2011. Για την Ημέρα της μητέρας.

Δεν είχα κατά νου να γράψω τίποτα ειδικά για την ημέρα της μητέρας, αλλά χθες μου ζήτησαν μια συνέντευξη από το Αθηναϊκό Πρακτορείο που τελικά μου άρεσε, γιατί την όλη απάντηση, την πήγα αλλού. Κι επειδή δεν ξέρω πού ακριβώς θα τη δώσουν να δημοσιευθεί, αποφάσισα να την κάνω ένα ενιαίο κείμενο και να την ανεβάσω εδώ.

Η ερώτηση που μου έγινε ήταν: «Πως αξιολογείτε εσείς τον ρόλο της μάνας στην οικογένεια και στο μεγάλωμα των παιδιών». Ομολογώ ότι η αυθόρμητη αντίδραση στο ερώτημα που μου έγινε ήταν να πω, «μάλλον περιττό μου μοιάζει το ερώτημα, γιατί είναι ένα ερώτημα με αυτονόητη απάντηση». Η αυθόρμητη αντίδραση, φαίνεται ότι έχει σχέση με το γεγονός ότι έχω γεννηθεί σε μία οικογένεια με τρία παιδιά που είχαμε μια μάνα που ήταν πάντα στο σπίτι και μας έδωσε απλόχερα φροντίδα και αγάπη, ενώ ταυτόχρονα μας έδωσε η ίδια και τη δυνατότητα όταν μεγαλώσουμε να φύγουμε από το σπίτι νωρίς, χωρίς να έχουμε καμία ψυχολογική εξάρτηση από εκείνη. Έτσι όλο αυτό το θεωρούσα αυτονόητο και φυσικό τότε, αλλά και κάμποσα χρόνια μετά, μέχρι που κι εγώ έγινα πατέρας τριών παιδιών. Έτσι, παρακολουθώντας και συνειδητοποιώντας το ρόλο της μάνας των παιδιών μου πια, είδα ότι αυτό που έκανε η μάνα μου για τις αδελφές μου και για μένα, δεν ήταν κάτι απλό. Εκείνη το έκανε να μοιάζει έτσι, γιατί ένα άλλο γνώρισμα της μάνας που νοιώθει φροντίδα –γιατί δυστυχώς υπάρχει και το αντίθετο- είναι ότι όσα κάνει για τα παιδιά της τα κάνει σαν να είναι το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Κι αυτό είναι έτσι, γιατί όσα κάνει δεν τα κάνει από υποχρέωση, καθήκον ή λογική, αλλά έρχονται από το βάθος της καρδιάς της. Κι αυτή ακριβώς η σύνδεση των παιδιών με την καρδιά, δηλαδή με την αγάπη, μέσα από τη μάνα τους, είναι κατά τη γνώμη μου ο πιο σοβαρός ρόλος της μάνας στο μεγάλωμα των παιδιών. Δεν αμφισβητώ το ρόλο και του πατέρα σε αυτό, αλλά της μάνας αρχίζει νωρίτερα, πολύ νωρίτερα. Κι εδώ στο «νωρίτερα» βρίσκονται αυτά που βασικά θέλω πω.
Όλοι ξέρουμε και θεωρούμε αυτονόητο –άσχετα αν δεν είναι- ότι τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα ησυχίας, μη-βίας, αγάπης και φροντίδας. Και επίσης είναι αλήθεια, ότι ένα μεγάλο ρόλο, ίσως τον μεγαλύτερο γι’ αυτή την ατμόσφαιρα, τον παίζει η μάνα μέσα στην οικογένεια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και ο πατέρας δεν έχει τον ίδιο ρόλο. Όμως, στη μητέρα, ο ρόλος αυτός αρχίζει πολύ πιο πριν: από την εγκυμοσύνη. Κι αυτό νομίζω ότι δεν είναι ούτε και τόσο γνωστό ούτε και ότι γενικά το πολυπαίρνουν υπόψη τους, ακόμα και οι ίδιες οι μάνες.
Μαζεύοντας στοιχεία, πριν καιρό, για να γράψω ένα σενάριο με θέμα το DNA, έπεσα πάνω στο θέμα της «προγεννητικής ψυχιατρικής» που φαίνεται ότι οι έρευνές της άρχισαν από το 1960. Οι έρευνες αυτές οδήγησαν στην ανακάλυψη ότι: σοβαρές ψυχικές διαταραχές -όπως η κατάθλιψη, η νεύρωση, η μανιοκατάθλιψη, οι ψυχοσωματικές αντιδράσεις – έχουν σχέση με δυσάρεστες συναισθηματικές συνθήκες στη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, σε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που παρουσιάζουν τέτοιου είδους ψυχικές ασθένειες. Απ’ όσο κατάλαβα, σε κάποιες «συνεδρίες» που έγιναν με τέτοια άτομα, στη διάρκειά τους οι ασθενείς αυτοί αναβίωναν συναισθήματα που προκλήθηκαν από «ερεθίσματα – μηνύματα», που έπαιρναν από το μητρικό σώμα κατά την ενδομήτρια ζωή τους· μητρικά ερεθίσματα συγκινησιακού χαρακτήρα που είχαν σχέση με δυσφορία για την ύπαρξή τους, την παρουσία τους μέσα στην μήτρα, δίνοντας ένα αίσθημα θανάτου ή, επίσης, έπαιρναν μητρικά ερεθίσματα που μάχονταν ακόμα και την ταυτότητα του φύλου τους. Φαίνεται, ότι από το στάδιο της σύλληψης, όπως και στους υπόλοιπους 9 μήνες της εγκυμοσύνης της μητέρας, παράγονται από αυτήν κάποιες νευροορμόνες  του εγκεφάλου, που είναι αποτέλεσμα των συναισθημάτων της για το έμβρυο ή ακόμα και πριν, κατά τη σύλληψη, για μία πιθανή ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πράγμα που δημιουργεί διαταραχές  που  εκδηλώνονται όλες κάποια στιγμή στο μέλλον, κάτω από κάποιες συνθήκες στον άνθρωπο που τού πέρασαν ως έμβρυο. Και φαίνεται ότι αυτές οι ψυχικές διαταραχές οφείλονται σε μία κοινή αιτία που είναι η μνήμη η οποία έχει ξεκινήσει με τις απορρίψεις που πήραν στη διάρκεια της ζωής τους μέσα στη μήτρα.
Κλείνοντας, λοιπόν, θα ήθελα να πω ότι η αυθόρμητη απάντηση που μου ήρθε στο νου για το αρχικό ερώτημα, είναι ότι ο ρόλος της μητέρας δεν είναι σημαντικός μόνο στο μεγάλωμα των παιδιών, αλλά από τη στιγμή της σύλληψής τους και σε όλη την εγκυμοσύνη. Γι’ αυτό, μελλοντικές μανούλες, προσοχή. Το «μητρικό ένστικτο» είναι πολύ βαθύ και ισχυρό –όταν υπάρχει- γι’ αυτό να το ακούτε από την πρώτη στιγμή της εγκυμοσύνης.

Και μια και τον τελευταίο καιρό, ανακαλύπτω διάφορες φωτογραφίες της μάνας  μου, θα ήθελα να κλείσω βάζοντας δύο απ’ αυτές. Η πρώτη είναι του 1935, όπου είναι έτσι όπως δεν την ξέρω.

Και η δεύτερη είναι έτσι όπως τη θυμάμαι, 50 χρόνια αργότερα, φωτογραφία της του 1985.

Ε… Ψιλοσπαραχτικό! Όχι για τα γηρατειά. Αλλά για το πώς πήγε τη ζωή της…  και αυτή, όπως και πολλές άλλες μανούλες που ξέρω ή και που δεν ξέρω…
Σας φιλώ.
Π.

10 Σχόλια στο “2011. Για την Ημέρα της μητέρας.”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      7 Μαΐου 11 στις 22:40

      Έχεις σκεφτείν α βγάλεις δεύτερο μέρος στο «Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται;Ή τουλάχιστον να εμπλουτίσεις την επανέκδοσή του.Έχεις πολλά,καλά,να μας πεις ακόμα φίλε μου.

      Να χαίρεσαι τη γυναίκα και τη πεθερά σου

      Τη δεύτερη φωτογραφία τη λάτρεψα.

      Όμορφη Κυριακή να έχεις Ν.Π.Π. μας

      Φιλιά!

      Παραμυθάς
      7 Μαΐου 11 στις 22:57

      Ιωάννη, πρέπει να σου πω ότι την ιδέα σου την είχε και ο Καστανιώτης. Κι επειδή το «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ» εξαντλήθηκε το ξαναβγάζει με τον τίτλο «ΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΓΩ», όπου έχω διορθώσει και συμπληρώσει τα παλιά κείμενα, ενώ έχω προσθέσει και καινούργια κείμενα, που πολλά από αυτά είναι από το blog αυτό.Θα κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα και το εξώφυλλό του που μου αρέσει πολύ μπορείτε να το δείτε εδώ: http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-5286-3
      Σας φιλώ

      ευαγγελια
      8 Μαΐου 11 στις 9:20

      Καλοτάξιδο το βιβλίο! Υπέροχο εξώφυλλο…
      Να είναι καλά, όλες οι μανούλες του κόσμου! Και να γιορτάζουν κάθε μέρα, γιατί σ’ αυτές στηρίζονται τα παιδιά για να χτίσουν ένα κόσμο καλύτερο…(τα πετραδάκια τους δίνουμε…και δύναμη, να τα σηκώσουν ψηλά…)

      Mika
      9 Μαΐου 11 στις 14:26

      Απο που να πρωταρχίσω, καταρχήν τέλεια ιδέα η επανέκδοση του βιβλίου και ευχομαι καλοτάξιδο!!
      Και δευτερο, το σημερινό κείμενο μου άρεσε πάρα πολύ. Ευχομαι οταν θα έχω επιτέλους την ευλογία να είμαι μαμά να μπορέσω να «τυλίξω» το παιδί μου με αυτό το πέπλο αγάπης που νιώθω και εγώ απο την δική μου μάνα…αυτό το πέπλο που ακόμα και τώρα μου δίνει δύναμη, κουράγιο και αγάπη.

      Υ.Γ. Η μητέρα σου είναι όμορφη…και στην πρώτη και στη δευτερη φώτο

      ζαχαρούλα
      10 Μαΐου 11 στις 0:38

      δε γιόρτασα αυτή τη μέρα, αν και έχω γεννήσει μία κόρη, διότι δεν αισθάνομαι ότι η λογική πίσω απ’ όλες τις Ημέρες με αφορά… πάντα βλέπω μία ιδιοτέλεια πίσω απ’ όλη αυτή τη διαδικασία… λες και το να έχεις γεννήσει δεν είναι αρκετό από μόνο του, αλλά πρέπει και κάποιος να σου πει «μπράβο!»…
      μπούρδες…
      η κύηση και η μητρότητα είναι υπέροχες…
      και σίγουρα η επίδραση και των δύο στον καθορισμό της πορείας κάθε ανθρώπου είναι καταλυτική…
      αλλά το post σου, Νίκο μου, αλλού με πάει εμένα:

      Που αρχίζει, άραγε, κάτι; Υπάρχει κάποιο χρονικό σημείο που καθιστά υπάρχον κάτι που δεν υπήρχε; ‘Η απλώς εμείς, ορίζουμε ως «αρχή» μία στιγμή, αυθαίρετα;…

      Μπορεί κάτι να γίνει κομμάτι της δημιουργίας, αν αποκοπεί από τη ροή της ζωής;…

      Ζούσα 8 μήνες με την κόρη μου, πριν αντικρίσω το πρόσωπό της…
      και θα την ευγνωμονώ για πάντα για όσα έγιναν μέσα μου καθ’ αυτό το διάστημα…
      διότι πήρα μια γεύση «ολότητας»… όχι ολοκλήρωσης, απλώς ολότητας…
      ήμουν κόρη όλων όσων προϋπήρξαν και μητέρα όλων όσων θ’ ακολουθήσουν…
      αισθανόμουν ότι κυοφορούσα τον άνδρα μου, τον πατέρα μου, τον ίδιο μου τον εαυτό…
      και όταν γέννησα, μητέρα και όλων των παιδιών του κόσμου…
      και απόγονος όλου του κόσμου…

      η σύλληψη, η κύηση και η μητρότητα ήταν η αρχή της ζωής μου, κι ας υπήρξαν 30 χρόνια πριν…
      όταν έκοψαν τον ομφάλιο λώρο και την έβαλαν πάνω μου, ήξερα ότι δεν την πια δικιά μου… αντιθέτως… εγώ θα ήμουν για πάντα δικιά της… χωρίς τίτλο κτήσης…

      το να είμαι μαμά είναι το πιο φυσικό πράγμα…
      μαμά δε σε κάνει το ότι γεννάς ή/και μεγαλώνεις ένα παιδί…
      ούτε οι θυσίες, ούτε το να ζεις γι’ αυτό, ούτε τίποτα…

      μαμά γίνεσαι μόνο αν μαζί μ’ αυτό το παιδί γεννηθείς κι εσύ ξανά…

      πραγματικά, πιστεύω, ότι εκεί κάπου στα 6-7 πρώτα χρόνια της ζωής μας, κάτι συμβαίνει και αρχίζουμε να ξεχνάμε, να «χαλάμε»… δεν ξέρω αν συμβάλει το σχολείο σ’ αυτή την ζημιά…
      παρακολουθώντας τη μικρή θυμάμαι ξανά όσα έχω ξεχάσει…
      λες και τα παιδιά έρχονται για να μας… «σώσουν» από τη λήθη μας!
      χαααααααααααααααααααααχαχαχα!

      δε θ’ αποδεχτείς ποτέ αυτό που θα γράψω, αλλά εγώ θα το γράψω, γιατί το νοιώθω:
      Νίκο, είσαι κι εσύ, λίγο και κατά κάποιο τρόπο, μαμά και γιος… ταυτόχρονα…

      καληνύχτα…

      Καραπιπέρης Γιάννης
      12 Μαΐου 11 στις 17:30

      Mόλις με συνεπήραν τα λόγια μιας μητέρας, της Ζαχαρούλας.
      Ένα μόνο έχω να πω: μέχρι κάποια ηλικία θεωρούσα το ρόλο της μητέρας αυτονόητο και προφανή. Αργότερα, βλέποντας άλλες οικογένειες και καταστάσεις, εκτίμησα πραγματικά κι ευγνωμονώ την μητέρα μου.

Σχολιάστε