Ξάφνιασμα στο χωριό Γωνιά

Και φτάσαμε στο τέλος αυτών των posts, που έχουν σχέση με την επίσκεψή μου στην Κρήτη, και για να ακριβολογώ, με την αρχή της επίσκεψης, αφού -όπως σας είπα- η σειρά θα είναι από το τέλος προς την αρχή. Η επίσκεψή μου, λοιπόν, στην Κρήτη άρχισε στο Ρέθυμνο. Η πρώτη -πρώτη όμως εκδήλωση, δεν ήταν σε Σχολείο, αλλά σε Πολιτιστικό Σύλλογο. Εκεί ήταν μαζεμένα πολλά παιδιά με τους γονείς τους, μιλήσαμε  και είδαμε κάποια βίντεο, γιατί δεν ήμουν και για πολλά-πολλά έτσι συγκινημένος όπως ήμουν από όσα είχαν γίνει πριν και που θα σας πω σε λίγο. Εδώ να δούμε μόνο λίγα δευτερόλεπτα από το τέλος της εκδήλωσης.

Η αρχή, λοιπόν,  έγινε με αυτή την εκδήλωση στο χωριό Γωνιά, λίγο έξω από το Ρέθυμνο, σχεδόν αμέσως μετά που είχα φτάσει εκεί. Όπως σας είπα στην αρχή δεν ήταν εκδήλωση του Σχολείου, αλλά εκτός προγράμματος, του Πολιτιστικού Συλλόγου του Δημοτικού Διαμερίσματος Γωνιάς.  Στο link που έβαλα μπορείτε να μάθετε και για τη Γωνιά και για το Σύλλογο, αλλά και για την εκδήλωση που έκανα εκεί, κι έτσι εδώ θ’ ασχοληθώ περισσσότερο με εκείνα που ήταν, όχι απλή έκπληξη, αλλά ξάφνιασμα, στην πρώτη ημέρα της επίσκεψής μου στην Κρήτη. Ένα διπλό μάλιστα ξάφνιασμα που δεν το περίμενα καθόλου και που έχει σχέση με δύο τραγούδια, πράγμα που είναι και ο λόγος που έβαλα ετούτο το post  στην κατηγορία, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ. Λοιπόοοοοον…
Με το που μπήκα στο αυτοκίνητο που ήρθαν να με πάρουν, άκουσα να παίζει στο ραδιόφωνο κάτι οικείο. ‘Ανοιξα λίγο τον ήχο και να το πρώτο ξάφνιασμα. Όπως σας έχω πει κι άλλη φορά, τα περισσότερα τραγούδια που μου αρέσουν και μου θυμίζουν κάτι είναι ξένα και είναι εκείνα που ακούγαμε και χορεύαμε στη δεκαετία του ’60 και κάποια – ας τα πούμε, «πολιτικοποιημένα» της δεκαετίας του’70. Από ελληνικά μου αρέσουν σχεδόν όλα του Σαββόπουλου -που είμαστε και στην ίδια παρέα- πολλά του Χατζιδάκι και του Σπανουδάκη, και αρκετά του Θεοδωράκη, από τα πριν τη Δικτατορία.  (Χα, χα, χα… 3 στους 4 Κρητικοί! Πρώτη φορά το πρόσεξα!). Και υπάρχουν και διάφορα τραγούδια, διαφόρων συνθετών, που κάτι μου λένε. Υπάρχει, όμως, ένα τραγούδι, που ενώ δεν είναι συνδεδεμένο με κάποιο πρόσωπο ή κάποια περίοδο της ζωής μου, από την πρώτη στιγμή που το άκουσα με συγκινεί τρομερά. Δεν μου θυμίζει τίποτα αλλά είναι σαν κάτι να μου λέει μέσα μου. Είναι ένας φοβερός συνδυασμός στίχου, μουσικής και ήχου φωνής – της ευαίσθητης και βαθιάς φωνής του Μητροπάνου. Το τραγούδι αυτό είναι  «Ο Χιονάνθρωπος», του Μουσαφίρη στην εκτέλεση με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Αυτό έπαιζε το ραδιόφωνο. Γύρισα το κεφάλι μου προς το παράθυρο, τάχα ότι κοιτάω το τοπίο, για να μη δει ο ξένος άνθρωπος που συναντούσα πρώτη φορά, ότι τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα. Και γι΄αυτό είναι που θέλησα να βάλω εδώ αυτό το τραγούδι. Ακούστε το.

Πριν μου περάσει η συγκίνηση από το τραγούδι του Μητροπάνου, με περίμενε άλλο ένα ξάφνιασμα που επρόκειτο να μ’ αποτελειώσει! Χα, χα, χα, φοβερή μέρα! Α,ρε Κρήτη!… Όταν φτάσαμε στην αίθουσα του Συλλόγου, που ήταν γεμάτη κόσμο, μου λέει η κυρία που ήταν η Πρόεδρος, ότι τα παιδιά που στον Πολιτιστικό Σύλλογο κάνουν μουσική, είχαν ετοιμάσει να μου παίξουν ένα κομμάτι για να με υποδεχτούν. Τα παιδιά κάθονταν ήδη μπροστά στην αίθουσα με τα όργανά τους και τους είπα ότι θέλω να τους γυρίσω βίντεο. Ευτυχώς! Γιατί με την κάμερα, έκρυβα τα μάτια μου που άρχισαν να τρέχουν πάλι!  Το τραγούδι, ήταν το «Ας κρατήσουν οι χοροί»του Σαββόπουλου που είναι ένα από τα τρία  («Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνογλου,»Σαν τον Καραγκιόζη» ) που μιλάνε για τον φίλο μας τον Άλκη -τον καλύτερό μου φίλο εμένα- που πέθανε το 1973, στα 29 του και που για όλα αυτά σας έχω πει ΕΔΩ.   Καθώς άκουγα τη μουσική έλεγα μέσα μου τους στίχους και βέβαια έφτασα σ’ αυτούς:  …. Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα να κι ο Άλκης ο μικρός μας για να σμίξει παλιές κι αναμμένες τροχιές με το ροκ του μέλλοντός μας…   Και δείτε τώρα το βίντεο που ετοίμασα με τα παιδιά να παίζουν αυτό το τραγούδι,για να με υποδεχτούν!

Και νομίζω, ότι ο καλύτερος τρόπος για να τελειώσω αυτό το post, αλλά και όλη τη σειρά των  posts για την επίσκεψή μου στην Κρήτη, είναι να ανεβάσω εδώ αυτό το τραγούδι του Σαββόπουλου, που καθώς το άκουγα ένοιωσα να είναι και κάτι που μπορεί να το ακούει κανείς και να παίρνει δύναμη σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο που περνάει ο τόπος.  Αλλά να κλείσω με μία τελευταία έκπληξη από αυτό το ταξίδι, που την ένοιωσα πριν λίγο ανεβάζοντας ετούτο το τραγούδι εδώ. Πριν από καιρό είχα ανεβάσει ένα post με τίτλο, «Παραλίγο Γιώργος και Γεωργία», όπου μιλούσα για τον προπάπου μου Νικόλαο Πιλάβιο, που τότε είχα ανακαλύψει από επίσημα αρχεία του στρατού ότι ήταν από την Κρήτη και που ακόμα ψάχνω να βρω από ποιο μέρος της. Στο post  εκείνο, σημείωνα κάτι που είχα μάθει:  » … Το όνομα δεν τέλειωνε σε «άκης», όπως πολλών Κρητικών, γιατί ζούσε σε μια περιοχή της Κρήτης όπου δεν είχαν πατήσει οι Τούρκοι, που αυτοί ήταν εκείνοι που έδιναν στους Έλληνες την κατάληξη «άκης» ως υποτιμητικό, παίρνοντάς το από την κατάληξη «άκη» λέξεων όπως, νεράκι, γατάκι, σκυλάκι κ.λπ. Όσοι Κρητικοί γεννήθηκαν και έζησαν σε μέρη που δεν τόλμησαν να πατήσουν οι Τούρκοι, έχουν ονόματα που δεν τελειώνουν σε «άκης», όπως για παράδειγμα:  Ξυλούρης, Πατελάρος, Παρασύρης, Δασκαλογιάννης κ.λπ…»   Ε λοιπόν, καθώς άκουγα το τραγούδι αφού το ανέβασα, για πρώτη φορά πρόσεξα αυτούς τους στίχους:
Mα η δικιά μας έχει όνομα
 έχει σώμα και θρησκεία
 και παππού σε μέρη αυτόνομα
 μέσα στην Τουρκοκρατία.
Χα, χα, χα… Ε, έχω δηλαδή και παπού  από  μέρη αυτόνομα  μέσα στην Τουρκοκρατία!   Χα, χα, χα… Έπρεπε να γίνει αυτό το ταξίδι για να προσέξω αυτούς τους στίχους! Ε, πρέπει να επιμείνω για να μάθω ποιο είναι τελικά το «αυτόνομο» μέρος καταγωγής μας.  Άντε, αρκετά σας κούρασα. Δείτε το βίντεο με τον Σαββόπουλο και καλό μήνα.
Σας φιλώ
Π. 

Η Έκπληξη στο Σχολείο στο Ρέθυμνο.

Συνεχίζοντας  με όσα έγιναν στην επίσκεψή μου στην Κρήτη, που άρχισα να σας λέω στα δύο προηγούμεν posts – προχωρώντας πάντα από το τέλος στην αρχή – σήμερα θα περάσω στο Ρέθυμνο και στη μία από τις δύο επισκέψεις μου εκεί. Σήμερα είναι η επίσκεψή μου στο Έβδομο Δημοτικό Σχολείο, που έγινε την Τετάρτη το πρωί, στις 21 του μήνα. Καλά! Σ’ αυτό το Σχολείο με κούφαναν! Εκεί κι αν με περίμεναν εκπλήξεις! Έκανα τα λιγότερα που έχω κάνει ποτέ σε επίσκεψη σε Σχολείο γιατί αυτή τη φορά, δουλέψαν τα παιδιά κι οι Δάσκαλοι για μένα. Στην Δ΄τάξη  που είχα να κάνω τη βασική παρουσίαση, τα 24 παιδιά είχαν ετοιμάσει να μου πάρουν συνέντευξη με μία ερώτηση το καθένα, με ερωτήσεις από το τι μαθήματα κάναμε όταν ήμουν εγώ στο Δημοτικό μέχρι ποια παιχνίδια παίζαν τα κορίτσια και ποια τ’ αγόρια στο διάλειμα, τότε! Δυστυχώς το βίντεο που γύρισε ο Δάσκαλός τους, δεν κατάφερα να το έχω μέχρι σήμερα κι έτσι δεν μπορώ να σας το δείξω. Όμως, έχω δύο άλλα βίντεο που γύρισα εγώ μετά. Όταν τέλειωσε η επίσκεψη σε αυτή την τάξη, με πήγαν στο Αμφιθέατρο του Σχολείου, από τα σπάνια για Δημόσιο Σχολείο, όπου με περίμεναν για να μου παρουσιάσουν το πρόγραμμα που μου είχαν ετοιμάσει με χορό και τραγούδι! Και τα δύο παραδοσιακά Κρητικά. Και να το πρώτο, με το χορό που είχαν ετοιμάσει να μουδείξουν τα κορίτσια των μεγαλύτερων τάξεων.

Κι αμέσως μετά το χορό, με περίμενε μια ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη: Μου είχαν γράψει μία μαντινάδα και μου την τραγούδησαν τ’ αγόρια και τα κορίτσια του Σχολείου. Και να πρώτα οι στίχοι:

Χίλια καλώς ορίσατε, στου Ρέθυμνου την πόλη
σας εύχονται οι μαθητές και οι δασκάλοι όλοι.
Σήμερα το σχολείο μας, ανοίγει την καρδιά του
και το φίλο μας «Παραμυθά», κλείνει στην αγκαλιά του.
Πιλάβιος στο επίθετο και Νίκος τ’ όνομα του
μοιράζεται μαζί μ’ εμάς όλα τα όνειρα του.
Κατέφθασε στην πόλη μας στα σύννεφα πετώντας
και νάτος προσγειώθηκε εδώ χαμογελώντας.
Το γιλεκάκι που φορείς κι εγώ να το φορούσα
να άπλωνα τα χέρια μου, στα ουράνια να πετούσα.
Και να κοιτάω από ψηλά τα σπίτια σαν κουτάκια
και τα παιδιά να τρέχουνε σα να’ ταν μυρμηγκάκια .
Πετάει πετάει ο αετός πετάει και το σπουργίτι
πετάει κι ο Παραμυθάς πάνω από κάθε σπίτι.
Το μαγικό γιλέκο σου ήθελα να φορέσω
και δίχως εισιτήριο παντού να ταξιδέψω.
Το μαγικό μολύβι σου δώσ’ το μου για μια μέρα
να ζωγραφίζω ολιμερής στη γη και στον αέρα.

Το μαγικό μολύβι σου ήθελα να κρατήσω
τις πιο ωραίες ζωγραφιές εγώ να ζωγραφίσω
Και την Κλοκλο τη μάγισσα να την εσυναντήσω
ειρήνη, αγάπη και χαρά στη γη να της ζητήσω.
Κι όλου του κόσμου οι άνθρωποι μία ευχή να κάνουν
πάμπλουτοι να ‘ναι στη χαρά και πάμφτωχοι στον πόνο.

Και δείτε το βίντεο τώρα.

Τι να πω!… Συγκινήθηκα πάλι τώρα που το ξαναείδα!
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ
Π. 

Η έκπληξη στο Γάζι.

Σήμερα συνεχίζω τα posts από την επίσκεψή μου σε Σχολεία της Κρήτης, όπως σας είπα στο τελευταίο που ήταν από την επίσκεψή μου στα Χανιά που πήγα όχι για δουλειά αλλά για να δω , πριν φύγω,την κόρη μου και τη Τζο. Και όπως, επίσης, σας είπα θα πάω από το τέλος προς την αρχή. Δηλαδή από τα Χανιά στο Γάζι στο Ηράκλειο, κι από ‘κει  στο Ρέθυμνο και τέλος στο χωριό Γωνιά του Ρεθύμνου. Φέτος, έχω κάνει μέχρι στιγμής  -από τον Οκτώβριο μέχρι προχθές  δεκατέσσερις  εκδηλώσεις/παρουσιάσεις σε  Σχολεία και Βιβλιοπωλεία. Συνήθως δεν γράφω τίποτα, γιατί μοιάζει κάπως σαν αυτοπροβολή μου -πράγμα που δεν μου αρέσει –  και τα βρίσκω μάλλον βαρετά, μια και κάθε φορά μιλάω για το ίδιο πράγμα. Στην Κρήτη, όμως, δεν έγινε το ίδιο! Όπου κι αν πήγα, τα παιδιά είχαν ετοιμάσει κάτι να μου δείξουν, πράγμα που μ’ εντυπωσίασε και με συγκίνησε.  Έτσι και για να δώσω χαρά σ’ αυτά, αλλά και για να τιμήσω τις Δασκάλες και τους Δασκάλους που δούλεψαν γι’ αυτές τις παρουσιάσεις, αποφάσισα να ανεβάσω αυτά τα posts. Ήρθα, λοιπόν, στα Χανιά από το Ηράκλειο, όπου εκεί επισκέφτηκα το Πρώτο Δημοτικό Σχολείο Γαζίου, που είναι λίγο έξω από το Ηράκλειο. Όταν λέω, «ήρθα στα Χανιά από το Ηράκλειο», εννοώ ότι με πήγε η κυρία Μαριλία Κωστάκη, που είναι η Δασκάλα της Πρώτης Δημοτικού που επισκέφτηκα. Και δεν είναι μόνο Δασκάλα της Πρώτης Δημοτικού, αλλά είναι και η πρώτη που έκανε αίτηση στο ΕΚΕΒΙ για να επισκεφτώ το Σχολείο της τον περασμένο Οκτώβριο. Αλλά είναι και η πρώτη που ήρθε να με πάρει από το Αεροδρόμιο για να με πάει στο Ρέθυμνο και η πρώτη (και η μόνη σ’ αυτό) που δέχτηκε να με πάει στα Χανιά. Όλη αυτή η λεπτομέρεια είναι για να καταλήξω να της πω ευχαριστώ, που έκανε όλα αυτά τα «πήγαινε-έλα» και γλύτωσα τα ταξί που δεν καλύπτει ως έξοδο το ΕΚΕΒΙ. Και επίσης, να της ζητήσω συγνώμη που σχεδόν σε όλη διαδρομή Ηράκλειο-Χανιά κοιμόμουνα και δεν ήμουν ό,τι το καλύτερο ως συνοδηγός. Πρέπει, όμως, να πω πω εδώ ότι για να κοιμηθώ -μέχρι ροχαλητού- σε αυτοκίνητο που οδηγεί άλλος, σημαίνει ότι ήταν πολύ καλή οδηγός, αλλιώς θα ήμουν στην τσίτα όλη την ώρα. Η κυρία Κωστάκη, είχε κάνει μία εξαιρετικήπροετοιμασία για την παρουσίαση. Το κοινό και των τριών συναντήσεων με τα παιδιά στην Κρήτη, ήταν είχαν προετειμαστεί και μου έδειξαν από κάτι: θεατρικό, μουσικό ή χορευτικό. Στο Γάζι είχαν ετοιμάσει μία θεατρική παρουσίαση μέσα στην τάξη, εμπνευσμένη από το επεισόδιο του Παραμυθά, «Στη Χώρα των Κατσούφηδων», όπου είδα ένα αγοράκι να «παίζει» τον Παραμυθά. Άψογος! Επίσης, μου είχαν ετοιμάσει και το τραγούδι, «Η Κατσούφα», με την καθοδήγηση της κυρίας Μαρίας Μπουλασίκη, της Μουσικού του Σχολείου – «Δασκάλα Ωδικής» τη λέγαμε όταν πήγαινα Δημοτικό.  Αυτό ακριβώς το τραγούδι θα ακούσετε και θα δείτεστο βίντεο που γύρισα και ετοίμασα. Αλλά εκείνο που ήταν η έκπληξη σε αυτό το Σχολείο, ήταν πως όλοι, σχεδόν, οι τοίχοι είχαν για ταπετσαρία, τον Παραμυθά!!!  Χα, χα, χα… Δεν με έχω ξαναδεί ποτέ σε τόσα… αντίτυπα! Ήταν όλα τα σχέδια του  «Παραμυθά» που είχαν κάνει τα παιδιά με τη βοήθεια της Δασκάλας τους. Μπορείτε να τα δείτε στα βίντεο που ετοίμασα.
Φιλιά στο Γάζι και σε όλους σας.
Καλή εβδομάδα
Π. 

Μεσημεριανό-έκπληξη στα Χανιά!

Από την Τρίτη, είμαι στην Κρήτη. (Χα, χα, χα… έγινε και ρίμα). Έχω έρθει με το Πρόγραμμα Φιλαναγνωσίας  του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, για να κάνω παρουσίαση των βιβλίων μου σε δύο Ολοήμερα Δημοτικά Σχολεία στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο, και να κάνω κι επίσκεψη στην κόρη μου στα Χανιά. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάποιο post ειδικά γι’ αυτές τις επισκέψεις, αλλά με όλα αυτά που έγιναν και δεν τα περίμενα, θα ανεβάσω τουλάχιστον δύο.  Θ΄αρχίσω από το τέλος προς την αρχή, δηλαδή από τα Χανιά.
Εδώ αυτό που έζησα και με συγκίνησε, δεν έχει σχέση με τα βιβλία. Ήταν ένα μεσημεριανό-έκπληξη!  Σήμερα το μεσημέρι, λοιπόν, κατεβήκαμε στο λιμάνι στα Χανιά για να φάμε σε μια πολύ συμπαθητική ταβέρνα. Παρόλο που είχε συννεφιά αποφασίσαμε να κάτσουμε έξω, όπου ήταν φίσκα και μόλις που προλλάβαμε το τελευταίο τραπέζι. Σε μια μεγάλη παρέα, η Μαρία είδε ένα φίλο της από τα παιδικά της χρόνια, που τον ήξερα κι εγώ, και που πια είναι μουσικός. Στο τραπέζι ήταν ένας τραγουδιστής που νομίζω ότι είναι μιας  ιδιαίτερης ευαισθησίας, ο Χρήστος Θηβαίος, με την ορχήστρα του, που είχαν έρθει από την Αθήνα για κάποιες εμφανίσεις. Κι εκεί που δεν το περιμέναμε, με κοιτάζει ο Χρήστος και με το γνωστό μου πια «παιδικό» βλέμμα λέει: «Θα σας το έχουν πει πολλές φορές, αλλά έχω κι εγώ μεγαλώσει μαζί σας».  Γέλασα και του είπα: «Το κακό είναι ότι μεγάλωσα κι εγώ». Γελάσαμε και πήγαμε να κάτσουμε.  Πριν περάσει λίγη ώρα, ήρθε ένας πλανόδιος οργανοπαίχτης με ακορντεόν και πλησίασε κάποιον που άρχισε αμέσως να τραγουδάει και κάθισε δίπλα του. Πολύ γρήγορα όλη η ταβέρνα έγινε μια παρέα. Ένοιωσα μια φοβερή συγκίνηση που στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί. Ήταν γιατί ξαφνικά βρέθηκα να ζω σε μια αίσθηση ίδια με εκείνη της Αθήνας  των χρόνων μετά τον πόλεμο, και στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Η κάποια ειδική ατμόσφαιρα που έχουν τα Χανιά, τα λόγια των τραγουδιών που έπαιζε συνέχεια το ραδιόφωνο εκείνα τα χρόνια, ο ήχος του ακορντεόν κι αυτή η ανθρωπιά που έβγαζε αυτό το δέσιμο των ανθρώπων σε μια παρέα που γλεντούσε σαν μια οικογένεια, ζωντάνεψε μέσα μου εκείνη την αίσθηση της ανθρωπιάς και της συντροφικότητας που δεν υπάρχει πιά και που πολύ φοβάμαι ότι έχει  χαθεί για πάντα. Αυτή η ατμόσφαιρα είναι που έκανε και τον Θηβαίο να σηκωθεί από το τραπέζι του και να ‘ρθει να κάτσει δίπλα στο ακορντεόν για να τραγουδήσει μαζί με τους άλλους, όπως θα δείτε στο μικρό βίντεο που γύρισε η Τζο με το κίνητό της. Αυτό ήταν το μεσημεριανό-έκπληξη. Από Δευτέρα, θα σας πω και για τις άλλες εκπλήξεις που με περίμεναν στην Κρήτη.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«Θέλεις, λοιπόν, να γίνεις συγγραφέας…»

Πριν κάμποσες μέρες, μία φίλη από έναν Εκδοτικό Οίκο, μου έστειλε στα Αγγλικά ένα ποίημα του Τσαρλς Μπουκόβσκι. Μ’ άρεσε πολύ, κι έτσι αποφάσισα να το μεταφράσω και  να το ανεβάσω εδώ, πέφτοντας και κατά τύχη πάνω στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλα τα νέα παιδιά, που θα ‘θελαν να πάνε προς τα ‘κει.

Σας φιλώ… από  την Κρήτη.
Π.

Θέλεις, λοιπόν, να γίνεις συγγραφέας…

του Τσαρλς Μπουκόβσκι

Αν δεν ξεχύνεται ακράτητο από μέσα σου
σε πείσμα των πάντων,
τότε μην το κάνεις.

Αν δεν βγαίνει ακάλεστο
μέσα από την καρδιά κι από το νου σου,
από το στόμα σου και από τα σπλάχνα σου,
τότε μην το κάνεις.

Αν πρέπει να κάθεσαι με τις ώρες
κοιτάζοντας την οθόνη του κομπιούτερ σου
ή καμπουριασμένος πάνω από τη γραφομηχανή σου,
ψάχνοντας για λέξεις,
τότε μην το κάνεις.

Αν το κάνεις για τα λεφτά
ή για τη δόξα,
τότε μην το κάνεις.

Αν το κάνεις επειδή θέλεις
ερωτικό σύντροφο στο κρεβάτι σου,
τότε μην το κάνεις.

Αν χρειάζεται να κάθεσαι
και να το γράφεις ξανά και ξανά
τότε μην το κάνεις.

Αν σου είναι δύσκολη δουλειά
και μόνο που σκέφτεσαι ότι θα γράψεις
τότε μην το κάνεις.

Αν προσπαθείς να γράψεις
όπως γράφει κάποιος άλλος,
τότε ξέχασέ το.

Αν πρέπει να το περιμένεις
να ξεσπάσει από μέσα σου,
τότε περίμενέ το υπομονετικά
κι αν δεν ξεσπάσει ποτέ.
τότε κάνε τίποτ’ άλλο.

Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου,
στον άντρα σου, στο κορίτσι σου ή στο αγόρι σου,
στους γονείς σου ή οπωσδήποτε σε κάποιον άλλον,
τότε δεν είσαι έτοιμος.

Μην είσαι σαν τόσους άλλους συγγραφείς,
μην είσαι σαν τόσες χιλιάδες άλλους ανθρώπους,
που ονομάζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους συγγραφέα,
μην είσαι άχρωμος και βαρετός και εξεζητημένος
μην είσαι απορροφημένος στην αγάπη του εαυτού σου.
Στις  Βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο,
χασμουριούνται μέχρι που κοιμούνται,
εξαιτίας αυτού του είδους,
μην προσθέσεις κι εσύ άλλον έναν.
Μην το κάνεις.

Αν δεν πεταχτεί απ’ την ψυχή σου σαν ρουκέτα,
αν το να μην γράψεις  δεν σε σπρώχνει
στην τρέλα ή στην αυτοκτονία
τότε μην το κάνεις.

Αν δεν έχεις μέσα σου
έναν ήλιο που σου καίει τα σπλάχνα,
τότε μην το κάνεις.

Όταν είναι πράγματι η στιγμή,
και αν έχεις γεννηθεί γι’ αυτό,
τότε εκείνο θα το κάνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να το κάνει
μέχρι να πεθάνεις ή να πεθάνει εκείνο μέσα σου.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος
και δεν υπήρξε ποτέ.

Απ’ το κακό στο χειρότερο!

Χα, χα, χα… Γελάω από την ώρα που σκέφτηκα αυτόν τον τίτλο για τούτο το post, και τώρα που τον είδα και γραμμένο γέλασα ακόμα πιο πολύ. Είναι γιατί εγώ ξέρω τι εννοώ με αυτόν τον φαινομενικά δυσάρεστο τίτλο. Σε λίγο θα ξέρετε κι εσείς. Γι αυτό θ’ αρχίσουμε ανάποδα αυτή τη φορά. Δηλαδή, πρώτα θα δείτε το βίντεο που ετοίμασα και μετά θα πω δυο λόγια γι’ αυτό.

Το πιάσατε το… υπονοούμενο; Χα, χα, χα… Ναι, ακριβώς. Στη σημερινή παράσταση στο Κινηματοθέατρο » Όνειρο» στου Ρέντη, είχε μόνο έναν άνθρωπο στην πλατεία: Τη Βαγγελίτσα ή αλλιώς γνωστή σε αυτό το  blog  με το ψευδώνυμο, Fwteino_Asteraki. Χα, χα, χα… Και  ο τίτλος, «Απ’ το κακό στο χειρότερο», έχει σχέση με το τι έγινε και στην προηγούμενη, πρώτη «Αναπάντεχη παράσταση»  στο «Όνειρο»: Όπως θα θυμάστε όσοι είδατε εκείνο το ποστ, στην παράσταση είχαν έρθει δύο μικρά κορίτσια με τη γιαγιά τους και τρεις φίλοι, δηλαδή 6.  Αυτή τη φορά δεν ήρθε κανένα παιδί, αλλά μόνο τέσσερις μεγάλοι! Η Βαγγελίτσα με τους γονείς της και μία οικογενειακή τους φίλη! Χα, χα, χα… Ε, αυτή τη φορά, αφού δεν υπήρχαν παιδιά και το διασκεδάζαμε, είπαμε να πάμε όλοι μαζί για καφέ, τσάι και τέτοια, στο ζαχαροπλαστείο που είναι πίσω από το θέατρο ακριβώς. Μάλιστα, τα δύο παιδάκια με τη μαμά τους που ίσως προσέξατε κάποια στιγμή στο βίντεο να πηγαίνουν προς το θέατρο, πηγαίναν στα παιδικά γενέθλια που τα γιόρταζαν σ’ αυτό το Ζαχαροπλαστείο. Έτσι, λοιπόν, πριν πάμε για καφέ, είπα στη Βαγγελίτσα να φτιάξουμε αυτό το πλακατζίδικο βίντεο για να το ανεβάσω εδώ, με τον τίτλο «Απ’ το κακό  στο χειρότερο». Χα, χα, χα… Ίσως υπάρχει και χειρότερο, γιατί μένει ακόμα μία παράσταση, η τελευταία που έχει προγραμματιστεί, την άλλη Κυριακή. Ναι, σίγουρα θα σας πω πως πήγε.
Καλή εβδομάδα.
Π 

Πάμε μαζί εκεί ψηλά

Αυτές οι φωτογραφίες, είναι από τις δύο παρουσιάσεις των βιβλίων μου που έκανα σε δύο Δημοτικά Σχολεία της Πάτρας, μέσα στο πρόγραμμα φιλαναγνωσίας του ΕΚΕΒΙ. Επειδή φαίνεται μου άρεσε που στην παράσταση της προηγούμενης Κυριακής, που σας είπα εδώ  έβλεπα τις ταινίες καθισμένος μαζί με τα δύο κορίτσια στην πρώτη σειρά, το έκανα και στην Πάτρα, αφού  και οι δύο αίθουσες εκεί ήταν σαν θέατρα, και υπήρχε και πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Καθώς λοιπόν, έβλεπα μαζί με τα παιδιά τα βίντεο, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά κάτι που είχα κάνει χωρίς να το καταλάβω.  Οι στίχοι των τίτλων τέλους δίνουν -σεα μένα- την ίδια αίσθηση που μου δίνουν τα σχόλια που μου κάνουν τα παιδιά της δκαετίας του ’80 που έβλεπαν τότε την εκπομπή! Κι αυτή την ίδια αίσθηση μου έδωσαν και τα σχόλια των παιδιών στα Σχολεία της Πάτρας, τώρα!  Αυτοί οι στίχοι γράφτηκαν τώρα, το 2010 για τα σημερινά παιδιά που δεν είχαν δει ακόμα τις καινούργιες εκπομπές, αλλά νομίζω πως τελικά δίνουν την αίσθηση που φαίνεται πως είχαν τα παιδιά που την έβλεπαν τότε, και ήταν αυτή που από τότε ήθελα να δίνει η εκπομπή. Έτσι λέω σήμερα να ανεβάσω εδώ τους στίχους  και ένα μικρό βίντεο από τους τίτλους τέλους πριν αρχίσουν να πέφτουν οι τίτλοι. Και πρώτα οι στίχοι.

ΤΟ TPAΓΟYΔI TΩN TITΛΩN ΤΕΛΟΥΣ,
Πάμε μαζί εκεί ψηλά

Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά!
Εκεί ψηλά στον ουρανό,
πετώντας σαν τον αετό.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πέταξε πάνω απ’ τα βουνά.
Εκεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο και η χαρά.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Από ‘κει πάνω είν’ όλ’ απλά!
Σαν κούκλες είναι όλοι μικροί!
Kι η γη, μια μπάλα στρογγυλή!
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά.
Εκεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο και η χαρά.

Κι αν σας κάνει κέφι, δείτε και το βίντεο και να σας θυμίσω ότι την Κυριακή θα ξανακάνω παράσταση – ό,τι και να γίνει – στο θέατρο ΟΝΕΙΡΟ.  ΌΛες οι πληροφορίες υπάρχουν σε αυτό το post ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Μια αναπάντεχη παράσταση

Λίγο πριν τη Δικτατορία της 21ης Απριλίου, τον Μάρτιο του 1967, σαράντα πέντε χρόνια πριν ακριβώς, έπαιζα στο θέατρο ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑ, στην οδό Σίνα και Ακαδημίας, που δεν υπάρχει πια. Έκανα το ρόλο του Σαχλότου, στον «Έμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ. Ήταν η εποχή που κάθε μέρα είχε διαδηλώσεις στην Αθήνα, και κυρίως σ’ αυτήν την περιοχή, όπου εκεί, απέναντι από το θέατρο, ήταν το κτίριο της ΕΦΕΕ, που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Εκεί μπροστά μαζεύονταν οι φοιτητές και τους ακούγαμε να φωνάζουν μέχρι μέσα στο θέατρο! Έτσι, ήταν πολύ δύσκολο για τον κόσμο να πλησιάσει στο θέατρο για να δει την παράσταση. Ακριβώς γι’ αυτό, ο Διονύσης ο Παγουλάτος  που ήταν και ο θεατρικός επιχειρηματίας, μας είχε δώσει να μοιράζουμε προσκλήσεις όπου θέλαμε, για να μην είναι άδειο το θέατρο. Έτσι κι έγινε, κι έδωσα δύο προσκλήσεις στον ιδιοκτήτη  της Ταβέρνας στην Πλάκα, που τότε πηγαίναμε σχεδόν κάθε βράδυ.
Η πρώτη φορά που βγαίνει στη σκηνή ο Σαχλότος, είναι γύρω στη μισή ώρα μετά που έχει αρχίσει η παράσταση, με μια κλωτσιά που υποτίθεται ότι του δίνει το αφεντικό του ο Σάυλοκ,  κι έρχεται κουτρουβαλώντας στο προσκήνιο, για να κάτσει κάτω, σε απόσταση αναπνοής από την πρώτη σειρά. Έτσι κι έγινε κι εκείνο το βράδυ που ξαναθυμήθηκα προχθές. Με το που κάθομαι κάτω και κοιτάζω την πλατεία πριν αρχίσω να μιλάω, βλέπω ότι το θέατρο είναι άδειο. Μόνο στην πρώτη σειρά, μπροστά μου, είναι ένα ζευγάρι. Και το ζευγάρι αυτό ήταν ο ταβερνιάρης με τη γυναίκα του, που τους είχα δώσει τις προσκλήσεις. Κι όχι μόνο ήταν αυτοί οι γνωστοί μου, αλλά είχαν γύρει ο ένας στον ώμο του άλλου και κοιμόντουσαν! Χα, χα, χα… Αλλά δεν πτοήθηκα. Είπα την πρώτη φράση από το μονόλογό μου επίτηδες πολύ δυνατά, τους ξύπνησα, τους χαμογέλασα και συνέχισα κανονικά, ενώ εκείνοι μου χαμογέλασαν αμήχανα. Κάτι τέτοιο δεν μου είχε ξανατύχει ποτέ πριν και ποτέ μετά έως το 1974 που εγκατέλειψα το θέατρο. Έπαιξα με πολλούς θεατές, με λίγους  θεατές, αλλά με δύο ποτέ! Έως προχθές την Κυριακή, στην πρώτη παράσταση του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» στο θέατρο «Όνειρο» στον Αγ. Ιωάν. Τον Ρέντη! Χα, χα, χα… Γι αυτό έκανα αυτόν τον πρόλογο. Όπως ξέρετε από προηγούμενο post, την περασμένη Κυριακή άρχισαν οι παραστάσεις του «Παραμυθά» στο «Όνειρο» για τρεις Κυριακές τον Μάρτιο. Η παράσταση ήταν να αρχίσει στις τρεις και μισή, αλλά είχε πάει τέσσερις παρά και δεν είχε έρθει κανείς, ενώ ακυρώνονταν συνέχεια με το τηλέφωνο οι κρατήσεις εισιτηρίων που είχαν γίνει, γιατί έβρεχε καρεκλοπόδαρα! Έτσι κάποια στιγμή, κοίταξα από πάνω την πλατεία και είδα μόνο στην πρώτη σειρά δύο κοριτσάκια. Μου είπαν ότι μόνο αυτά τα δύο παιδιά ήταν που είχαν έρθει με τη γιαγιά τους, και μου είπαν να αποφασίσω εγώ αν θα παίξω ή αν θα αναβάλλουμε την παράσταση. Κοίταξα από πάνω τα δύο μικρά κορίτσια, που είχαν ανέβει στη σκηνή και χόρευαν με τη μουσική που είχαμε βάλει ν’ ακούγεται πριν την παράσταση! Μου ήρθε να κατέβω και να χορέψω κι εγώ μαζί τους. «Θα γίνει η παράσταση», τους είπα και σε λίγο, έσβησαν τα φώτα κι άρχισε η προβολή του εισαγωγικού βίντεο. Όταν τέλειωσε, μπήκα από το πίσω μέρος της πλατείας και είδα εκτός από τα δύο κοριτσάκια στην πρώτη σειρά, τη γιαγιά τους μερικές σειρές πιο πίσω, κάπου αριστερά τους φίλους μου και πιστούς «παραμυθομεγαλωμένους» θεατές του «Παραμυθά», Γιάννη Παπαστρατή και Γιάννη Καραπιπέρη με τη γυναίκα του τη Μάρθα, δίπλα τους τη μάγισσα Άιναφετς  και πάρα πίσω την επιχειρηματία του θεάτρου, τον άντρα της και την κόρη τους. Δηλαδή, όλοι μαζί ήταν δέκα σε ένα θέατρο με 150 θέσεις. «Ε», σκέφτηκα, «εδώ έχω παίξει με δύο, το δέκα είναι πολυκοσμία». Και γέλασα καθώς θυμήθηκα την παράσταση πριν 45 χρόνια με τους δύο που κοιμόντουσαν. Πήγα μπροστά στη σκηνή και κάθισα μπροστά στα δύο μικρά κορίτσια. Στις προηγούμενες παραστάσεις στο Δαναό που το θέατρο ήταν γεμάτο, άρχιζα ζητώντας στα παιδιά να φωνάξουν με το τρία όλα μαζί το όνομά τους και μετά τους έλεγα εγώ το δικό μου, Νίκος, για να συστηθούμε. Αυτή τη φορά συστηθήκαμε «δια χειραψίας» που λένε με τα δύο κορίτσια που μου είπαν το όνομά τους η κάθε μία χωριστά, κι εγώ βέβαια το δικό μου. Πιάσαμε λίγο κουβέντα και μου είπαν ότι ήταν αδελφές, ότι η μία πήγαινε Νηπιαγωγείο και η άλλη Α’ Δημοτικού κι ότι η μαμά τους με έβλεπε στην τηλεόραση όταν ήταν μικρή, πράγμα που επιβεβαίωσε κι η γιαγιά τους που καθόταν τρεις σειρές πιο πίσω. «Να πείτε στη μαμά σας για να ζηλέψει», τους είπα, «μαμά,  ο Παραμυθάς έπαιξε για χάρη μας, μόνο για μας». Ενθουσιάστηκαν. Χα, χα, χα… Κι άρχισε μετά η παράσταση. Σ’ αυτήν, συζητάω και παίζω κάποια θεατρικά παιχνίδια με τα παιδιά και δείχνω βίντεο με ιστορίες του «Παραμυθά». Ε, αυτά τα βίντεο, τα απόλαυσα, γιατί τα είδα καθισμένος στην πρώτη σειρά, δίπλα στα δύο κορίτσια, τρώγοντας ποπ κορν που μου το κερνάγανε από αυτά που τρώγανε εκείνες, προσφέροντάς τα με τη μεγάλη σακούλα, λέγοντας, «πάρε κι άλλα, πάρε…». Και βέβαια έπαιρνα. Κουφό:Έβλεπα τον εαυτό μου «Παραμυθά» σε μεγάλη οθόνη  κινηματογράφου, τρώγοντας ποπ κορν!!! Χα, χα, χα… Ε, λοιπόν, δεν νομίζω ότι έχω ξαναευχαριστηθεί ποτέ τόσο πολύ, άλλη παράσταση στη ζωή μου. Είχα ενθουσιαστεί, όσο και τα δύο κοριτσάκια. Τόσο που στο τέλος του πρώτου μέρους, καθώς έπαιζε ένα από τα τραγούδια, τις πήρα κι ανεβήκαμε πάνω στη σκηνή και χορέψαμε κι οι τρεις μας, προς μεγάλο ενθουσιασμό των υπόλοιπων… οκτώ θεατών της παράστασης. Χα, χα, χα…. Να και μια φωτογραφία από το τέλος του πρώτου μέρους.

Και θα κλείσω αυτό το post, με ένα πολύ μικρό –δυστυχώς- βιντεάκι που πρόλαβαν να μας τραβήξουν καθώς χορεύαμε με τη μουσική στο τέλος της παράστασης!
Σας φιλώ πολύ.
Π
 

 

Γεια σου ρε Δόμνα…

Μόλις πριν λίγο, έμαθα ότι έφυγε μια παλιά μου φίλη και συνεργάτης, η Δόμνα η Σαμίου. Έχω ανεβάσει και παλιά ένα ποστ για εκείνη εδώ, αλλά μόλις πήγα και το είδα και έχουν εξαφανιστεί τα τραγούδια που είχα βάλει. Έτσι έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα ένα βίντεο, που η Δόμνα τραγουδάει με παιδιά και που μάλιστα το είχα δανειστεί και το είχα παίξει και στην εκπομπή που είχα στην ΕΡΤ, το «Για να δούμε τι θα δούμε», τον πρώτο καιρό, λίγο πριν η τηλεόραση γίνει έγχρωμη. Δείτε το κι ακούστε. Και θα ήθελα να την ευχαριστήσω, γιατί το θάρρος της στη ζωή, η ποιότητά της, η ευγένειά της, το ταλέντο της και η εντιμότητά της, με βοήθησαν να αποκτήσω την κατανόηση που χρειάστηκα αργότερα  για την κόρη μου. «Τα υπόλοιπα είναι σιωπή…»
Π.

Ο Παραμυθάς πετάει στο Όνειρο

Τελικά, από την Κυριακή που μας έρχεται, 11 του μήνα,  αρχίζουν οι παραστάσεις του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο «Το Όνειρο», στου Ρέντη, που αναβλήθηκαν την προηγούμενη Κυριακή  και είχα βγάλει αυτό το post, λίγη ώρα μετά που το είχα ανεβάσει.  Σήμερα το ξανανεβάζω προσθέτοντας και κάποιες οδηγίες για  όσους δεν ξέρουν την περιοχή και θα ήθελαν να έρθουν. Στα φανάρια που είναι μετά τη γέφυρα που βγάζει στην Εθνική οδό, στα καταστήματα Jumbo και Leroy Merlin, πάνω στην Πειραιώς: αν κατεβαίνετε από την Ομόνοια προς το Φάληρο στρίβετε δεξιά, κι αν ανεβαίνετε από την Παραλιακή, στρίβετε αριστερά. Μπαίνετε στη Λεωφόρο Φλέμινγκ. Κάνετε αριστερά στον τέταρτο δρόμο που είναι η οδός Καραολή και Δημητρίου και μετά πάλι αριστερά, στην Οδό Χρυσοστόμου Σμύρνης. Εκεί θα δείτε μια μικρή πλατεία κι ένα παλιό κτίριο με μια χρωματιστή ταμπέλα που γράφει, «Παλιό Βυρσοδεψείο». Παρκάρετε όπου βρείτε, γιατί έχετε φτάσει.
Και τώρα, για όσους δεν πρόλλαβαν να το δουν, το post,  που είχα ανεβάσει την προηγούμενη Πέμπτη.

_______________________________________________________________________________________________________

Χα, χα, χα… «Ο Παραμυθάς πετάει στο Όνειρο». Με έχει ενθουσιάσει αυτός ο τίτλος! Έχει πολύ πλάκα. Είναι σαν να υπονοεί κάτι… παραμυθένιο… κάτι το ονειρικό… αλλά, δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι μία απλή πρακτική πληροφορία. Δείτε τη φωογραφία και θα καταλάβετε. Ο Παραμυθάς, θα πετάξει εδώ που βλέπετε.

Ναι, ακριβώς. Σωστά μαντέψατε. σ’ αυτό το χώρο, θα δώσω παραστάσεις «Παραμυθά». Δεν είχα βρει τίτλο γι’ αυτό το post αλλά και ό,τι σκεφτόμουν δεν μου άρεσε, όταν καθώς άρχισα να το ετοιμάζω πρόσεξα τον τίτλο του διαφημιστικού φυλλάδιου. Για δείτε το κι αυτό.


Ε; Πλάκα δεν έχει, πώς ήρθε κι έδεσε ο τίτλος με το όνομα του θεάτρου; Λοιπόοον…

Από την επόμενη Κυριακή και όλες τις Κυριακές του Μαρτίου, στις 3 και μισή το απόγευμα, θα ξανακάνω παραστάσεις με τον «Παραμυθά», στο Δημοτικό Κινηματογράφο του Ρέντη, στην οδό Χρυσοστόμου Σμύρνης και Μπαλτατζή, στον Ρέντη, κατεβαίνοντας την Πειραιώς δεξιά ή ανεβαίνοντας από την παραλιακή αριστερά. Τα τηλέφωνα είναι: 21090902842 και 2104834977. Έτσι, μετά τις παραστάσεις που έκανα στις γιορτές στους Αμπελοκήπους, τώρα θα γίνουν και στα Νότια. Όσοι σας κάνει κέφι πάρτε τα παιδάκια σας κι ελάτε – αλλά και μόνοι σας, χωρίς παιδιά… επιτρέπεται η είσοδος. Και μια προσφορά του «καταστήματος». Το είσιτήριο είναι 12 ευρώ για τους μεγάλους και 8 ευρώ για τα παδιά, αλλά αν πείτε στο ταμείο, «θα ήθελα εισιτήρια από την προσφορά του Παραμυθά», τότε θα πληρώσετε όλοι 8 ευρώ.
Και θα κλείσω το  post με ένα μικρό τρέυλερ από την παράσταση που έκανα στις γιορτές και που ένα μεγάλο μέρος της, είναι θεατρικό παιχνίδι με τα παιδια, αλλά και τους μεγάλους, βέβαια, που είναι ακόμα παιδιά.
Σας φιλώ
Π