Επιτέλους!

Όταν ήμουν μικρός, δεν είχε ξεκινήσει ακόμα η μόδα να ντύνονται κάποιοι Αγιοβασίληδες  και να φωτογραφίζονται στο δρόμο ή σε διάφορα μαγαζιά με τα παιδάκια – ναι, τόσο μεγάλος είμαι. Αυτού του είδους  οι φωτογραφίες άρχισαν στη δεκαετία του ’50, πρώτα στο ΜΙΝΙΟΝ, στην Πατησίων, όπου πηγαίναμε και ψωνίζαμε με τη μάνα μου, αφού μέναμε εκεί κοντά, στα Εξάρχεια. Την πρώτη φορά που τον είδα στο ΜΙΝΙΟΝ, μου λέει η μάνα μου να κάτσω στα γόνατά του και να βγάλω φωτογραφία μαζί του, αλλά της έκοψα τη φόρα, λέγοντάς της, «έλα, σταμάτα, δεν είμαι κάνα μωρό». Αλλά κατά βάθος ήθελα να βγάλω τέτοια φωτογραφία κι έτσι μου έμεινε μέσα μου ένα κρυφό απωθημένο, μέχρι πριν λίγες μέρες που με είχαν καλέσει σε μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή για παιδιά στη Νϊκαια. Ε, κι εκεί υπήρχε και ο κλασσικός Άη Βασίλης, έτοιμος να δεχτεί τα παιδάκια στα γόνατά του. Επιτέλους! Είχε έρθει η ώρα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Φαίνεται, πως είχε δίκιο ο Πικάσσο που έλεγε, «χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια για να ξαναγίνεις παιδί».  Ή να ξεμωραθείς, θα μπορούσε να πει κανείς. Έτσι, ο καλός αυτός άνθρωπος που έκανε τον Άη Βασίλη, μόλις τοιυ το ζήτησα, δέχτηκε να κάτσω στα γόνατά του και να βγάλουμε φωτογραφία. Ε, είπα να την ανεβάσω εδώ για να σας ευχηθώ καλή πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.
Σας φιλώ πολύ.

Γιόγκα

Κάποιος  φίλος μου είπε ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κανένα, «σεντόνι» όπως τα ονόμασε ο γιος μου όταν πρωτοάνοιξα το blog. Δηλαδή, διάφορα κείμενα με σκέψεις μου ψυχοχολογικοφιλοσοφικού περιεχομένου, ή όπως έλεγε κάποια κοπέλα , «φούμαρα ιντερνετικά». Ναι, τον τελευταίο καιρό,  κάπως τα βαριέμαι, αν και έχω μερικά σχεδόν έτοιμα. Μόλις τελειώσουν οι παραστάσεις του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» στον Δαναό -δύο μείνανε αύριο Πέμπτη και μεθαύριο Παρασκευή στις τέσσερις-  θα το ξανακοιτάξω. Ίσως με κάτι τέτοιο να εγκαινιάσω την καινούργια χρονιά. Για σήμερα μου ήρθε ξαφνικά μια ιδέα για ένα βίντεο που το έχω καιρό κι όλο αναβάλω να το ανεβάσω. Αλλά καθώς αυτές τις μέρες, άρχισε να φαίνεται πως η Μαρία, η κόρη μου, θα τα πάει καλά ως δασκάλα Γιόγκα στα Χάνια και  η Στεφανία, η Άιναφετς, εδώ και λίγο καιρό, δίνει πια κανονικά μαθήματα γιόγκα εδώ, ξαφνικά θυμήθηκα το μικρό βίντεο που σας είπα και που έχει σχέση με γιόγκα. Είναι τόσο αστείο, όσο και πολύ τρυφερό. Δείτε το και θα καταλάβετε.
Καλό βράδυ
Π.


«Ο πονηρός χωριάτης και το αίνιγμά του»

Γεια σας και χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν.
Σκέφτηκα μέρα που είναι, να βάλω κανένα παραμύθι γιατί με έχουν συγκινήσει τα μηνύματα που παίρνω με την ευκαιρία των παραστάσεων του ΠΑΡΑΜΥΘΑ  την επόμενη εβδομάδα, στο ΔΑΝΑΟ, όπως σας λέω στο προηγούμενο post.  Ανάμεσα σε αυτά τα μηνύματα, είναι νεαρότεροι …»παραμυθομεγαλωμένοι» όχι από τις εκπομπές που παίζονταν ’78 με ’87 , αλλά από τις κασέτες με τα παραμύθια, που ανεβάζω κατά διαστήματα εδώ στο blog. Έτσι, αντί για οτιδήποτε άλλο, και με τα παιδιά στο σπίτι, σκέφτηκα να βάλω ένα από τα τρία τελευταία που έχουν απομείνει, τον «Πονηρό Χωριάτη και το αίνιγμά του».
Χρόνια πολλά και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.
[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.5-O_poniros_xoriatis_kai_to_ainigma.mp3]

60 χρόνια μετά, πάλι με τα παιδιά

Όπως σας έλεγα στο προηγούμενο post, η ιδέα να το γράψω μου ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι στα 60 χρόνια από τότε που πρωτόπαιξα στο παιδικό θέατρο, και 37 από τότε που το παράτησα, ξαναβγαίνω στο θέατρο και πάλι σε παράσταση για παιδιά. Την εβδομάδα, ανάμεσα Χριστούγεννα  και Πρωτοχρονιά, θα δώσω τέσσερις παραστάσεις με τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟ.  Αυτή η παράσταση είναι συνδυασμός βιντεοταινιών και ζωντανής αφήγησης, από … τον ηθοποιό που στην τηλεόραση παίζει τον Παραμυθά και το είχα δοκιμάσει πέρσι στην «Τεχνόπολη» για το προσωπικό των Παιδικών Σταθμών του Δήμου της Αθήνας και τις οικογένειές τους. Αυτή τη φορά, όμως,  είναι κανονικές παραστάσεις για το κοινό, για παιδιά -και «παραμυθομεγαλωμένους»- με θεατρικές προδιαγραφές και εισιτήριο – ένα εισιτήριο που είναι ίδιο για παιδιά και μεγάλους και θα είναι 9 ευρώ.  Όσοι το κάνετε κέφι, πάρτε τα παιδάκια σας, τα ανιψάκια σας, τα εγγονάκια σας -ή και μόνοι σας- κι ελάτε. Στην αφίσα της παράστασης  που βλέπετε, είναι όλες οι πληροφορίες για ώρες και μέρες.
Θα τα ξαναπούμε μετά τα Χριστούγεννα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.


Εξήντα χρόνια

Σήμερα κλείνουν 60 χρόνια από τότε που βγήκα ως ηθοποιός στο θέατρο, όπως βλέπετε πιο κάτω στο απόκομμα της εφημερίδας από εκείνη την εποχή, που αναγγέλλει την αρχή των παραστάσεων, και γι’ αυτό αποφάσισα να μου… κάνω αφιέρωμα, εδώ στο blog μου! Χα, χα, χα… Ψωνάρα ο παππούς….  Αν και έχω αφήσει το θέατρο από το 1974, οπότε ό,τι και να δείτε, δεν έχει σημασία πια, γιατί μιλάει για κάτι που έχει πεθάνει εδώ και χρόνια και μου είναι αδιάφορο. Η αλήθεια είναι ότι έχω ψηθεί να γράψω μια βιογραφία μου μετά τα 70, οπότε αυτό το blog μου δίνει τη δυνατότητα να τα ψάξω και ν’ αρχίσω να μαζεύω υλικό. Το, χω διασκεδάσει πολύ εδώ και δυο μέρες που ετοιμάζω αυτό το post. Έχω πολύ υλικό τελικά από φωτογραφίες και δημοσιεύματα, που τα μάζευε η μάνα μου, χωρίς να το ξέρω, μέχρι πριν μερικά χρόνια πριν πεθάνει. Ναι και το πρώτο απόκομα, από δημοσίευμα πριν 60 χρόνια.

Όπως βλέπετε – και το έχω ξαναγράψει εδώ- το πρώτο έργο ήταν «Η Νεράιδα του Χιονιού», από το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.  Κάτι που δεν το λέει εδώ, είναι ότι μία από τις νεαρές ηθοποιούς ήταν και η Άλκη Ζέη, ηι γνωστή συγγραφέας πια, που τότε έπαιζε την ¨Κυρία Καρακάξα¨. Κι εδώ ανακάλυψα διάφορες φωτογραφίες που έχουν πλάκα, από τα έργα που έχω παίξει ως παιδί.

1951. Αυτή η πρώτη φωτογραφία, είναι από την αρχή τους έργου,»Η Νεράιδα του Χιονιού». Ο Παππούς είναι ο Ζώρας Τσάπελης, το κορίτσι είναι η Λήδα Πρωτοψάλτη και πίσω μου η Φραντζέσκα Ιακωβίδου.

Καλοκαίρι 1953. Στο Θέατρο Βέμπο, το μιούζικαλ, (γι’ αυτό είναι όλοι με ανοιχτά στόματα, τραγουδάνε),  «Το παιδί του Δρόμου». Το έργο αυτό ήταν μία παραλλαγή του Όλιβερ Τουίστ, του Ντίκενς, όπου έπαιζα ένα φτωχό ορφανό, τον «Νίκο», που ένας κακός άνθρωπος τον έβαζε να κλέβει, αλλά σε ένα σπίτι που μπήκε τον κρατήσανε για πάντα κοντά τους κι έτσι  απόχτησε οικογένεια.  Από αυτή την παράσταση, είναι το δημοσίευμα που βλέπετε και που μου έκαναν εντύπωση διάφορα που λέω κάπου προς το τέλος και δεν τα θυμόμουν.

Και πάμε στην επόμενη φωτογραφία.

Εδώ με τον Λιάκο Χριστογιαννόπουλο, στο έργο, «Ο Μικρός Λόρδος» που παίχτηκε στο Θέατρο Κυβέλης, τη χειμωνιάτικη περίοδο, 1953-1954.


Σ’ αυτή τη φωτογραφία είμαι από την παράσταση, «Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ» . Που παίχτηκε στο Θέατρο Κυβέλης, τη χειμωνιάτικη περίοδο, 1954-1955.

Στο ίδιο θέατρο, την περίοδο 1955 -1956, από την παράσταση, «Τα παιδικά χρόνια του Τομ Έδισσων». Ε, μετά έναν μουσικό να μην κάνω κι ένα εφευρέτη; Το 1956, είναι η χρονιά  που οι γονείς μου με άφησαν να παίξω σε μια ταινία -πράγμα που είχαν αρνηθεί αρκετές φορές έως τότε, για να μην λαλήσω τελείως- επειδή έπαιζε η νονά μου η Κυβέλη. Σας έχω ξαναβάλει στο blog τις σκηνές που έπαιζα -έκανα τον Αλεξανδράκη μικρό- αλλά λέω αντί για link  στο παλιό post να το ξανα-ανεβάσω εδώ που είναι η θέση του.

Και συνεχίζουμε με φωτογραφίες.

Αυτή η φωτογραφία -μοναδική και  ψιλοχαλασμένη – είναι από την παράσταση «Το Όνειρο του Γιαννάκη», που το είχε γράψει η Αντιγόνη Μεταξά, για τους παλιότερους που ίσως την έχουν ακούσει, η «θεία Λένα». Η παράσταση είναι από την περίοδο 1956 -1957, πάντα στο Θέατρο Κυβέλης.

Χα, χα, χα… Ναι, και γάτο έχω κάνει. Είναι από την παράσταση, «Ένας παράξενος Γάτος», το χειμώνα 1957-1958 . Ήταν ένα παιδί, που στον ύπνο του έβλεπε ότι γινόταν γάτος και ζούσε διάφορες γατίσιες περιπέτειες! Χα, χα, χα… αν βλέπουν το post κάποια κορίτσια που με έχουν πει «γατούλη», θα δουν ότι έχουν πέσει μέσα. Χα, χα, χα…

Αυτή η φωτογραφία είναι η μοναδική από μία παράσταση που έπαιξα και δεν ήταν για παιδιά.  Ήταν το καλοκαίρι του 1958, στο θέατρο Διονύσια, στην Καλλιθέα, όπου έκανα τον «Σαχλότο», στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ. Η κοπέλα είναι η Βούλα Χαριλάου, μία από τα παιδιά τότε του Θιάσου Νέων που είχαν ανεβάσει την παράσταση. Άλλοι που θυμάμαι από τότε, είναι η Κάκια Αναλυτή, ο Κώστας Ρηγόπουλος , η Ελεάνα Απέργη, ο Σπύρος Καλογήρου  και ο Ορφέας  Ζάχος.


Κι εδώ είναι η τελευταία  φορά που έπαιξα στο Παιδικό Θέατρο. Είναι από την παράσταση, «Τηλέμαχος, ο γιος του Οδυσσέα», όπου έκανα τον Τηλέμαχο! Χα, χα, χα… Μότσαρτ, Έντισον, γάτος και Τηλέμαχος!!! Χα, χα, χα… Πώς δεν έχω λαλήσει; Ή μήπως έχω; Γιατί ποιος τρελός ξέρει ότι είναι τρελός;  Τέλος πάντων. Η παράσταση αυτή έγινε, το χειμώνα 1958-1959,  στο Θέατρο Παπαϊωάννου στην Οδό Πατησίων, που κι αυτό δεν υπάρχει πια.
Τελειώσαμε. Ελπίζω να μην βαρεθήκατε, και να φτάσατε ως εδώ. Για το θέατρο ως επαγγελματίας, βαριέμαι να γράψω. Όμως, θα ήθελα να κλείσω αυτό το  post, με την τελευταία φορά που δούλεψα ως επαγγελματίας  ηθοποιός στην τηλεόραση (ο «Παραμυθάς» δεν πιάνεται), και είναι μία βιντεοσκοπημένη παράσταση που είχαμε κάνει στο θέατρο. Είναι μία σκηνή από το  έργο, «Ο Ήχος του Κώδωνος», του Γιάννη Σκαρίμπα. Το έργο παίζεται στη Χαλκίδα, στη δεκαετία του ’50. Μία παντρεμένη γυναίκα, στοιχηματίζει με τον άντρα της ότι μπορεί να παντρευτεί όποιον θέλει κι εκείνος της υπογράφει ένα χαρτί ότι αν βρει κάποιον που να θέλει να την πάρει, θα της δώσει διαζύγιο. Εκείνη τηλεφωνεί σε κάποιον, που ήταν ερωτευμένος  μαζί της πριν παντρευτεί και της έχει δείξει ότι τη θέλει ακόμα. Αυτός ο κάποιος είναι ο Γιώργης Μουζάς,  και η γυναίκα είναι η Ιουλία, δηλαδή η Ειρήνη Εμιρζά. Η σκηνή, που κρατάει 4 λεπτά και κάτι, είναι αυτή η συνάντηση. Ελπίζω να το διασκεδάσετε. Εγώ πάντως το διασκέδασα πολύ φτιάχνοντας αυτό το ποστ. Ένα post που η ιδέα μου ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι τα στα 60 χρόνια από τότε που πρωτόπαιξα στο παιδικό θέατρο, και 37 από τότε που το παράτησα, ξαναβγαίνω στο θέατρο και πάλι σε παιδικό! Την άλλη εβδομάδα θα δώσω μία από τέσσερις παραστάσεις με τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», στον ΔΑΝΑΟ.  Αλλά γι’ αυτό στο άλλο  post.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Η συκιά

Ψάχνοντας το άλμπουμ με τις φωτογραφίες από την επίσκεψή μας με τη Στεφανία στην Κωνσταντινούπολη το 1993, για να τις βάλω στο post για την επέτειο του γάμου μας, βρήκα και δύο φωτογραφίες  που δεν έδειχναν κάτι που να μου θυμίζει οτιδήποτε και δεν καταλάβαινα γιατί τις είχα στο άλμπουμ. Και ξαφνικά το θυμήθηκα όλο! Είχαμε πάει δύο φορές στην Πόλη: Μία το 1985 που με είχε στείλει η Ε.Ρ.Τ. και μία το 1993, που είχαμε πάει για την επέτειο του γάμου μας. Αυτές τις δύο φωτογραφίες που μου τις είχε ζητήσει η μάνα μου -που ζούσε ακόμα τότε- και που της είχα βγάλει για χάρη της. Δυο φωτογραφίες που της προκάλεσαν σοκ  κι έμεινε άφωνη, ενώ δάκρυα κύλησαν στα μάτια της! Ας πάρω, όμως, τα πράγματα από την αρχή για να καταλάβετε. Η μητέρα μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη, από μια οικογένεια με πέντε παιδιά -τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι.Είχε γεννηθεί το 1912 και ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας.  Όταν ήταν επτά χρονών, έχασε τον πατέρα της και στα δεκατέσσερά της  έχασε και τη μητέρα της. Τότε, επειδή υπήρχαν και διωγμοί των Ελλήνων στην Τουρκία, τα τέσσερα κορίτσια αποφάσισαν να φύγουν από την Πόλη και να έρθουν να ζήσουν στην Αθήνα, μαζί με τον αδελφό τους, που είχε φύγει μερικά χρόνια πριν και είχε φτιάξει και οικογένεια. Ένα δυο χρόνια μετά, έχει βγει και η φωτογραφία που βλέπετε εδώ.

Τα χρόνια πέρασαν, η μητέρα μου παντρεύτηκε, έκανε τρία παιδιά, και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, όταν το 1985, της είπα ότι με έστελνε η Ε.Ρ.Τ για ένα Συνέδριο στην Πόλη, μου είπε να πάω εκεί όπου έμενε, στα Ψωμαθιά , να δω τι έγινε το σπίτι της και να βγάλω καμιά φωτογραφία για να δει πώς είναι αυτό το μέρος μετά από τόσα χρόνια. Είχε φύγει από ‘κει όταν ήταν στα δεκατέσσερά της και τώρα πια είχε γίνει εβδομήντα τρία. Η επόμενη φωτογραφία είναι λίγους μήνες πριν  τα κλείσει.

Κάποτε, σε ανύποπτο χρόνο, μου είχε πει η μητέρα μου ότι μπροστά στο σπίτι της υπήρχε μια ωραία συκιά, που όταν ήταν μικρή της άρεσε να ανεβαίνει επάνω και να κάθεται με τις ώρες κοιτάζοντας τους περαστικούς, το ωραίο σπίτι που ήταν στην απέναντι μεριά του δρόμου και το τζαμί πίσω του, όπου αρκετές φορές είχε πετύχει τον Μουεζίνη να προσεύχεται. Η συκιά ήταν σχεδόν κολλητή στο σπίτι της, μια ωραία μονοκατοικία, όπως μου είχε πει, σε ένα μεγάλο οικόπεδο με δέντρα που έβλεπε στο Βόσπορο.
Τη δεύτερη μέρα που είμαστε στην Πόλη, μια ξαδέλφη μου, που ανήκε σε μία από τις δύο οικογένειες που ήταν συγγενείς τής μητέρας μου και δεν είχαν φύγει ποτέ από την Πόλη, μας πήγε κατ’ ευθείαν στο σπίτι. Το πρώτο που είδα ήταν η συκιά, που βρισκόταν ακόμα εκεί! Γέρικη και τεράστια, με κίτρινα φύλλα γιατί ήταν Νοέμβριος, αλλά ζωντανή. Κι απέναντί της, ήταν ακριβώς η ίδια θέα, ό,τι έβλεπε δηλαδή η μάνα μου, μικρό κοριτσάκι σκαρφαλωμένο στη συκιά. Η πρώτη φωτογραφία που έβγαλα, ήταν ακριβώς πίσω από τη συκιά με τη θέα μπροστά της. Είναι αυτή που βλέπετε εδώ.

Ήταν όλα όπως τα έβλεπε μικρούλα η μητέρα μου. Εκείνο που δεν ήταν καθόλου ίδιο ήταν η άλλη μεριά, πίσω από τη συκιά. Γύρισα και έβγαλα αυτή τη δεύτερη φωτογραφία που βλέπετε.

Ήταν σαν κάποιος να είχε σηκώσει το σπίτι της και τα δέντρα!  Ίσως αν είχε χτιστεί κάτι σ’ αυτό το μέρος να ήταν διαφορετική η αίσθηση. Αλλά έτσι άδειος ο τόπος, είχε κάτι μεταξύ μεταφυσικού και μακάβριου.
Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα, τύπωσα τις δύο φωτογραφίες και τις της πήγα. Της έδειξα πρώτα τη φωτογραφία με τη θέα που έβλεπε όταν ήταν σκαρφαλωμένη στη συκιά, και το πρόσωπό της φωτίστηκε από χαρά, ενώ ένα «ααα!…» γεμάτο έκπληξη βγήκε από το στόμα της και για λίγο ήταν σαν έβλεπα στα μάτια της το κοριτσάκι που ήταν τότε. «Και το σπίτι μου;» με ρώτησε. Τότε της έδειξα τη δεύτερη φωτογραφία. Στην αρχή δεν κατάλαβε. Όταν όμως πρόσεξε ότι ήμουν στην άλλη άκρη και η συκιά ήταν στο βάθος, κατάλαβε τι είχε συμβεί. Έφερε τις δυο της παλάμες στα χείλια της, ψιθυρίζοντας ένα αχνό, «πω, πω!…» και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, ενώ εγώ με το ένα χέρι συνέχισα να κρατάω τη φωτογραφία και με το άλλο άρχισα να της χαϊδεύω το κεφάλι.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ γλυκά και τρυφερά.
Νίκος.

Άλλο ένα από την επίσκεψη στα Χανιά

Τελικά το κομπιούτερ μου τα ‘φτυσε οριστικά…  Ευτυχώς  είχα «έμπνευση» πριν δύο εβδομάδες και έκανα backup στα πάντα. Χάθηκαν πολύ λίγα πράγματα, ευτυχώς. Ελπίζω να μπορέσω σύντομα να αγοράσω καινούργιο. Προς το παρόν δουλεύω με το MINI HP, που σας είπα στο προηγούμενο post.  Το κακό είναι ότι δεν αντέχει τα windows 7 κι έτσι γύρισα  στα XP, ενώ αυτό το lap top δεν έχει cd/dvd player  και διάφορες άλλες ευκολίες για να φτιάξω κάποια posts με video, δεν μπορώ να ανεβάσω κάποια posts που σκεφτόμουνα. Να, όμως, που μου έστειλε η Τζο το περιοδικό με τη συνέντευξη που μου πήρε για το Χανιώτικο περιοδικό, LIKE MAGAZINE και διάφορες φωτογραφίες που μας έβγαλε η Μαρία, ενώ έχει και μια φωτογραφία του «Παραμυθά»  που είχε βγάλει εκείνη στα γυρίσματα πριν δύο χρόνια και δεν την είχα δει!  Κι ακόμα, θέλοντας να ανεβάσω εδώ και κάποια από τις φωτογραφίες που μας είχε βγάλει  Μαρία, ανακάλυψα και μία από τη στιγμή όπου διαβάζω για πρώτη φορά το κείμενο που ήταν μαζί με το CD  που είχε τα τραγούδια του Γιάννη, που μερικά από αυτά σας τα ανέβασα εδώ.

Και να η συνέντευξη εδώ, ενώ θα σας βάλω και το link για να τη δείτε και στην ιντερνετική της έκδοση.

1.Ποιος καλός άνεμος σε έφερε στην πόλη μας κύριε «Παραμυθά»; Εγώ ξέρω, αλλά πρέπει να δώσουμε και μια εξήγηση στους αναγνώστες μας.
Το ότι εδώ και τέσσερις μήνες σχεδόν, η κόρη μου ζει πια μόνιμα στα Χανιά και διδάσκει Γιόγκα. Ίσως να υπάρχει κάτι στο DNA της, αφού όπως ανακάλυψα τελευταία από μία στρατιωτική μελέτη της ιστορίας του Ιππικού, σήμερα είναι πια των Τεθωρακισμένων,  ο προ-προ-προ-προ-πάππους μου ήταν από την Κρήτη, και έφυγε για την Αθήνα γύρω στο 1830!

2. Γνωρίζω πολύ καλά, ότι είχες επισκεφθεί την Κρήτη το 1973. Έχει αλλάξει από τότε το σκηνικό; Τι σου έχει κάνει εντύπωση;
Ομολογώ ότι τότε έμεινα στο Ρέθυμνο και είχα έρθει μόνο για δύο μέρες στα Χανιά. Θα έλεγα ότι τα Χανιά μάλλον την έχουν γλυτώσει αρκετά, σε σχέση με άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, από το θέαμα των τσιμεντένιων πολυκατοικιών, που έχουν αντικαταστήσει τα παλιά, απλά νεοκλασικά κτίρια. Ωστόσο, δεν μπορεί να μην προσέξει κανείς, μια μεγάλη διαφορά, από το 1973, που έχει σχέση με την αύξηση των αυτοκινήτων στους δρόμους, που έχουν φέρει δυσκολίες στην κυκλοφορία και στο παρκάρισμα.

3. Τον τελευταίο καιρό έχουν κυκλοφορήσει έξι  βιβλία με την υπογραφή σου. Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο για αυτά;
Ναι, ξαφνικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, υπήρξε ένα ενδιαφέρον για τη συγγραφική μου δουλειά.  Με τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έβγαλα τρία βιβλία. Και τα τρία είναι ιστορίες του Παραμυθά – «Οι φίλοι μου»,  «Οι περιπέτειές μου» και το «Πετώντας ψηλά» –  που ξεκίνησαν από τα σενάρια που έγραψα για την αναβίωση της εκπομπής από την Ε.Ρ.Τ. Τα άλλα τρία είναι με τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Απ’ αυτά το πρώτο είναι κείμενα με κάποιες σκέψεις μου για το μεγάλωμα των παιδιών με τίτλο, «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ», που κάποια από αυτά τα κείμενα είχαν εμφανιστεί σαν άρθρα στο περιοδικό ΤΗΛΕΡΑΜΑ. Το δεύτερο, με τίτλο, «Ιστορίες της καρδιάς» είναι μια σειρά από ιστορίες που πρωτόγραψα κατά διαστήματα στο blog μου, και που θα μπορούσε κανείς να τις πει και «παραμύθια για μεγάλους», παρόλο που οι περισσότερες από αυτές βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Το τελευταίο με τίτλο, «Η Αναζήτηση της Αλήθειας», δεν είναι δικό μου, αλλά ανήκει στη μεταφραστική  δουλειά  που κάνω για τα βιβλία του φιλόσοφου Τζίντου  Κρισναμούρτι. Το ιδιαίτερο που έχει αυτό το βιβλίο, είναι ότι δεν υπάρχει στα Αγγλικά, γιατί τα κείμενα είναι δικής μου επιλογής και τα περισσότερα από αυτά είναι από συνομιλίες του Κρισναμούρτι με διάφορους ανθρώπους που έχουν εμφανιστεί σε βιογραφίες του.

4. Πέρυσι είχαμε την τύχη και είδαμε ξανά τον «Παραμυθά» στην μικρή οθόνη. Πως σου φάνηκε αυτή η εμπειρία; Σου ξύπνησε αναμνήσεις;
Εξαιρετική εμπειρία και δεν μου ξύπνησε καμία ανάμνηση γιατί αυτή τη φορά  υπήρχε κάτι που δεν υπήρχε πριν: Όλη η δουλειά έγινε από την οικογένειά  μου! Εγώ ήμουν αυτή φορά μόνο σεναριογράφος και ηθοποιός, ενώ σκηνοθέτης –animator και μοντέρ – ήταν ο γιος μου ο Κωνσταντίνος·  οργάνωση παραγωγής η κόρη μου η Μαρία,  που έκανε την τελευταία της δουλειά στην τηλεόραση, και οι ζωγραφιές έγιναν από τη γυναίκα μου τη Στεφανία Ταπτά. Επίσης, η όλη παραγωγή έγινε με βάση τη σύγχρονη τεχνολογία, που έχει μεγάλες διαφορές από εκείνη που υπήρχε πριν 38 χρόνια που έγινε για πρώτη φορά ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ.

5. Θα σε πάω σε ένα πιο ευαίσθητο θέμα. Πως πιστεύεις ότι αντιλαμβάνονται τα παιδιά, όλο αυτό το θέμα της κρίσης;
Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη, «αντιλαμβάνονται», αλλά θα έλεγα καλύτερα, «αισθάνονται». Δεν ξέρω πώς είναι εδώ στα Χανιά, αλλά στην Αθήνα η ατμόσφαιρα γενικά είναι βαριά κι αυτό είναι κάτι που το ρουφάνε τα παιδιά και τα κάνει να αισθάνονται όλη αυτή τη θλίψη, το φόβο, το θυμό και τη βία που υπάρχει γύρω τους, πράγμα που δεν είναι ό,τι καλύτερο για την τρυφερή ηλικία τους, για την ανατροφή τους.

7. Ποια είναι τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι γονείς στην σημερινή εποχή;
Νομίζω ότι το βασικό είναι ένα και είναι το ίδιο με το λάθος των γονιών από πάντα: Προσπαθούν να επιβάλουν στα παιδιά να πραγματοποιήσουν τα όνειρα που κάνουν εκείνοι γι’ αυτά, αντί να τα βοηθήσουν απλώς να πραγματοποιήσουν τα δικά τους, ακόμα κι αν δεν συμφωνούν.

8. Έχεις πίστη στην νέα γενιά;
Ναι. Πιστεύω ότι η γενιά που έρχεται, καθώς και οι επόμενες, θα δούνε και θα γκρεμίσουν όλο το ψέμα  που υπήρχε στην κοινωνία και που στηριζόταν πάνω σε ιδέες, σύμβολα και μύθους, που όπως πια δείχνουν τα πράγματα, δεν έκαναν τη ζωή μας καλύτερη όπως υπόσχονταν.  Νομίζω ότι εμείς παρακολουθούμε το γκρέμισμα, που είναι αναγκαίο να γίνει για να χτιστεί κάτι καινούργιο στη θέση του.

9. Έχουμε Χριστούγεννα σε λίγες μέρες. Είναι μια γιορτή που συνήθως λατρεύουν τα παιδιά και αγχώνονται οι μεγάλοι. Από την μια τα έξοδα και από την άλλη ο χρόνος που θα διαθέσουν στα παιδιά τους. Κατά την γνώμη σου το πνεύμα των Χριστουγέννων έχει χαθεί;
Πρέπει να σου εξομολογηθώ, ότι δεν μου λένε και πολλά τα Χριστούγεννα, κι έτσι δεν ξέρω αν έχει χαθεί το πνεύμα τους γιατί δεν το έχω νοιώσει ποτέ. Αυτό, σε ένα βαθμό, οφείλεται στο ότι από παιδί ,αυτό που έχω μάθει να θεωρώ γιορτή με τα όλα της –δηλαδή με δώρα- είναι η Πρωτοχρονιά. Τα Χριστούγεννα, είναι περισσότερο  Ευρωπαϊκή, Καθολική γιορτή, από την άποψη των δώρων που είναι εκείνο που αρέσει και νοιάζει τα παιδιά, γι’ αυτό και τη λατρεύουν όπως λες κι εσύ. Και αυτός, τα δώρα, θα είναι ίσως και ο βασικότερος λόγος άγχους για τους περισσότερους γονείς, που τα οικονομικά τους φέτος δεν και τόσο καλά.

10. Ακούω τις τελευταίες μέρες, ότι η κρίση έφερε στο προσκήνιο την αγάπη, την συμπόνια και γενικά κάποια ανθρώπινα στοιχεία που έχουν γίνει είδος προς εξαφάνιση. Το συμμερίζεσαι αυτό;
Όχι. Νομίζω ότι έχει φέρει ένα αρνητικό κλίμα φόβου, θυμού και βίας. Υπάρχει μία επιφανειακή αίσθηση ύπαρξης κοινών προβλημάτων, αλλά η αγάπη και η συμπόνια που πάει μαζί της, δεν φτιάχνεται, δεν καλλιεργείται και δεν προκαλείται από διάφορες εξωτερικές αιτίες. Ή υπάρχει έτσι κι αλλιώς μέσα στον ανθρώπινη καρδιά ή αλλιώς είναι κάτι ένας ευκαιριακός, επιφανειακός συναισθηματισμός.

11. Πραγματικά μέσα από το περιοδικό μας. Θα ήθελα να δώσεις μια συμβουλή στους επίδοξους γονείς.
Να μην προσπαθούν να εφαρμόσουν στα παιδιά τους διάφορες έτοιμες παιδαγωγικές μεθόδους που έχουν διαβάσει ή ακούσει, ούτε να προσπαθούν να αναπαραγάγουν το μοντέλο με το οποίο τους μεγάλωσαν οι δικού τους γονείς, αλλά να ακούν βαθιά, με την καρδιά τους, αυτό που έχουν πραγματικά έχουν ψυχολογικά –κυρίως- και πρακτικά τα παιδιά τους. Νομίζω ότι από πάντα εκείνο που χρειάζονται τα παιδιά, είναι στοργή και φροντίδα και όχι  διάφορες ιδέες και μεθόδους και εγωιστική επιβολή τους.

12. Πάμε στην τελευταία ερώτηση. Άραγε είναι εύκολο να μεγαλώσει κανείς ένα παιδί;
Όχι. Τελεία και παύλα.

Και με κλίκ ΕΔΩ θα πάτε στη σελίδα του περιοδικού.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

Με την Ελένη

Όσοι είδατε την εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη το μεσημέρι της Δευτέρας, θα ξέρετε ότι αυτήν την Ελένη εννοώ στον τίτλο.  Για μένα ήταν έκπληξη, όταν με πήραν να με καλέσουν στην εκπομπή της, λέγοντάς μου ότι ήταν καθαρά προσωπική της επιλογή, επειδή διάβασε το βιβλίο μου, «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς ‘εγώ’.» Ούτε ο Εκδότης δεν είχε ιδέα, από μένα το έμαθε. Δέχτηκα αμέσως την πρόσκληση, γιατί την Ελένη την είχα πρωτοδεί το 1990 και  μου είχε μπει η ιδέα να κάνω παιδική εκπομπή μαζί της και να είναι παρουσιάστρια. Το γιατί, μπορείτε να το μάθετε, αν δεν βαρεθείτε να δείτε το  κομμάτι της εκπομπής της -28 λεπτά- με τη συζήτησή μας. Πέρασα πολύ ωραία και το διασκέδασα πολύ εκεί και νομίζω ότι το ευχαριστήθηκε κι εκείνη.
Πριν κλείσω να πω ότι το post αυτό ήταν να το βάλω την Τρίτη, αλλά για τέταρτη φορά  τα τελευταία 10 χρόνια, βρέθηκα χωρίς lap top. Το πρώτο, μού το είχαν κλέψει από το αυτοκίνητό μου, στην Πανόρμου, που το είχα αφήσει ανοιχτό, με την τσάντα στο πίσω κάθισμα, για να πεταχτώ για δυο λεπτά στο Φαρμακείο!  Το Δεύτερο, το ξέχασα στο αεροπλάνο κι όταν το θυμήθηκα και γύρισα στο αεροδρόμιο στα «απολεσθέντα», δεν το είχε παραδώσει όποιος το βρήκε! Το τρίτο, το είχα αφήσει στο πορτ μπαγκαζ του αυτοκινήτου μου στη βάφτιση του Αλέξανδρου και τα ‘παιξε από τη ζέστη, όλη μέρα εκεί. Μόνο για το τέταρτο δεν φταίω, γιατί κάηκε η «motherboard», από απότομο ανεβοκατέβασμα  του ηλεκτρικού. Προσπαθούν τώρα, να μου σώσουν τουλάχιστον  τα αρχεία, από τον σκληρό δίσκο, αλλά μοιάζει πολύ δύσκολο.  Τώρα, δουλεύω με ένα μικρό ΗΡ που πήρα δώρο πριν καιρό μαζί με ένα κινητό. Ψιλοπαιδεύομαι, αλλά παρά καθόλου…
Αν δεν βαριέστε  δείτε το βίντεο, έχει πλάκα –  δεν έβαλα γλώσσα μέσα! Κρατάει 29 λεπτά.
Σας φιλώ
Π.


28, 34 ή 35; Έλα ντε…

Πρέπει να ομολογήσω – όπως θα έχετε καταλάβει και από τα διάφορα posts που έχω ανεβάσει για το γάμο  – ότι δεν τον έχω και σε καμιά εκτίμηση το θεσμό. Αντιθέτως, όμως, εκείνο που θεωρώ ότι έχει σημασία, είναι η συντροφική ζωή δύο ανθρώπων, ανεξάρτητα αν έχουν παντρευτεί ή όχι. Εκείνο που έχει σημασία είναι τα αισθήματα που έχουν δύο άνθρωποι ο ένας  για τον άλλον κι όχι αν αυτά έχουν νομιμοποιηθεί από εκκλησίες ή Δημαρχεία. Έτσι, η σημερινή επέτειος του γάμου μας με τη Στεφανία, ε… δεν μου λέει και τίποτα. Αντίθετα, όμως, εκείνο που μου λέει -κι εκείνο που νομίζω ότι έχει περισσότερη σημασία για τους ανθρώπους- είναι η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε. Έτσι, από την ημέρα του γάμου μας κλείνουμε σήμερα, 4 Δεκεμβρίου, 28 χρόνια γάμου, αλλά από την πρώτη μας συνάντηση 35!  Και από τη μέρα που αρχίζει η σχέση 34. Προσωπικά, λοιπόν,  θεωρώ ότι φέτος κλείνουμε τα 35. Υπάρχει, όμως, ένα μικρό πρόβλημα: εκείνη δεν τη θυμάται με τίποτα αυτή την πρώτη συνάντηση!!! Ναι, ρε γαμώτο, δεν τη θυμάται. Ήταν τον Οκτώβριο του 1976, όταν ακόμα βρισκόμουν στον πρώτο μου γάμο, κι είχαμε  ανοίξει με τη γυναίκα μου τότε, ένα καφενείο μέσα σε ένα καινούργιο, πολυκατάστημα της εποχής στο Κολωνάκι. Στην περίοδο της προετοιμασίας όλου του χώρου, τότε, σε ένα ωραίο διώροφο κτίριο στην Τσακάλωφ, δούλευε και μία νεαρή διακοσμήτρια. Γυρνώντας  μια μέρα όλους τους χώρους για να δω πώς πηγαίνανε οι προετοιμασίες των άλλων μαγαζιών, πήγα και στο χώρο μιας φίλης μας, όπου εκεί ήταν και μια όμορφη ξανθιά κοπέλα που μου γυάλισε. Εκείνη, όμως, μου ‘ριξε μια αδιάφορη ματιά -τύπου, «τι θέλει κι αυτός ο μαλάκας τώρα, εδώ;'»και συνέχισε να μιλάει με τη φίλη μας για τη διακόσμηση οπότε, πώς να θυμάται αυτή την πρώτη μας συνάντηση. Εμένα, όμως, φαίνεται ότι κάτι μου ‘κανε, γιατί όταν 6 χρόνια αργότερα τη συνάντησα ξανά σε έναν άλλο χώρο, μόλις είχα πάρει διαζύγιο μετά από 14 χρόνια γάμου, βλέποντάς την, είπα μέσα μου: «Ρε συ, αυτή είναι η διακοσμήτρια της Τζέλας»! Το εργένικο σπίτι μου  ήταν ένα δρόμο πάνω από το δικό της και απέναντι από το εργαστήριο λιθογραφίας  που είχε τότε, ενώ συναντιόμαστε σχεδόν κάθε μέρα σε ένα «γκουρούδικο» (κούφια η ώρα…)  που πηγαίναμε τότε.  Και ήρθε η στιγμή να σας αποκαλύψω ότι τα δύο τελευταία επεισόδια με τίτλο «Η καλή Μάγισσα Άιναφετς, του Παραμυθά που παίχτηκε στο PRISMA PLUS πέρσι και φέτος, είναι η ιστορία της γνωριμίας μας με τη Στεφανία. Αν σας κάνει κέφι, αφού διαβάσετε όλο το  post, κάντε κλικ ΕΔΩ και θα σας πάει στο 25 επεισόδιο κι από πάνω του θα δείτε μετά και το 26. Εκείνη, λοιπόν, ήταν στο «γκουρούδικο»  (μακριά από μας…) πολλά χρόνια πριν, αλλά εγώ λες και πήγα εκεί για να την πάρω να φύγουμε, και σε δέκα μήνες μετά τη συνάντησή μας (δεύτερη συνάντηση για μένα πρώτη για ‘κείνη) όσο χρειάστηκε δηλαδή να βγει το δικό μου διαζύγιό -εκείνη ήταν ήδη εννιά χρόνια χωρισμένη-  βρέθηκα ξανά παντρεμένος!!!!   Αυτή, λοιπόν, την 28η επέτειο γιορτάζουμε σήμερα Κυριακή, αλλά εγώ προσωπικά γιορτάζω την 35η. Κι αποφάσισα να της κάνω για δώρο, από εδώ από το blog,  μία έκπληξη: Ένα videoclip με κομμάτια από μία βιντεοταινία που νομίζαμε ότι έχει χαθεί, αλλά την ανακάλυψα προχθές! Τη βιντεοταινία αυτή την είχα τραβήξει στις 3 και 4 Δεκεμβρίου του 1993, στην Κωνσταντινούπολη, όταν πήγαμε εκεί για να γιορτάσουμε την δέκατη επέτειο του γάμου μας. Για τη Στεφανία ήταν μία πολύ συγκινητική επίσκεψη καθώς έχει ζήσει εκεί  όλη την παιδική της ηλικία, αφού ο πατέρας της είναι από εκεί και ξαναγύρναγε στην Πόλη μετά από πάρα πολλά χρόνια. Το σπίτι της μέσα στην Κωνσταντινούπολη, ήταν όπως το άφησε, απέναντι στο HILTON όπου μείναμε. (Θα την δείτε να το δείχνει, στο βίντεο). Το εξοχικό τους, ήταν δίπλα στη θάλασσα, στον Βόσπορο, σε μία περιοχή που λέγεται Καντιλί. Εκεί υπήρχαν πια μόνο μια μισογκρεμισμένη μάντρα, μια χαμένη μέσα στους θάμνους σκάλα και κάποιοι τοίχοι. Την πρώτη μέρα δεν το άντεξε και το είδαμε μόνο απ’ έξω, αλλά τη δεύτερη μπήκε και περπάτησε στο ερειπωμένο κτήμα. Για μουσική στο videoclip πήγα να βάλω ένα τραγούδι που της αρέσει, το «Μέσα στου Βοσπόρου τα στενά», αλλά επειδή της το έχουν στείλει κάποιες φορές και το έχει ακούσει πολύ, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα πολύ ωραίο -και όχι πολύ γνωστό- κομμάτι του Μάνου Χατζιδάκι, το «Ο Κεμάλ», που το παίζει και ο ίδιος στο πιάνο.
Δεν ξέρω αν εσάς θα σας  πει τίποτα όλο αυτό το videoclip, αλλά εκείνη σίγουρα θα τη συγκινήσει. Άλλωστε για εκείνη το έφτιαξα.
Σας φιλώ πολύ.
Καλή εβδομάδα.
Π.