Σε κοιτάζω μέσα στα μάτια

Πάνω εκεί που σκεφτόμουν ν’ ανεβάσω κάποιο από τα τελευταία «Παραμύθια με ήχο», που έχουν απομείνει, μου ‘ρθε να βάλω ένα ακόμα τραγούδι του Γιάννη, αυτού του παιδιού από τα Χανιά, που τα πουλούσε σε CD στα τραπεζάκια των μαγαζιών, όπως σας έχω πει. Κι επειδή το σύστημα εδώ που ανεβάζει μόνο ήχο δεν δούλευε καλά, αποφάσισα να φτιάξω ένα videoclip, με εικόνες από τα Χανιά πάλι, και να βάλω το τραγούδι εκεί. Είναι το τραγούδι, «Σε κοιτάζω μέσ’ στα μάτια». Και ξαφνικά, φτιάχνοντας το video clip, είδα ότι ένας από τους λόγους που μου άρεσαν τόσο πολύ αυτά τα τραγούδια, είναι γιατί μου θύμιζαν τη μελαγχολία που είχαν κάποια ποιήματα που είχα γράψει πριν δώδεκα χρόνια, με τίτλο «ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ», σε συνδυασμό με κείμενα του Κρισναμούρτι για τον έρωτα και που κάποια από αυτά τα έχω ανεβάσει εδώ παλιά, με σχέδια μάλιστα της κόρης μου που είχε κάνει ειδικά γι’ αυτά. Λέω, λοιπόν, μαζί με το τραγούδι και τους στίχους του, να σας αντιγράψω εδώ και τρία από εκείνα τα ποιήματα και να κλείσουμε το μήνα με το θέμα που κυριάρχησε στο  blog μου το τελευταίο δεκανπενθήμερο, την επίσκεψή μου στα Χανιά. Κι ας αρχίσουμε με τα  δικά μου.

ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑIΑ ΣΤIΓΜΗ
«Είμαστε σκόνη που σηκώνει ο αέρας…»
,
λέει το τραγούδι στο ραδιόφωνο.
Κάθομαι μέσα στ’ αυτοκίνητο
και δε λέω να βγω.
Ζαλισμένος απ’ το κρασί που ήπια,
ακούω το τραγούδι.
Βουλιάζω μέσα στον έρωτα
χωρίς να προσπαθώ να ξεφύγω
και τα μάτια μου τρέχουνε, ήσυχα, δάκρυα,
καθώς θυμάμαι εκείνο το όνειρο που είδα παλιά:
«Το κεφάλι μου μισοκομμένο από τη λαιμητόμο
-γλύτωσα την τελευταία στιγμή-
κρέμεται από μια άκρη, μπροστά στο λαιμό».
Και τώρα, να  οι Κύριοι του Σκότους μαζεμένοι γύρω μου,
περιμένουν υπομονετικά μέσα στα μαύρα ρούχα τους,
να πέσει το κεφάλι μου, για να το πάρουν.
Αλλά να:
Η Αγάπη που δεν έχει όνομα,
η Αγάπη που δεν έχει τέλος ή αρχή,
η Αγάπη που δεν έχει και δεν είναι αντίθετο
η Αγάπη που δεν ξέρει από θάνατο,
στέκεται λίγο πιο ‘κει,
περιμένοντας καρτερικά να τη νιώσεις.
Με περιμένει.
Περιμένει να γλυτώσω για να τη συναντήσω.
Μοιάζει να ‘ναι τόσο μακριά
κι όμως με χωρίζει απ’ αυτήν
μόνο ένας χτύπος της καρδιάς.
Άραγε θα τα καταφέρω;

ΤΕΛΟΣ
Εκείvo τo πρωί,
επισκέφτηκε τηv ερωτική του ιστoρία.
‘Ηταv εκεί,
με τηv απίστευτη πoιότητα oμoρφιάς
πoυ ‘χει κάτι παλιό, δoυλεμέvo από τo χρόvo.
΄Ηταv εκεί,
σαv έvα παλιό τεράστιo σπίτι,
με πoλλά δωμάτια,
κλειστά παράθυρα  και άδειo.

Οι άvθρωπoι είχαv φύγει
Παίρνοντας τα έπιπλά μαζί τoυς,
για vα τα πάvε σε έvα άλλo σπίτι,
σε μια άλλη ιστoρία.
Αλλά τo σπίτι είχε ακόμα
τηv ατμόσφαιρα της ιστορίας
εκείvωv τωv αvθρώπωv
και μπoρoύσες vα τη vιώσεις,
να ξαvαζήσεις βαθιά
όλη τηv ιστoρία τoυς
-χωρίς συvαισθηματισμούς-
με μια περίεργη αίσθηση γαλήvης.
Από τo πρωί είχε μπεί μέσα στo σπίτι
και τριγυρvoύσε στ’ άδεια τα δωμάτια,
ρoυφώvτας όλη τηv αίσθηση πoυ υπήρχε σ’ αυτά.
΄Ηθελε vα δει και vα μάθει.
Κι ύστερα θα έβγαιvε για πάvτα.|

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ
Ξαφvικά τo δωμάτιo έμoιαζε πoλύ σκoτειvό.
΄Αvoιξες τα παvτζoύρια κι o ήλιoς σάρωσε τα πάvτα.
Σoυ πήρε λίγη ώρα ώσπoυ τα μάτια σoυ vα συvηθίσoυv.
Τo πέvθoς είχε τελειώσει.
΄Οπως στεκόσoυv στo παράθυρo, πήρες μια βαθιά αvάσα
και πλημμύρισες από ζωή κι ευγvωμoσύvη.
΄Iσως vα ‘μαθες vα δέχεσαι τo θάvατo.
Iσως vα ’μαθες vα μέvεις μ’ αυτό πoυ σoυ συμβαίvει,
ό,τι και αv είv’ αυτό,
μέχρι να μάθεις βαθιά γι’ αυτό, μένοντας μαζί τoυ.
Τι φoβερή ελευθερία vα μηv κάvεις καμιά φυγή!
΄Iσως έμαθες vα κoιτάζεις μέσα σoυ, ήσυχα,
χωρίς vα κατηγoρείς καvέvαv για ό,τι σoυ συμβαίvει.
΄Iσως έμαθες vα κoιτάζεις μέσα σoυ, με συμπόvoια και φρovτίδα
κι έτσι, χωρίς vα πρoσπαθείς, σαν αδιάφορα,
v’ αφήvεις τo παράθυρo αvoιχτό στη Θεία άρvηση,
για vα ‘ρθει όπoτε εκείvη θέλει,
και να τα σβήσει όλα.
Τέλειωσε και τo πέvθoς. Τι περίεργη αvακάλυψη: ακόμα κι ύστερα από τo θάvατo εvός έρωτα vα υπάρχει πέvθoς! ΄Ετσι όπως όταv πεθάvει κάπoιoς πoυ αγαπάς πoλύ και κάθε τόσo πας λίγα λoυλoύδια στov τάφo τoυ και «τoυ λες» καμμιά κoυβέvτα. Ναι, υπάρχει πέvθoς μετά τo θάvατo τoυ έρωτα, αv τov έζησες ως τo τέρμα. Αv έκαvε τov κύκλo τoυ. Κι ύστερα τίπoτα. Κεvό. Μόvo πoυ κάτι λάμπει σε μια άκρη της καρδιάς σoυ. Ο άγιoς πόvoς πoυ κάθησες κι έvιωσες χωρίς vα τo βάλεις τρέχovτας στα πόδια. Η ευλoγημέvη «κρίση» πoυ για πρώτη φoρά δεv τη φoβήθηκες και κoιτάχτηκες μέσα της σαv σε καθρέφτη. Η θλίψη πoυ τηv έvιωσες ολόκληρη, μέχρι πάτο, ξέρovτας πια ότι δεv είvαι μόvo δική σoυ.
Ο έρωτας, η πoρεία τoυ πρoς τo θάvατo, o θάvατός τoυ, τo πέvθoς γι’ αυτόv, κι ύστερα τo κεvό. Τι απίστευτη oμoρφιά!
Ο ήλιoς μπαίvει από τo παράθυρo και ξαvαγεμίζει τo δωμάτιo ζωή.
Μόvo vα μπoρoύσε πια vα μείvει καvείς ακίvητoς με τo κεvό, για πάvτα.
Πoιoς ξέρει…

Και τώρα οι στίχοι του τραγουδιού του Γιάννη.

ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕΣ’ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ
Σε κοιτάζω μέσ’ στα μάτια,
κάτι θέλω να σου πω.
Όμως δεν καταλαβαίνεις,
ότι εσένα αγαπώ.

Δεν μπορώ να σου μιλήσω,
ό,τι αισθάνομαι να σου πω,
γι’ αυτό φεύγω μακριά σου,
πάω κάπου, να χαθώ.
Όταν κάποιον αγαπάς
πρέπει να προσπαθήσεις,
όμως αν δεν σ’ αγαπάει,
πρέπει ν’ αποχωρήσεις.

Η κιθάρα μου δακρύζει,
τρέμει η φωνή μου, τραγουδάω.
Όμως δεν καταλαβαίνεις,
ότι για σένα πονάω

Δεν μπορώ να σου μιλήσω,
ό,τι αισθάνομαι να σου πω,
γι’ αυτό φεύγω μακριά σου,
πάω κάπου, να χαθώ.
Όταν κάποιον αγαπάς
πρέπει να προσπαθήσεις,
όμως αν δεν σ’ αγαπάει,
πρέπει ν’ αποχωρήσεις.

Καλό μήνα.
Π.

Επίσκεψη στα Χανιά

Σήμερα, θα ανεβάσω το τέταρτο -και μάλλον τελευταίο- μέρος από την επίσκεψη που έκανα στο παιδάκι μου στα Χανιά.  Αν έχετε δει τα τρία προηγούμενα posts ξέρετε γι’ αυτήν την επίσκεψη. Να σας πω μόνο δυο λόγια για το βίντεο που θα δείτε – αν δεν βαριέστε. Πρώτ’ απ’ όλα να πω ότι την καταβρήκα φτιάχνοντας το, αφού τα έκανα όλο μόνος μου και με αυτά τα ερασιτεχνικά μέσα. Μέχρι και τη μουσική βρήκα ποια θα είναι, που -όπως φαντάζεστε- είναι από το CD που πουλούσε στα τραπέζια στο λιμάνι, το νεαρό παιδί που σας είπα. Το CD είχε γραμμένα δυο λόγια με μαρκαδόρο.

Ενώ μέσα στο χάρτινο φακελάκι , υπήρχε αυτό το σημείωμα που βλέπετε.

Έχοντας ακούσει πολλές φορές πια αυτή την εβδομάδα τη μουσική αυτού του νέου παιδιού, από τη χροιά της φωνής του, από κάποια άλλη αδιόρατη προφορά που έχει  μαζί με την Κρητική και από τον τρόπο που παίζει κιθάρα, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι τσιγγάνος γεννημένος και μεγαλωμένος στην Κρήτη. Τι; Τζάμπα στα νιάτα μου ο αγαπημένος μου τραγουδιστής ήταν ο Κώστας Χατζής;
Στο videoclip   που θα δείτε χρησιμοποίησα ένα ορχηστρικό και το τραγούδι, «Είναι ωραία η ζωή». Και μια διευκρίνηση:  η φωτογραφία στο τέλος είναι από πάρτι… «παραμυθομεγαλωμένων» φίλων  της  Μαρίας με τα παιδάκια τους, που κάλεσε στο σπίτι της.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.


«Δεν μπορώ να της μιλήσω»

Πρώτη φορά από τότε που άνοιξα το blog, ανεβάζω post τρεις μέρες συνέχεια! Τελικά την έχω καταβρεί με το υλικό από τα Χανιά: φωτογραφίες, βίντεο και μουσική. Και μια και με βλέπω να πηγαίνω αρκετές φορές ακόμα εκεί για να βλέπω το παιδάκι μου, έφτιαξα και ειδική κατηγορία posts, Χανιά. Πριν βάλω, λοιπόν, το τελικό videoclip που ετοιμάζω, σκέφτηκα να βάλω αυτή την εξαιρετική φωτογραφία που μας έβγαλε η Τζο, (η σκιά κάτω αριστερά),  μετά από την πλακατζίδικη που ανέβασα προχθές εδώ και  να βάλω ν’ ακούσετε, ένα ακόμα τραγούδι από το CD που σας έλεγα εχθές και που έχει τίτλο, «Δεν μπορώ να της μιλήσω». Κι ακόμα, βρήκα επιτέλους ένα απόσπασμα του Κρισναμούρτι που έψαχνα χθες και δεν το έβρισκα,  όπου μιλάει για τις γυναίκες όπως σπάνια έχουν μιλήσει. Για διαβάστε το, κορίτσια.

Σε όλο τον κόσμο, όλοι αυτοί οι αποκαλούμενοι άγιοι, έχουν υποστηρίξει ότι η σχέση με μια γυναίκα είναι κάτι εντελώς λάθος. Λένε ότι δεν μπορείς να γνωρίσεις τον Θεό, εάν απολαμβάνεις το σεξ, κι έτσι το παραμερίζουν, αν και τους τρώει τα σωθικά. Γιατί καθώς αρνούνται την σεξουαλικότητα, είναι σαν να  βγάζουν τα μάτια τους και να κόβουν τη γλώσσα τους γιατί αρνούνται όλη την ομορφιά της γης. Έχουν στεγνώσει την καρδιά και το νου τους· είναι αποστεγνωμένα ανθρώπινα πλάσματα, γιατί έχουν βγάλει από τη ζωή τους την ομορφιά, γιατί η ομορφιά είναι συνδεδεμένη με την γυναίκα. «Ελευθερία από το γνωστό».   Δέκατο Κεφάλαιο.

Να και οι στίχοι του τραγουδιού.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΗΣ ΜΙΛΗΣΩ.
Μήπως έζησα μαζί της σε μια άλλη μου ζωή;
Πώς μπορεί; Αυτό το πλάσμα κάπου το ‘χω ξαναδεί.
Πώς να δει κανείς τον ήλιο ν’ ανατέλλει την αυγή,
αν δεν έχει αγκαλιά του τη δικιά της τη μορφή;

Δεν μπορώ να της μιλήσω, να της πω, το «σ’ αγαπώ».
Τι να κάνω; Τόσο θάρρος πού να βρω;

Την κοιτάζω μέσ’ στα μάτια· μού χαμογελάει.
Η καρδιά μου δεν αντέχει, σαν τρελή χτυπάει.
Θα ‘θελα να ήμουνα μέσα της, εκεί να ζήσω,
να της φιλήσω τα μαλλιά, τα χείλη να της φιλήσω

Δεν μπορώ να της μιλήσω, να της πω, το «σ’ αγαπώ».
Τι να κάνω; Τόσο θάρρος πού να βρω;

Και τώρα, αν σας κάνει κέφι, μπορείτε ν’ ακούσετε και το τραγούδι. Κάντε κλικ στο link που έβαλα και θα σας πάει.
Καλό βράδυ και καλημέρα γιατί θα το δείτε αύριο.
Σας φιλώ πολύ
Π.

http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339//den-mporo-na-tis-miliso.mp3

«Η Γοργόνα και η Νεράιδα»

Όπως ίσως θα καταλάβατε από προηγούμενα pοsts, Παρασκευοσαββατοκύριακο, είχα πάει να δω τη Μαρία, την κόρη μου, που μένουν με τη Τζο στα Χανιά, εδώ και κάποιους μήνες. Όλες αυτές τις μέρες γύριζα διάφορα με τη βιντεοκάμερα, γιατί είχα βάλει στο νου μου να φτιάξω ένα βίντεο γι’ αυτή την επίσκεψη με μουσική στο φόντο ένα κομμάτι του Σαββόπουλου που το έχω συνδέσει μ’ εκείνη από μικρή. Σήμερα, όμως, έγινε κάτι που άλλαξε τα πράγματα!
Την Κυριακή το μεσημέρι που κατεβήκαμε να φάμε στο λιμάνι, κάποια στιγμή μας πλησίασε ένα πολύ συμπαθητικός νεαρός που μας άφησε ένα CD στο τραπέζι, που έγραφε πάνω με μαρκαδόρο, «Η Γοργόνα και η Νεράιδα» κι είχε και μια πορτοκαλί κάρτα μαζί που έγραφε τι είναι κι αν θέλαμε να αγοράσουμε το CD με 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ευρώ. Δεν πρόσεξα τα υπόλοιπα που έγραφε, και γέλασα γιατί θεώρησα, ότι αυτό το CD είχε κάποιο παραμύθι με τον τίτλο, «Η Γοργόνα και η Νεράιδα» και είπα: «Πλάκα, ε; Χαρίζουν στον Παραμυθά ένα παραμύθι! Καλό! Θα το πάρω». Η Μαρία κι η Τζο γελάσανε, κι έδωσα στο νεαρό, όταν ξαναπέρασε, τα 6 ευρώ που είχα στη τσέπη μου. Λίγο αργότερα, κοίταξα την πορτοκαλί καρτέλα κι είδα ότι το CD δεν είχε παραμύθι, αλλά τραγούδια, σε στίχους, μουσική, τραγούδι και κιθάρα, του νεαρού που πουλούσε το CD! Και σήμερα, οδηγώντας από το Καπανδρίτι στην Αθήνα, έβαλα να το ακούσω στο αυτοκίνητο. Κράτησε σχεδόν σε όλη τη διαδρομή, όπως και σε όλη τη διαδρομή κράτησε η συγκίνηση που μου προκάλεσαν οι στίχοι, η μουσική και η φωνή αυτού του παιδιού που έβγαινε από την καρδιά του κι έκανε τα μάτια μου να τρέχουν ασταμάτητα δάκρυα! Έχω αποφασίσει να κάνω κάτι γι’ αυτό το παιδί, και ειδοποίησα τη Μαρία να ψάξει να τον βρει και να του δώσει το τηλέφωνό μου. Κι αποφάσισα να ανεβάσω όλα τα τραγούδια του εδώ και για σήμερα να φτιάξω από το υλικό που έχω γυρίσει στα Χανιά, ένα  νideοclip για το πρώτο τραγούδι του δίσκου που έχει τίτλο, «Η Γοργόνα και η Νεράιδα». Και θα ήθελα να το αφιερώσω με όλη μου την καρδιά σε όλες τις «γοργόνες» και τις «νεράιδες» που γνώρισα στη ζωή μου, σε όλες αυτές τις γυναίκες –που ανάμεσά τους είναι και η κόρη μου- που μέσα από τον πόνο, την τρυφερότητα, τη χαρά, τη μελαγχολία και την ευτυχία που μου χάρισαν μου έμαθαν όλα όσα ξέρω για τη ζωή — ακόμα και τον Κρισναμούρτι, γυναίκα μου τον γνώρισε, που είναι εκείνος που μου έμαθε τα πιο όμορφα, αληθινά και βαθιά πράγματα για τις γυναίκες, την αγάπη και τον έρωτα, με λόγια όπως αυτά:

«Εκείνο που προσπαθώ να πω είναι ότι για να ζει κανείς αληθινά, να σκέφτεται δημιουργικά, πρέπει να είναι ανοικτός στη ζωή, χωρίς καμιά αντίδραση αυτοάμυνας, έτσι όπως είσαι όταν είσαι ερωτευμένος.» Νέα Υόρκη, Τρίτη Ομιλία, 1935

«Η ερωτική πράξη παίζει έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη ζωή μας γιατί ίσως είναι η μοναδική βαθιά και από πρώτο χέρι εμπειρία που έχουμε. Διανοητικά και συναισθηματικά, προσαρμοζόμαστε, μιμούμαστε, ακολουθούμε, υπακούμε. Υπάρχει πόνος και σύγκρουση σε όλες τις σχέσεις μας εκτός από τη σχέση που υπάρχει στη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Καθώς αυτή η πράξη είναι τόσο διαφορετική και όμορφη εθιζόμαστε σ’ αυτήν κι έτσι αναποδογυρίζει και γίνεται σκλαβιά. Κι η σκλαβιά είναι εκείνη ακριβώς η απαίτηση για συνεχή επανάληψή της…». «Η Αναγκαιότητα της Αλλαγής». Κεφ. 15

Από αγάπη τι μπορείς να ξέρεις
αν απ’ του έρωτα το δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;
ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑI ΠΟIΗΜΑΤΑ

«Οι καρδιές μας είναι τόσο άδειες, τόσο αναίσθητες! Δεν ξέρουμε ν’ αγαπάμε. ΄Οταν λέμε σ’ ένα πρόσωπο, «σ’ αγαπώ» αυτή η «αγάπη» είναι καθαρή ευχαρίστηση -σεξουαλική ευχαρίστηση- ή περηφάνεια για το απόκτημα, για την ιδιοκτησία μας. Η απλή ευχαρίστηση και η υπερηφάνεια για την ιδιοκτησία ολοφάνερα δεν είναι αγάπη. Αλλά μόνο γι’ αυτά τα δύο νοιαζόμαστε· δεν νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας 5η Ομιλία,  Πούνα, Iνδία, 1948.

«Αυτή η εξωτερική διέγερση μιας φαινομενικής ενότητας με τον άλλον, είναι παρασιτική επιβίωση του ενός πάνω στον άλλον· δεν είναι αγάπη, γιατί εσωτερικά υπάρχει κενότητα, μοναξιά και ανάγκη για εξάρτηση. Και η εξάρτηση θρέφει το φόβο, όχι την αγάπη. Χωρίς την κατανόηση του αισθήματος τού ανικανοποίητου, υπάρχει κυριαρχία πάνω στον άλλον,  υπάρχει καταπίεση που φοράει τη μάσκα της αγάπης. Στη σχέση με τον έναν ή με τους πολλούς, μια τέτοιου είδους αγάπη εξουσίας και κυριαρχίας, με την ενδοτικότητά και την ανοχή που κουβαλάει, φέρνει σύγκρουση, ανταγωνισμό και θλίψη». 6ηΟμιλία, ΄Οχαϊ, 1944

«Ξέρετε, το ν’ αγαπάς σημαίνει να είσαι ελεύθερος· και οι δύο να είναι ελεύθεροι. Όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. (…) Κι έτσι καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι φυσικό να δημιουργεί ταραχή, πόνο και δυστυχία· και ο ένας πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να προσαρμόσει τον εαυτό του με τον άλλον. Με άλλα λόγια, αυτή η συνεχής απώθηση παρορμήσεων που φέρνει αυτή η λεγόμενη αγάπη, καταστρέφει και τους δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτής μορφής σκλαβιά…». 4ηΟμιλία, ΄Οχαϊ, 1934.

«Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που μεταμορφώνει. Μπορείτε και οι ίδιοι να έχετε πραγματική εμπειρία αυτού του πράγματος. Δεν έχετε ερωτευτεί ποτέ σας; Δεν έχετε νιώσει ποτέ αυθόρμητη τρυφερότητα για κάποιον;» 31η Συζήτηση, Μαδράς, 1948

Και να κλείσω με τα λόγια του τραγουδιού, στέλνοντάς σας όση αγάπη έχω μέσα στην καρδιά μου, παιδιά μου. Η ηλικία μου, μού επιτρέπει να σας νοιώθω, αν όχι όλους σας, τους περισσότερους πάντως, παιδιά μου.
Καλό βράδυ.
Π.

Η Γοργόνα και η Νεράιδα
Είχα μια φορά μια θάλασσα κι ένα βουνό.
Έπρεπε να πάω να ζήσω σε ένα από τα δυο.
Στη θάλασσα είχα μια Γοργόνα μέσα στο βυθό,
στο βουνό, μια Νεράιδα με περίμενε καιρό.

Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Γοργόνα πήρε την καρδιά μου,
μέσα στο βυθό.
Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Νεράιδα πήρε την ψυχή μου,
πάνω στο βουνό.

Καθόμουνα, σκεφτόμουνα, ρωτούσα την καρδιά,
μια με πήγαινε βουνό, την άλλη θάλασσα.
Μ’ αρέσουνε τα κύματα, το χιόνι κι ο βοριάς,
μα όταν τ’ αγαπάς όλα, δεν ξέρεις πού να πας!

Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Γοργόνα πήρε την καρδιά μου,
μέσα στο βυθό.
Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Νεράιδα πήρε την ψυχή μου,
πάνω στο βουνό.

 

Τρέυλερ

Όπως σας είπα στο προηγούμενο post, από την Παρασκευή ετοιμάζω να σας δείξω ένα βίντεο που το… «γύρισμά» του τέλειωσε την Κυριακή. Τώρα θέλει και κάποιες ώρες για να το μοντάρω, οπότε -επειδή μπορεί να καθυστερήσω- λέω να σας ανεβάσω εδώ και μια φωτογραφία, κάτι σαν … διαφημιστικό τρέυλερ για το βίντεο που έρχεται. Λοιπόοοοον… το Παρασκευοσαββατοκύριακο, πήγα να δω την κορούλα μου στα Χανιά, που πια μένει μόνιμα εκεί από τον Αύγουστο κι από τότε δεν την είχα ξαναδεί. Η φωτογραφία είναι από την επίσκεψή μας στο λιμάνι και την έβγαλε η Τζο.

Μία λεζάντα γι’ αυτή τη φωτογραφία, θα μπορούσε να είναι η Μαρία, να λέει: «Μπαμπά, τρελάθηκες;  Τι πας να κάνεις; Αφού δεν πετάς στ’ αλήθεια!…»
Και μια κι απ’  ό,τι κατάλαβα, σας διασκέδασε αυτό που σας είπα σε προηγούμενο post,  ότι πήγα σε Σούπερ Μάρκετ και ζήταγα επίμονα «γιαούρτι διαίτης με νιφάδες χιονιού», να σας πω κι άλλη -χειρότερη – πατατιά που έκανα σήμερα: Πήγα να κλείσω τη σόμπα του γκαζιού με… το τηλεκοντρόλ!!!

Μήπως πρέπει ν’ αρχίσω ν’ ανησυχώ γιατρέ μου; Χα, χα, χα…
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.

 

«Το πάθημα του τσιγκούνη»


Ετοίμαζα να σας ανεβάσω ένα βίντεο που γυρίζω εγώ ο ίδιος, από αυτό το Παρασκευο-Σάββατο που πέρασα, αλλά τελικά θέλω να το συμπληρώσω και με διάφορα από την Κυριακή που έρχεται. Για σήμερα, λοιπόν, διαβάζοντας ένα σχόλιο μιας μητέρας με το ψευδώνυμο pola -μπορείτε να το δείτε στα σχόλια του τέλους της σελίδας- με συγκίνησε αυτή η τρυφερότητα της μάνας που βγάζει το σχόλιο και σκέφτηκα να ανεβάσω σήμερα ένα παραμύθι για όλα τα παιδιά, αλλά και για τους «παραμυθομεγαλωμένους», που μ’ αυτούς έχει κάποια σχέση και το βίντεο που ετοιμάζω.
Καλή Κυριακή και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.
Υ.Γ. Και καλή ακρόαση που λέγανε παλιά στο ραδιόφωνο.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.8-To_pathima_tou_tsigouni.mp3]

Πάει… τα ‘χω χαμένα!

Τη Δευτέρα έκανα μια «πατατιά», που γελάω ακόμα. Δεν γίνεται, θα σας την πω γιατί είναι σαν ανέκδοτο.
Είχα πάει στην Πλατεία Μαβίλη για να γράψουν διάφορα που θέλανε να τους πω για το περιοδικό -που υπάρχει στο ίντερνετ και μοιράζεται δωρεάν- το   LIFO και ανάμεσα στα άλλα είπα και για το αγαπημένο μου παραμύθι του Άντερσεν, «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» που είναι μία χειμωνιάτικη ιστορία με χιόνια.  Μετά τη συνάντηση, πήγα στο Σούπερ Μάρκετ της Πλατείας να ψωνίσω μερικά πράγματα, κι ανάμεσα σ’ αυτά και κάτι γιαούρτια διαίτης που ήθελε η γυναίκα μου. Κοίταξα στο μεγάλο ψυγείο όπου τα βρίσκω συνήθως, αλλά δεν τα έβρισκα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι κάπου χωμένα και να μην τα βλέπω και είπα να ρωτήσω τον υπάλληλο που τακτοποιούσε εκεί τα τυριά.
«Δεν έχει σήμερα εκείνα τα γιαούρτια με τις νιφάδες χιονιού», τον ρώτησα.
«Πώς είπατε;», μου είπε εκείνος θεωρώντας ότι δεν άκουσε  καλά.
«Γιαούρτια με νιφάδες χιονιού», επέμενα εγώ.
«Ποια γιαούρτια εννοείτε…» ψέλλισε κοιτώντας με ένα βλέμμα σαν να μιλούσε σε  UFO.
» Καλά, είναι τελείως χαζός αυτός», σκέφτηκα κι άρχισα να του το εξηγώ και με χειρονομίες σαν να ήταν ξένος που ήθελα να του δώσω να καταλάβει. «Εκείνα τα γιαούρτια της δίαιτας που από πάνω έχουν ένα ξεχωριστό πλαστικό κουτί με…» κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδητοποίησα τι του έλεγα, και ότι ήμουν ακόμα στα χιόνια με το κοριτσάκι με τα σπίρτα και του είπα, «εκείνο το πλαστικό κουτί με τις νιφάδες δημητριακών μέσα».
«Α, μάλιστα, μας τελειώσανε», είπε με ένα ικανοποιημένο βλέμμα που ο ηλίθιος ήμουν εγώ κι όχι αυτός.

Καλό βράδυ.
Π.

Τα Επίθετα

Λέω ν’ αρχίσουμε την εβδομάδα με ένα βίντεο από το ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ που είναι συνέχεια των βίντεο για τα δέκα μέρη του λόγου. Σήμερα θα δούμε για τα ΕΠΙΘΕΤΑ. Τώρα που το ξαναείδα μετά από τόσα χρόνια, νομίζω πως εκτός από τα πρωτάκια ή τα παιδιά των άλλων τάξεων του Δημοτικού, έχει πλάκα και γενικότερα να το χαζεύει κανείς.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

Όταν απελευθερώνεις τα κακά σου, φέρνεις χαρά και ελπίδα

Ε, όλο αυτόν το τελευταίο δεκαήμερο, όπως θα προσέξατε υπήρχε μία πολιτική δυσκοιλιότητα – μέχρι που ήταν και … κολλητική! Αλλά τι ξαλάφρωμα από σήμερα ε; Ήρθε χαρά κι ελπίδα όπως όταν απελευθερώνεις τα κακά σου…  Ορίστε; Πώς είπατε; Α, όχι… Τσ, τσ, τσ… Πού πήγε το μυαλό σας παλιόπαιδα!   Δεν εννοώ αυτό που νομίσατε. Εννοώ τους παπαγάλους κακά που ζουν στα δάση της Νέας Ζηλανδίας.  Για δείτε τι λέει η  wikipedia. …
Ε, αυτά τα κακά, λοιπόν, όταν τα απελευθερώνεις, φέρνουν χαρά κι ελπίδα.
Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε την είδηση ΕΔΩ και θα το δείτε κι από μόνοι σας στο ρεπορτάζ της εφημερίδας Otago Daily Times.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.

Υ.Γ. Χα, χα, χα… Ναι, ναι, καλά καταλάβατε. Για να βάλω αυτό τον τίτλο και να σας παρασύρω σε …κακές σκέψεις τα έγραψα όλα αυτά. Είχα καιρό να κάνω καμιά αταξία κι είπα να την κάνω σήμερα, που όλη αυτή  «η σκατίλα» της πολιτικής των τελευταίων ημερών στην ατμόσφαιρα, μου έδωσε αυτή την ιδέα. Ας είναι καλά αυτά τα παπαγαλάκια…

«Τζάμπα ήρθαμε»; Δεύτερο μέρος. Η Ραφαέλλα

Σήμερα το πρωί πήρα κάποιες φωτογραφίες από τη Σαββατιάτικη εκδήλωση που σας είπα στο χθεσινό post. Είναι φωτογραφίες με το κοριτσάκι που σας έλεγα και που μου επέτρεψε η μητέρα του, που μου τις έστειλε, να τις δείξω. Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω εδώ, και μία… εικονογραφημένη ιστορία για χθες, για να δείτε με τα μάτια σας τι έγινε.
Χτες, λοιπόν, σας έλεγα ότι έγιναν δύο πράγματα που με συγκίνησαν όσο υπέγραφα. Οι φωτογραφίες είναι από το πρώτο, με ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών, που  σήμερα μπορώ να σας πω το όνομά του: Ραφαέλλα. Καθώς υπέγραφα το τελευταίο βιβλίο είδα δίπλα μου τη δημοσιογράφο που κάλυπτε την εκδήλωση για κάποια εφημερίδα, να στέκεται δίπλα μου, κρατώντας το κοριτσάκι της, την Ραφαέλα, με τα ωραία κοτσιδάκια της!

Μόλις γύρισα προς το μέρος τους είδα τη Ραφαέλα να είναι μελαγχολική και να τραβιέται για να μην την πλησιάσω. Όταν είπα να της δώσω κι ένα φιλί, κι εκείνη τραβήχτηκε, μου εξήγησε η μαμά της ότι ενώ από την προηγούμενη μέρα είχε ενθουσιαστεί που θα έβλεπε την άλλη μέρα τον Παραμυθά και ανυπομονούσε, τώρα δεν πίστευε ότι ήμουν εγώ γιατί δεν είχα άσπρα μαλλιά!

Τότε κι εγώ άρχιζα να την πειράζω και στο τέλος, έβαλα τα χέρια μου πάνω από το μέτωπό μου για να μην μπερδεύεται με τα μαλλιά  μου και να δει ότι το πρόσωπο, τα γυαλιά και το μουστάκι είναι ίδια.

Τελικά την έπεισα, την πήρα στην αγκαλιά μου και μ’ άφησε να της δώσω ένα φιλάκι στο μάγουλο και μου ‘δωσε κι εκείνη άλλο ένα, αλλά για καλό και για κακό -όπως βλέπετε- κράταγε και το χέρι της μαμάς της!

Καλό βράδυ.
Σας φιλώ  πολύ.
Π.