“Τζάμπα ήρθαμε”;

Πρέπει να πω ότι, όπως ξέρετε, επειδή δεν πολυλέω εδώ για παρουσιάσεις των βιβλίων μου, δεν είχα κανένα σκοπό να ανεβάσω post για μία παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου του ΠΑΡΑΜΥΘΑ,  «Πετώντας ψηλά», για το οποίο σας μίλησα και πριν λίγο καιρό. Σ’ αυτή την παρουσίαση, όμως, έγιναν κάνα δυο πράγματα που με τσίγκλησαν να σας τα πω. Όπως και για να ζητήσω από ‘δω συγνώμη για μια πατατιά που έκανα και που όταν την ανακάλυψα ήταν αργά. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Χτες, Σάββατο, στις 12 το μεσημέρι, οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ,  μού είχαν κανονίσει παρουσίαση του καινούργιου μου βιβλίου, σε έναν πολύ ωραίο χώρο που υπάρχει στο σούπερ-μάρκετ Σκλαβενίτη στην Καλλιθέα. Φύγαμε από το Καπανδρίτι στις 11.10’  περίπου, υπολογίζοντας ότι από Εθνική Οδό έως εκεί θέλω κάνα  μισάωρο. Πράγματι, δεν είχε πολλά αυτοκίνητα μέχρι τη μέση περίπου της διαδρομής, οπότε άρχισε ξαφνικά να ζορίζει το πράμα. Κοίταξα το ρολόι μου κι έδειχνε 11.20’  και, για καλό και για κακό, πήρα τηλέφωνο να πω ότι θα καθυστερήσω γιατί – όπως είδα εκείνη τη στιγμή –υπήρχε κάποιο ατύχημα. «Μην ανησυχείτε» μου απάντησε ευγενικά η κυρία που ήταν υπεύθυνη «θα καθησυχάσουμε τους γονείς και τα παιδιά που περιμένουν». «Μπράβο», σκέφτηκα, «από τώρα έχει κόσμο και ανησυχούν κι όλας! Συνήθως πάω στην ώρα μου και περιμένω μετά μέχρι να μαζευτούν»!
Τέλος πάντων, η κυκλοφορία άνοιξε πιο κάτω  και στις 12 παρά 20 είχα φτάσει, είχα παρκάρει και ήμουν μέσα στην αίθουσα. Η αίθουσα ήταν γεμάτη, και μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν τόσα παιδιά όσο και μεγάλοι, ηλικίας μεταξύ 35 και 45 χρονών.

Έκανα μια γρήγορη εισαγωγή για το βιβλίο και το τι θα έβλεπαν στο  DVD που είχα φέρει. Όπως πάντα, με γέμιζε τρυφερότητα αυτό το φωτεινό κι αθώο βλέμμα των παιδιών, αλλά για άλλη μια φορά, εντυπωσιάστηκα από τη συγκίνηση που υπήρχε στα μάτια των «μεγάλων», προφανώς θεατών της εκπομπής όταν παιζόταν από το 1978 έως το 1987 και που τους έκανε να βγάζουν κι εκείνοι μια ίδια αθωότητα όπως τα παιδιά. Μόλις τέλειωσα αυτά που είχα να πω, έδωσα το DVD στον υπεύθυνο για την προβολή που ήταν εκεί, το έβαλε στο κομπιούτερ που θα το έπαιζε και… τζίφος!  Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είχε κάνει για άλλη μια φορά το λάθος να μου δώσει αντίγραφο σε DVD τύπο «+R» και όχι «-R». Όσο κι αν παιδεύτηκε ο τεχνικός δεν γινόταν τίποτα. «Άγνωστο  DVD», έλεγε το μήνυμα των windows. «Δεν παίζει τα +R»,  μου είπε ο τεχνικός. Και τότε, ακούστηκε ένα πεντάχρονο κοριτσάκι, με αυτή την υπέροχη έλλειψη «καθωσπρεπισμού» να ρωτάει δυνατά: «Τζάμπα, ήρθαμε, μαμά»; Χα, χα, χα… Την κοίταξα συνωμοτικά,  της έκανα νόημα, «όχι» και έδωσα στον τεχνικό ένα άλλο DVD, που πάντα έχω μαζί μου, για καλό και για κακό. Αυτό δούλεψε. Κλείσανε τα φώτα και είδαμε για 15 λεπτά το επεισόδιο όπου ο Παραμυθάς διηγείται πώς απόκτησε το μαγικό γιλέκο του.

Όταν τέλειωσε, τους ρώτησα αν θέλουν να δούμε κι άλλο ένα επεισόδιο. Όλα τα παιδιά φώναξαν ενθουσιασμένα, «ναιαιαιαιαι…», αλλά οι γονείς μού έκαναν νόημα με το κεφάλι, «όχι, όχι» και μόνο ένας μπαμπάς είπε, «πρέπει να πάμε σπίτι για φαγητό». Κοίταξα το ρολόι μου κι απόρησα γιατί έδειχνε μόλις 1 παρά 20. Αλλά επειδή η κυρία που ήταν υπεύθυνη για την εκδήλωση μου είπε ότι θα έπρεπε να υπογράψω τα βιβλία σε όποιον ήθελε, βρήκα ότι αυτός ήταν ο λόγος της άρνησης. Κι άρχισα να υπογράφω…

Δύο πράγματα με συγκίνησαν όσο υπέγραφα. Πρώτα, ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών που ήταν μελαγχολικό και δίσταζε να με πλησιάσει που του είπα όταν υπόγραψα το βιβλίο του να του δώσω κι ένα φιλί, επειδή το είδα έτσι μελαγχολικό. Όπως μου εξήγησε η μαμά του, ενώ από την προηγούμενη μέρα είχε ενθουσιαστεί που θα έβλεπε την άλλη μέρα τον Παραμυθά και ανυπομονούσε, τώρα δεν πίστευε ότι ήμουν εγώ γιατί δεν είχα άσπρα μαλλιά! Τέλος πάντων, πες… πες… την έπεισα ότι ήμουν εγώ και μ’ άφησε να της δώσω ένα φιλάκι στο μάγουλο και μου ‘δωσε κι εκείνη άλλο ένα.  Το άλλο που με συγκίνησε, είναι ότι μια μαμά, αφού μου έδωσε κι υπόγραψα το βιβλίο του μικρού γιου της, μετά λέγοντας, «θα μου κάνετε τη χάρη να μου υπογράψετε κι αυτό», μου έδωσε ένα αντίτυπο του πρώτου βιβλίου μου που είχε βγει το 1982! Φυσικά τη ρώτησα πώς τη λένε, και στην αφιέρωση έβαλα το όνομά της…
Λίγο αργότερα, καθώς οδηγούσα στην επιστροφή, θυμήθηκα το κοριτσάκι που φώναξε, «τζάμπα ήρθαμε, μαμά»; Καθώς σκεφτόμουν ότι αυτή δεν είναι έκφραση πεντάχρονου παιδιού, αλλά κάτι που έχει ακούσει από μεγάλο, για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι οι γονείς που έχουν μικρά παιδιά, καθώς μια απρόσεκτη κουβέντα ή μια απρόσεκτη χειρονομία, μπορούν να γραφτούν για πάντα στην ψυχή του παιδιού. Και βέβαια, μια έκφραση τύπου «τζάμπα είναι» δεν σημαίνει και τίποτα, αλλά μπορεί κάποια στιγμή στα σαράντα σου, ας πούμε, να ανακαλύψεις ότι έχεις μια στάση ζωής – ή μια συμπεριφορά – που κατά βάθος δεν θέλεις, επειδή έβλεπες όταν ήσουν παιδί, έως τα 7, ένα από τους γονείς σου να την έχει! Και βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά να δεις κάτι μέσα σου και να το τελειώσεις , αλλά γιατί κανείς να περνάει μια ζωή χωρίς να είναι ο εαυτός του και να μιμείται ένα γονιό που αγαπούσε, επειδή φοβόταν μήπως ο πατέρας του ή η μάνα του πάψει να τον αγαπάει, αν κάνει κάτι διαφορετικό.
Πάνω εκεί, άκουσα τη Στεφανία να μου λέει δίπλα μου, ότι δεν θα προλάβουμε να φάμε με τους γονείς της γιατί εκείνοι τρώνε στη μιάμιση. Κοίταξα το ρολόι μου κι έλεγε μία και τέταρτο. «Και γιατί; Αφού σε ένα τέταρτο θα είμαστε εκεί», είπα. «Ναι», μου απάντησε, «αλλά τώρα είναι δύο και τέταρτο». «Όχι…» πήγα να πω και τότε κάτι πέρασε από το νου μου και κοίταξα την ώρα στο κινητό. Ήταν δύο και τέταρτο! Κατάλαβα: Βγάζοντας από το συρτάρι ένα ρολόι που είχα καιρό να το φορέσω, το έβαλα μια ώρα πίσω για να δείχνει τη χειμερινή ώρα, ξεχνώντας ότι το είχα κάνει την ίδια  μέρα που άλλαξε η ώρα! Έτσι μου εξηγήθηκε ή φράση της κυρίας, ότι θα καθησυχάσει τους γονείς και τα παιδιά. Δεν ήταν 11 και 20 όταν μου το είπε, ήταν 12 και 20 και η εκδήλωση θα άρχιζε στις 12!!! Κι επίσης, οι γονείς αρνήθηκαν να τους δείξω κι άλλο επεισόδιο επειδή ήταν πια όντως ώρα για φαγητό! Και καταντράπηκα.
Έτσι, θα ήθελα να κλείσω αυτό το post, ζητώντας συγνώμη γι’ αυτή την τρομερή καθυστέρηση που έκανα και να παρακαλέσω όσους από εκείνους που θα διαβάσουν αυτό το post  ήταν χθες εκεί, να τη μεταφέρουν και στους υπόλοιπους.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

Άλλο ένα βιβλίο!

Μόλις θυμήθηκα ότι την περασμένη Πέμπτη κυκλοφόρησε άλλο ένα βιβλίο που έχει σχέση με μένα. Δεν το έχω γράψει, αλλά αποτελείται από κείμενα με συζητήσεις, ομιλίες και σκέψεις του Κρισναμούρτι, που έχω διαλέξει και μεταφράσει, από κείμενα που ελάχιστα από αυτά υπάρχουν στα ελληνικά και κάποια από αυτά ούτε στα Αγγλικά. Έχω ενθουσιαστεί μ’ αυτό το βιβλίο γιατί εκτός από τη σπανιότητα των περισσότερων κειμένων, έχει κι ένα… «τρελό» σχήμα, που μπορείτε να το δείτε στη φωτογραφία που έβγαλα με το βιβλίο πλάι σε ένα κινητό!

Τα περισσότερα από τα κείμενα, των 250 σελίδων του βιβλίου, είναι από το The Krishnamurti Text Collection, ένα ψηφιοποιημένο αρχείο για P.C. και Mac, όσων έχει πει και γράψει ο Κρισναμούρτι από το 1933 έως το 1986. Τα κείμενα αυτά δεν έχουν περιληφθεί σε ελληνικό βιβλίο, ενώ κάποια από αυτά δεν έχουν εκδοθεί ούτε καν στ’ Αγγλικά. Επίσης, υπάρχει και το κείμενο μιας συνέντευξης που έδωσε ο Κρισναμούρτι στην εφημερίδα Guardian το 1976 για την πρώτη έκδοση του βιβλίου «Notebook» στα Αγγλικά, που στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο, «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ», καθώς και μια σειρά από προσωπικές συζητήσεις του Κρισναμούρτι με έναν φίλο του, από το 1944 έως το 1963 που μου το έδωσε ένας φίλος σε δακτυλογραφημένο αντίτυπο το 1991 και βλέπει για πρώτη φορά τη δημοσιότητα. Τέλος, υπάρχουν κάποια κείμενα που είναι αποσπάσματα από βιβλία με αναμνήσεις για τον Κρισναμούρτι, ανθρώπων που τον είχαν συναντήσει προσωπικά, επίσης ανέκδοτα έως τώρα στα Ελληνικά, ενώ για εισαγωγή σ’ αυτό το βιβλίο, διάλεξα το -ειδικά αφιερωμένο στον Κρισναμούρτι– κείμενο του Χένρυ Μίλλερ, που υπάρχει στο βιβλίο του, The Books of my Life. (Τα βιβλία της ζωής μου).
Και για να κρατήσω την «παράδοση» των τελευταίων posts, θα ανεβάσω κι εδώ ένα βίντεο. Είναι με τον Κρισναμούρτι να λέει ένα ανέκδοτο. Είχε εξαιρετικό χιούμορ και γέλαγε με την καρδιά του, ακόμα και σε κάποια στιγμή μιας ομιλίας του, όπως θα δείτε. Αυτή είναι η αλήθεια κι όχι ότι ο Κρισναμούρτι δεν γέλαγε ποτέ, που διάβασα κάπου.
Δυστυχώς δεν μπορούσα να βάλω υπότιτλους, και γι’ αυτό μετά το βίντεο μπορείτε να δείτε τη μετάφραση.
Καλό βράδυ.
Π.

Δεν ξέρω… δεν ξέρει κανείς  αν έχετε εμβαθύνει σ’ αυτό το ερώτημα της ελευθερίας , του τι σημαίνει ελευθερία. Όχι στον Παράδεισο… Θυμάστε εκείνο το ανέκδοτο;  Μπορώ να επαναλάβω  ένα ανέκδοτο;
Είναι δύο άνθρωποι στον Παράδεισο, με φτερά στην πλάτη και φωτοστέφανα στο κεφάλι. Λέει ο ένας στον άλλον: «Αν είμαι πεθαμένος, γιατί νοιώθω τόσο απαίσια;… Το πιάσατε;