Το Ελληνικό Δαιμόνιο

Πριν λίγες μέρες, είχα συζήτηση με μια φίλη μου εδώ και χρόνια, που είναι υπάλληλος Εφορίας. Το θέμα μας ήταν η οικονομική κατάσταση. Κάποια στιγμή, της είπα μια σκέψη που είχα κάνει εδώ και καιρό: ότι θεωρούσα πως ήταν λάθος αυτής της Κυβέρνησης, που ενώ  ήθελε να μαζέψει χρήματα από φόρους, να αρχίσει πρώτα με κυνήγι των εφοριακών, μείωση των αποδοχών τους κ.λπ. Μου είπε ότι ακριβώς γι’ αυτό, οι εφοριακοί αντέδρασαν με διάφορους τρόπους – από λευκές απεργίες έως πλήρη αδιαφορία και αιτήσεις για σύνταξη – και ότι σ’ αυτήν την Κυβέρνηση, δεν σκέφτονται σαν Έλληνες. «Αν σκέφτονταν έτσι»,είπε,  «θα έπρεπε να ασχοληθούν με τους εφοριακούς, αφού τους αφήσουν για κάνα δύο χρόνια, να μαζέψουν τα λεφτά που χρειάζονταν και μετά να τους κυνηγήσουν και να τους μειώσουν τους μισθούς.  Δεν σκέφτηκαν, ‘ελληνικά’.  Όπως, άλλωστε,  και με το τσιγάρο: με τέτοια οικονομική πίεση και σκληρά μέτρα, απαγορεύεις και το τσιγάρο; Και τι είναι οι Έλληνες, Γερμανοί για να πειθαρχήσουν; Και βέβαια το μέτρο έχει σβήσει, αφού πρώτα βρήκαν κόλπα να το παρακάμπτουν και πια το ακολουθούν πολύ λίγοι. ‘Το Ελληνικό δαιμόνιο, παιδάκι μου», κατέληξε. Και κλείσαμε με το γνωστό ανέκδοτο περί συμφωνίας ανταλλαγής οργάνων με το Δ.Ν.Τ: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έδωσε τα άντερά της κι εμείς μετά θα τους δώσουμε samaidihrat».  Γυρίζοντας σπίτι μου, έτσι για πλάκα, έβαλα στο google  τις λέξεις, «Το Ελληνικό δαιμόνιο». Δεν πίστευα στα μάτια μου: Έβγαλε 3.120.00 αναφορές!!!!   Έχει περιπτώσεις από το πώς, «τους την έφερε στην Κυβέρνηση με τις αποδείξεις ο Έλληνας»,  έως την ανακάλυψη ενός,  «σύγχρονου τυροκομείου στο Γαρδίκι που μαζί με την φέτα συσκευαζόταν και αλβανικό χασίς που εξαγόταν στην Σουηδία», και   μέχρι και σχόλιο Έλληνα φοιτητή σε Ομιλία Καθηγητή σε Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο, που είναι σαν ανέκδοτο:
Στο αμφιθέατρο ενός αμερικανικού πανεπιστημίου, κάνει διάλεξη ένας φιλόλογος σε ακροατήριο φοιτητών, και μεταξύ άλλων λέει τα εξής:
– Σε πολλές γλώσσες, δύο αρνήσεις μας κάνουν μια κατάφαση. Σε άλλες γλώσσες, δύο αρνήσεις δίνουν άρνηση. Δεν υπάρχει όμως σε καμιά, μα σε καμιά γλώσσα, η περίπτωση που δύο καταφάσεις να δίνουν άρνηση.
Οπότε ακούγεται από το ακροατήριο η φωνή του Έλληνα φοιτητή:
– Ναι, καλά!…».
Έτσι είναι, λοιπόν, που θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει εδώ παλιά και πριν λίγο καιρό το είπα σε μια συνέντευξη που μου πήρανε στην τηλεόραση: Το παγκόσμιο σύμβολο λαμογιάς, εξαπάτησης και κουφαλιάς είναι ελληνικό. Ποιο είναι; Μα ο Δούρειος Ίππος! Έχει περάσει μέχρι και στην ηλεκτρονική εποχή, με τη μορφή ιού στα κομπιούτερς που λέγεται, «TROJIAN HORSE» !!!  Εγώ τον έχω τσακώσει τρεις φορές στο κομπιούτερ μου έως τώρα! Για σκεφτείτε, λοιπόν: Ένας λαός, εδώ και αιώνες, εκπαιδεύεται να νοιώθει περήφανος για τη λαμογιά ενός προγόνου του. Για σκεφτείτε το: Οι Έλληνες πολεμούσαν τους Τρώες δέκα χρόνια και δεν κατάφεραν να περάσουν τα Τείχη τους και να τους νικήσουν. Κι η κουφάλα ο Οδυσσέας σκέφτηκε τον Δούρειο Ίππο. Τον έφτιαξαν, έκαψαν το στρατόπεδό τους για να φανεί ότι έφυγαν, ενώ είχαν απλώς κρυφτεί εκεί γύρω, ενώ ο Οδυσσέας και στρατιώτες, μπήκαν μέσα στο Δούρειο Ίππο. Ένας, τάχα μου εγκαταλειμμένος στρατιώτης, είπε ότι αυτό ήταν δώρο των Ελλήνων που το άφησαν για τους Τρώες, εκείνοι το ‘χαψαν, έβαλαν μέσα στα Τείχη το Δούρειο Ίππο, έκαναν γλέντια για τη νίκη τους και μετά έπεσαν ξεροί.  Τότε, βγήκε ο Οδυσσέας με τους άλλους  από το ξύλινο άλογο, άνοιξαν τις Πύλες  να μπουν οι υπόλοιποι Έλληνες και έτσι έσφαξαν τους Τρώες στον ύπνο τους. Πράγμα που είναι και άνανδρο δηλαδή.
Ξαναγύρισα στο Google  και έγραψα «Δούρειος Ίππος», κάτι που δεν το είχα ξαναδοκιμάσει ποτέ. 93.300 αποτελέσματα, και ανάμεσα σε άλλες πληροφορίες  στην WIKIPEDIA που μπορείτε να τις δείτε πατώντας ΕΔΩ είδα καταχωρημένο αυτό που σκεφτόμουν: «Η έκφρασηΔούρειος Ίππος σήμερα υποδηλώνει είσοδο με τέχνασμα, δόλο και πονηρία».
Και τελικά, θυμήθηκα κάποια ταινία για την «Οδύσσεια» που είχα γράψει κάποτε από την τηλεόραση. Έβγαλα το σχετικό κομμάτι και σας το ανέβασα εδώ για να το δείτε με καινούργια ματιά και όχι με αυτήν τη διαμόρφωση  που μας έμαθαν στο σχολείο και που ίσως είναι ο λόγος που «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και που ίσως τελικά, είναι και ο λόγος που θα κάνουμε την ανταλλαγή οργάνων που λέει και το ανέκδοτο που σας είπα πιο πάνω.
Καλή εβδομάδα.
Π.



Η PRITS FILMS παρουσιάζει.

Κάτι η σημερινή επέτειος, κάτι το πολύ από Γερμανία που παίζει αυτό τον καιρό, κάτι η γενικότερη κατάθλιψη που κυκλοφορεί στον αέρα, ε… πολύ θέλει ένας μπλογκατζής  να λαλήσει; Όλο αυτό το πακέτο, μ’ έκανε να θυμηθώ άλλο ένα ταινιάκι 8 χιλ. της εποχής που ακόμα δούλευα ως ηθοποιός και  που το είχαμε φτιάξει με τους φίλους μου το 1969 (ναι, 23 χρονών ήμουν!!!) και που έχει πολύ πλάκα, τόση πλάκα που δεν κρύβεται η προσπάθεια να μην γελάσω καθώς το κάνω. Έτσι, ενώ ετοιμαζόμουν να βάλω ένα σοβαρότατο post για άλλο ένα βιβλίο μου που κυκλοφόρησε (!!!) ως συνήθως άλλαξα γνώμη κι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το ταινιάκι με τον τίτλο, «Οι περιπέτειες του Αδόλφου» – ναι, του γνωστού.
Να πω μόνο ότι, έκανα λάθος στο προ-προηγούμενο post, που σας είπα ότι το βιβλίο μου «Ιστορίες της καρδιάς, ήδη κυκλοφόρησε, τελικά θα κυκλοφορήσει τη Δευτέρα που μας έρχεται.
Καλό τριήμερο.
Π.
Υ.Γ. Κι επειδή έχει πέσει πολύ θλίψη γενικώς, επιτρέψτε μου να σας θυμίσω κάτι που ίσως σας έχω πει και παλιότερα και που με έχει βοηθήσει πολύ στη ζωή μου: Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις, υπάρχουν απελπισμένοι άνθρωποι από καταστάσεις.


Ιστορίες της Kαρδιάς

Συγνώμη που σας πρήζω με τα βιβλία μου, αλλά αυτή η εβδομάδα ήταν η πιο ενδιαφέρουσα που είχα ποτέ ως συγγραφέας, γιατί μέσα σε μία εβδομάδα, κυκλοφόρησαν δύο!Χα, χα, χα… Μέχρι που κοντεύω να πιστέψω ότι είμαι και συγγραφέας! Χα, χα, χα… Το πρώτο βιβλίο, λοιπόν, που σας το έδειξα στο προηγούμενο post, ήταν το καινούργιο βιβλίο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»  – το έκτο του, από το 1982 που εκδόθηκε το πρώτο – και που είναι ιστορίες για παιδιά, ενώ το βιβλίο που σας έχω σήμερα εδώ, είναι ιστορίες για μεγάλους, με τίτλο, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, και με σχέδια -ένα για κάθε ιστορία- της Στεφανίας.
Εδώ, έχω το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Και μια και στο προηγούμενο post ανέβασα κι ένα επεισόδιο από την εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, σκέφτηκα να ανεβάσω κάποιο βίντεο και εδώ. Αντί, λοιπόν, να αντιγράψω το ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ που έγραψα στην αρχή του βιβλίου, αποφάσισα να σας το διαβάσω ο ίδιος, κι έφτιαξα το μικρό βίντεο που θα δείτε.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Ν.Π.

Πετώντας ψηλά

Σήμερα κυκλοφόρησε το καινούργιο μου βιβλίο του Παραμυθά, που έχει τίτλο, «Ψηλά στον ουρανό» με εννέα ιστορίες και με τον «κλασσικό» πρόλογο, «Ποιος είμαι;» για όσους έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή μαζί μου και δεν ξέρουν τις ιστορίες μου. Εδώ βλέπετε το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο  του βιβλίου.

Και για να το γιορτάσουμε, από τις  εννιά ιστορίες του βιβλίου, θα σας ανεβάσω και μία από τις δύο που έγιναν εκπομπή για την τηλεόραση – οι άλλες επτά είναι καινούργιες κι ελπίζω να τις κάνουμε στο μέλλον. Η ιστορία που θα δείτε, επειδή είναι μεγάλη, στην τηλεόραση έγινε σε δύο μέρη, κι εδώ ανέβασα το δεύτερο μέρος -που έχει περίληψη και του πρώτου. Δείτε, λοιπόν, τη » Μέρα που ξέχασα τις ιστορίες μου».
Σας φιλώ
Π.


Το βασιλόπουλο με τα γαϊδουρίσια αυτιά

Για σήμερα λέω να πούμε ένα παραμύθι, που έχουμε καιρό να το κάνουμε. Ακούστε, λοιπόν, την ιστορία του βασιλόπουλου με τα γαϊδουρίσια αυτιά.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π
[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.10-To_vasilopoulo_me_ta_gaidourisia_aftia.mp3]

Ένα παράξενο videoclip

Ψάχνοντας στο internet να βρω  κάποια ζωγραφιά για το post που είχα ετοιμάσει,  έπεσα πάνω σε ένα παράξενο videoclip για ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια – το «Dance me to the end of love» του  Leonard Kohen. Αυτό είναι – για τα γούστα μου – το ωραιότερο ερωτικό τραγούδι που έχω ακούσει, γιατί λέει κάτι που από ένστικτο ακολούθησα σε όλη μου τη ζωή: όλους τους έρωτες που έζησα, τους έζησα μέχρι πάτο, όσο πόνο κι αν είχε κάποιες φορές αυτό ή όσο απαγορευμένο ή επικίνδυνο κι αν  ήταν -για διάφορους λόγους. Ίσως γι’ αυτό και κάποια στιγμή το όλο θέμα τελείωσε, αφήνοντας μια στοργή για όσους  παιδεύονται από έρωτα. Κι ίσως και μια συμπόνοια για εκείνους που για λόγους κοινωνικούς, ηθικούς, καθωσπρεπισμού, φόβου για τον πόνο, έκοψαν βίαια στη μέση κάποια ερωτική τους ιστορία, κάνοντάς την κάτι σαν σαράκι που κάπου βαθιά τους τρώει.  Το τραγούδι αυτό του Κοέν, μου αρέσει τόσο πολύ που είναι το μόνο που κάποτε είπα να το τραγουδήσω κι εγώ και μάλιστα το έχω ανεβάσει και στο blog παλιότερα. Ο λόγος που το ανεβάζω τώρα εδώ, στην κανονική του εκτέλεση, είναι ότι αυτό το videoclip -που είναι πολύ απλό, και τρυφερά μεταφυσικό- συνδέει το τραγούδι με ένα τέλος του έρωτα που δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα για να το αλλάξει: τον θάνατο. Κι ακόμα, επειδή έπεσα πάνω του σε μια στιγμή που μεταφράζω ένα κείμενο που μιλάει για την πιθανότητα να νοιώθουμε καμιά φορά δίπλα μας, ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή!  Αν δεν αντέχετε και πολύ τα μελαγχολικά, μην το δείτε. Από Δευτέρα ή Τρίτη, έχω πλακατζίδικο post.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ γλυκά.

http://www.youtube.com/watch?v=7pA5UhNaYw0

Τα όνειρα… της κόρης μου.

Πιθανόν βλέποντας τον τίτλο να θεωρήσετε αυτό το post  συνέχεια του προηγούμενου για τον γιο μου που είχε τίτλο, «Το Ίδρυμα … του γιου» μου. Καμία σχέση. Το πώς βγήκε αυτό το post, ούτε που το κατάλαβα – μόνο ότι  «μου βγήκε το λάδι» για να το ετοιμάσω κατάλαβα. Και να γιατί:   Πριν από λίγο καιρό, έγινε μια σύντομη συζήτηση στο  in.gr γύρω από το βιβλίο μου, «ΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΓΩ», που κυκλοφόρησαν από τον ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Μου ζήτησαν να κάνω ένα ερώτημα, που πάνω σ’ αυτό να βασιστεί η συζήτησή που θα γίνει. Το ερώτημα που έβαλα ήταν:   «Πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά μας, ν’ ανθίζουν τα δικά τους όνειρα ή να τους επιβάλουμε τα δικά μας;» Είχα ξεχάσει το θέμα, όταν χθες μπήκα καθυστερημένα να δω πώς πήγε η συζήτηση. Καθώς διάβαζα αυτά που γράφτηκαν, αναρωτήθηκα τι έκανα εγώ με τα παιδιά μου. Κατ΄αρχήν πραγματικά δεν είχα τίποτα και ποτέ στο κεφάλι μου για το τι θα ήθελα να γίνουν. Ίσως γιατί μέσα μου δεν υπήρχε τίποτα που να θέλησα να κάνω και να μην το έκανα. Από μικρό παιδί, ήμουν «ξεροκέφαλος» και δεν είχα «ούτε ιερό ούτε όσιο» που έλεγε η μάνα μου. Εκείνη είχε κάποια όνειρα για μένα – το ισχυρότερο ήταν να γίνω δημόσιος υπάλληλος και το επόμενο, πολιτικός μηχανικός και πάμπλουτος- ενώ ο πατέρας μου απλώς ήθελε να γίνω ό,τι ήθελα εγώ – και με βοήθησε με την καρδιά του γι’ αυτό. Ε, προφανώς απ’ αυτόν πήρα…  Το μεγαλύτερο από τα παιδιά, ο Φρεντ (από τον πρώτο γάμο της Στεφανίας) , που είναι μαζί μου από τα δέκα του, ήταν ο πρώτος που πήγε κατ’ ευθείαν, από τα 18 του, στον δικό μου επαγγελματικό χώρο, την τηλεόραση, στον τομέα της οργάνωσης και εκεί είναι ακόμα. Ο Κωνσταντίνος, από τα 9 του, ήθελε να γίνει Σκηνοθέτης και Παραγωγός και έγινε. (Κάποτε θα του την ανάψω και θα ανεβάσω εδώ βίντεο που έκανε στα εννιά του!) Στα 18 του, του εμπιστεύτηκα να σκηνοθετήσει μία παιδική εκπομπή της Ε.Ρ.Τ – το «ΠΑΙΔΙ TV» ,  που ίσως το είχατε δει στην Ε.Τ.1  το 2002, μπερδεύτηκε λίγο με το θέμα «Παραγωγός» και τελικά το βάρος έπεσε κυρίως στο «Σκηνοθέτης» που κι εδώ έχετε δει ταινίες του, και αυτή τη στιγμή στο PRISMA PLUS παίζονται κάθε μέρα  τα τελευταία επεισόδια του,  » ΠΑΡΑΜΥΘΑ»  και στο ΣΚΑΪ, το «Ίδρυμα», που σας ανέβασα ένα επεισόδιο του στο προηγούμενο post. Αλλά έχω και μια κόρη όπως ξέρετε, τη Μαρία. Από πριν κάνω παιδιά μου λέγανε όλοι ότι τα αγόρια τα μεγαλώνεις πιο εύκολα και δεν το πολυπίστευα. Δεν θέλω, βέβαια, να γενικεύω, αλλά εγώ με το κοριτσάκι μου, «τα ‘παιξα»! Έξι όνειρα και κάτι ψιλά είχε! Και τα έζησε όλα. Και επειδή μοιάζει απίστευτο – ότι δεν της επέβαλα κανένα όνειρο – σας έχω την μεγαλύτερη απόδειξη: ζωντανή εικόνα από την πραγματοποίηση των ονείρων της.  (Χα, χα, χα… σαν τίτλος μελό ελληνικής ταινίας ακούγεται. Αλλά ας προχωρήσουμε στις εικόνες, που για να τις μαζέψω όλες αυτές και να τις ανεβάσω εδώ, «μου βγήκε το λάδι», που σας είπα στην αρχή.

Γύρω στα εννιά της, ήθελε ν’ ασχοληθεί με τον αθλητισμό, υπήρχαν κάποιες αντιρρήσεις, για το πώς θα επιδρούσε αυτό στο σώμα της σε τόσο μικρή ηλικία, αλλά τελικά στα δώδεκά της την αφήσαμε, κι άρχισε την ενόργανη . Το έκανε με πολύ πάθος και μου άρεσε, γι’ αυτό και έστειλα να της κάνουν ρεπορτάζ για την εκπομπή με ειδήσεις για παιδιά που έκανα τότε στην Ε.Ρ.Τ.  Για δείτε.

Εκείνη την εποχή έκανε και χορό, αλλά δεν τράβαγε και τόσο. Εκείνο που ήταν εντυπωσιακό, ήταν ότι στο Λύκειο, στην Αγγλία που πήγε,  στο μάθημα της ζωγραφικής έκανε κάτι πίνακες με τη «μία»  που δεν το πίστευε ούτε η ίδια. Ένας από εκείνους τους πρώτους πίνακες είναι κι αυτός που βλέπετε.

Καλό, ε; Η Δασκάλα της Ζωγραφικής τότε, μου είχε πει ότι όταν η Μαρία έκανε τον πρώτο πίνακα τρόμαξε, όπως τρομάζουν όλα τα παιδιά που δεν έχουν δείξει δείγματα ότι μπορούν να ζωγραφίζουν σε μικρή ηλικία και το ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους. Εγώ είχα ενθουσιαστεί! Η κόρη μου θα γινόταν ζωγράφος. Κι έτσι έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο του ΚΕΝΤ,  «άνευ όρων», όπως το λένε εκεί, επειδή έδειξε τρομερή δουλειά. (Θα μου έπαιρνε πολλά posts για να σας εξηγήσω το Αγγλικό Εκπαιδευτικό Σύστημα, που δεν έχει καμιά σχέση, με το δικό μας). Μπήκε, λοιπόν, στο Πανεπιστήμιο, αλλά επειδή είναι και πρακτικό άτομο, σκέφτηκε ότι ως ζωγράφος στην Ελλάδα μπορεί και να πεινάσει, οπότε καλύτερα ήταν να πάρει δίπλωμα Γραφίστριας, για να ξέρει και μια δουλειά, μια και τη ζωγραφική  «την είχε», που λένε.  Κι εγώ, βέβαια, βοήθησα το παιδί μου να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Μας κόστισε κάτι παραπάνω, αλλά το ‘φχαριστήθηκα την ημέρα της Αποφοίτησης. Σαν να γύριζα εγγλέζικη ταινία ένοιωθα. Δείτε μερικά αποσπάσματα.

Και μετά από όλες αυτές τις σπουδές στις Γραφικές Τέχνες, ήρθε στην Ελλάδα και μου είπε, «μπαμπά, τελικά θέλω να κάνω τη δουλειά σου. Θέλω να γίνω παραγωγός στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση». Κι έτσι έγινε. Στην αρχή ήρθε και δούλευε μαζί μου και μετά κάποια στιγμή πήγε και δούλεψε και σε μια άλλη εταιρία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών όπου ένας πολύ γνωστός άνθρωπος της Τηλεόρασης, μου είχε πει όταν την είδε να δουλεύει ως Διευθύντρια Παραγωγής:   «Μπάρμπα Νίκο αυτή είναι ‘κακό σκυλί’,δεν της ξεφεύγει τίποτα,  θα σε σώσει, μην την αφήσεις να σου φύγει».  Και μέσα στα πλαίσια της πραγματοποίησης κι αυτού του ονείρου της, αποφάσισε να σπουδάσει κινηματογράφο και μπήκε στη Σχολή Σταυράκου. Εδώ σας έχω την ταινία που έκανε στο τέλος του πρώτου έτους σαν σκηνοθέτης και μοντέρ! Είναι ίσως λίγο ασαφές το τέλος, αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά καλή. Δείτε την.

Και πάνω εκεί που έδειχνε ότι αυτό θα ήταν το όνειρό της, πριν αρχίσει το Δεύτερο έτος της Σχολής, μπήκε σφήνα ένα άλλο όνειρό της: να κάνει δική της οικογένεια. Και παντρεύτηκε. Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που προσπάθησα να την σταματήσω. Τι της είπα να συζήσει με το παιδί που ήταν ερωτευμένη, τι της έλεγα ότι ο γάμος είναι παπαριά και η συντροφική ζωή είναι που έχει σημασία, δεν μ’ άκουσε ούτε αυτή ούτε ο άντρας της κι έτσι την είδα νυφούλα το 1998. Δείτε την κι εσείς σ’ ένα σύντομο στιγμιότυπο από το γάμο, χωρίς κανένα δικό μου σχόλιο, αν και θα είχα πολλά να κάνω τώρα που ξαναείδα την ταινία, μετά από τόσα χρόνια.

Αυτό το «όνειρο», γύρισε σε ψιλοεφιάλτη και στο τρίτο χρόνο χώρισε. Ξαναγύρισε στο προηγούμενο όνειρο. Δούλεψε στην παραγωγή στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο μαζί μου και με τον αδελφό της. Στους τίτλους των εκπομπών του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», θα δείτε το όνομα της ως Line Producer. Αλλά φαίνεται ότι αυτό το όνειρο είχε πια παλιώσει κι έτσι, κάποια στιγμή φέτος, βρέθηκε στις Ινδίες. Αν πάτε ΕΔΩ, είναι ένα παλιότερο post μου με υλικό που τράβηξαν εκείνη και η Τζο  εκεί. Στις Ινδίες  παρακολούθησε εντατικά μαθήματα και πήρε δίπλωμα Δασκάλας Γιόγκα. Να ‘ ναι το τελευταίο όνειρό της;  Ποιος ξέρει….
Καλό βράδυ.
Ένας μπαμπάς

«Το Ίδρυμα»… του γιου μου!

Το  σημερινό post είναι της κατηγορίας: «αν δεν παινέσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει».Το παιδάκι μου, ο Κωνσταντίνος, είναι ο σκηνοθέτης και ο μοντέρ μιας καινούργιας χιουμοριστικής  εκπομπής που άρχισε να παίζεται την περασμένη Τρίτη από το SKY και θα παίζεται κάθε μέρα, εκτός από Σαββατοκύριακο, στις εννέα παρά τέταρτο. Είναι μία πολύ καλή χιουμοριστική εκπομπή – ενοχλητική άμα είσαι,»και πολύ Έλληνας , να πούμε…» !  Και για λόγους εντιμότητας πρέπει να πω ότι το ιδιοκτησιακό του τίτλου, δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, καθώς αυτή η εκπομπή είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ομαδικής δουλειάς όλων όσων δουλεύουν γι’ αυτήν. Μπορείτε να το δείτε στο επεισόδιο της Παρασκευής , που ανέβασα εδώ.
Καλό βράδυ
Π.

«Η αγάπη που σκοτώνει το χαμόγελο»

Διαβάζοντας το προηγούμενο post της Άιναφετς με τίτλο, «Ερωτευμένη με παντρεμένο», πριν προλάβω να πιάσω τους συνειρμούς που έκανε το μυαλό μου, θυμήθηκα ένα βιβλίο με ερωτικά ποιήματα που είχα γράψει προς το τέλος της δεκαετίας του ’90, σχολιασμένα με κείμενα του Τζίντου Κρισναμούρτι για τον έρωτα και με τίτλο, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα». Ενθουσιάστηκα, γιατί τα είχα ξεχασμένα και τώρα που τα θυμήθηκα, αποφάσισα να προσπαθήσω να εκδόσω το βιβλίο, που γι’ αυτό έχει κάνει και κάποια σχέδια η κόρη μου. Σας έχω ξαναμιλήσει εδώ εδώ και εδώ γι’ αυτά τα ποιήματα όπου έχω ανεβάσει κάποια απ’ αυτά, μαζί με μερικά σχέδια της Μαρίας. Θα ήθελα, λοιπόν, να μου επιτρέψετε να ανεβάσω τώρα κάτι απ’ αυτό το βιβλίο, όχι τίποτα δικό μου, αλλά ένα κείμενο και τρία μικρά ποιήματα του ίδιου του Κρισναμούρτι, έτσι… σαν σχόλιο στο post της Άιναφετς και στα σχόλια που του έγιναν. Και πρώτα το κείμενο, που είναι από μία ομιλία του Κρισναμούρτι σε έφηβους, στο Ρατζγκάτ, στις Ινδίες, το 1952.

«… Ας πούμε ότι σε έλκει μια όμορφη γυναίκα ή ένας όμορφος άντρας. Τι το κακό σ’ αυτό; Βλέπει κανείς μια όμορφη γυναίκα ή έναν όμορφο άντρα –κι αν κανείς δεν είναι παράλυτος ή τυφλός σίγουρα κάποια στιγμή θα δει – και τότε παρεμβαίνει η σκέψη: η σκέψη δημιουργεί  διάφορες ευχάριστες εικόνες και τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Όταν με έλκει ένα πρόσωπο, τι συμβαίνει; Θέλω να είμαι μαζί του· θέλω να το αποκτήσω· θέλω να το έχω δικό μου. Έλκομαι απ’ αυτό το πρόσωπο γι’ αυτό και θέλω να είμαι κοντά του — το σώμα μου πρέπει να είναι κοντά στο σώμα αυτού του προσώπου. Και είναι γεγονός ότι όταν με έλκει ένα πρόσωπο και θέλω να μου ανήκει, τότε δεν υπάρχει αγάπη· γιατί όταν ένα πρόσωπο είναι δικό μου, δεν θέλω να κοιτάζει άλλους ή άλλες· κι όταν θεωρώ ένα πρόσωπο ιδιοκτησία μου, τότε υπάρχει αγάπη; Προφανώς όχι. Από τη στιγμή που ο νους δημιουργεί το φράχτη τού,  “δικό μου” γύρω απ’ αυτό το πρόσωπο, τότε δεν υπάρχει αγάπη».

Και τώρα τρία ποιήματα, από το βιβλίο του με τίτλο, «Παραβολές και Ποιήματα».
1.
Από ευτυχία τι μπορείς να ξέρεις,
αν στης δυστυχίας την κοιλάδα δεν έχεις περπατήσει;
Από ελευθερία τι μπορείς να ξέρεις,
αν πάνω στα δεσμά σου δεν έχεις γοερά θρηνήσει;
Από αγάπη τι μπορείς να ξέρεις
αν απ’ του έρωτα το δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;
2.
Και τότε, θα δοκιμάσεις την άλλη αγάπη·
την αγάπη που γεννάει θλίψη,
την αγάπη που σκοτώνει το χαμόγελο,
σ’ ένα ωραίο πρόσωπο,
την αγάπη που αλλάζει
από τη μια στιγμή στην άλλη,
την αγάπη που είναι απομονωμένη
μέσα στη μοναξιά της,
την αγάπη που ‘ναι τυραννική και γεμάτη υπεροψία,
την αγάπη που καταστρέφει την αγάπη για τους άλλους,
την αγάπη που σκλαβώνει και περιορίζει,
την αγάπη που την καταβροχθίζουν οι φλόγες του εγώ.
3.
Μην αποζητάς το άρωμα μιας μόνο καρδιάς
ούτε να κουρνιάζεις στο ήσυχο βόλεμά της,
γιατί εκεί μέσα κατοικεί
της μοναξιάς ο φόβος.
Πλημμυρίζω δάκρυα,
γιατί είδα
όλη την μοναξιά
που έχει η αγάπη
για τον έναν.
……………………………….
Στις σκιές που χορεύουν,
κείτεται ένα μαραμένο φύλλο…

Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Καλό μήνα με… εγκαίνια

Δεν θα μπορούσα ν’ αρχίσω καλύτερα το μήνα μου από το να με καλέσουν σε εγκαίνια Βιβλιοπωλείου που έχει μόνο παιδικά βιβλία και ξύλινα παιχνίδια! Είναι το «Σπίτι της Χαράς» στη Νέα Σμύρνη. Εκτός όμως από την αρχή του μήνα και τα εγκαίνια του Βιβλιοπωλείου για παιδιά, ανέβηκε και ένα δείγμα από το καινούργιο μου βιβλίο,  «Ψηλά στον Ουρανό», που θα κυκλοφορήσει στις 20 Οκτωβρίου. Έτσι, λοιπόν, για να έχουμε πακέτο από «εγκαίνια» -μήνα, Βιβλιοπωλείου και βιβλίου- ας αφιερώσουμε αυτό το post στα παιδιά. Κάνοντας κλικ ΕΔΩ μπορείτε να πάτε να δείτε το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο, τη γνωστή εισαγωγή «Ποιος είμαι;» των βιβλίων μου και το πρώτο παραμύθι, «Αλέξανδρος, το μωρό που πετάει» που το έχω γράψει παλιά για εδώ, αλλά τώρα θα το δείτε  με τις καινούργιες ζωγραφιές της Στεφανίας, που εδώ ζωγράφισε τον… εγγονό της!
Και επιτρέψτε μου να κλείσω το post με δύο φωτογραφίες από τα εγκαίνια: μία με κορίτσια και μία με αγόρια. Κι η πλάκα είναι, ότι τη φωτογραφία με τα κορίτσια την έβγαλε η μαμά τους, ενώ των αγοριών ο μπαμπάς τους!  Κι επειδή είμαι παλαιών αρχών και «προηγούνται οι κυρίες», δείτε πρώτα τη φωτογραφία με τις δύο αδελφές.

Και μετά τη φωτογραφία με τα δύο αδέλφια.

Καλό μήνα και καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ
Π.