Το χιόνι

Σήμερα είχαμε τόσο πολύ χιόνι εδώ στο Καπανδρίτι, που δεν κατάφερα να φύγω το πρωί για μια παρουσίαση που είχα σε ένα Σχολείο κι έμεινα σπίτι. Γιατί εκτός που το σπίτι μας είναι στο βουνό, είναι και στο ψηλότερο σημείο του βουνού – τόσο, που αρκετές φορές έχουμε και το … «προσωπικό μας» σύννεφο, κι ενώ όλη η περιοχή έχει ήλιο, εμείς νομίζουμε ότι έχει πέσει ομίχλη, αφού κάποιο σύννεφο έχει καθήσει πάνω στο σπίτι και το έχει σκεπάσει! Καθώς η θερμοκρασία είχε πέσει πολύ, σκεφτήκαμε να πάρουμε για καλό και για κακό και δύο καινούργιες  μπουκάλες  με υγραέριο για τις σόμπες που έχουμε. Κι επειδή το χιόνι ήταν πολύ για το κανονικό αυτοκίνητο, αναγκάστηκα να πάρω το τζιπ. Εκεί που οδηγούσα, καθώς παρακολουθούσα τις σκέψεις μου και τους συνειρμούς που έκανα -πράγμα που με διασκεδάζει τρομερά- ξαφνικά, βγαίνοντας από το σπίτι,  θυμήθηκα μια φίλη μου που πριν λίγο καιρό, σε μια συζήτηση που είχαμε, μου είπε ότι είμαι των άκρων, κι ότι είμαι ή άσπρο ή μαύρο και δεν ξέρω τι θα πει γκρίζο. Χα, χα, χα… Ναι, έτσι είναι. Σε όλη μου τη ζωή, σχεδόν, έζησα ακραία πράγματα.  Ακόμα και το πού γεννήθηκα και μεγάλωσα, και το πού τελειώνω τη ζωή μου, έχει σχέση με δύο άκρες: Το πρώτο μου σπίτι ήταν ένα υπόγειο στα Εξάρχεια -όπως σας έχω γράψει εδώ   κι εδώ – με θέα τα πόδια των περαστικών από τον αστράγαλο και κάτω, ενώ το σπίτι που ζω τώρα και που κάτα πάσα πιθανότητα από ‘δω «θα την κάνω» για πάντα, είναι σε ένα βουνό, κι έχει θέα όλη την Αττική! Χα, χα, χα… Εγώ φταίω που είμαι των άκρων; Ή αλλιώς: «ή του ύψους ή του βάθους»; Χα, χα, χα… εδώ κολλάει τέλεια αυτό – κυριολεκτικά!  Κι αμέσως μετά μου ήρθε στο νου ότι και τα δύο αυτά τα σπίτια έχουν σχέση με γυναίκες. Το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα ήταν της μητέρας μου.  Εκεί την γνώρισε ο πατέρας μου, την παντρεύτηκε μέσα στον πόλεμο και ζήσανε εκεί για 18 χρόνια, χωρίς εκείνος να έχει ασχοληθεί ποτέ για να το βρει. Και το σπίτι μας τώρα, είναι της γυναίκας μου: εκείνη είχε την ιδέα να το χτίσει, εκείνη βρήκε το μέρος, εκείνη φρόντισε το χτίσιμο, κι εγώ δεν έκανα τίποτα. Και καθώς σκέφτηκα τη γυναίκα μου κοιτάζοντας και το χιόνι, θυμήθηκα ότι προχθές μου έλεγε πόσο τη συγκινεί ένα παλιό Γαλλικό τραγούδι του Adamo, το «Tombe la neige» (Πέφτει το χιόνι).  Ε, και πάνω εκεί, μου ‘ρθε να της φτιάξω ένα video clip με αυτό το τραγούδι. Έβγαλα το κινητό κι άρχισα, οδηγώντας με το ένα χέρι, το… «γύρισμα». Τελικά, όντως έχει πολύ πλάκα να παρακολουθεί κανείς πώς κινηγάει η μια σκέψη την άλλη, πώς  η μια σκέψη φέρνει την άλλη, μέσα στο κεφάλι μας!  Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε σε αυτό το post-έπληξη για τη γυναίκα μου (ναι, επιμένω να την λέω έτσι γιατί είμαι παλαιών αρχών… χα, χα, χα….) και ελπίζω να σας αρέσει κι εσάς.
Φιλιά
Π.

Οι χαρταετοί που το ‘σκασαν.

Επειδή είχα καιρό να σας πω καμιά από τις περιπέτειές μου και η Καθαρή Δευτέρα μου θύμησε κάτι που μου έχει συμβεί μια τέτοια μέρα, πριν μερικά χρόνια, είπα να την ανεβάσω σήμερα. Ελπίζω να σας αρέσει. 
Καλή εβδομάδα.
Π.


Ένα πρωί Καθαρής Δευτέρας, μόλις γύρισα σπίτι μου από μια βόλτα που είχα πάει πετώντας, άκουσα κάτι φωνές και πήγα να δω τι ήταν.
«Πω… πω … παιδιά!…Τί θέλετε εδώ εσείς, καλέ»;
«Αχ, Παραμυθά, βοήθησε μας», μου λέει ένα αγοράκι.
«Μα τι πάθατε»; το ρωτάω.
«Το πρωί», μου λέει, « είχαμε πάει να πετάξουμε τους αετούς μας. Είμαστε όλοι ευχαριστημένοι όταν ξαφνικά, κόπηκαν οι σπάγκοι των αετών, και χάθηκαν πετώντας μόνοι τους στον ουρανό»!
«Και τώρα Παραμυθά, τι θα κάνουμε; Πώς θα ξαναβρούμε τούς αετούς μας», με ρώτησε ένα άλλο αγοράκι.
«Μη στενοχωριέστε», τούς λέω εγώ. «Πρώτα-πρώτα, θα φωνάξουμε τα ζώα τους φίλους μου, να μας βοηθήσουν».
Ανεβήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού μου, έδωσα τη μαγική τρομπέτα που μου είχε χαρίσει η Κλοκλό σε ένα αγοράκι και του είπα να σφυρίξει.
Σε λίγο όλοι οι φίλοι μου τα ζώα, άρχισαν να μαζεύονται. έξω από το σπίτι μου.
Κι όταν μαζεύτηκαν όλα, άρχισα να τα στέλνω εδώ κι εκεί. Την χελώνα και τον λαγό τούς έστειλα να ψάξουν μήπως βρουν τούς χαρταετούς , μέσα στο γειτονικό μου δάσος.
Την καμηλοπάρδαλη την έστειλα να κοιτάξει στα καλώδια του τηλεφώνου και του ηλεκτρικού μήπως έχουν μπερδευτεί εκεί οι χαρταετοί και όλα τα υπόλοιπα ζώα, τα έστειλα να ρωτήσουν σε φίλους και γνωστούς μήπως είδαν πουθενά τους χαρταετούς. Όταν έφυγαν όλα, σκέφτηκα να ρωτήσω και τη γνώμη της σοφής φίλης μου, της κουκουβάγιας που είχε μείνει μαζί μας και που ήταν και μάντισσα. «Διαισθάνομαι ότι κάτι κακό συμβαίνει», μου είπε εκείνη, «και πρέπει γρήγορα να τους βρούμε, για να μη στενοχωριούνται τα παιδάκια.»
Σε λίγο, γύρισαν κι όλοι οι φίλοι μου από εκεί που είχαν πάει, αλλά κανένα δεν είχε μάθει τίποτα για τούς χαρταετούς, ούτε είχα δει κανένα απ’ αυτούς. Δεν μου έμενε τίποτε άλλο να κάνω, παρά να ψάξω εγώ πετώντας παντού, για να βρω τούς χαμένους χαρταετούς. Έτσι, αφού ευχαρίστησα όλα τα ζώα που είχαν τρέξει να με βοηθήσουν, ξεκίνησα να ψάχνω πρώτα στη θάλασσα.
«Εεεε, κύριε ψάρι», φώναξα σ’ ένα μεγάλο φαγκρί με μουστάκια που είδα πρώτο, «μήπως είδατε τίποτα χαρταετούς να πέφτουν στην θάλασσα»;
«Όχι», μου απάντησε εκείνο.
Πέταξα από ‘δω, πέταξα από ‘κει, αλλά όπου κι αν πήγα δεν μπόρεσα να μάθω τίποτα για τούς χαρταετούς. Στο τέλος, απογοητεύτηκα και πήγα στη φίλη μου τη μάγισσα Κλοκλό, για να μου πει αν έβλεπε στην κρυστάλλινη σφαίρα της, τους χαρταετούς.
« Μμμμ… Είναι ψηλά πολύ ψηλά», μου είπε η Κλοκλό κοιτάζοντας την κρυστάλλινη σφαίρα της και κινδυνεύουν. Είναι κάπου πίσω από τους λόφους. Πρέπει να πάς γρήγορα…»
Την ευχαρίστησα κι έφυγα γρήγορα πετώντας. Εκεί που πετούσα, πάνω από τους λόφους, είδα ξαφνικά ένα σωρό πουλιά να πετούν βιαστικά, το ένα πίσω από το άλλο.
«Πού να πηγαίνουν άραγε», σκέφτηκα, κι αποφάσισα να τ’ ακολουθήσω.
«Εεε …», φώναξα σ’ ένα γεράκι, «πού πάτε όλα τα πουλιά μαζί;»
«Έχουμε πόλεμο», μου λέει το γεράκι.
Και τότε, είδα σ’ ένα δέντρο ένα χαρταετό, χωρίς ουρά, πληγωμένο. «Τι να συμβαίνει άραγε;» σκέφτηκα.
Καθώς ανέβαινα όλο και ψηλότερα, είδα κι άλλους χαρταετούς χωρίς ουρές. Και πιο πέρα, είδα τις ουρές τους πεταμένες εδώ κι εκεί! Κατάλαβα πώς σε λίγο θα μάθαινα τι είχε γίνει. Μπροστά στα μάτια μου είδα τα πουλιά και τούς χαρταετούς να έχουν στήσει πραγματικό πόλεμο. Οι χαρταετοί προσπαθούσαν με τους ξύλινους σκελετούς τους να χτυπήσουν τα πουλιά, κι εκείνα με το ράμφος τους τράβαγαν να κόψουν τις ουρές των χαρταετών!
«Εεε…σταματήστε..σταματήστε..», τούς φώναξα, μπαίνοντας πετώντας γρήγορα ανάμεσά τους. Όλοι παραξενεύτηκαν που είδαν έναν άνθρωπο να πετάει μπροστά στα μάτια τους και σταμάτησαν.
« Τί κάνετε εδώ;» τους φωνάζω.
«Θα τους κάνουμε κομμάτια τους ψευτο-αετούς», μου λέει ‘ενας αληθινός αετός με υπέροχα μεγάλα φτερά.
« Μα γιατί; Τί σας έκαναν», τον ρωτάω.
«Άκου για να καταλάβεις», μου λέει ο αετός. «Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, αυτοί οι παλιοχαρταετοί, ανεβαίνουν ψηλά και μας ενοχλούν, μας τρομάζουν. Και εμείς πάμε όλο και πιο ψηλά για να γλυτώσουμε απ’ αυτούς. Φέτος όμως, αυτοί έκοψαν τους σπάγκους που τους κρατούσαν για να φύγουν μόνοι τους μακριά, κι άρχισαν ν’ ανεβαίνουν εδώ πάνω, που μόνο εμείς φτάνουμε. Γι αυτό κι εμείς τα πουλιά αποφασίσαμε να τους τιμωρήσουμε».
«Εμείς θα σας νικήσουμε», είπε ένας τεράστιος χαρταετός πού είχα μπροστά του.
«Εεε, σταματήστε πια», τους φώναξα θυμωμένος. Δεν ντρεπόσαστε; Τι κερδίζετε με το να τσακωνόσαστε; Σας χωράει όλους ό ουρανός… Δεν ντρέπεστε να μαλώνετε; Κι εσείς οι χαρταετοί, δεν σκεφτόσαστε τα παιδιά που είναι στενοχωρημένα που σας έχασαν, κα δεν σκέφτεστε ότι δεν είστε φτιαγμένοι για να πετάτε μόνοι σας; Καθετί στη φύση είναι πλασμένο για να κάνει κάτι, κι όταν πάει να γίνει κάτι άλλο που δεν είναι, το πληρώνει άσχημα. Άλλη φορά να μη κόβετε τούς σπάγκους σας γιατί και τα πουλιά ενοχλείτε και τα παιδιά στενοχωριούνται πού σας χάνουν».
Τα πουλιά κι οι χαρταετοί, κοίταζαν ο ένας τον άλλο όταν άκουσαν τα λόγια μου. Φαίνεται πως τούς έκαναν εντύπωση και το ξανασκέφτηκαν.
«Άντε λοιπόν,» τούς φώναξα. «Σταματήστε να τσακώνεστε και γίνετε φίλοι».
Και πραγματικά, τα πουλιά και οι χαρταετοί, αγαπημένοι, έπαψαν να πολεμάνε μεταξύ τους. Τα πουλιά, γύρισαν στις φωλιές τους και οι χαρταετοί στα παιδάκια, που τους περίμεναν και ξανάγιναν χαρούμενα που είχαν πάλι τούς αετούς τους. Κι όσο για μένα, ε… έκανα μια μικρή αταξία. Έγινα πολύ μικρός και πέταξα ψηλά, καθισμένος πάνω στον τεράστιο πολύχρωμο χαρταετό, που είχα γνωρίσει πριν λίγο.

«Το τραγούδι του Αγαπημένου μου»

Από χθες ψάχνω να βρω ένα παλιό βίντεο με κάτι αποκρηάτικο αλλά δεν το βρίσκω με τίποτα. Έτσι ήρθε η ώρα όπως φαίνεται να ανεβάσω κάτι που το γυροφέρνω εδώ και καιρό, αλλά δεν το αποφασίζω. Είναι ένα post που το έχω ετοιμάσει εδώ και καιρό με ένα τραγούδι του Γιώργου Στεφανάκη πάνω σε ένα από τα ποιήματα του Κρισναμούρτι που είχε γράψει στα νιάτα του, ανάμεσα στα 28 του και στα 36 του, κάτι που δεν το ξανάκανε ποτέ μετά. Τα ποιήματα αυτά τα έχω μεταφράσει το 2001 και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, σε βιβλίο με τίτλο, «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ». Το ποίημα έχει τίτλο, «Το τραγούδι του Αγαπημένου μου» και με τη λέξη «Αγαπημένος μου» ο Κρισναμούρτι εννοεί  κάτι το θείο που δεν έχει όνομα, αρχή και τέλος, και όχι κάποια συγκεκριμένη θεότητα βέβαια, όπως ο ίδιος έχει πει.  Η μουσική είναι του ΓιώργουΣτεφανάκη, που έχει κάνει και κάποιες αλλαγές στους στίχους και στον τίτλο, και τραγουδάει ο ίδιος, μαζί με την Χρύσα Στεφανάκη. Για όσους θέλουν, βάζω εδώ και στίχους.
Σας φιλώ.
Π. 

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΜΟΥ
Ω, ακούστε με!
Για σάς θα τραγουδήσω
του Αγαπημένου μου το τραγούδι.

Εκεί όπου το απαλό πράσινο χρώμα
της πλαγιάς του γαλήνιου βουνού
συναντά το αστραφτερό γαλάζιο
των νερών της φουρτουνιασμένης θάλασσας,
εκεί όπου το αφρισμένο το ρυάκι φωνάζει από χαρά,
εκεί όπου οι ακίνητες λίμνες καθρεφτίζουν
των ουρανών την ησυχία,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Στο λαγκάδι που κρέμεται από πάνω του
ένα σύννεφο μοναχικό
κι αναζητάει κάποιο βουνό
για ν’ ακουμπήσει και να ξαποστάσει,
στον καπνό που σκαρφαλώνει ολόισιος προς τον ουρανό,
στην καλύβα με φόντο τον ήλιο πίσω της
να βασιλεύει αργά,
στο λεπτό φωτοστέφανο των σύννεφων
που χάνονται σαν αστραπή,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Ανάμεσα στις κορφές των πανύψηλων κυπαρισσιών που στήνουνε χορό,
ανάμεσα στα αιωνόβια ανεμοδαρμένα δέντρα,
ανάμεσα στους φοβισμένους θάμνους που δεν ξεκολλάνε από τη γη,
ανάμεσα στ’ αναρριχητικά φυτά
που κρέμονται τεμπέλικα στους τοίχους,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Μέσα στα φρεσκοργωμένα τα χωράφια
όπου τρώνε φασαριόζικα πουλιά,
πάνω στο σκιερό το μονοπάτι που παρέα τρέχει
με το γεμάτο, το γαλήνιο ποτάμι,
δίπλα στης θάλασσας τις ακτές
όπου σκάν’ τα κύματα με ορμή,
ανάμεσα στις λεύκες τις ψηλόλιγνες
που παίζουν με τον άνεμο χωρίς σταματημό,
μέσα στο δέντρο που τ’ άφησε νεκρό
το περασμένο καλοκαίρι κάποιος κεραυνός,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Μέσα στ’ ακίνητα, τα γαλάζια ουράνια,
εκεί όπου το στερέωμα συναντά τη γη
μαζί με το λαχανιασμένο αγέρι,
στο πρωινό το φορτωμένο μ’ ευωδιές,
ανάμεσα στις πλούσιες σκιές κάποιου καυτού μεσημεριού,
ανάμεσα στις μακριές σκιές του σούρουπου που πέφτει,
ανάμεσα στα όλο χαρά και λάμψη σύννεφα
την ώρα που ο ήλιος βασιλεύει,
στο φωτεινό το μονοπάτι που χαράζεται
πάνω στα νερά καθώς η μέρα σβήνει,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Μέσα στις σκιές των αστεριών,
μέσα στης σκοτεινής της νύχτας την ηρεμία τη βαθιά,
μέσα στο καθρέφτισμα του φεγγαριού
πάνω στ’ ακίνητα νερά,
μέσα στη μεγάλη τη σιωπή που απλώνεται
πριν από την αυγή,
ανάμεσα στους ψιθύρους των φρεσκοξυπνημένων δέντρων,
μέσα στων πουλιών το πρωινό κελάηδημα,
ανάμεσα στις σκιές καθώς πρωτοξυπνάνε,
ανάμεσα στων μακρινών βουνών
τις ηλιοφωτισμένες τις κορφές,
πάνω στο νυσταγμένο ακόμα πρόσωπο της γης,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Αχ, νερά, το χορό σας σταματήστε
κι αφουγκραστείτε του Αγαπημένου μου τη φωνή.
Μπορείς να Τον ακούσεις
στο χαρούμενο το γέλιο των παιδιών.
Ο ίδιος ο ήχος της μουσικής
είναι η δική Του η φωνή.
Η ξαφνική κραυγή ενός μοναχικού πουλιού
φέρνει δάκρυα συγκίνησης στην καρδιά,
γιατί είναι που ακούγεται Εκείνου η φωνή.
Το μουγκρητό της αιωνόβιας θάλασσας
αναμνήσεις που έχουν αποκοιμηθεί ξυπνά
γιατί είναι το νανούρισμα της δικής Του της φωνής.
Το αεράκι τ’ απαλό,
που τεμπέλικα σαλεύει στων δέντρων τις κορφές,
σου φέρνει τον ήχο της δικής Του της φωνής.
Ο κρότος του κεραυνού
που πέφτει ανάμεσα σε δυο βουνά
γεμίζει την ψυχή σου
με της δικής Του της φωνής
τη δύναμη.
Μέσα στης τεράστιας πόλης το βουητό,
με το διαπεραστικό το μούγκρισμα
κάποιου γρήγορου αυτοκινήτου,
με τους ήχους των κραδασμών μιας μηχανής
που ακούγεται μακριά,
με της νύχτας τις φωνές,
με της θλίψης την κραυγή,
με της χαράς τα ουρλιαχτά,
με την ασχήμια του θυμού,
έρχεται του Αγαπημένου μου η φωνή.
Στα μακρινά τα γαλάζια τα νησιά,
στην απαλή δροσοσταλίδα,
στο κύμα που σκάει με ορμή,
στο λαμπύρισμα των νερών,
στου πουλιού που πετάει το φτερό,
στο τρυφερό της άνοιξης το φύλλο,
του Αγαπημένου μου το πρόσωπο μπορείς να δεις.
Μέσα στους ιερούς ναούς,
μέσα στα κέντρα του γλεντιού,
πάνω στου ερημίτη το άγιο πρόσωπο,
στο τραύλισμα του αλκοολικού,
μαζί με την πόρνη,
μαζί με την αγνή παρθένα,
τον Αγαπημένο μου μπορείς να δεις.
Στ’ ανθισμένα τα λιβάδια,
στις βρομερές και άθλιες πολιτείες,
μαζί με τον αγνό, μαζί με τον ανίερο,
στο λουλούδι που κρύβει μέσα του ιερότητα,
ο Πολυαγαπημένος μου είναι εκεί.
Αχ! Η θάλασσα έχει πλημμυρίσει
την καρδιά μου.
Μέσα σε μια μέρα
ζω χιλιάδες καλοκαίρια.
Ω, φίλε,
στο πρόσωπο σου βλέπω το δικό μου,
το πρόσωπο του Πολυαγαπημένου μου.

Αυτό ήταν το τραγούδι της αγάπης μου.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/To_Tragoudi_tis_agapis_mou.mp3]

Η Γιούλη

Καλά! Σήμερα έχω κάτι που θα αρέσει πολύ στα πρωτάκια. Σίγουρα στ’ αγόρια και ίσως και στα κορίτσια. Είχα σκοπό να ανεβάσω ένα post  για σας… τα μεγάλα παιδιά -και βαρετό για τα μικρά- αλλά έκανα μια ανακάλυψη που μ’ ενθουσίασε! Ενώ νόμιζα ότι τα «ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ» έχουν τελειώσει, τυχαία ανακάλυψα ότι υπάρχουν άλλα δύο! Και σήμερα θα ανεβάσω το ένα απ’ αυτά, που είναι και έκπληξη! Έως τώρα, είχαμε γνωρίσει μόνο ένα παχουλό αγοράκι, τον Αντώνη Καπερώνη, που του άρεσε το πολύ φαί, τόσο πολύ που μια μέρα, «έμεινε χωρίς βρακί». Ε, σήμερα, θα γνωρίσουμε και ένα παχουλό κοριτσάκι, τη Γιούλη. Και θα ήθελα, να το αφιερώσω σε όλες τις παχουλές φίλες που έχω -μεταξύ  20 και 40 χρονών- κι ελπίζω να μην μου κακιώσουν, γιατί το ΜΗΝΥΜΑ αυτό, είναι αισιόδοξο στο τέλος.
Καλή εβδομάδα.
Πολλά φιλιά
Π.
  

Σχόλιο για «Τα Σκουπίδια»

Σήμερα θα κάνω μία μικρή αταξία. Θα ανεβάσω ένα βίντεο που μου έστειλαν χωρίς να ρωτήσω. Είναι κάτι σαν οπτικό σχόλιο για το προηγούμενο post, από τα παιδιά της πρώτης τάξης Δημοτικού, του Α2 Τμήματος των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΚΑΝΤΑ. Μέσα στην τάξη, γίνεται προβολή από το blog μου του βίντεο με το ΜΗΝΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ,  «Τα σκουπίδια»  που είχα ανεβάσει στο προηγούμενο post. Όλα τα παιδιά, ενώ το βλέπουν, έχουν σηκωθεί και το χορεύουν! Χαμός στην τάξη. Χα, χα, χα… Ενθουσιάστηκα όταν το είδα. Και συγκινήθηκα, ομολογώ. Ε, δεν είναι λίγο να έχεις  κάνει μια δουλειά σην τηλεόραση για τα παιδιά πριν από 27 χρόνια, και να βλέπεις ότι έχει απήχηση και στα σημερινά παιδιά! Δείτε τα από μόνοι σας.
Πολλά φιλιά σε όλους
Π.

«Τα σκουπίδια»

Χθες ανακάλυψα άλλο ένα από τα ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ που είχα κάνει παλιά για την ΕΡΤ και λέω να το ανεβάσω σήμερα, μέρα που είναι. Χα, χα, χα… Κι επειδή μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία που είχα φτιάξει παλιά για την ημέρα του Άγιου Βαλεντίνου κι όποτε τη θυμάμαι γελάω πολύ, όσοι θέλετε μπορείτε να τη διαβάσετε ΕΔΩ. για να τιμήσουμε την ιστορική φράση που ξεστόμισε κάποτε ο κυρ-Αλέκος και γιορτάζουμε σήμερα, «Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου…». Χα, χα, χα…

Και τώρα, μπορείτε -αν θέλετε- να δείτε το ΜΗΝΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ με τίτλο, «Τα σκουπίδια.»
Σας φιλώ
Π.

 

Ο «βιντεοκαθρέφτης», ενός ανθρώπου.

Πριν λίγες μέρες, μου πήραν μια συνέντευξη για την Κυριακάτικη εφημερίδα «Πελοπόννησο» της Πάτρας, όπου για πρώτη φορά, με ρώτησαν για ένα βιβλίο που έχω γράψει πριν κάμποσα χρόνια το, «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα», ενώ την ίδια μέρα η Άιναφετς ανέβασε post που έχει σχέση μ’αυτόν. «Ε, δεν τη γλυτώνω σήμερα», σκέφτηκα, «θ’ ανεβάσω post που να έχει σχέση μαζί του, μια και με γυροφέρνει η ιδέα από την περασμένη Δευτέρα». Και πρώτα να αντιγράψω εδώ την ερώτηση της δημοσιογράφου και την απάντησή μου.

– Πώς έγινε και έχετε  γράψει κι ένα ακόμα τρίτο βιβλίο για μεγάλους, για τον Φιλόσοφο Κρισναμούρτι και την Ελλάδα;
Το πώς έγινε κι έγραψα το βιβλίο, «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα», είναι μία κάπως «τρελή» ιστορία. Γι’ αυτή τη πνευματική φυσιογνωμία που ο Νίκος Δήμου, σε άρθρο του γι’ αυτόν στο ΒΗΜΑ, το ’86 είχε δώσει τίτλο, «Ο άνθρωπος που παραιτήθηκε από Θεός», πρωτάκουσα το καλοκαίρι του ’84 όταν ήμουν στην ΕΡΤ, από μία παρουσιάστρια παιδικής εκπομπής, που μου ζήτησε άδεια να λείψει μια εβδομάδα τον Σεπτέμβριο για να πάει στην Αγγλία ν’ ακούσει κάποιον Κρισναμούρτι. Ρώτησα ποιος είναι αυτός, εκείνη μου είπε, εμένα μου ξύπνησε το ενδιαφέρον και κάποια στιγμή μετά από ένα χρόνο περίπου, βρεθήκαμε η γυναίκα μου κι εγώ να τρώμε μαζί του μεσημεριανό, στο σπίτι που τον φιλοξενούσαν στην Ελβετία. Ελπίζω κάποια μέρα να γράψω ένα  βιβλίο γι’ αυτή τη θεότρελη ιστορία. Το βιβλίο για τη σχέση του με την Ελλάδα, γράφτηκε με αφορμή κάποιες άγνωστες φωτογραφίες του που μου έδωσε κάποιος, από τις δύο πρώτες επισκέψεις του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα, το 1933 και το 1930. 

Και τώρα για το post. Διαβάζοντας το τελευταίο post της  Άιναφετς με τίτλο, «Καθρέφτης», θυμήθηκα ένα βίντεο με μια ομιλία του Κρισναμούρτι στην Ουάσιγκτον το 1985, εννιά μήνες πριν πεθάνει στα 91 του, που σε κάποια στιγμή μ’ έκανε και γέλασα πάρα πολύ! Το γιατί, θα το δείτε μόνοι σας, μια και αποφάσισα να ανεβάσω ακριβώς αυτό το πεντάλεπτο απόσπασμα από την ομιλία του που μ’ έκανε να γελάσω, και όπου μιλάει ακριβώς για εκείνο που λέει η Άιναφετς στο post της: για τις ανθρώπινες σχέσεις ως καθρέφτη όπου μπορεί κανείς να δει τον εαυτό του. Και αντιγράφοντας αυτό το απόσπασμα από την ομιλία, είδα ότι αυτό το βίντεο είναι και σαν καθρέφτης αυτού του ίδιου: καθρεφτίζει τη ζωντάνια του και τη διαύγεια του μυαλού του στα 90 του, το χιούμορ του και την πλήρη αδιαφορία του για κάθε σοβαροφάνεια και για την εικόνα του, επιβεβαιώνοντας αυτό που έχει πει πριν λίγο, ότι δεν δίνει  αυτός διάλεξη και οι άλλοι ακούνε, αλλά ότι, «όλοι μαζί  κάνουμε ένα μακρύ ταξίδι».  Όλη την ομιλία που κρατάει μίαμιση ώρα περίπου, μπορείτε να την δει όποιος θέλει κάνοντας κλικ ΕΔΩ  αλλά δεν έχει τους ελληνικούς υπότιτλους – μόνο Αγγλικούς, Γαλλικούς, Γερμανικούς και Ιταλικούς έχει – ενώ στην πρώτη ομιλία τους έχουν βάλει.

Καλή… «διασκέδαση» και καλή εβδομάδα.
Π.

Γενέθλια του blog με… μένα.

Χα, χα, χα… Ναι, κάπως εγωκεντρικός ο τίτλος του post για τα πέμπτα γενέθλια του blog, αλλά ύστερα από διάφορες ιδέες, κατέληξα ότι εκείνο που ταίριαζε πιο πολύ με όσα σκεφτόμουν να γράψω για το κλείσιμο των πέντε χρόνων αυτού του blog, που μου έφτιαξε το παιδάκι μου ο Κωνσταντίνος -γνωστός και ως cpil στην μπλογκοπιάτσα- ήταν ένα βίντεο από μια παράσταση που δεν θα γινόταν ποτέ, αν δεν είχε υπάρξει αυτό το blog! Αυτό το blog μου έδειξε πολύ σύντομα ότι η εκπομπή του «Παραμυθά», που πρωτάρχισε τον Οκτώβριο του 1978, γράφτηκε στις καρδιές των τότε παιδιών, έτσι όπως δεν το φανταζόμουν και που ακόμα δεν το έχω χωνέψει εντελώς! Αυτή η τρυφερότητα που μου ερχόταν μέσα από τα σχόλιά σας, είναι που μ’ έκανε να σκεφτώ να ξανακάνω την εκπομπή στην τηλεόραση κι έτσι έγιναν τα 26 καινούργια επεισόδια που παίχτηκαν για πρώτη φορά το 2010 στην ψηφιακή τηλεόραση της ΕΡΤ, και που από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο άρχισαν να επαναλαμβάνονται για πέμπτη φορά! Ξεκινώντας απ’ αυτό το blog έγραψα τις ιστορίες των τριών καινούργιων βιβλίων του «Παραμυθά» για τα παιδιά  και το βιβλίο «Ιστορίες της καρδιάς»  για εσάς, τα μεγάλα πια παιδιά. Και τέλος, όλα αυτά κατέληξαν στη θεατρική παράσταση που παίχτηκε πέρσι στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ και που φέτος, παίρνοντας την τελική της μορφή παίχτηκε στις γιορτές στον ΔΑΝΑΟ. Μια σκηνή από αυτή την παράσταση, είναι και το βίντεο που ανέβασα εδώ και που το γύρισε μία φίλη με το κινητό της. Αυτό υποννοεί ο τίτλος του post.
Και πριν κλείσω θα ήθελα να γράψω και μερικά στατιστικά στοιχεία από αυτά που παίρνω. Στα πέντε χρόνια που υπάρχει το  blog, γράφτηκαν 724 posts και έγιναν 10.134 σχόλια, ενώ μπήκαν στο blog 295.051 κομπιούτερς για πρώτη φορά και έγιναν 972.364 επιστροφές και hits. Ναι, με διασκεδάζουν τα στατιστικά, αλλά δίνουν και καλή πληροφόρηση. Για παράδειγμα, από αυτά είδα ότι, ναι μεν από τη στιγμή που σταμάτησα να απαντάω στα σχόλια άρχισαν και να λιγοστεύουν, αλλά η επισκεψιμότητα του blog δεν σταμάτησε να μεγαλώνει.
Κλείνοντας, θα ήθελα για άλλη μια φορά να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, για όλη τη δύναμη που μου δώσατε με όλη αυτή την αγάπη που μου στείλατε και μου στέλνετε και με σπρώξατε να κάνω όσα έκανα αυτά τα πέντε χρόνια και που πολύ πιθανόν έχω να κάνω ακόμα, γιατί μπορεί πρακτικά να έχω πάρει σύνταξη, αλλά ψυχολογικά και πνευματικά σκοπεύω ν’ αργήσω ακόμα. Χα, χα, χα… Αυτοπεποίθηση ο παππούς, ε;
Και δυο λόγια για το βίντεο που θα δείτε. Είναι ένα από τα θεατρικά παιχνίδια που έκανα με τα παιδιά και που για μεγάλη μου χαρά και συγκίνηση, είδα να τα παίζουν και οι μεγάλοι που ήταν στην παράσταση, σαν να ήτανε κι εκείνοι παιδιά!!! Αρχίζει με την παρουσίαση των ήχων που θα ήθελα να κάνουν, όσο εγώ θα λέω μια ιστορία, για να την ζωντανεύουν.
Σας φιλώ πολύ όλες και  όλους.
Νίκος

 

Η Αλεπού κι ο Λύκος

Με γειά μου το καινούργιο computer μου! Επιτέλους! Μου φαίνεται βέβαια κάπως τεράστιο, αφού πάντα είχα lap top με δεκατριάρα οθόνη  κι αυτό έχει δεκαπενταμισάρα και 16/9 και όλο αυτό το δίμηνο που πέρασε δούλευα με ένα μικρούλη notebook που έβγαζα τα μάτια μου, αλλά το συμπάθησα. Αλλά τώρα, με το καινούργιο δεν χρειάζεται να κολλάω την καρέκλα στο γραφείο για να βλέπω και έχει και τρελλές ταχύτητες γιατί είναι 64 bits. Ας είναι καλά το παιδάκι μου που μου δάνεισε και το πήρα. Χαλάλι του οι ζημιές που έκανε στα κομπιούτερς μου όταν ήτανε μικρός. Και μια δοκιμασμένη μπαμπαδίστικη συμβουλή, σε όσες και όσους έχετε παιδιά που «παίζουν» με τα κομπιούτερς σας: Μην εκνευρίζεστε και τα μαλώνετε, όταν τους κάνουνε ζημιά. Καλύτερα, μόνο να τους εξηγείτε τι να κάνουν και να είναι πιο προσεκτικά. Θα ‘ρθει μια μέρα που θα με θυμηθείτε, γιατί θα τα έχουν μάθει καλύτερα από σας και θα σας βοηθάνε όταν κολλάτε, λόγω ηλικίας! Έτσι κι αλλοιώς, ποτέ και κανένα παιδί δεν έμαθε τίποτα με εκνευρισμό ή με φωνές και ξύλο, που κάποτε ήταν και παιδαγωγική μέθοδος! Πρέπει να σας πω ότι αυτό το τελευταίο, το σκεφτόμουν στην επίσκεψη που έκανα προχθές σε Σχολείο, στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Αγίας Παρασκευής, μέσα στα πλαίσια του προγράμματος φιλαναγνωσίας του ΕΚΕΒΙ, στα παιδιά της Τρίτης και Τετάρτης Δημοτικού. Εκεί, τη δουλειά της προβολής του υλικού που έκανε με το κομπιούτερ ο τεχνικός στο Θέατρο, που έπαιζα στις γιορτές, σε αυτό το Σχολείο την έκανε ένα αγοράκι, στην ηλικία που είχε αρχίσει ο γιος μου να… χαλάει τα κομπιούτερ μου! Από εκεί είναι η φωτογραφία που βλέπετε εδώ. Και μια διευκρίνηση: Η εικόνα δεν ήταν τόσο απλή όσο φαίνεται. Ήταν 58 παιδιά της Γ΄ Δημοτικού και 46 της Δ’  Δημοτικού. Και μετά την εκδήλωση, δεν μπόρεσα να τους χαλάσω το χατήρι και έγραψα σε ένα – ένα παιδί, στο χαρτάκι που είχε το καθένα, το αυτόγραφο που ήθελε! Χα, χα, χα…

Έτσι, θα ήθελα σήμερα να αφιερώσω το παραμύθι, «Η αλεπού και ο λύκος» στα παιδιά της Τρίτης και Τετάρτης τάξης, του 6ου Δημοτικού Σχολείου Αγίας Παρασκευής και στις Δασκάλες και στους Δασκάλους τους, που οι περισσότερες και μάλλον κι οι περισσότεροι, αν κατάλαβα καλά, έχουν «Παραμυθομεγαλώσει».
Καλή εβδομάδα σε όλους σας.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.6-H_Alepou_ki_o_lykos.mp3]

Ένας μπαμπάς και μια κόρη

Πάνω που αυτές τις μέρες έχω τις ευαισθησίες μου από τα απανωτά γενέθλια των παιδιών μου μέσα σε πέντε μέρες,  που με έκαναν να αναπολώ τα παιδικά τους χρόνια, ήρθε το πρωί ένα e-mail από την Άιναφετς με ένα βίντεο που μου έφτιαξε τη μέρα! Είναι με ένα μπαμπά και την κόρη του που μου θύμισε τη δική μου  όταν ήταν μικρούλα. Και γιατί της μοιάζει στην εμφάνιση και γιατί μιλάει… με το ίδιο στυλ. Χα, χα, χα… Έτσι, αλλάζοντας για περίπου εκατοστή φορά αυτό που ήθελα να ανεβάσω σήμερα (ε, 100 αλλαγές στα 722 posts που έχω ανεβάσει τι είναι;) αποφάσισα να βάλω σήμερα αυτό το βίντεο που είναι σύντομο σαν γρήγορο ανέκδοτο. Α, και σ’ αυτό για τα 722 posts  που είπα, θα επανέλθω -όπως λένε- στο post  των γενεθλίων του blog στις 9 μήνα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.