Από την επίσκεψη στην Ιαλυσό, στη Ρόδο.

Και ήρθε η ώρα επιτέλους για το τελευταίο post από την επίσκεψή μου στη Ρόδο. Δεν ξέρω αν το θυμάστε -ή αν το κατάλαβαν κάποιοι που δεν το είχαν προσέξει – στο πρώτο post  είχα πει ότι θα ακολουθήσω αυτό που έκανα για την επίσκεψή μου στην Κρήτη: να τη χωρίσω, δηλαδή, σε μέρη και χρονολογικά να πάω από το τέλος προς την αρχή. Και μια και η επίσκεψη στη Ρόδο, είχε τρία είδη συναντήσεων, μπορώ να αρχίσω από το τελευταίο είδος. Η τέταρτη και η τρίτη συνάντηση ήταν με τα παιδιά στις Λέσχες Ανάγνωσης του Γυμνασίου Κρεμαστής  και του Γ’ Γυμνάσιου Ρόδου. Η δεύτερη και η πρώτη συνάντηση ήταν στην Ιαλυσό της Ρόδου με τους γονείς του Συλλόγου Γονέων του Α΄Δημοτικού Σχολείου και η δεύτερη με τα παιδιά όλου του Δημοτικού κι ενός Παιδικού Σταθμού της Ιαλυσού. Σήμερα, λοιπόν, θα σας μιλήσω γι’ αυτές τις συναντήσεις ή για να είμαι ακριβής, θα σας τις δείξω. Χα, χα, χα… Ναι, όλο και χειροτερεύει το ξύπνημα του τηλεορασάκια μέσα μου που είναι ψιλοκοιμισμένο εδώ και καιρό. Τελευταία, στις επισκέψεις που πάω σε Σχολεία κ.λπ. παίρνω μαζί μου και μια καλή καμερούλα που έχω αγοράσει εδώ και 2 – 3 χρόνια και δεν χρησιμοποιούσα. Βγάζω βιντεάκια και μ’ αυτή, αλλά και με το κινητό μου. Κι αυτό το χούι πρωτάρχισε με τα post για την Κρήτη. Αυτή τη φορά, όμως, δεν υπάρχει μόνο ό,τι έβγαλα εγώ, αλλά μου έστειλαν πολύ υλικό σε video και φωτογραφίες και φίλοι από τη Ρόδο. Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω πια ένα κανονικό ντοκιμαντέρ, που αρχίζει με την πτήση (του αεροπλάνου όχι του «Παραμυθά») για Ρόδο και την προσγείωση μερικές μέρες μετά στην Αθήνα. Ομολογώ ότι το ευχαριστήθηκα κι ας έκανα τρεις μέρες να το φτιάξω! Έχω χρησιμοποιήσει υλικό από τρεις κάμερες, έχω βάλει διάφορα εφέ, έβαλα μουσική και ψιλοεπεξεργάστηκα τον ήχο, αλλά δυστυχώς το πρόγραμμα μοντάζ των WINDOWS 7  δεν έχει πολλές δυνατότητες. Από τις δυόμιση περίπου ώρες υλικό που είχα, έβγαλα μια ταινία 26.30 λεπτών. Αν δεν βαριέστε δείτε την, έχει πλάκα. Άρχισε με τη συνάντηση που είχα με τους γονείς των παιδιών του Α΄Δημοτικού Ιαλυσού…

… συνεχίστηκε την άλλη μέρα με τη συνάντησή μου με τα παιδιά του Σχολείου…

…. και τελείωσε με ένα βράδυ στην Ταβέρνα «Ο Γκρινιάρης».

Στην Ταβέρνα «Ο Γκρινιάρης» με πήγαν φίλοι μου και ο Ταβερνιάρης εκεί όχι μόνο δεν είναι γκρινιάρης, αλλά έχει μια φοβερή φωνή και τραγουδάει μαζί με τη γυναίκα του, που είναι μαγείρισσα κι έχει κι αυτή φοβερή φωνή, όταν πιάσουν οι πελάτες της Ταβέρνας το τραγούδι, που δεν είναι ποτέ πολλοί γιατί η ταβέρνα έχει όλο κι όλο πέντε τραπέζια. Αυτά θα τα δείτε στο τέλος της ταινίας που ετοίμασα και έβαλα κάποιες στιγμές από τη βραδιά αυτή.  Δεν μπορώ να μην πω ότι εκεί έγινε κάτι που με συγκίνησε πολύ και μου έδωσε χαρά. Στην ταβέρνα ήταν ένας εξαιρετικός σκιτσογράφος, που μέσα μου οι πολιτικές γελοιογραφίες του είναι συνδεδεμένες με τα δύσκολα χρόνια της Δικτατορίας, όταν πρωτάρχισε να δουλεύει σε εφημερίδες. Σας μιλάω για τον  Βαγγέλη Παυλίδη  που  άρχισε να δουλεύει ως πολιτικός σκιτσογράφος στην καρδιά της Χουντικής δικτατορίας, το 1971 στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ.  Από τότε έχει συνεργαστεί με την ΟΜΑΔΑ, την EΛEYΘEPOTYΠIA, τις 24 ΩPEΣ και  από το 1989 πάλι με TO BHMA.  Έχω βάλει link στο όνομά του το blog  του για να πάει όποιος θέλει να μάθει περισσότερα και να δει δουλειά του. Ήταν κι εκείνος στη ταβέρνα το βράδυ που πήγα. Δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ πριν και με σύστησαν. Καθόταν σ’ ένα τραπεζάκι στ’ αριστερά μου και κάποια στιγμή, εκεί που παρακολουθούσα τους φίλους που τραγουδούσαν, ήρθε και μου άφησε διακριτικά μπροστά μου ένα σκίτσο μου που μόλις είχε κάνει. Συγκινήθηκα πολύ! Είχα ένα σκίτσο μου, φτιαγμένο από ένα άνθρωπο που παρακολουθώ και εκτιμώ τη δουλειά του εδώ και 41 χρόνια! Στο βίντεο από την ταβέρνα, υπάρχει η στιγμή που κάνει το σκίτσο μου, στην αρχή της βραδιάς πριν αρχίσω να γυρίζω βίντεο κι εγώ. Και να το σκίτσο μου που το σχεδίασε χωρίς να τον πάρω χαμπάρι, έτσι όπως μ’ έβλεπε από τ΄αριστερά μου.

Και τώρα, αν σας κάνει κέφι, μπορείτε να δείτε την ταινία. Στην αρχή υπάρχουν στιγμές από τη συνάντηση με τους γονείς, όπου είδαμε το πρώτο επεισόδιο της καινούργιας σειράς του «Παραμυθά» για να τον θυμηθούν όσοι τον ξέρανε από τα παιδικά τους χρόνια και να τον γνωρίσουν εκείνοι που δεν τον είχαν δει ποτέ. Επίσης, μιλήσαμε για τα βιβλία μου, «Ιστορίες της Καρδιάς» και «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ».  Το επόμενο είναι η συνάντηση με τα παιδιά, όπου καθώς τα μικρότερα περίμεναν να έρθω πετώντας, το διασκέδασα, όταν από τον εξώστη που παρακολουθούσα την προβολή του πρώτου επεισοδίου τους ρώτησα πώς θέλουν να κατέβω στην πλατεία, μου απάντησαν πετώντας, αλλά εγώ… Χα, χα, χα… Αυτό ήταν μια καλή εισαγωγή για το μικρό ντοκιμαντέρ που τους έδειξα με το πώς φτιάχνεται η εκπομπή του «Παραμυθά». Μετά παίξαμε λίγο και στο τέλος τα κορίτσια χόρεψαν υπέροχα, δύο τοπικούς χορούς. Ζητώ συγνώμη που παρέλειψα την παρουσίαση που μου έκαναν και όσα άλλα έκαναν για να με τιμήσουν, αλλά μ’ αυτά νοιώθω κάπως άβολα και εδώ και γενικότερα. Η ταινία τελειώνει  με μερικά στιγμιότυπα από την Ταβέρνα, που μιλάνε από μόνα τους.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Τελευταίο)

Έχω καθυστερήσει πολύ αυτά τα posts για τη Ρόδο. Κάτι που είναι κάμποσα, κάτι που άργησαν να έρθουν τα DVD που περίμενα να μου στείλουν από εκεί,  κάτι ένα άλλο ταξίδι που έκανα για επίσκεψη σε σχολείο στη Χαλκιδική, κάτι οι διάφορες σφήνες που έβαλα ενδιάμεσα, ε πολύ θέλει; Σήμερα, λοιπόν, θα κλείσω τις επισκέψεις στις Λέσχες και μου μένει η επίσκεψη στο Α΄Δημοτικό Ιαλυσσού της Ρόδου.  Για σήμερα έχω ένα βίντεο που ετοίμασα από την επίσκεψη  στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γ’ Γυμνασίου της Ρόδου– του Βενετόκλειου. Γι’ αυτή την επίσκεψη σας μίλησα στο πρώτο post που ανέβασα για τη Ρόδο, κι αν θέλετε να θυμηθείτε τι έγινε ή αν δεν το έχετε διαβάσει, μπορείτε να πάτε με το link που έβαλα. Εδώ, σήμερα, θα ανεβάσω το βίντεο που ετοίμασα από αυτή τη συνάντηση, για να ευχαριστήσω τα παιδιά και τους καθηγητές που συνάντησα σ’ αυτή τη Λέσχη Ανάγνωσης και που -όπως θα δείτε από κάποιες στιγμές αυτής της συνάντησης- μου έδωσαν μεγάλη χαρά. Το βίντεο που γύρισαν από τη συνάντηση και που κρατάει πάνω από μιάμιση ώρα, δυστυχώς δεν μπορώ να το ανεβάσω όλο εδώ, γι΄αυτό και έκανα μοντάζ για να δείτε, όποιος θέλει, 14.30΄ από αυτή τη συνάντηση. Σ’ αυτό το βίντεο, όπου απαντάω σε διάφορες ερωτήσεις των παιδιών και των καθηγητών, θ΄ακούσετε και το κορίτσι που με μάλωσε για τα «παλιόλογα» που είπα και το κορίτσι που γελάει με την καρδιά του και μου λέει να πάω να μείνω σπίτι του.
Σας φιλώ
Π. 

Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Σφήνα στο Τρίτο μέρος)

Μόλις ανακάλυψα ή μάλλον θυμήθηκα ότι μπορώ να ανεβάζω βίντεο και από το YOUTUBE κι όχι μόνο από το VIMEO.  Λίγο μετά που ανέβασα προχθές το post με τα video από την επίσκεψη στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γυμνάσιου Κρεμαστής Ρόδου, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ανεβάσει κι ένα βίντεο που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά για να μου κάνουν έκπληξη. Κι όταν πήγα να το προσθέσω, μου έβγαλε μήνυμα ότι έχω εξαντλήσει σχεδόν όλα τα bytes που έχω την εβδομάδα και ότι δεν μπορώ να ανεβάσω άλλο έως τη Δευτέρα. Το video που είχαν γυρίσει ήταν μία ταινία μικρού μήκους βασισμένη σε μια ιστορία που είχα ανεβάσει κάποτε εδώ, την «Κυρία με τα Μπισκότα», που αργότερα την έβαλα και στο βιβλίο μου, «Ιστορίες της Καρδιάς».  Έχοντας συνηθίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, τα παιδιά που έχουν δουλέψει τα βιβλία μου να έχουν ετοιμάσει κάποια δραματοποίηση παραμυθιού μου ή τραγούδια, αφού ήταν παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, εντυπωσιάστηκα που αυτή τη φορά μου έδειξαν μια ταινία μικρού μήκους, βασισμένη σε κάποια ιστορία του βιβλίου μου για μεγάλους! Αν σας κάνει κέφι να τη δείτε πηγαίνετε πρώτα να διαβάσετε την ιστορία, ε, και οι Δασκάλες που μπαίνουν στο blog, ας κάνουν τα στραβά μάτια για ένα λαθάκι που ξέφυγε στα παιδιά στους τίτλους.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Τρίτο μέρος)

Πάνω που ετοιμαζόμουν να κλείσω με ένα επίλογο τα posts με τις επισκέψεις μου στις δύο Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο, ήρθαν DVD με βίντεο και φωτογραφίες που μου έστειλαν από εκεί, αλλά είχαν καθυστερήσει εξ αιτίας της γιορτής του Πάσχα. Επειδή είναι το κάθε ένα απ’ αυτά μία ώρα και παραπάνω και στο VIMEO  δεν ανεβαίνουν ταινίες τόσο μεγάλης διάρκειας, κάθησα και έκανα μοντάζ, κρατώντας κάποια σημεία που μου άρεσαν, γύρω στα οχτώ λεπτά. Το σημερινό βίντεο, είναι από την επίσκεψη στη Λέσχη Ανάγνωσης της Κρεμαστής, απ’ όπου είναι και η φωτογραφία που βλέπετε και που είναι κάποιες από τις ερωτήσεις που μου έκαναν, όπως και η έκπληξη που μου είχαν ετοιμάσει για το τέλος.

Στο βίντεο που μου έστειλαν ανακάλυψα βλέποντάς το ότι εκεί είπα χειρότερο…  «παλιόλογο» από εκείνο που είπα στη Λέσχη του Βενετόκλειου και με μάλωσε ένα από τα κορίτσια. Εδώ, όμως, δεν με μάλωσε κανείς! Γέλασαν όλοι. Δεν σας λέω ούτε τι είπα ούτε που το λέω και θα πρέπει να προσέξετε για να το ακούσετε, γιατί δεν το λέω πολύ δυνατά. Χα, χα, χα… Πολύ με διασκεδάζει αυτό. Επίσης, είδα σε αυτό το βίντεο και εκείνο που είχα γράψει στο post για τη Λέσχη Κρεμαστής, ότι άρχισαν να τρέχουν τα μάτια μου, διαβάζοντας τους στίχους που μου είχαν γράψει μέσα στο «μαγικό γιλέκο» που μου χάρισαν. Τι να πεις!…
Αύριο ή το πολύ την Κυριακή, θα ανεβάσω και το βίντεο από τη Λέσχη Ανάγνωσης του Βενετόκλειου. Και τώρα το βίντεο από τη Λέσχη Κρεμαστής. Αν σας κάνει κέφι δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Δημήτρης Μητροπάνος

Αυτή τη φορά θα βάλω άλλο post από αυτό που είχα έτοιμο, όχι γιατί σκέφτηκα εγώ κάτι άλλο, αλλά γιατί δεν μπορώ να μην πω κάτι σ’ αυτό εδώ το blog για τον τελευταίο από τους τρεις τραγουδιστές, που ο ήχος της φωνής τους έκανε κάτι μέσα μου όποτε κι αν τους άκουγα: τον Δημήτρη Μητροπάνο.  (Οι άλλοι δύο είναι ο Μπιθικώτσης και ο Ξυλούρης).  Κάτι σας είχα γράψει γι’ αυτόν στο post  για την επίσκεψη στο χωριό Γωνιά στην Κρήτη, όπου ανέβασα κι ένα video clip με το τραγούδι «Ο Χιονάνθρωπος» που λέει ο Μητροπάνος, μόλις πριν δύο εβδομάδες!  Απ’ ό,τι είδα στο internet  υπάρχουν αρκετά βιογραφικά του, όπως υπάρχουν και πάρα πολλά video clips με τα περισσότερα από τα τραγούδια του. Αρχικά σκέφτηκα να ανεβάσω εδώ ένα από αυτά τα τραγούδια, αλλά τελικά αποφάσισα να ανεβάσω κάτι που υπάρχει μόνο στα αρχεία μου και που δεν νομίζω ότι είναι πολύ γνωστό, από μία παλιά εκπομπή μου. Το 1988, όταν ο Μητροπάνος ήταν 40 χρονών, έκανα την πρώτη μου εκπομπή -αφού είχα παραιτηθεί από την ΕΡΤ-  ως σκηνοθέτης και παραγωγός, με την δική μου εταιρία παραγωγής την ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε. Αυτή η εκπομπή, που ήταν βασισμένη σε δική μου ιδέα, είχε τίτλο PLAY BACK και ήταν ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων για την ελληνική μουσική. Παρουσιαστής ήταν ο Σταμάτης Κραουνάκης και κάθε φορά ήταν καλεσμένος κι ένας τραγουδιστής ή συνθέτης και, βέβαια,  δύο παίκτες. Σε μία από τις πρώτες εκπομπές, ήταν καλεσμένος ο Λάκης Παπαδόπουλος ή αλλιώς  «ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ». Ένα από τα τραγούδια του, το «Για να σ’ εκδικηθώ», το λέει με τον Δημήτρη Μητροπάνο, που ήταν φίλοι και ο Μητροπάνος ήρθε στην εκπομπή για χάρη του Λάκη. Τότε ήταν που γνωρίστηκα κι εγώ με τον Μητροπάνο. Από αυτή την γνωριμία τον εκτίμησα ιδιαίτερα και ως άνθρωπο -πέρα από τραγουδιστή- γιατί εκτος από τη σεμνότητά του είχε και ένα χιούμορ που τον έκανε να τινάζει την «εικόνα του» στον αέρα, όπως θα δείτε. Γι’ αυτό είμαι σίγουρος ότι θα διασκέδαζε με την ιδέα να παιχτεί αυτό το βίντεο την ημέρα του θανάτου του, ένα βίντεο που όχι μόνο δεν είναι από τα μελαγχολικά του, το τραγούδι είναι από τα χιουμοριστικά του Λάκη, αλλά αγγίζει και  τα όρια της χοντρής πλάκας  στην αρχή, ενώ τελειώνει με μια τρυφερή κίνηση που δεν είχε γίνει στην πρόβα και δεν την περίμενε κανένας μας. Ακόμα με θυμάμαι να φωνάζω ξαφνιασμένος στον cameraman, «κλείσε γρήγορα στα χέρια τους, κάνε κοντινό στα χέρια τους.»
Αυτό το post θα το αφήσω και αύριο και από μεθαύριο η συνέχεια για την επίσκεψη στη Ρόδο.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Χα, χα, χα… Μόλις ήρθε «μήνυμα» από το VIMEO  ότι ανέβηκε το βίντεο με το τραγούδι και πήγα να το δώ. Το σύστημα έχει διαλέξει για πρώτο πλάνο, ένα κοντινό πλάνο του Λάκη! Είμαι σίγουρος ότι κι αυτό θα τον διασκέδαζε τον Δημήτρη: σε αφιέρωμα σε εκείνον να υπάρχει φωτογραφία του Λάκη. Είμαι σίγουρος.

Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Δεύτερο μέρος)

Μετά από ένα «post-διάλειμα» και ένα «post – σφήνα» στις επισκέψεις που έκανα σε δύο Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο, σήμερα θα σας πω για τη δεύτερη επίσκεψη. Δεν ξέρω αν ενδιαφέρει κανέναν που «τραβάω» τόσο πολύ την επίσκεψη στη Ρόδο, αλλά ομολογώ ότι εμένα με διασκεδάζει πολύ που ανεβάζω κάθε μέρα κάτι, αυτές τις μέρες που έχω μείνει μια εβδομάδα συνέχεια σπίτι μου, χωρίς καν να κατέβω στην Αθήνα. Άσε που έχω βάλει και στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα σπάσω το φράγμα των 12 posts το μήνα – αφού συνήθως ανεβάζω τρία την εβδομάδα.
Η επίσκεψη, λοιπόν, στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γυμνασίου Κρεμαστής της Ρόδου. Στη φωτογραφία, βλέπετε το κτίριο του Σχολείου.

Η Λέσχη Ανάγνωσης λειτουργεί  στο χώρο της Βιβλιοθήκης του Σχολείου, που -όπως και στο Βενετόκλειο που σας μίλησα- υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός πολλών και καλών βιβλίων.

Σ’ αυτό το χώρο είχαν μαζευτεί τα παιδιά που ήταν μέλη της Λέσχης και κάποιοι Καθηγητές του Γυμνασίου. Υπήρχε μια οθόνη για να προβάλουμε με το κομπιούτερ βίντεο και διάφορες φωτογραφίες του «Παραμυθά». Εδώ, ήταν η πρώτη φορά που θα έκανα την παρουσίασή μου σε παιδιά Γυμνασίου. Στο Βενετόκλειο που έγραψα σε προηγούμενο post, ήταν η δεύτερη, αλλά όπως σας είπα, χρονικά πάω τα posts προς τα πίσω. Σ’ αυτό το χώρο, λοιπόν, είχαν μαζευτεί τα παιδιά κι αρχίσαμε με το πρώτο επεισόδιο από την εκπομπή του «Παραμυθά», που λέει ποιος είναι. Όποιος δεν το έχει δει και του κάνει κέφι, το επεισόδιο είναι ΕΔΩ.

Αφού είδαμε την εκπομπή, μίλησα για λίγο στα παιδιά για τη δουλειά του συγγραφέα και μετά εκείνα μου έκαναν τις ερωτήσεις που είχαν ετοιμάσει, όλες με πολύ ενδιαφέρον. Μία από τις ερωτήσεις, ήταν: «Ποιες συμβουλές θα θα δίνατε σε ένα μελλοντικό συγγραφέα;» Απάντησα ότι δεν θεωρώ ότι είμαι συγγραφεας του επιπέδου να δίνω και συμβουλές, αλλά βλέποντας το ανοιχτό κομπιούτερ να δείχνει το blog μου, τους είπα ότι μπορώ να τους διαβάσω ένα post που έχω ανεβάσει, με τίτλο: «Θέλεις, λοιπόν, να γίνεις συγγραφέας» και είναι ένα ποίημα του Τσαρλς Μπουκόσφσκι. Μετά, άλλη μία ερώτηση που μου άρεσε και την απάντησα δίνοντας τον τίτλο ενός άλλου post που έχω ανεβάει παλιά εδώ ήταν αυτή: » Έχετε δεχτεί ποτέ κακή κριτική από κάποιον συγγραφέα;»Απάντησα: «Ναι, από τον Κώστα Καμάρα, στο βιβλίο του ‘Πάρε το μηδέν…’ για το οποίο έχω ανεβάσει ένα post με αυτό τον τίτλο».  Όποιος δεν το έχει δει, μπορεί να το βρει ΕΔΩ.
Κι όταν τελειώσαν τα παιδά τις ερωτήσεις τους και ήταν να τελειώσει και η παρουσίαση, μου είπαν ότι μου έχουν ετοιμάσει ένα δώρο. Το μόνο που δεν φαντάστηκα είναι  αυτό που βλέπετε.

Ακριβώς: ένα «μαγικό γιλέκο» του Παραμυθά που το είχαν φτιάξει από χαρτί μερικά παιδιά και μάλλον και κάποιες καθηγήτριες ή και καθηγητές! Συγκινήθηκα μόλις το είδα. Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα, μπροστά σ’ εκείνο που με περίμενε, όταν μου ζήτησαν να διαβάσω τους στίχους που είχαν γράψει μέσα στο γιλέκο! Φτάνοντας στους δύο τελευταίους στίχους, δεν άντεξα και έβαλα τα κλάματα! Τέτοια… «επίθεση» γραπτής τρυφερότητας, σπάνια έχω δεχτεί! Προσπάθησα να τελειώσω το ποίημα, αλλά μου ήταν αδύνατο να συνεχίσω! Έκλαιγα σαν μικρό παιδί και ψέλλισα ένα συγνώμη κι… «έκλεισα»  το «μαγικό γιλέκο». Στην αρίστερη μεριά του γιλέκου είναι τα ονόματα αυτών που το έφτιαξαν. Είναι: Ο Δημήτρης, ο Νικόλας, η Εύη, η Μαρία-Αναστασία, η Ζωή, ο Βαγγέλης, ο Χρήστος, ο Σταύρος, η Άντζελα, η Μανταλένα, ο Στέργιος, η Μαρία, ο Χρήστος, η Χριστίνα, η Δήμητρα και ο Μιχάλης. Και θα ήθελα να μου επιτρέψετε να τελειώσω αυτό το post βάζοντας εδώ αυτούς τους στίχους που με συγκίνησαν για να τους ευχαριστήσω.
Καλή εβδομάδα.
Π.

ΤΟ ΓΕΛΕΚΑΚΙ ΤΗΣ ΚΡΕΜΑΣΤΗΣ

Το γελεκάκι που φορείς
στο ‘χω αφιερωμένο,
από τη Λέσχη Ανάγνωσης
είναι ζωγραφισμένο.

Από χαρτόνι ράφτηκε
και με πολλά κουμπιά,
βελούδινη επένδυση
στην μπροστινή πλευρά.

Άντε στ’ αφιερώνω, στ’ αφιερώνω,
με τα παραμύθια σου είναι που παλαβώνω.

Με πήρε ο ύπνος κι έγειρα
στου καναπέ το μπράτσο,
με ξύπνησε η μάνα μου
«Παραμυθά» μη χάσω.

Φόρα το Νικόλα, φόρα το,
πέταξε και πήγαινε στα σύννεφα ψηλά,
φόρα τ’ όπου να ‘σαι για να μας θυμάσαι,
να μας πάρεις στα ταξίδια σου, πολύ μακριά.

 

Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Σφήνα)

Χα, χα, χα… Ναι, ξέρω το παράκανα με τις αναβολές για την επίσκεψη στη δεύτερη Λέσχη Ανάγνωσης του Γυμνάσιου Κρεμαστής Ρόδου. Αλλά, όπως σας έλεγα και στο χθεσινό post, είπα να  περιμένω λίγο για να δω το υλικό που έχει ένα DVD που μου έστειλαν από τη Ρόδο με το ταχυδρομείο και που μοιάζει να έχει πράγματα που ίσως μπορέσω να ανεβάσω εδώ. Αυτό θα το έχω Τρίτη με Τετάρτη κι έλεγα να σας πω αύριο για την επίσκεψη  στη Λέσχη Ανάγνωσης. Καθώς, όμως, σήμερα κοίταζα κάποια βίντεο και φωτογραφίες που τράβηξα εγώ στη Ρόδο, μου ήρθε να φτιάξω ένα βίντεο μ’ αυτό το υλικό, έτσι για να θυμάμαι και τη δουλειά μου στην τηλεόραση κι όχι μόνο να γράφω. Το υλικό αυτό είναι από την ξενάγηση που μου έκαναν στο Κάστρο των Ιπποτών της Ρόδου και από την επίσκεψη στο ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΩΝ ΡΟΔΟΥ,  όπου μπορούν να φιλοξενηθούν οι επαγγελματίες αυτών των δύο χώρων, χωρίς καμιά επιβάρυνση για όσο διάστημα θέλουν! Ναι, δεν το συζητάμε, θα πάω κάποια στιγμή. Μοντάρισα, λοιπόν, το υλικό, έβαλα και μια Μεσαιωνική μουσική για φόντο, που νομίζω ότι ταιριάζει με την εικόνα και σας το ανεβάζω εδώ. Πριν, όμως, να σας πω ότι ενώ για το Διεθνές Κέντρο δεν είχα ιδέα και το έμαθα εκεί, την επίσκεψη στο Κάστρο των Ιπποτών τη ζήτησα εγώ. Κι αυτό, γιατί μου έχει μείνει ανάμνηση να κουβεντιάζουν οι θείοι μου, για μια ταινία που παίχτηκε το 1952 -όταν ήμουν 9 χρονών- και είχε τίτλο, «Ο πύργος των Ιπποτών» και ένα μέρος της είχε γυριστεί στη Ρόδο. Έτσι, επειδή μου είχε κολλήσει από τότε να δω κάποτε αυτόν τον Πύργο, δεν γινόταν στην πρώτη φορά που επισκέφτηκα το νησί, να μην πάω να τον δω κι ευτυχώς, μου έκαναν το χατήρι κι ένα πρωί που δεν είχα παρουσίαση, με πήγαν. Την ταινία δεν την είχα δει ποτέ μου. Ετοιμάζοντας αυτό το ποστ θέλησα να βρω και μια φωτογραφία από το κάστρο, κι έπεσα πάνω της! Έτσι, κατ’ αρχήν έμαθα ότι δεν λέγεται «Πύργος», αλλά «Κάστρο». Και βλέποντας τις πληροφορίες, συγκινήθηκα, γιατί είδα ότι οι περισσότεροι ηθοποιοί που παίζουν, είναι μερικοί από εκείνους που μεγάλωσα κοντά τους στο θέατρο κι ένοιωθα τη τρυφερότητά τους κι ακόμα και σήμερα θυμάμαι, να με φωνάζουν «Νικάκη», ο καθένας με την χαραχτηριστική του φωνή!  Ο Μίμης ο Φωτόπουλος, ο Ντίνος ο Ηλιόπουλος, ο Πέτρος ο Κυριακού, ο Κώστας ο Χατζηχρήστος, η Σμάρω η Στεφανίδου και η Σμαρούλα Γιούλη! Τα ‘χασα! Κοίταξα κι άλλο στο internet και είδα ότι υπάρχει και η ταινία! Αλλού μόνο αποσπάσματα κι αλλού ολόκληρη! Και σήμερα, 60 χρόνια μετά από τότε που γυρίστηκε μπήκα και είδα κάποιες σκηνές! Η αρχή της με συγκίνησε πολύ, γιατί σε αυτή την πρώτη σκηνή, υπάρχει έντονη η ατμόσφαιρα της Αθήνας της δεκαετίας του ’50. Να φανταστείτε ότι τότε περνούσε από τα Εξάρχεια που μέναμε, το γαϊδουράκι  του γαλατά και το γαϊδουράκι του μανάβη, όπως θα το δείτε στην ταινία. Κα το άλλο που με συγκίνησε πολύ, είναι ότι σε αυτήν την πρώτη σκηνή, ο Πέτρος Κυριακού και κυρίως η Σμάρω Στεφανίδου -αυτή πιο πολύ- μου θύμισαν κάποιες συζητήσεις της μάνας μου και του πατέρα μου, όχι για το θέμα της συζήτησής τους, αλλά για τους χαραχτήρες τους και την ατμόσφαιρά τους. Αν θέλετε, γράψτε «Ο Πύργος των Ιπποτών» στο Google και θα σας βγάλει όλα τα sites όπου υπάρχει η ταινία. Εδώ, αποφάσισα να σας ανεβάσω τα 4.30΄ λεπτά της αρχής της ταινίας που με συγκίνησαν!

Τώρα:  Όσοι θέλετε να μάθετε για το Κάστρο των Ιπποτών, κάντε κλικ ΕΔΩ.   και για το ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ,  κάντε κλικ ΕΔΩ, αλλά όσοι σας κάνει κέφι μπορείτε να δείτε και το βίντεο που έφτιαξα από την επίσκεψη στο Κάστρο και στο Κέντρο.
Καλή εβδομάδα
Π. 

Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Διάλειμα)

Είπα χθες ότι θα ανεβάσω σήμερα post με θέμα  άλλη μία σε Λέσχη Ανάγνωσης στη Ρόδο. Αλλά πάνω που ετοιμαζόμουν να την ανεβάσω, με πήραν τηλέφωνο από τη Ρόδο, για να με ρωτήσουν αν πήρα κάποιο dvd με υλικό από την επίσκεψή μου, πράγμα που δεν έχει γίνει.  Έτσι αποφάσισα να καθυστερήσω το δεύτερο post, για να κερδίσω χρόνο μέχρι να ‘ρθει το υλικό. Οπότε σήμερα θα κάνουμε ένα διάλειμα στην επίσκεψη.  (Πρώτο μέρος) Κι επειδή δεν ήθελα να κάνω την πάπια και να μην βάλω τίποτα, σκέφτηκα -για να είμαι και ασσορτί με τις μέρες- να ανεβάσω εδώ κάποια κοτοπουλάκια που κατάφεραν να γεννηθούν και να μη γίνουν κόκκινα αυγά, αλλά ακροβάτες σε τσίρκο.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ
Π.

Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Πρώτο μέρος)

Από προχθές παιδεύομαι με το post που θέλω να ανεβάσω για την επίσκεψή μου στη Ρόδο και δεν μπορώ να καταλήξω. Κάτι που ήθελα να μην το σπάσω σε δυο – τρία μέρη, κάτι που μια ιδέα που έχω και θέλει πολύ δουλειά για να γίνει και κάτι που δεν έχει έρθει από εκει ένα βίντεο που περιμένω, όλο και το αναβάλλω. Να, όμως, που πριν λίγο δουλεύοντας το βίντεο, σκέφτηκα αυτό που ακολούθησα  για την επίσκεψή μου στην Κρήτη: να τη χωρίσω, δηλαδή, σε μέρη και χρονολογικά να πάω από το τέλος προς την αρχή. Και μια και η επίσκεψη στη Ρόδο, είχε τρία είδη συναντήσεων, μπορώ να αρχίσω από το τελευταίο είδος. Η πρώτη συνάντηση ήταν με τους γονείς του Συλλόγου Γονέων του Α΄Δημοτικού Σχολείου Ιαλυσσού Ρόδου, η δεύτερη με τα παιδιά όλου του Δημοτικού (κι ενός Παιδικού Σταθμού) της Ιαλυσσού και η τρίτη και η τέταρτη συνάντηση ήταν με τα παιδιά στις Λέσχες Ανάγνωσης του Γυμνασίου Κρεμαστής  και του Γ’ Γυμνάσιου Ρόδου.  Αυτά ακριβώς τα παιδιά είναι εκείνα που με έκαναν να αποφασίσω να γράψω χωριστά posts.
Στις τριάντα περίπου εκδηλώσεις που έχω πάει από την αρχή της Σχολικής χρονιάς έως σήμερα, σε Σχολεία και Βιβλιοπωλεία, συναντήθηκα με παιδιά Δημοτικού. Σ’ αυτές, όμως, τις δύο Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο, ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με παιδιά Γυμνασίου, και ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα! Δεν ήμουν απλώς ο «Παραμυθάς», αλλά ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι πατέρας τους και παππούς τους, ένας φίλος τους  που του έδωσαν ερεθίσματα με τις ερωτήσεις τους να τους μιλήσει για διάφορα προσωπικά πράγματα από τη ζωή του, για τη δουλειά του, και για αισθήματά του. Και κάποια πράγματα, με συγκίνησαν πολύ, μάλιστα τόσο πολύ ένα από αυτά που έβαλα τα κλάματα και ζήτησα συγνώμη, που δεν μπορούσα να συνεχίσω αυτό που διάβαζα!
Θα ήθελα να περάσω σ΄αυτές τις δύο συναντήσεις, βάζοντας εδώ μία φωτογραφία της πιο όμορφης εικόνας που συγκράτησα προσωπικά από τη Ρόδο. Όπως ίσως θα ξέρετε ή έχετε δει και οι ίδιοι, στη Ρόδο υπάρχουν υπέροχα μνημεία διάφορων πολιτισμών: από το Κάστρο των Ιπποτών μέχρι Μουσουλμάνικα Τζαμιά! Είναι μάλιστα φανερές οι διαφορετικές πολιτισμικές επιρροές στη ζωή των ανθρώπων, που δίνουν μία άλλη αίσθηση καθημερινής ζωής. Όπως και -για μένα- ήταν πολύ εντυπωσιακή η αίσθηση που ένοιωσα να έχουν αφήσει οι θεοκρατικές κοινωνίες που έχουν υπάρξει εκεί, (Χριστιανισμός, Καθολικισμός, Μουσουλμανισμός) αλλά, ακόμα πιο εντυπωσιακή για μένα ήταν η παντελής έλειψη απομειναριών οπoιασδήποτε αίσθησης του Εμφύλιου Πόλεμου, που ακόμα νοιώθω κάποιες φορές στην Αθήνα, καθώς έχοντας γεννηθεί μέσα σ’ αυτή την πόλη το 1943, έχω ζήσει μέσα στην εποχή του έως που άρχισα να πηγαίνω Σχολείο και λίγο μετά! Η φωτογραφία, όμως, που θα βάλω εδώ, έχει να κάνει με την Αρχαία Ελλάδα. Είναι μια εικόνα που είδα ξαφνικά και με γέμισε με μία απίστευτη αίσθηση ομορφιάς και ησυχίας! Πηγαίναμε με το αυτοκίνητο ενός φίλου καθηγητή στη συνάντηση στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γ’ Γυμνασίου – του Βενετόκλειου, όπως το λένε- και επειδή ήθελε να μου κάνει και λίγη ξενάγηση με αυτή την ευκαιρία, δεν πήγαμε από τον παραλιακό δρόμο, αλλά από ένα άλλον που περνούσε από το υψηλότερο μέρος της Ρόδου, με θέα από δεξιά κι αριστερά τη θάλασσα!  Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενα, είδα στα αριστερά μου, στη μέση του πουθενά, με φόντο τη θάλασσα, ένα πανέμορφο, Αρχαίο Ελληνικό μνημείο, τα ερείπια του Ναού του Απόλλωνα. Αυτές οι απλές, γεμάτες δύναμη και αξιοπρέπεια κολώνες,  είναι στη φωτογραφία που βλέπετε εδώ.

Κρατώντας το, «προς τα πίσω», θα πω πρώτα δυο λόγια για τη Λέσχη Ανάγνωσης του Βενετόκλειου.  Η Λέσχη βρίσκεται με σε ένα πολύ όμορφο παλιό κτίριο που εδώ έχω βάλει την πρόσοψη.

Εκεί τα περισσότερα παιδιά -που ήταν των τριών τάξεων του Γυμνασίου- δεν είχαν δει «Παραμυθά» (κάποιων είχαν δει οι μαμάδες τους, χα, χα, χα…) κι έτσι αρχίσαμε με την προβολή του πρώτου επεισόδιου όπου ο Παραμυθάς λέει ποιος είναι.  Ύστερα, κουβεντιάσαμε για τη δουλειά του συγγραφέα και του ηθοποιού και τα παιδιά, παρόλο που δεν είχαν προετοιμάσει ερωτήσεις, μου έκαναν αρκετές και πολύ ενδιαφέρουσες. Κουβεντιάσαμε τόσο για θέματα συγγραφής, τηλεόρασης και θεάτρου, όσο και για θέματα σχολείου, ανατροφής των παιδιών και κάποια για την προσωπική μου ζωή. Εκεί κάποια στιγμή, ένοιωθα τόσο άνετα μαζί τους, που έριξα  και δυο τρία βρωμόλογα (από τα αθώα για το γούστο μου, όπως: «παπαριές¨) πάνω στην κουβέντα. Και τότε, ένα από τα κορίτσια, με μάλλωσε αυστηρά λέγοντάς μου ότι είμαι μαζί με παιδιά και δεν πρέπει να μιλάω έτσι ή κάτι τέτοιο. Αλλά τα υπόλοιπα παιδιά δεν συμφώνησαν μαζί της κι εμένα, βέβαια, δεν ίδρωσε τ’ αυτί μου γιατί έτσι μιλούσα και στα παιδιά μου όταν πέρασαν τα δώδεκα. Αντίθετα, με αυτήν ένα άλλο κορίτσι, λίγο πριν τελειώσουμε, μου είπε με μία φοβερή τρυφερότητα, να με πάρει να πάω να μείνω μαζί της στο σπίτι της!  Χα, χα, χα… Συγκινήθηκα! Γενικά, δεν θέλαμε να φύγουμε, αλλά έπρεπε να πάνε κάποια στιγμή και  στις τάξεις τους. Έτσι τελειώσαμε βγάζοντας κάποιες φωτογραφίες και υπογράφοντάς τους μερικά βιβλία μου που είχαν και βάζοντας αυτόγραφα σε αρκετά χαρτάκια. Μόνο το κοριτσάκι που με μάλλωσε, δεν ζήτησε αυτόγραφο, αλλά μου είπε: «Εγώ δεν θέλω αυτόγραφο. Θέλετε να σας δώσω εγώ  ένα δικό μου;» Χα, χα, χα,  Ενθουσιάστηκα με το τσαμπουκαλίδικο κοριτσάκι (να πω εδώ: «κουράγιο και καλή δύναμη» στους γονείς της) και της είπα ότι θέλω πολύ. Και μου το έδωσε. Δεν την ρώτησα αν μου επιτρέπει να το ανεβάσω, αλλά νάτο. Γιατί πρέπει να πω ότι είναι το πρώτο αυτόγραφο που πήρα ποτέ από κάποιον στη ζωή μου!!!

Και να κλείσω με μία από τις φωτογραφίες που βγάλανε καθώς υπογράφω κάποια αυτόγραφα στα υπόλοιπα παιδιά, και που τη βρήκα στο internet.

Την προηγούμενη μέρα, είχα επισκεφτεί τη Λέσχη Ανάγνωσης του Γυμνάσιου Κρεμαστής, επειδή όμως, αυτό το post βγήκε πιο μεγάλο απ’ ό,τι περίμενα,  κι επειδή σκοπεύω να αφιερώσω στα παιδιά και στους Δασκάλους τους ένα κείμενο από το βιβλίο για την Εκπαίδευση που μεταφράζω τώρα, λέω να συνεχίσω αύριο. Δεν το έχω ξανακάνει να βάλω καινούργιο post δύο μέρες απανωτά, αλλά εδώ χρειάζεται.
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Π. 

 

Μια Κρητικοπούλα

Αυτό το post είχα σχεδιάσει να το βάλω ως επίλογο στα posts για το ταξίδι μου στην Κρήτη. Είναι ένα e-mail που μου έστειλε μία φίλη μου από το Ηράκλειο με ένα διάλογο που είχε με την κόρη της που είναι τριών χρονών, λίγες μέρες πριν φύγω για την Κρήτη. Καθώς σ’ αυτά τα posts ακολούθησα ανάποδη χρονολογική σειρά, αυτό το mail που ήταν κανονικά για την αρχή, θα το έβαζα στο τέλος, μετά το post για τη Γωνιά, αλλά ξεχάστηκα. Έτσι, πριν περάσω στο post για την επίσκεψη στη Ρόδο, θα το βάλω εδώ.

Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι βγαλμένη στο Ηράκλειο. Το κοριτσάκι που κοιτάζει με πονηρό βλέμμα κάποιον πελάτη, του Ζαχαροπλαστείου όπου βρισκόμαστε, στ’ αριστερά της, είναι η Διώνη, δηλαδή η «Κρητικοπούλα» του τίτλου και είναι τριών χρονών! Δεξιά της είναι  ο «Παραμυθάς», ντυμένος «Νίκος Πιλάβιος».  Κι επειδή -πράγμα που μ’ αρέσει κάθε τόσο να το διαπιστώνω – κανείς δεν έχει περισσότερη φαντασία από τη ζωή, να σας πω ότι τη μαμά τής Διώνης, την είχε φέρει η δική της η μαμά όταν ήταν περίπου στην ηλικία της Διώνης, από την Κρήτη στην Αθήνα και γνώρισε στην ΕΡΤ τον… «Παραμυθά»! Το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω και που μου άρεσε πολύ όταν το διάβασα, είναι μία συζήτηση της Διώνης με τη μαμά της για τον «Παραμυθά», λίγο πριν πάω στην Κρήτη. Η συλλογιστική και το λεξιλόγειο της Διώνης έχουν μείνει χωρίς καμία παρέμβαση.
Θα τα ξαναπούμε λίγο πριν το τέλος της εβδομάδας με το post για την επίσκεψη στη Ρόδο, που την πέρασα… κλαίγοντας! Χα, χα, χα… Θα δείτε…
Φιλιά
Π.

         Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΙΑΣ ΤΡΙΧΡΟΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΤΗΣ
«Χθες το βράδυ είπα στη Διώνη ότι την Τετάρτη θα έρθει ο Παραμυθάς στο Ηράκλειο και ίσως καταφέρουμε να τον συναντήσουμε.  Και σήμερα η πρωινή συζήτηση στο μπάνιο πήγε κάπως έτσι:

 – Μαμά, τον Παραμυθά τον εμπιστεύεσαι;
– Ναι, Διώνη, τον εμπιστεύομαι, είναι φίλος μου.
– Και πιστεύεις ότι λέει αλήθεια ότι πετάει;
– Ναι, πιστεύω ότι με το γιλέκο που του έφτιαξε η νεράιδα μπορεί να πετάει. Αφού τον έχεις δει κι εσύ να πετάει.
– Ναι τον έχω δει. Μπορεί να είναι ψεύτικο όμως.
– Μπορεί να είναι και ψεύτικο.
– Μαμά, πώς θα είμαι σίγουρη;
– Δεν μπορείς να είσαι σίγουρη μ’ αυτό τον τρόπο για τίποτα.
– Οι  γιαγιάδες πιστεύουν στο θεό. Εσύ πιστεύεις στο θεό;
– Όχι, δεν πιστεύω στο θεό, όπως πιστεύουν οι γιαγιάδες.
– Πιστεύεις όμως ότι ο Παραμυθάς μπορεί να πετάξει.
– Εσύ Διώνη πιστεύεις ότι ο Παραμυθάς μπορεί να πετάξει;
– Αλλά εγώ σε ρωτάω αν εσύ πιστεύεις ότι πετάει. Εγώ έχω πίστη  ότι πετάει. Και αφού είναι φίλος σου και τον εμπιστεύεσαι, έχω κι εγώ εμπιστοσύνη.
– Διώνη, ξέρεις το όνομα του Παραμυθά;
– Δεν έχει όνομα ο Παραμυθάς. Είναι φαντασμένος.
– Τί εννοείς;
– Είναι φαντασμένος μαμά! Δεν είμαι μωρό! Τον φαντάζεται ένας κύριος που τον λένε Νίκο και μετά κάνει έτσι, να… και κάνει ότι πετάει και τον βλέπω κι εγώ. Παραμύθι είναι.
– Ναι, έτσι είναι.
– Αλλά όταν πετάει τον πιστεύω. Μετά δεν τον πιστεύω. Αλλά δε με νοιάζει. Όταν πετάει ξανά τον πιστεύω ξανά.
– …
– Μαμά;
– Ναι.
– Αν δεν τον πιστεύω, θα πετάει; Ο μπαμπάς είπε μια φορά ότι ο θεός υπάρχει γιατί τον πιστεύει η γιαγιά.
– Εσύ έτσι νομίζεις;
– Ναι. Ο Παραμυθάς είναι σαν τον Πήτερ Παν, και εσύ είσαι η Γουέντυ, και εγώ είμαι η κόρης της η Τζέιν.
Και κάπου εκεί αισθάνομαι μία ανακούφιση ότι η συζήτηση έχει ολοκληρωθεί, η μικρή βγαίνει από το μπάνιο και περπατάει στο διάδρομο… και την ακούω να λέει στην κούκλα της:
– Όχι, ο μπαμπάς είναι σαν τον Πήτερ Παν. Ο Παραμυθάς είναι σαν Παραμυθάς…»