Χρόνια πολλά με… «Ψαρόζουμο»

Και σήμερα το post είναι …ενδο-οικογενειακό. Μετά τα γενέθλια  της Μαρίας, σήμερα έχει τα γενέθλιά του και το άλλο μου παιδάκι, ο Κωνσταντίνος.  Έχουν τρεις μέρες διαφορά και… εννιά χρόνια – 1 Φεβρουαρίου 1984 – 28 Ιανουαρίου 1975.
Φέτος του Κώτσου του έχω μια έκπληξη.  Ανακάλυψα ένα ξεχασμένο βίντεο. Το βίντεο αυτό -που θα ανεβάσω εδώ-  έχει τρία διαφημιστικά που τα έχει φτιάξει ο ίδιος  πριν…  20 χρόνια. Το καλοκαίρι του 1993, στα εννιά του! Το βίντεο αυτό δεν είναι το πρώτο που έχει κάνει στα… νιάτα του, αλλά μάλλον είναι το πρώτο ολοκληρωμένο, αν θυμάμαι καλά. Είναι τρία «διαφημιστικά» με πολύ πλάκα, στο στυλ της εκπομπής «ΑΜΑΝ», (πρόγονος του «ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ») που παιζόταν εκείνη την εποχή στην τηλεόραση. Το ένα διαφημίζει ένα σαμπουάν για πυτιρίδα, το ΛΟΥΣΤΡΕΞ, το άλλο είναι για ένα απορρυπαντικό το  «ΛΕΡΙΑΛ» και το τρίτο είναι για ένα αναψυκτικό το, «ΨΑΡΟΖΟΥΜΟ».  Εκτός που ο Κώτσος είναι σκηνοθέτης, μοντέρ και παραγωγός, (χα, χα, χα…) όπως και τώρα, παίζει κι όλας ως ηθοποιός. Στην αρχή του βίντεο υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην εικόνα που κολλάει, αλλά γρήγορα φτιάχνει.  Επίσης έχει πλάκα ότι στο τέλος, έβαλε -κατά τη μόδα της εποχής- πλάνα που κόπηκαν γιατί γελάνε στο γύρισμα οι ηθοποιοί.
Τέλος, καθώς τα κοίταζα σκέφτηκα τα διαφημιστικά που έχει κάνει πριν λίγα χρόνια για την LACTA  κι έτσι, τιμής ένεκεν, έβαλα  link ΕΔΩ  για ένα από τα διαφημιστικά που μου άρεσε πιο πολύ, για όσους δεν έχουν δει κανένα απ’ αυτά. Και τώρα μπορείτε να… απολαύσετε τα τρία διαφημιστικά του cpil.
Χρόνια πολλά Κώτσο και πολλά φιλιά
Ο μπαμπάς

Η Γαβγούλα και ο Παρλαπίπας

Μια και τον καινούργιο μήνα θα τον εγκαινιάσουμε πάλι με γενέθλια, – το άλλο παιδάκι μου έχει γενέθλια την 1η Φεβρουαρίου –  λέω να κλείσουμε αυτόν τον μήνα με κάτι για όλα τα παιδάκια και μάλιστα τα πολύ μικρότερα, τους φίλους μου τα πρωτάκια, αλλά και όλα τα άλλα παιδιά του Δημοτικού γενικώς και … ε… άντε και για όλους τους μεγάλους με παιδική καρδιά.

Ήταν ένας παπαγάλος που τον λέγανε Παρλαπίπα. Ο Παρλαπίπας, ήταν πολύ μορφωμένος παπαγάλος, γιατί εκτός από τη γλώσσα των παπαγάλων, είχε μάθει κι άλλες ξένες γλώσσες γιατί του άρεσε να μαθαίνει. Πρώτα έμαθε τη γλώσσα των ανθρώπων για να συνεννοείται με τ’ αφεντικά του, ύστερα έμαθε τη γλώσσα των γατιών, για να μιλάει με τη γάτα του σπιτιού και τέλος, έμαθε τη γλώσσα των σκυλιών, αν και δεν είχαν σκύλο στο σπίτι που έμενε, γιατί του άρεσε. Ζούσε σε μια πολυκατοικία, στο ισόγειο, και όλα τα πρωινά που έμενε μόνος του στο σπίτι, τον είχαν φέρει κοντά στο παράθυρο για να βλέπει έξω και χαζεύοντας τον κόσμο που περνούσε, να μην βαριέται. Κι έτσι, μια μέρα του φάνηκε πολύ χρήσιμο που είχε μάθει τη γλώσσα την σκυλιών. Εκεί που χάζευε από το μισάνοιχτο παράθυρο, που δεν το είχαν κλείσει γιατί έκανε ζέστη, είδε ένα μεγαλόσωμο σκυλί να περνάει απ’ έξω. «Α, να μια καλή ευκαιρία για να δω αν μιλάω καλά τα σκυλίσια», σκέφτηκε, κι αμέσως, χτύπησε με το ράμφος του το τζάμι φωνάζοντας: «Ε, σκυλάκι, πού πας;» Το σκυλί σταμάτησε και κοίταξε γύρω του παραξενεμένο, γιατί δεν έβλεπε κανένα άλλο σκυλί να φωνάζει. Κούνησε με απορία το κεφάλι του κι έκανε να φύγει. «Ε, σκυλάκι, μη φεύγεις, εγώ σου μιλάω, ο παπαγάλος, εδώ στο παράθυρο». Το σκυλί κοίταξε παραξενεμένα τον παπαγάλο στο παράθυρο και του ‘πε: «Μπα. Και πώς γίνεται και μιλάς στη γλώσσα μου»; «Α, ξέρω πολλές γλώσσες. Μιλάω με τους ανθρώπους, με τις γάτες και με τα σκυλιά και τ΄ όνειρό μου είναι να μάθω να μιλάω με τα λιοντάρια, αλλά όλοι λένε ότι είναι άχρηστο γιατί δεν έχει λιοντάρια εδώ γύρω». «Τι λες παιδάκι μου! Εσύ είσαι φοβερός παπαγάλος! Και πώς σε λένε;» είπε το σκυλί με θαυμασμό. «Με λένε Παρλαπίπα, κι εσένα»; «Γαβγούλα», απάντησε το σκυλί. «Α, κορίτσι είσαι», είπε ο Παρλαπίπας». «Ναι, κορίτσι», απάντησε η Γαβγούλα. «Και πώς βρέθηκες στη γειτονιά;» ξαναρώτησε ο Παρλαπίπας. «Αααχ…» αναστέναξε εκείνη. «Εμένα που με βλέπεις, ζούσα σε ένα πολύ ωραίο μεγάλο σπίτι με πολλά δωμάτια και τ’ αφεντικά μου φαίνεται ότι είχαν πολλά λεφτά γιατί είχαν τέσσερα αυτοκίνητα, δύο ο καθένας για να κυκλοφορούν και τις μονές μέρες και τις ζυγές. Είχαν από τρία κινητά τηλέφωνα ο καθένας για την περίπτωση που θα τέλειωνε η μπαταρία σε κάποιο να έχουν το άλλο, γιατί μιλάγανε πολύ. Είχανε τέσσερις τηλεοράσεις για να μην χάνουν αυτό που βλέπανε όταν άλλαζαν δωμάτιο κι άλλα πολλά. Αφού και για μένα είχαν εφτά λουριά, με εφτά διαφορετικά χρώματα, για ένα έχω άλλο χρώμα λουρί κάθε μέρα! Αλλά φαίνεται πως έκαναν πολλές σπατάλες – και αυτοί και όλοι σ’ αυτή τη χώρα – γιατί μια μέρα, είδα και στις τέσσερις τηλεοράσεις έναν πολύ χοντρό κύριο, που έλεγε: “Δεν έχουμε πια λεφτά. Όλοι μαζί τα φάγαμε…”. Κι έτσι, τ’ αφεντικά μου, που μείνανε και τα δύο χωρίς δουλειά, άρχισαν να πουλάνε τα πράγματά τους κι έφτασαν να τρώνε μια φορά την ημέρα! Και στο τέλος, μου είπαν: “Γαβγούλα, εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, δεν μπορούμε πια να ταΐζουμε κι εσένα. Πρέπει να φύγεις και να πας να βρεις τη τύχη σου”.  Έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκα στους δρόμους. Βέβαια, εμείς τα σκυλιά, μένουμε συχνά άστεγα και μάλιστα πολλά από μας κι από την ώρα που θα γεννηθούμε, γιατί οι άνθρωποι δεν μας σκέφτονται και μας πετάνε στο δρόμο, αλλά εγώ δεν έχω συνηθίσει να είμαι συνέχεια στο δρόμο κι έχω να φάω και δυο μέρες», είπε η Γαβγούλα, τελειώνοντας την ιστορία της. «Τι λες Γαβγούλα μου», είπε στενοχωρημένος ο Παρλαπίπας, «έχεις να φας δυο μέρες! Πω, πω… Λοιπόν. Έλα. Θα σου κάνω το τραπέζι. Σ’ αρέσουν τα μακαρόνια»; «Και βέβαια, μ’ αρέσουν», απάντησε η Γαβγούλα. «Η αφεντικίνα μου», είπε ο Παρλαπίπας, «πριν φύγει έφτιαξε μακαρονάδα για το μεσημέρι κι είναι ακόμα ζεστά μέσα στον τέντζερη. Έλα, πήδα μέσα από το παράθυρο και πάμε στην κουζίνα να φάμε». Κι η Γαβγούλα, δίνει μια και βρέθηκε μέσα στο σαλόνι του σπιτιού. Αμέσως, ο Παρλαπίπας πέταξε για τη κουζίνα και πήγε και κάθισε  δίπλα στον τέντζερη με τη μακαρονάδα, ενώ η Γαβγούλα έτρεξε πίσω του.  Εκεί, όμως, κατάλαβαν, ότι η Γαβγούλα δεν χώραγε ν’ ανέβει κι αυτή στην κουζίνα και να φάει από τον τέντζερη γιατί ήταν μεγάλο σκυλί. «Μη σε νοιάζει», της είπε ο Παρλαπίπας, «θα σε ταΐσω εγώ».  Και πραγματικά, ο Παρλαπίπας τσίμπαγε τα μακαρόνια με το ράμφος του, και τα έριχνε μέσα στο στόμα της Γαβγούλας που στεκόταν δίπλα στην ηλεκτρική κουζίνα. Κι από τότε η Γαβγούλα και ο Παρλαπίπας, γίνανε δυο καλοί φίλοι και βλέπονταν κάθε μέρα.
Πώς σας φάνηκε; Πώς είπατε; Ωραίο παραμύθι; Τσ, τσ, τσ…  Αφού ξέρετε ότι ο Παραμυθάς δεν λέει παραμύθια, αλλά αληθινές ιστορίες  που τις έχει ζήσει.  Κι αφού ξέρετε ότι όταν φοράω το μαγικό γιλέκο μου, μπορώ και μιλάω με όλα τα ζώα. Αυτή που σας είπα είναι η ιστορία που μου είπε η ίδια η Γαβγούλα πριν λίγες μέρες που τη συνάντησα στο δρόμο. Και μάλιστα, με πήρε μαζί της και με γνώρισε στον Παρλαπίπα, προχθές που είχε ξαναπάει για να φάει μακαρονάδα. Κι επειδή ήξερα ότι μπορεί και να μην με πιστεύατε, τους γύρισα ένα βίντεο με το κινητό μου, του έβαλα μουσική και σας το ανέβασα εδώ να το δείτε. Για να μάθετε να με πιστεύετε.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Χρόνια πολλά Μαρία, με ένα τραγούδι

Καθώς σκεφτόμουν τι post να γράψω για τα γενέθλια της κορούλας μου, σήμερα 28 του μήνα, θυμήθηκα ένα τραγούδι που έχω συνδέσει μέσα μου μαζί της, κι έτσι αποφάσισα να φτιάξω και μια καινούργια κατηγορία posts , που την ονόμασα, «Τραγούδια που αγάπησα». Το τραγούδι αυτό το έχω ξαναβάλει, σε παλιότερο post με τίτλο το χαϊδευτικό της, «Bibix», που ήταν πάλι για γενέθλιά της. Αυτή τη φορά το βρήκα όχι σε βίντεο κλιπ,  αλλά με τα λόγια να περνούν στην οθόνη. Το πρώτο τραγούδι, λοιπόν, σ’ αυτή την κατηγορία, είναι το «Everybody hurts»  των REM. Το τραγούδι αυτό του 1992 (ουπς, πριν 20 χρόνια!), το πρωτάκουσα στην Αγγλία, στο σπίτι της Μαρίας στο Maidstone, το 1993, την πρώτη χρονιά που είχε μπει εκεί στο Πανεπιστήμιο. Δεν ξέρω πώς έγινε ο συνειρμός ακριβώς, αλλά με τους πρώτους στίχους του τραγουδιού που άκουσα τότε, συνδέθηκα με την εποχή που είχαμε χωρίσει με τη μητέρα της. Κάνοντας κλικ στον τίτλο εδώ, μπορείτε να δείτε ένα παλιό post το, «Αν φύγεις μπαμπά, θ’αυτοκτονήσω«, που είναι σχετικό. Παρόλο που ένα πετυχημένο διαζύγιο είναι προτιμότερο από ένα αποτυχημένο γάμο, παρόλο που τα παιδιά είναι καλύτερα να μεγαλώνουν μέσα στην αλήθεια και όχι στο ψέμα,  στην ησυχία και όχι στους καυγάδες, ζωντανά και όχι συμβατικά και καθωσπρεπίστικα, ωστόσο πάντα -ακόμα κι ένα ήρεμο και ήσυχο διαζύγιο- τα πληγώνει. Ίσως όχι όσο ένας άγριος χωρισμός με καυγάδες και άλλες αθλιότητες των μεγάλων μπροστά στα παιδιά τους, αλλά πάντως πληγώνει. Όταν πρωτάκουσα αυτό το τραγούδι, θυμήθηκα την μελαγχολία που είχε η Μαρία τον πρώτο καιρό, γιατί αργότερα, όταν είδε ότι κάθε Παρασκευοσαββατοκύριακο την περνάγαμε τα δυο μας, της έφτιαξε το κέφι. Έτσι λοιπόν, αυτό το τραγούδι -στίχοι και μουσική- άγγιξε κάποιες χορδές μέσα μου, και φαίνεται πως ακόμα τις αγγίζει.  Και αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα εδώ σαν δώρο για τα γενέθλιά της. Είναι λίγο μελαγχολικό δώρο, αλλά τι να κάνουμε; Όλοι πληγώνουμε κάποιον κάποτε, όπως λέει και το τραγούδι. Μαζί είπα να βάλω και μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες της, που έχω βγάλει εγώ, λίγο πριν από εκείνη την εποχή,  στα έξι της, στην πρώτη εκδρομή που κάναμε μόνοι μας  οι δυο μας, και που -όπως φαίνεται από την έκφρασή της-  διαισθανόταν τι θα συμβεί.

Και τώρα ακούστε το τραγούδι βλέποντας και τους στίχους του. Να πάρει η ευχή! Δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσω αυτό το τραγούδι και να μην συγκινηθώ… και πολύ μάλιστα.
Φιλάκια μωρό μου και να τα εκατοστήσεις.
Ο μπαμπάς

Η μαγική κατσαρόλα

Έχω καιρό να ανεβάσω παραμύθι, και να βάλω και καμιά φωτογραφία μου από την παλιά περίοδο της εκπομπής, του 1989, οπότε λέω να ακούσουμε ένα σήμερα και η φωτογραφία είναι αυτή που βλέπετε, που την αφιερώνω σε όλες και όλους (των τριανταροσαρανταπέντε χρόνων)  που ήρθαν και μου έδωσαν φοβερή χαρά στις παραστάσεις που έκανα στο ΔΑΝΑΟ, στις γιορτές. Μάλλον ετοιμάζομαι  να δώσω κι άλλες προς τα νότια αυτή τη φορά, ίσως μέσα στο Φεβρουάριο.  Το παραμύθι είναι η «Μαγική κατσαρόλα».
Σας φιλώ πολύ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.7-H_magiki_katsarola.mp3]

«Τουρκόσπορος»

«Τουρκόσπορους » λέγανε όσους έρχονταν στην Ελλάδα από την Μικρά  Ασία, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, αλλά και αργότερα, όταν επαναλήφθηκαν οι διωγμοί των Ελλήνων στην Τουρκία,  κι έρχονταν τα κύματα των προσφύγων από Κωνσταντινούπολη. Αλλά φαίνεται ότι το παρατσούκλι είναι ακόμα παλιότερο.  Μόλις ελευθερώθηκε η Ελλάδα από τους Τούρκους  και ονομάστηκε «‘Βασίλειο της Ελλάδος», (χα, χα, χα…  από τότε  άνθιζε η m@la$1@ σ΄αυτόν τον τόπο κι έκαναν ότι ήθελαν οι ξένοι)  κι έτσι άρχισε και ο διαχωρισμός:  «Έλληνες» οι «εδώ » και «τουρκομερίτες» οι από ‘κει ή -προς το περιφρονητικός- «Τουρκόσποροι».  Όπως έχω πει παλιότερα σ’ αυτό το blog, και εγώ και η γυναίκα μου  είμαστε «Τουρκόσποροι». Εκείνη επειδή ο πατέρας της έχει γεννηθεί εκεί, αλλά επειδή και ίδια έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Πόλη, όπως έγραψα στο post,  «28, 34 ή 35;»  Εγώ, επειδή στην Πόλη γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα μου, όπως σας είπα στο post  «Η συκιά». Έτσι, λέω σήμερα, να τιμήσω… τη «σπορά» μας, αλλά -κυρίως-  τη δουλειά που έκανε το παιδάκι μου ως σκηνοθέτης στην εκπομπή, «Το Ίδρυμα», που σταμάτησε την προηγούμενη εβδομάδα, ανεβάζοντας εδώ το τελευταίο επεισόδιο,  της σάτιρας των Τούρκικων σήριαλ, που ήταν και το αγαπημένο μου κομμάτι αυτής της εκπομπής. Σε όλα τα επεισόδια, έσκαγα κάθε τόσο στα γέλια, γιατί εκτός των άλλων, ακούγονταν και κάτι φοβερά τούρκικα, όπως στην αρχή του επεισόδιου που θα δείτε, όπου το «Τελευταίο Επεισόδιο» στα τούρκικα λέγεται, «Episode Prohtes»!  Χα, χα, χα..  Δείτε, λοιπόν, το τελευταίο επεισόδιο της σειράς, «Αϊσέ, η νύφη του Βοσπόρου» και προσέξτε όταν βρίσκουν το αρχαίο ελληνικό άγαλμα ενός Σάτυρου, πώς λέγεται στα Τούρκικα… ο Σάτυρος.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Ε. όχι!!! Χα, χα, χα…

Τέρμα οι δισταγμοί. Δεν πάει άλλο, θα το ανεβάσω αυτό το κείμενο εδώ. Από το πρωί το γυροφέρνω και δεν το αποφασίζω. Αλλά έχω  ρίξει τέτοιο γέλιο από χθες που μου έστειλαν αυτό το διαφημιστικό, με τη μορφή τάχα μου δήθεν ιατρικής ενημέρωσης, που σκέφτηκα ότι είναι αμαρτία να μην γελάσετε κι εσείς, αν δεν το πήρατε ήδη με τα mail σας. Έκοψα τα ονόμα των δύο γιατρών και κάθε άλλη διαφημιστική πληροφορία και παρακαλώ πολύ αν τα ξέρετε ή αν τα βρείτε μην τα βάλετε στα σχόλια του post. Επίσης εγκατελειψα την ιδέα για κάποιες φωτογραφίες, και απορίες, όπως:  τι  θόρυβο θα κάνει αυτό το πράγμα, πώς θα το έβλεπαν κάτι τέτοιο τα κορίτσια, τι λέτε κι εσείς αγόρια…  και τέτοια. Εγώ, πάντως, προσωπικά κατανοώ το πρόβλημα που θα κάλυπτε μια τέτοια εγχείρηση, δεν θέλω να πω μεγάλη κουβέντα, αλλά καλύτερα να μην ξανα… ποτέ, παρά αυτό!
Και μια διευκρίνηση για όσους δεν το ξέρουν. Η  λέξη «πρόθεση»,  εκτός των άλλων εννοιών της, στην ιατρική σημαίνει την αντικατάσταση μέλους ή οργάνου του σώματος, που έχει χαθεί ή ακρωτηριασθεί.
Χα, χα, χα, χα…. Διαβάστε το.
Καλή διασκέδαση.
Π.

Χειρουργική αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας
Μια από τις μεθόδους αντιμετώπισης της στυτικής δυσλειτουργίας είναι και η χειρουργική τοποθέτηση ενδοπεϊκών προθέσεων. Η πρώτη τοποθέτηση πρόθεσης, έγινε με επιτυχία το 1947 και αφορά στην τοποθέτηση δύο κυλίνδρων στο πέος κατά την διάρκεια μιας απλής επέμβασης, η οποία γίνεται από ειδικούς ουρολόγους – ανδρολόγους. Η επέμβαση αυτή έχει γίνει τα τελευταία 25 χρόνια στις ΗΠΑ σε περισσότερους από 250.000 άνδρες, ενώ στην Ελλάδα η μέθοδος εφαρμόζεται με επιτυχία τα τελευταία χρόνια.
Οι προθέσεις διακρίνονται σε μόνιμης και μεταβλητής σκληρότητας. Οι εύπλαστες προθέσεις έχουν το μειονέκτημα ότι διατηρούν το πέος σε κατάσταση μερικής στύσης, με αποτέλεσμα να είναι ορατές κάτω από εφαρμοστά ρούχα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα τους είναι εξασφαλισμένη. Αντίθετα, οι υδραυλικές προθέσεις προσφέρουν το πλεονέκτημα της μεταβλητής σκληρότητας, εξασφαλίζοντας ένα απολύτως φυσιολογικό αποτέλεσμα, τόσο λειτουργικά, όσο και αισθητικά και κατά συνέπεια προτιμούνται από την πλειονότητα των ασθενών.  Ο μηχανισμός αποτελείται από μία υδραυλική διάταξη ( δύο κύλινδροι, μια δεξαμενή και μια αντλία). Η επέμβαση γίνεται διαμέσου μιας μικρής τομής 1 1 εκατοστών, στο σημείο όπου το πέος ενώνεται με το δέρμα που καλύπτει τους όρχεις. Στη συνέχεια δημιουργούνται δύο κανάλια στα σηραγγώδη σώματα και οι κύλινδροι τοποθετούνται εκεί. Η δεξαμενή με το υγρό τοποθετείται στον χώρο δίπλα από την ουροδόχο κύστη, ενώ η αντλία τοποθετείται στο όσχεο σε τέτοιο σημείο που να είναι εύκολος ο χειρισμός της. Η διάρκεια της επέμβασης είναι περίπου μια ώρα και απαιτείται νοσηλεία μιας μόνο ημέρας στην κλινική.

Χα, χα, χα… Δεν αντέχω να μη βάλω τουλάχιστον ένα σχόλιο/απορία: Αυτό τον «εύκολο χειρισμό» είναι που δεν καταλαβαίνω τι είναι. Τι εννοεί ο… ιατρός;  (Κατά το «τι εννοεί ο ποιητής;») Χα, χα, χα…

Μια συνέντευξη ως Παραμυθάς και bloger!

Πριν ένα- ένάμιση μήνα,  κυκλοφόρησε από το ΒΗΜΑ ένα άλμπουμ με 80 συνεντεύξεις που είχαμε δώσει πριν μερικά χρόνια διάφοροι. Δεν έχει σημασία ο τίτλος του άλμπουμ. Ο ένας λόγος που ανεβάζω εδώ  τις δύο σελίδες που μου αφιερώνει το άλμπουμ -και συγνώμη που εκμεταλεύομαι το χώρο για ένα είδος αυτοπροβολής- είναι που μου αρέσει όπως παρουσιάστηκαν από τη δημοσιογράφο Δέσποινα Λάδη αυτά που είπα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι για πρώτη και μοναδική φορά ως επάγγελμά μου δεν αναφέρεται ούτε ηθοποιός, ούτε συγγραφέας, ούτε παραγωγός και σκηνοθέτης τηλεόρασης, αλλά «Παραμυθάς» και «Μπλόγκερ»! Χα, χα, χα… Εξαιρετικό! Ο τρίτος και τελευταίος λόγος είναι η φωτογραφία που μου έβγαλε η φωτογράφος Ιδρα Πάρντος και όπου είμαι… έτσι όπως είμαι και με διασκεδάζω. Πρώτα σας έχω σκανάρει τη σελίδα με τη συνέντευξη και μετά εκείνη με τη φωτογραφία.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Κρισναμούρτι – Σεφέρης – Θοδωράκης – Μπιθικώτσης

Χα, χα, χα… Ναι, ξέρω, ο τίτλος σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι:  «Μήπως λάλησε ο τύπος και έκανε αυτόν τον αχταρμά»;  Όχι, εντάξει. Πλησιάζω τα εβδομήντα, αλλά δουλεύει ακόμα το μυαλό μου –  κάτι ονόματα ξεχνάω, αλλά κατά τ’ άλλα εντάξει. Απλώς αυτός ο τίτλος δίνει μία πολύ καλή αίσθηση του πώς δουλεύει η σκέψη μας. Το ‘χετε παρατηρήσει ποτέ; Έχετε κάτσει ήσυχα σε μια καρέκλα και να παρακολουθείτε τις σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, χωρίς να επεμβαίνετε κριτικάροντάς τες, αλλά να τις κοιτάτε ουδέτερα; Δεν εννοώ καμιά ανοησία του τύπου «διαλογισμός γκουρούδικου», που σημαίνει έλεγχος της σκέψης, αλλά αντίθετα, αμόλημα της σκέψης με παρακολούθησή της σαν παιχνίδι. Ε, αν το κάνετε, θα δείτε ότι γίνεται το σώσε. Ένας τέτοιο «σώσε»  έγινε στο κεφάλι μου και γεννήθηκε αυτός ο τίτλος, δηλαδή αυτό το ποστ. Λοιπόοον… Πριν λίγο, δούλευα στο κομπιούτερ, μεταφράζοντας ένα κείμενο του Κρισναμούρτι, για δική μου χρήση, που έχει σχέση με το ότι: το αρνητικό πλησίασμα ενός πράγματος που σε απασχολεί, είναι η πιο θετική στάση για το τέλειωμά του. Δεν έχει προσπάθεια, γιατί δεν μπαίνει χρόνος στη μέση. Ας πούμε, η ανθρωπότητα, επειδή κατά βάθος δεν θέλει να τελειώνει με τον πόλεμο, αγωνίζεται αιώνες για την ειρήνη.  Κάποτε, θα έρθει  ειρήνη. Ή κάτι πιο απλό και στα καθημερινά μέτρα μας: θέλεις ν’ αδυνατίσεις και λες, «θ’ αρχίσω δίαιτα από Δευτέρα» ή πάλι, θέλεις να σταματήσεις το κάπνισμα και αγωνίζεσαι με διάφορους τρόπους, με φοβερή προσπάθεια, να κόψεις το τσιγάρο. Ενώ αν έλεγες αληθινά, βαθιά  και έντιμα μέσα σου, «δεν θέλω άλλο να καπνίζω», το κάπνισμα θα σταματούσε  αμέσως και χωρίς καμιά προσπάθεια. Οι παλιότεροι σ’ αυτό το blog, θα θυμάστε ίσως ότι έχω γράψει για το πώς σταμάτησα να καπνίζω, πριν 26 χρόνια, όταν είχα φτάσει να ανοίγω πέμπτο πακέτο το βράδυ, στο  post, «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ»  που είχε κι ένα δεύτερο μέρος.  Για όσους ενδιαφέρονται έβαλα τα link που βλέπετε. Ένα μικρό μέρος, λοιπόν, από το κείμενο του Κρισναμούρτι που μετάφραζα πριν λίγο, παρακολουθώντας και τη σκέψη μου, είναι  -συμπυκνωμένο- αυτό:

«…Το βγάλσιμο από κάτι, έρχεται με πέρασμα χρόνου ή υπάρχει κάποιος άλλος παράγοντας; Προφανώς υπάρχει κάτι που δεν έχει σχέση με πέρασμα χρόνου. Νομίζω πως είναι επιθυμία, το να νομίζεις ότι μπορεί να τελειώσεις κάτι με το πέρασμα χρόνου. Είναι μια αίσθηση που σου δίνει παρηγοριά, επειδή αναβάλεις συνέχεια∙ είσαι ψυχολογικά τεμπέλης και λες, «ε, καλά, θα το κάνω αύριο, την άλλη εβδομάδα, τον άλλο μήνα, του χρόνου, στην επόμενη ζωή…». Και πώς γίνεται να βγεις έξω από το χρόνο χωρίς προσπάθεια, χωρίς να σου πάρει χρόνο; Νομίζω ότι πράγματι βγαίνεις από το χρόνο,  όταν αρνηθείς το χρόνο. Να αρνηθείς όχι τον φυσικό χρόνο, αλλά τον ψυχολογικό χρόνο, τη αίσθηση του να γίνεις κάτι, να υπάρχεις διαφορετικός,  να πετύχεις συγκρίνοντας… Όλα αυτά. Εάν απαλλαγείς από όλα αυτά, αν απαλλαγείς από το να γίνεις κάτι, είσαι έξω από το χρόνο. Τώρα: Αυτή η απαλλαγή δεν είναι ζήτημα θέλησης, γιατί η θέληση είναι χρόνος. Η θέληση είναι ακριβώς το «γίνομαι κάτι». Αν, λοιπόν, το κατανοήσεις αυτό πολύ καθαρά, αν το δεις πολύ καθαρά, ότι ο χρόνος φέρνει απλώς ένα άλλοθι να συνεχίζεις αυτό που κάνεις, αν το δεις έστω και διανοητικά, μετά παύεις να δρας με βάση το χρόνο. Παύεις να είσαι χρόνος. Είσαι έξω απ’ αυτόν. Γιατί το βγάλσιμο απ’ αυτόν είναι σαν… σαν…  Να: προχθές έβλεπα ένα πιγκουίνο να πηδάει έξω από το νερό πάνω σε μία ψηλή εξέδρα. Το έκανε με μία και μόνο κίνηση. Είναι ακριβώς το ίδιο και  μια πράξη άρνησης.  Κι έτσι το αρνητικό είναι το θετικό, όχι όταν αρνηθείς κάτι λεκτικά, αλλά όταν το αρνηθείς εντελώς, με την καρδιά σου. Το θετικό είναι σαν το πήδημα έξω από το νερό, του πιγκουίνου: μια κι έξω…»

Καθώς, λοιπόν, μετάφραζα αυτό το κείμενο, σκέφτηκα πόσο παιδεύεται μια φίλη μου να κάψει το τσιγάρο εδώ και καιρό. Προσπαθεί και μια το κόβει και μια το αρχίζει, αλλά δεν τελειώνει «μια κι έξω», όπως ο πιγκουίνος του Κρισναμούρτι που πήδηξε έξω από το νερό. «Δεν υπάρχει άρνηση», σκέφτηκα. Και πάνω εκεί, η σκέψη μου πήρε στροφή και πήγε στον Σεφέρη και συγκεκριμένα σε ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματά του, των νιάτων μου, την «Άρνηση». Αυτό:

ΑΡΝΗΣΗ

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
Κι αλλάξαμε ζωή.

Ε, και μόλις το θυμήθηκα αυτό, το μυαλό μου επιτόπου παίρνει κι άλλη στροφή και θυμάμαι ότι αυτό το ποίημα το έχει κάνει τραγούδι ο Θοδωράκης  και το τραγουδάει υπέροχα, με αληθινό αίσθημα, χωρίς συναισθηματισμούς, ο Μπιθικώτσης. Αυτοί είναι οι κύκλοι που παρακολούθησα να κάνει η σκέψη μου, με τελευταία αυτήν:  «Ρε συ, αυτό είναι  ωραίο post». Και είναι ετούτο που διαβάζετε. Ίσως να σας φανεί κι εσάς ωραίο. Κι αν σας κάνει κέφι ακούστε το τραγούδι που λέει ο Μπιθικώτσης,  που το έγραψε ο Θοδωράκης πάνω σε ένα ποίημα του Σεφέρη και που μου δίνει μια αίσθηση   της άρνησης για την οποία μιλάει ο Κρισναμούρτιι!   Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ.
Καλό βράδυ και… καλές αρνήσεις.
Π. 

Για τους φίλους μου τα πρωτάκια.

Ε, σήμερα, το post, είναι για τους φίλους μου τα πρωτάκια,  για όλα τα πρωτάκια που υπάρχει κομπιούτερ στην τάξη τους και μπορούν να μπουν στο internet  ή και  να το δουν στο σπίτι τους. Είναι ένα βίντεο με ένα γουρουνάκι που το λένε ‘Ορμι και είναι πολύ πεισματάρικο και δεν το βάζει κάτω με τίποτα για να φάει τα μπισκότα που είδε πάνω στο ψυγείο.
Καλή χρονιά  σε όλα τα παιδιά και καλή εβδομάδα.

Η καρδιά μου χορεύει…

Επειδή μου ήρθαν  κάποιες θετικές αντιδράσεις στο e-mail (ξέρω, το προτιμάτε αρκετοί αυτό από το να βάζετε σχόλια εδώ) για το τραγούδι που έχει γράψει ο Γιώργος ο Στεφανάκης πάνω σε στίχους του Κρισναμούρτι,  αποφάσισα για το Σαββατοκύριακο να ανεβάσω ακόμα ένα που του έχω αδυναμία. Είναι κι αυτό από το βιβλίο ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, του Κρισναμούρτι που γράφτηκε μεταξύ 1926 και 1929 και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ.  Αυτή η διετία ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ο Κρισναμούρτι έγραψε ποιήματα. Να και οι στίχοι. Είναι γραμμένο το 1929 και με τις λέξεις «αγάπη σου» εννοεί το Θείο» ή – όπως το λέει αλλού «το άλλο».

Η ΚΑΡΔIΑ ΜΟΥ ΧΟΡΕΥΕΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τις προκαταλήψεις
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.
Ω αγάπη.
Πώς μπoρώ vα ξεχάσω τηv αγάπη σoυ;
Είvαι σαv vα ζητάς από τo ρόδο,
να χαρεί μια καλoκαιριάτικη μέρα,
χωρίς τα τρυφερά τoυ πέταλα.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Όπως o ήλιoς γεμίζει τη γη,
μεε σκιές πoυ χoρεύoυv και πλατιές κηλίδες από φως,
έτσι απίστευτα, άφθovα κι εσύ, γέμισες τηv καρδιά μoυ.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τους περιορισμούς
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.

Και τώρα μπορείτε, αν θέλετε, ν’ ακούσετε το τραγούδι.
[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/Myheartdances.mp3]