. Και πρέπει να είναι έτσι, γιατί αλλιώς είναι ήδη γέροι και ψυχολογικά νεκροί. Και γέροι είναι εκείνοι που κάποτε είχαν μέσα τους το αίσθημα του ανικανοποίητου, αλλά κατάφεραν να σβήσουν τη φλόγα του και να βρουν ψυχολογική ασφάλεια και παρηγοριά, με διάφορους τρόπους. Λαχταρούν να είναι όλα μόνιμα και για τους ίδιους και για την οικογένειά τους· θέλουν παθιασμένα να νοιώθουν σιγουριά μέσα στις ιδέες τους, μέσα στις σχέσεις τους και στην περιουσία τους, οπότε τη στιγμή που νοιώθουν τη φλόγα του ανικανοποίητου να ζωντανεύει, αφήνονται να απορροφηθούν από τις ευθύνες τους, από τη δουλειά τους ή απ’ οτιδήποτε άλλο που θα απασχολήσει το νου τους, έτσι ώστε να ξεφύγουν από το ενοχλητικό αίσθημα του ανικανοποίητου.

Όσο είμαστε νέοι, τότε είναι ο καιρός για να νοιώθουμε ανικανοποίητοι, όχι μόνο με τον εαυτό μας, αλλά και με ό,τι γίνεται γύρω μας. Τότε είναι που πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε καθαρά και χωρίς προκατάληψη, έτσι ώστε να μην έχουμε ψυχολογικές εξαρτήσεις και φόβους. Η ανεξαρτησία δεν είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει μόνο σ’ εκείνο το χρωματιστό κομμάτι στο χάρτη που το ονομάζουμε πατρίδα μας, αλλά και σε μας τους ίδιους ως άτομα. Και παρόλο που εξωτερικά, σε πρακτικά θέματα, μπορεί να εξαρτιόμαστε ο ένας από τον άλλον, αυτή η αμοιβαία εξάρτηση δεν γίνεται ποτέ βασανιστική, αν είμαστε μέσα μας ελεύθεροι από το φόβο, από τη δίψα για δύναμη, για κοινωνική αναγνώριση και για εξουσία.

Πρέπει να κατανοήσουμε το αίσθημα του ανικανοποίητου, που οι περισσότεροι από μας το φοβόμαστε. Το αίσθημα του ανικανοποίητου μπορεί να φέρνει κάτι που μοιάζει κοινωνική αταξία, αλλά αν μας οδηγεί -όπως θα πρέπει-  σ’ αυτό που οι Αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν, «γνώθι σ’ αυτόν» – στη γνώση δηλαδή του εαυτού μας – και στην εγκατάλειψη του εγωκεντρισμού μας, τότε θα δημιουργήσει μια νέα τάξη στην κοινωνία και παντοτινή ειρήνη. Με την εγκατάλειψη του εγωκεντρισμού, έρχεται αμέτρητη χαρά.

Το αίσθημα του ανικανοποίητου είναι εργαλείο εσωτερικής ελευθερίας, αλλά για να ερευνά κανείς χωρίς προκαταλήψεις, δεν πρέπει να υπάρχει καθόλου η σπατάλη αισθημάτων που γίνεται συχνά με τη συμμετοχή σε πολιτικές συγκεντρώσεις, με το να κραυγάζεις διάφορα συνθήματα, με την αναζήτηση ενός γκουρού ή κάποιου πνευματικού Διδάσκαλου  και με θρησκευτικές τελετουργίες διαφόρων ειδών. Αυτή η σπατάλη αισθήματος, εξασθενίζει την οξύτητα του νου και της καρδιάς και χάνουν την ικανότητα για «εν-όραση», ( δηλαδή για άμεση βαθιά στιγμιαία αντίληψη με την καρδιά κι όχι με το μυαλό) οπότε μπορούν εύκολα να διαμορφωθούν από τις περιστάσεις και από το φόβο. Η φλογερή επιθυμία για έρευνα είναι εκείνη που θα φέρει μια καινούργια κατανόηση των δρόμων που ακολουθεί η ζωή και όχι η εύκολη μίμηση του πλήθους.

Οι νέοι πείθονται πολύ εύκολα από τον παπά ή από τον πολιτικό, από τον πλούσιο ή από το φτωχό, να σκέφτονται με τον ιδιαίτερο τρόπο που σκέφτονται αυτοί. Αλλά ο σωστός τρόπος Εκπαίδευσης θα έπρεπε να βοηθάει τους νέους να είναι προσεκτικοί μ’ αυτές τις επιδράσεις, έτσι ώστε να μην επαναλαμβάνουν σαν παπαγάλοι διάφορα συνθήματα και να μην πέφτουν σε καμία πανούργα παγίδα πλεονεξίας, είτε δική τους, είτε κάποιου άλλου. Δεν πρέπει να επιτρέπουν στις κάθε είδους αυθεντίες να στεγνώνουν το νου και την καρδιά τους. Το να ακολουθούμε κάποιον άλλον, το να είμαστε οπαδοί οποιουδήποτε – όσο σπουδαίος κι αν είναι – ή το να προσκολλιόμαστε σε μιαν ιδεολογία που μας ικανοποιεί, δεν θα φέρει έναν ειρηνικό κόσμο.

Όταν τελειώνουμε το Σχολείο ή το Πανεπιστήμιο, πολλοί από μας βάζουμε στην άκρη τα βιβλία και μοιάζει να νοιώθουμε ότι ξεμπερδέψαμε με τη μάθηση· αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που τους κεντρίζει η σκέψη ότι δεν ακολουθούν την πεπατημένη και συνεχίζουν να διαβάζουν και να απορροφάνε όσα έχουν πει κάποιοι άλλοι, και γίνονται μανιακοί της γνώσης. Όσο υπάρχει η λατρεία της γνώσης ή της τεχνικής, σαν μέσο  επιτυχίας και επικράτησης, δεν μπορεί παρά να υπάρχει άσπλαχνος ανταγωνισμός και αδιάκοπη επαγγελματική πάλη.

Όσο ο στόχος μας είναι η επιτυχία, δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από το φόβο, γιατί η επιθυμία να πετύχεις, γεννάει αναπόφευκτα το φόβο της αποτυχίας. Αυτός είναι ο λόγος που οι νέοι δεν θα έπρεπε να διδάσκονται να λατρεύουν την επιτυχία. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν επιτυχία με τη μια μορφή ή με την άλλη, είτε στα σπορ, είτε στον κόσμο των επιχειρήσεων, είτε στην πολιτική και λοιπά. Όλοι μας θέλουμε να βρισκόμαστε στην κορυφή, κι αυτή η επιθυμία δημιουργεί αδιάκοπη σύγκρουση και μέσα μας και με τον γείτονά μας· οδηγεί στον ανταγωνισμό, στο φθόνο, στην έχθρα και τελικά στον πόλεμο.

Όπως και οι παλαιότερες γενιές, έτσι και οι νέοι αναζητούν επιτυχία και ασφάλεια. Μολονότι στην αρχή μπορεί να νοιώθουν ανικανοποίητοι, σύντομα γίνονται ευυπόληπτοι και φοβούνται να πουν όχι στην κοινωνία. Αρχίζουν να εγκλωβίζονται μέσα στους τοίχους των ίδιων τους των επιθυμιών, κι έτσι συμβιβάζονται και δέχονται να τους περάσουν το χαλινάρι της αυθεντίας. Το ανικανοποίητό τους, που είναι η φλόγα ακριβώς της αναζήτησης, της έρευνας, της κατανόησης, σβήνει και πεθαίνει και στη θέση του εμφανίζεται η επιθυμία για μια καλύτερη δουλειά, ένα πλούσιο γάμο, μια επιτυχημένη σταδιοδρομία, που όλα τους δεν είναι παρά δίψα για μεγαλύτερη ψυχολογική ασφάλεια.

Για τον Φρέντυ

Ο τίτλος εννοεί τον Φρέντυ Γερμανό. Τώρα, θα μου πείτε τι σχέση έχει ο Φρέντυ Γερμανός με τον «Παραμυθά» και με εμένα;  Έχει και με τους δύο. Με εμένα, έχει σχέση γιατί πρωτογνωριστήκαμε το 1963, όταν βρισκόμαστε σχεδόν κάθε βράδυ έξω από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, περιμένοντας   τις δύο συμμαθήτριες της Τρίτης Τάξη που είχαμε τότε δεσμό. Τη σχέση με τον «Παραμυθά» τη θυμήθηκα πριν λίγες μέρες, όταν ψάχνοντας να βρω φωτογραφία μου με τον Κώστα το Στυλιάρη για το post που ανέβασα, βρήκα τυχαία ένα ευθυμογράφημα του Γερμανού από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, που είχε γράψει  το 1979 και όπου αναφέρεται στην εκπομπή του «Παραμυθά». Εκείνη την εποχή, ο τότε Υφυπουργός Προεδρίας, Θανάσης Τσαλδάρης, είχε ζητήσει από τον Γενικό Διευθυντή της εποχής, Κωνσταντίνο Χόνδρο, να απολύσει την Διευθύντρια Παραγωγής Ελένη Μαβίλη, τον Διευθυντή Προγράμματος Τάσο Παπαδόπουλο και εμένα που ήμουν στο Τμήμα Παιδικών Εκπομπών. Επειδή δεν μπορούσαν να μας κατηγορήσουν στα ίσα ότι δεν τα πηγαίναμε καλά με κάποιους συνδικαλιστές που δεν μας γουστάρανε και δεν ήταν κανείς μας Νέα Δημοκρατία, προσπάθησαν να μπλέξουν με ατασθαλίες που όμως η Διοικητική Έρευνα που έγινε απόδειξε ότι ήταν στημένο. Αν κάποτε γράψω καμιά βιογραφία μου, θα πω πώς ο Χόνδρος σε μυστικό τηλεφώνημα με την Ελένη Βλάχου, συμφώνησαν να πάω και να πω τα πάντα που ήξερα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που τα έβγαλε στο Κυριακάτικο φύλλο και κανένας δεν έμαθε τότε, ποιος είχε δώσει τις πληροφορίες  που δημιούργησαν πρόβλημα στον Τσαλδάρη και σε διάφορους άλλους στην ΕΡΤ. Σ’ αυτήν την περίπτωση αναφέρετε το ευθυμογράφημα του Φρέντυ Γερμανού, που θα ανεβάσω σήμερα εδώ, που είναι και η μέρα που έφυγε από τη ζωή, το 1999. Μετά τη φωτοτυπία του κομματιού από την εφημερίδα, έχω αντιγράψει όλο το κείμενο με το χαρακτηριστικό χιούμορ του Γερμανού που πιστεύω ότι θα σας διασκεδάσει.
Καλή εβδομάδα.
Π.

ΕΚΘΕΣΙΑΚΑ
Την περασμένη εβδομάδα λύθηκε ένα μυστήριο. Μάθαμε τι έκανε όλον αυτό τον καιρό η ΕΡΤ και δεν είχε καιρό να ασχοληθεί με καινούργια προγράμματα στην Τηλεόραση. Έκανε εκθέσεις. Πράγματι, όπως αποκάλυψαν τα ρεπορτάζ των εφημερίδων αυτή τη στιγμή υπάρχουν στο γραφείο του κ. Τσαλδάρη οι έξης εκθέσεις: 1) Η έκθεση Ραχανιώτη. 2. Η έκθεση Μπλέτσιου.  3. Η έκθεση Καστόρα. 4. Η έκθεση Παπαδόπουλου. 5. Η έκθεση Φακλή. 6. Άλλες 137 εκθέσεις για τις οποίες ακόμα δεν ξέρουμε τίποτε, άλλα θα μάθουμε στους προσεχείς μήνες. Με τόσες εκθέσεις στην Αγία Παρασκευή, ήταν ίσως περιττό να γίνει φέτος η Έκθεση Θεσσαλονίκης. Θα γλιτώναμε και τα έξοδα.
Όλα αυτά βέβαια, ξεκινούν από την αδυναμία πού έχει ο Υφυπουργός Τύπου κ. Τσαλδάρης στις εκθέσεις. Το πρώτο πράγμα πού λέει στην ιδιαιτέρα του κάθε πρωί μόλις μπει στο γραφείο του είναι: «Κάνε μου έναν καφέ και μία έκθεση». Κανείς δεν ξέρει αν αυτή η αδυναμία πού έχει ο κ. Τσαλδάρης στις εκθέσεις ξεκινάει από αγάπη στα Νέα Ελληνικά ή από αγάπη στh Νέα Δημοκρατία. Το ζήτημα είναι ότι όλη η ΕΡΤ αυτή τη στιγμή φτιάχνει εκθέσεις. Κάθε υπάλληλος έχει πάρει εντολή από τον κ. Τσαλδάρη να κάνει έκθεση για τον πλαϊνό του ή για τον μπροστινό του ή για τον πισινό του.
Μια έκθεση στην ΕΡΤ είναι λίγο σαν ένα φυσικό φαινόμενο. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα την προκαλέσει και πώς ακριβώς θα εξελιχθεί. Π.χ. τον περασμένο μήνα, ορισμένες παιδικές εκπομπές της ΕΡΤ είχαν κατηγορηθεί για αριστερή προπαγάνδα. (Όσοι διαβάζουν «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» θα θυμούνται την είδηση). Πιο συγκεκριμένα είχαν κατηγορηθεί οι «Παιδικές Ειδήσεις» ότι προβάλλουν τη δραστηριότητα ορισμένων αριστερών Δήμων.
Αμέσως μετά ανακαλύφθηκαν στην παιδική ζώνη της ΕΡΤ οικονομικά σκάνδαλα. Συγκεκριμένα, μια έκθεση έφερε στο φως ότι η ΕΡΤ ζημίωνε οπό μία παιδική εκπομπή, Τον «Παραμυθά», εφτά μαρκαδόρους το μήνα, δηλαδή 84 μαρκαδόρους το χρόνο ή 840 μαρκαδόρους μέσα σε δέκα χρόνια! Αυτό σημαίνει ότι αν καταργηθεί η εκπομπή, η ΕΡΤ θα έχει οικονομία 64.000 δραχμές μέσα σε εκατό χρόνια και περίπου μισό εκατομμύριο μέσα σε 500 χρόνια. Δεν χρειάζεται βέβαια να πούμε πόσα πράματα μπορεί να κάνει η Τηλεόρασή μας με μισό εκατομμύριο. Μπορεί π.χ. να αγοράσει μία κάμερα. Αυτό βέβαια για μας τούς αδαείς δεν σημαίνει τίποτε, αλλά με μια κάμερα επιπλέον η ΕΡΤ θα μπορούσε να δείξει πέντε λεπτά παλαμάκια παραπάνω από την περιοδεία τού κ. Καραμανλή στη Βόρειο Ελλάδα ή θα μπορούσε να κάνει γκρο – πλαν στο σταυρουδάκι που του έδωσε εκείνο το κοριτσάκι στην Αλεξανδρούπολη. Θα μαθαίναμε, επιτέλους, τι σταυρουδάκι ήταν. Ασημένιο, χρυσό ή Σεκάμ; Ενώ τώρα όλα αυτά τα χάσαμε… Να γιατί όλες αυτές οι σπατάλες δεν μας αφήνουν να έχουμε Τηλεόραση στην Ελλάδα.
Όπως μαθαίνω, προκείμενου να εξυγιάνει τα οικονομικά της ΕΡΤ ο κ. Τσαλδάρης αποφάσισε, να μη χαρίζεται σε κανένα. Επί παραδείγματι κάποιος τού είπε ότι κάθε φορά που ανεβαίνει ο κ. Καραμανλής στην Αγία Παρασκευή κάνει διάγγελμα, επιβάρυνε τον προϋπολογισμό της ΕΡΤ με άσκοπα έξοδα. Συγκεκριμένα τού καταγγέλθηκε ότι την τελευταία φορά ο κ. Καραμανλής, επειδή δεν είχε τσιγάρα μαζί του, πήρε ΔΥΟ τσιγάρα από το πακέτο του κ. Χόνδρου και επειδή είχε ξεχάσει τον αναπτήρα του πήρε ΠΕΝΤΕ σπίρτα από το κουτί τού κ. Χαραμή. Δεδομένου ότι όλα αυτά σημαίνουν 20 τσιγάρα και 50 σπίρτα στα δέκα χρόνιο ή ΔΙΑΚΟΣΙΑ τσιγάρα και ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ σπίρτα μέσα σε εκατό χρόνια, ο κ. Τσαλδάρης τηλεφώνησε στο βοηθό του και του είπε: «Ραχανιώτη, κάνε μου μια έκθεση μέχρι τό μεσημέρι και βρες μου πόσο επιβαρύνει ο Καραμανλής με τις σπατάλες του τον προϋπολογισμό της ΕΡΤ».
«Μάλιστα, κύριε Υπουργέ»
«Και, πού είσαι, Ραχανιώτη».
«Ορίστε, κύριε Υπουργέ».
«Δεν μαθαίνεις μήπως τον έχουν δει ποτέ και σε καμιά συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ;»
ΦΡ. ΓΕΡΜΑΝΟΣ

 

Η Παραμυθού

Όπως σας είχα γράψει στο προηγούμενο post, προχθές ήμουν σε μία εκδήλωση στην Κω. Είχε οργανωθεί από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων των Παιδικών Σταθμών Δήμου Κω. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδάκια ήταν από το δυσκολότερο είδος κοινού, δηλαδή το πολύ πέντε χρονών! Ευτυχώς η κατάσταση ισορρόπησε από το άλλο είδος κοινού που ήταν οι «Παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς τους! Γενικώς, νομίζω, ότι το ευχαριστήθηκαν όλοι. Επειδή το θέμα μου εδώ δεν είμαι εγώ, όποιος θέλει να μάθει περισσότερα μπορεί να τα δει γράφοντας στο Google «Παραμυθάς Κως» ή κάνοντας κλικ ΕΔΩ που υπάρχουν φωτογραφίες και βίντεο. Και θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους για αυτό το πολύ ωραίο τριήμερο που πέρασα στην Κω και ιδιαίτερα τις κυρίες του Συλλόγου που οργάνωσαν και φρόντισαν αυτή την εκδήλωση από την αρχή έως το τέλος.

Σ’ αυτή τη δεύτερη επίσκεψή μου στην Κω,δύο πράγματα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση: Η Παραμυθού και η θέα του ξενοδοχείου μου. Θ’ αρχίσω με τη θέα. Στην προηγούμενη επίσκεψή μου στην Κω έμεινα σε ένα ξενοδοχείο, που δεν έβλεπε στη θάλασσα. Το ξενοδοχείο «Τρίτων» όπου έμεινα αυτή τη φορά είχε θέα στη θάλασσα και από τη μια άκρη της έως την άλλη, σε «απόσταση αναπνοής», που λένε, ήταν η Τουρκία! Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, αλλά μου έκανε πολύ εντύπωση. Όχι για το ότι η θέα είχε φοβερή ομορφιά, αλλά γιατί η Τουρκία ήταν τόσο κοντά!  Γι’ αυτό και οι περισσότερες φωτογραφίες που έβγαλα ήταν αυτής της θέας. Δείτε μία.

Και το δεύτερο που μου έκανε εντύπωση στην Κω, είναι η Παραμυθού. Γιατί; Επειδή η… «συνάδελφος» είναι μόλις τρεισήμισι χρονών! Η Ευαγγελία. Την γνώρισα στην ταβέρνα που βγήκαμε για φαγητό το βράδυ πριν φύγω. Την είχε φέρει η μητέρα της και ήταν το μόνο παιδάκι της παρέας, γιατί είχα παρακαλέσει, αν είναι δυνατόν, να μην έχουμε και στη ταβέρνα παιδάκια, μετά από αυτή τη μέρα που πέρασα! Ευτυχώς η μαμά της Ευαγγελίας δεν άκουσε την παράκληση, γιατί έτσι γνώρισα μία γνήσια και αληθινή Παραμυθού, κυριολεκτικά «από κούνια».  Βέβαια, όλο το βράδυ δεν έβαλε γλώσσα μέσα. Και κάποια στιγμή, καθώς καθόμουν απέναντί της και την άκουγα, συνειδητοποίησα ότι έλεγε, κι όχι μόνο έλεγε αλλά έπαιζε κιόλας, δικά της παραμύθια! Επειδή είναι ένα πολύ μικρό παιδάκι, δεν έχει την ικανότητα να στήσει με λογικό ειρμό μια ιστορία ούτε επίσης να θυμάται από την αρχή μέχρι το τέλος ένα παραμύθι που έχει ακούσει. Αυτό, όμως, δεν είναι ικανό για να σταματήσει την γεννημένη Παραμυθού, από το να λέει παραμύθια. Έφτιαχνε κάποιο δικό της -όπως το ποτήρι με τα μουστάκια- ή κράταγε τη βάση από κάποιο παραμύθι ή απλώς ένα όνομα (προσέξτε τη Χιονάτη και τα τρία γουρουνάκια) και έφτιαχνε κάτι δικό της, που καθώς δεν μιλάει ακόμα καθαρά, τόσο μικρούλα που είναι, το αποτέλεσμα είναι εντελώς σουρεαλιστικό και υπέροχο! Παρακάλεσα τη μητέρα της να μου επιτρέψει να της γυρίσω ένα μικρό βίντεο και να το ανεβάσω στο blog μου. Δέχτηκε και την ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό. Και να ευχηθώ και στη μητέρα και στον πατέρα της Βαγγελίτσας να τη δουν, όχι όπως επιθυμούν που λένε συνήθως, αλλά να έχουν τη δύναμη να τη βοηθήσουν να πάει  εκεί που της λέει εκείνης το μέσα της, γιατί αυτό το παιδάκι έχει πολύ πράμα μέσα του και σ’ αυτή την περίπτωση είναι που ταιριάζει, 100%, αυτό που έχω πει σε συνέντευξη: «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς ‘εγώ’ ».  Απολαύστε τώρα την μικρότερη Παραμυθού που έχω γνωρίσει.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

Ο φίλος μου ο Κώστας Στυλιάρης

Στο προτελευταίο post με το απόσπασμα από ένα παλιό διαφημιστικό που είχα κάνει, με τα σχόλια που είδα για τη Νένα Μεντή, μου ήρθε η ιδέα να πω δυο λόγια για το φίλο μου τον Κώστα τον Στυλιάρη που ήταν άντρας της. Πέθανε πολύ νέος, κάπου προς το τέλος του 1975 -αν θυμάμαι καλά- και ήταν εξαιρετικός ηθοποιός. Με τον Κώστα γνωριστήκαμε το Σεπτέμβριο του 1960, στις κατακτήριες εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εκείνη  τη χρονιά δώσαμε εξετάσεις γύρω στα 1.800 άτομα και τελικά περάσαμε 27. (Αποφοιτήσαμε δε μετά από τρία χρόνια 9!)  Για να γίνει η αρχική επιλογή, δώσαμε ή τρεις ή τέσσερις φορές εξετάσεις. Σ’ αυτές γνωριστήκαμε με τον Κώστα κι αρχίσαμε να τα λέμε. Ανακαλύψαμε ότι είμαστε φίλοι, τη μέρα που βγήκαν τα τελικά αποτελέσματα, όταν αφού ανέβηκα πρώτος τη μαρμάρινη σκάλα που στην άκρη της ήταν ο πίνακας με τ’ αποτελέσματα, είδα το όνομά μου, αλλά ασυναίσθητα έψαξα και για του Κώστα, πράγμα που συνειδητοποίησα όταν γύρισα για να κατέβω και βλέποντάς τον κάτω στην άκρη της σκάλας, πήγα να φωνάξω χαρούμενος, «μπήκα…» αλλά μόλις είπα το «κα» μετά από ένα κλάσμα δευτερόλεπτου, πρόσθεσα κι ένα, «με» -«μπήκαμε» δηλαδή – και πήδηξα τα τελευταία σκαλοπάτια κατά πάνω του γελώντας κι αγκαλιασμένοι πέσαμε στο πάτωμα. Χα, χα, χα… Αυτό το διηγόταν για χρόνια μετά. Τα υπόλοιπα τρία χρόνια της Σχολής, είμαστε «κολλητοί», καθώς είχαμε πολλά κοινά πράγματα, είχαμε αισθήματα ο ένας για τον άλλον και μηδέν ανταγωνισμό. Η σχέση μας συνεχίστηκε και μετά τη Σχολή, μέχρι το τέλος του 1976, όπου μετά μετά από μια πολύ πετυχημένη καριέρα στο θέατρο και στον κινηματογράφο, πέθανε λίγα χρόνια μετά από το θάνατο, του φίλου μου του Άλκη, που σας έχω πει γι’ αυτόν εδώ. Αρκετά.
Έψαξα να βρω φωτογραφίες του Κώστα και βιογραφικό αλλά δεν βρήκα τίποτα. Έτσι, έκοψα ένα μέρος από μία φωτογραφία με τους δυο μας από τη Σχολή του Εθνικού. Επειδή ο Κώστας κάνει μια αστεία γκριμάτσα, δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά δεν άντεξε τότε να μην κάνει γκριμάτσα, ήταν, βλέπετε,  κωμικός από κούνια! Η φωτογραφία, είναι από Αποκριάτικη Γιορτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στις 19 Φεβρουαρίου του 1961.

Και θα κλείσω αυτό το post για τον Κώστα με μία σκηνή από την ταινία, «Ο Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπολου, όπου έκανε -αριστερός ο ίδιος- με εξαιρετικό τρόπο ένα  χαφιέ! Εμ… Και να πω ότι βλέποντας τη σκηνή, γέλασα πολύ καθώς άκουσα να λένε ένα κοροϊδευτικό τραγούδι, που πρωτάκουσα στα τέσσερά μου, από τη θεία μου την Ελένη, με τους στίχους: «Το πουλί του Σκόμπυ, είναι όλο κόμποι…»  Σκόμπυ ήταν το όνομα του Διοικητή των Αγγλικών δυνάμεων στην Ελλάδα, τότε, λίγο μετά την απελευθέρωση από του Γερμανούς και πριν -ίσως και μετά- τον εμφύλιο. Να κλείσω λέγοντας ακόμα, ότι διάλεξα αυτή τη σκηνή, και γιατί έχει πολιτικές νύξεις για σήμερα, από μια εποχή που τα πράγματα ήταν πολύ άγρια. Τότε, όπως θα δείτε, τραβούσαν και πιστόλι. Εύχομαι να μην το ξαναδούμε ποτέ αυτό, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας.
Ο Κώστας είναι αυτός με το μαύρο κοστούμι στο κέντρο του πλάνου που έχει γυρισμένη την πλάτη στο φακό και ψιχλοχορεύει και στο τέλος της σκηνής τραβάει πιστόλι.
Σας φιλώ (από την Κω όπου έχω έρθει για εκδήλωση  στα παιδιά των Παιδικών Σταθμών!)
Π. 

Ο Χρήστος

Το περασμένο Σάββατο, είχα διπλή παρουσίαση των βιβλίων μου στην Πάτρα, στο Βιβλιοπωλείο «Πολύεδρο». Η μία ήταν το πρωί στις έντεκα για τα παιδιά, με τα βιβλία του «Παραμυθά», και η άλλη στις μιάμιση το μεσημέρι, με τα βιβλία: «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς εγώ» και «Ιστορίες της Καρδιάς», για τους μεγάλους.  Ο Χρήστος ήταν στη συνάντηση για τους μεγάλους. Τι το ειδικό είχε για να του αφιερώσω αυτό το post; Δεν είναι μεγάλος, είναι ένα παιδί 5 χρονών! Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Το πρωί του περασμένου Σαββάτου ήταν η συνάντηση των παιδιών μαζί μου στο Βιβλιοπωλείο «Πολύεδρο».  Μερικές πολύ ωραίες φωτογραφίες του Βιβλιοπωλείου έχει ανεβάσει στο σημερινό της post  η Άιναφετς -που πήρε μέρος στην εκδήλωση ως «αόρατο μαγικό μολύβι»- και μπορείτε να τις δείτε ΕΔΩ. Στη συνάντηση, διασκέδασα πολύ με τα παιδιά και τους «Παραμυθομεγαλωμένους» γονείς τους, που είχαν γεμίσει την αίθουσα.


Τελειώσαμε γύρω στις δωδεκάμιση και πήγα στον κήπο του Βιβλιοπωλείου για τη συνάντηση με τους μεγάλους. Καθώς οι περισσότεροι που ήταν το πρωί δεν μπόρεσαν να μείνουν γιατί είχαν τα παιδιά τους μαζί, η μεσημεριανή συνάντηση έγινε με λίγους καινουργιοφερμένους, που όλοι μαζί κάτσαμε σαν μια παρέα και γλύτωσα έτσι μία συνάντηση τύπου διάλεξη ή συνέντευξη τύπου, που δεν είναι και πολύ του γούστου μου.


Ανάμεσα σε εκείνους που ήρθαν, ήταν και ένα ζευγάρι που έφεραν μαζί το παιδί τους, ένα αγοράκι 5 χρονών, τον Χρήστο, που τον βλέπετε στη φωτογραφία να κάθεται δίπλα μου. Μου είπαν οι γονείς του ότι ο «Παραμυθάς» ήταν ο αγαπημένος του, ότι ήξερε όλες τις ιστορίες του και ότι ήθελε πάρα πολύ να τον γνωρίσει και γι’ αυτό τον έφεραν μαζί τους. Ο Χρήστος, μόλις με είδε και χωρίς να διστάσει στιγμή, όπως κάνουν τα περισσότερα παιδιά αφού δεν με βλέπουν με άσπρα μαλλιά και γιλέκο, άφησε τους γονείς του και ήρθε και μ΄αγκάλιασε σφιχτά! Μου έκανε εντύπωση, γιατί αυτό το κάνουν συνήθως τα κορίτσια και σχεδόν ποτέ τ’ αγόρια! Κι όταν τον σήκωσα στην αγκαλιά μου, γιατί μου έφτανε λίγο πιο πάνω από τα γόνατα, με συγκίνησε πολύ με την τρυφερότητα και την εμπιστοσύνη που είχε, καθώς αφέθηκε επάνω μου! Αυθόρμητα, τον έβαλα να κάτσει στην άδεια καρέκλα δίπλα μου. Κι αδιαφορώντας για τους μεγάλους που ήταν εκεί, πιάσαμε κουβέντα για τον «Παραμυθά». Ούτε εγώ δεν θυμάμαι τόσο καλά αυτά που έχω γράψει! Και όσα έλεγε, τα έλεγε πολύ σοβαρά και με άποψη. Ένοιωσα να εκπέμπει μια ωριμότητα που δεν ήταν της ηλικίας του, αλλά εφηβείας και βάλε! Ίσως γιατί ένοιωσα ότι είχε και μια παράξενη ησυχία βαθιά μέσα του. Αυτή την αίσθηση ησυχίας, την έχω νοιώσει με ανθρώπους ελάχιστες φορές στη ζωή μου! Είναι η αίσθηση που εκπέμπουν άνθρωποι που έχουν αγγίξει τον θάνατο και έχουν περάσει για λίγο από την άλλη πλευρά και έχουν γυρίσει. Αλλά ο Χρήστος; Ένα παιδάκι 5 χρονών; Σε λίγο εξηγήθηκαν όλα, όταν ο πατέρας του μου είπε ότι πριν λίγο καιρό έψαχνε να έρθει σε επαφή μαζί μου, για να μου ζητήσει να βοηθήσω σε μία κίνηση για να μην κλείσει η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου· μία από τις έξι παιδιατρικές Μ.Ε.Θ. που διαθέτει η Ελλάδα και καλύπτει τις ανάγκες όλων των νησιών του Ιονίου, ακόμη και την Καλαμάτα. Χάρη σ΄αυτή την Μ.Ε.Θ. -μου είπε- το παιδί του σήμερα είναι ζωντανό, αλλά η Μονάδα κινδυνεύει να κλείσει.  Ο Χρήστος μπήκε τον Νοέμβριο του 2011, στα τέσσερά του, στην Παιδιατρική κλινική, όπου οι εξετάσεις έδειξαν  ότι είχε μικρόβιο στον πνεύμονα. Ακόμη δεν είχαν δει ότι το παιδί έχει πνευμονιόκοκκο και η κατάστασή του χειροτέρευε. Έτσι τον έβαλαν στη  Μ.Ε.Θ.  Εκεί οι γιατροί είπαν ότι το παιδί είχε πνευμοθώρακα,  μια κατάσταση που απειλούσε τη ζωή του  και που αν δεν αντιμετωπιζόταν άμεσα θα πέθαινε. Δεν υπήρχε χρόνος ούτε για να μεταφερθεί με ελικόπτερο στην Αθήνα. Τότε, οι γιατροί εκεί, τράβηξαν τον αέρα και το υγρό που είχε μαζευτεί. Το υγρό που έβγαινε ήταν μαύρο γιατί  το παιδί είχε νεκρωτική πνευμονία από πνευμονιόκοκκο. Και η αξονική τομογραφία έδειξε το ίδιο πρόβλημα σε δεύτερο σημείο στον ίδιο πνεύμονα. Ο Χρήστος είχε αγγίξει τον θάνατο! Τελικά έζησε και είναι αυτό το υπέροχο πανέξυπνο και παράξενα ώριμο αγοράκι που καθόταν δίπλα μου, σε μία παρουσίαση βιβλίων για μεγάλους! Δεν θέλω να επιμείνω εδώ με περισσότερες λεπτομέρειες. Όσοι θέλετε μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική συνέντευξη που έδωσε ο πατέρας του Χρήστου στο ΒΗΜΑ και το άρθρο που έχει γραφετεί εκεί, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.    Το άρθρο έχει γραφτεί με αφορμή τον κίνδυνο που υπάρχει να κλείσει η Μ.Ε.Θ. που έσωσε τη ζωή του Χρήστου και που σίγουρα θα σώσει τη ζωή κι άλλων παιδιών τη ζωή, όπως είχε γίνει και πριν από τον Χρήστο.
Ο λόγος που ανέβασα αυτό το post, είναι κυρίως για να ζητήσω από όσους το διαβάζουν και ίσως μπορούν να βοηθήσουν, με οποιοδήποτε τρόπο, να μην κλείσει η Μ.Ε.Θ. του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου, να το κάνουν. Κι ακόμα να πω, με όλη μου την καρδιά, ότι είμαι έτοιμος να πάρω μέρος σε κάποια πιθανή εκδήλωση που ίσως γίνει γι’ αυτό το σκοπό και η συμμετοχή μου να μπορεί να βοηθήσει έστω και λίγο και με οποιονδήποτε τρόπο.
Και να κλείσω, με τη φωτογραφία που βγάλαμε με τον Χρηστάρα στο τέλος της εκδήλωσης.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Διάλειμα για διαφημίσεις

Χα, χα, χα… Ναι, το εννοώ: Διάλειμα στα posts για να δείτε διαφημίσεις!   Και πώς έγινε αυτό; Να, έψαχνα να βρω κάποιο βίντεο στο YOUTUBE και τι ανακάλυψα; Αααααχχχχχχχ!!!!!…. Πλάνο από τα νιάτα μου!!!! Και μάλιστα πλάνο από διαφημιστικό που είχα κάνει για ξύδι!!! Ναι, όταν δούλευα ως ηθοποιός, έκανα και διαφημιστικά. Βρήκα μόνο αυτό, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει ολόκληρο. Σ’ αυτά, όμως, τα 9 δευτερόλεπτα που βρήκα,  μπορεί να δει κανείς πώς ήμουν. Αααχχ…. «Έρημά μου νιάτα, που τσαλακωθήκατε…» Χα, χα, χα… Κι αυτό ήταν σλόγκαν της δεκαετίας του’60.
Φιλιά
Π. 

 

Το ταγκό της χ…ορδής

Ας κλείσουμε τον κύκλο των εκλογών, όπως τον αρχίσαμε: με Χάρυ Κλυν. Ε, συγνώμη, αλλά κατά τη γνώμη μου, η όλη κατάσταση έχει στοιχεία που… βρωμάνε, γι’ αυτό διάλεξα κι ένα τραγούδι που έχει σχέση με τέτοια μυρωδιά.  «Το ταγκό της χορδής»  Αν και τα λόγια ακούγονται καθαρά όπως τα τραγουδάει ο Κλυνν, ωστόσο έβαλα στον τίτλο και  link που θα σας πάει στους στίχους. Κάτι που προσωπικά με διασκεδάζει πολύ όταν το ακούω, είναι ότι μιμείται τη φωνή του Δημήτρη Χορν! Χα, χα, χα… επίσης -αν και θα το καταλάβετε- να σας πω ότι αν στη θέση του «χ» βάλετε το «π», θα καταλάβετε για ποιο πράγμα μιλάει το τραγούδι, όπως και αν στους στίχους στο «κλαύσω» και στο «έκλαυσα», αφαιρέσετε το «υ» κι αφήσετε το υπόλοιπο. «Καλή ακρόαση», που λένε. Από μεθαύριο θα σοβαρέψω.
Καλή εβδομάδα.
Π. 

http://www.youtube.com/watch?v=NneGj8gZN9I