«Νοιώθω σεξουαλικά… Ε, εντάξει…»

Χα, χα, χα… Ναι,  μετά και από το προηγούμενο  post με το ταινιάκι “Τα Πηδήματα”, γυρισμένο στα νιάτα μου”, φαντάζομαι ότι ο νους σας μάλλον  θα πάει στο πονηρό και ίσως κάποια κορίτσια  -αν εξακολουθούν να μπαίνουν σ’ αυτό το blog- διαβάζοντας τον τίτλο αυτού του post,  θα σκεφτούν: “Ο ιπτάμενος γκόμενος χτύπησε ξανά”. Χα, χα, χα… Χάσατε. Ο τίτλος του post, είναι μία φράση που υπάρχει στο απόσπασμα  μιας συζήτησης που έκανε ο Κρισναμούρτι με τον Καθηγητή Πυρηνικής Φυσικής Ντέιβιντ Μπομ και δύο Καθηγητές του Βουδισμού  στο Μπρόκγουντ Παρκ, το καλοκαίρι του 1978 – 33 χρόνια πριν ακριβώς.  Αυτό το κείμενο, το είχα μεταφράσει πριν χρόνια. Το θυμήθηκα σήμερα΄καθώς έψαχνα στα αρχεία μου επειδή συμφωνήσαμε με το φίλο μου το Θανάση το Καστανιώτη να βγάλει “σφήνα” ένα βιβλίο σαν εισαγωγή στον Κρισναμούρτι, με κείμενα που τα περισσότερα δεν υπάρχουν σε ελληνικά βιβλία και κάποια ούτε καν στα αγγλικά.  Είναι από ένα πρόγραμμα DATA για computer το  KTXT, όπου υπάρχουν συγκεντρωμένα όλα όσα έχει γράψει ο ίδιος ή έχει πει σε ομιλίες και συζητήσεις από το 1930 έως το 1986 που πέθανε. Από αυτά τα κείμενα, κατά καιρούς έχω μεταφράσει κάποια για μένα. Ένα από αυτά, που δεν υπάρχει ούτε σε ελληνικό ούτε σε αγγλικό βιβλίο είναι και το κείμενο για το σεξ που θα διαβάσετε παρακάτω.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

“… Πρέπει κανείς να βάζει τα πάντα μέσα του στη σωστή τους θέση. Σωστά; Αλλά υπάρχουν όλες οι ανάγκες του σώματος, που μία απ’ αυτές είναι το σεξ που πρέπει να μπει στη σωστή του θέση. Και ποιος θα μου πει πώς να το βάλω στη σωστή του θέση;  Ο γκουρού μου, ο Πάπας, ο Πατριάρχης, οι Γραφές, ο ψυχαναλυτής; Αν μου πουν αυτοί, τότε ταυτίζω τον εαυτό μου μ’ εκείνους γιατί πιστεύω ότι με βοηθάνε να βάζω τα πράγματα στη σωστή τους θέση, κάτι που είναι σκέτη ανοησία. Δεν μπορεί να μου πει ο Πάπας τι να κάνω. Ο Πάπας μου λέει ότι το σεξ βρίσκει τη σωστή του θέση στο γάμο και μου λέει: «Παντρέψου, γιατί τον γάμο τον ευλογεί ο Θεός, μην πάρεις ποτέ διαζύγιο…», κι όλα αυτά. Κι εγώ μπερδεύομαι, φρακάρω! Και γιατί δηλαδή, θα πρέπει να υπακούω τον Πάπα, τον γκουρού, τις γραφές ή τους Πολιτικούς; Τώρα: Αν δεν το δεχτώ αυτό, θα πρέπει να βρω μόνος μου ποια είναι η σωστή θέση του σεξ. Ποια είναι η σωστή του θέση, λοιπόν; Πώς θα βρω ποια είναι η σωστή θέση του σεξ, που είναι μία από τις πιο ισχυρές, πιεστικές σωματικές ανάγκες , που οι άνθρωποι της  θρησκείας λένε:  «Κόφ’ την· εξαφάνισέ την,· καταπίεσέ την,· πάρε όρκους εναντίον αυτής της ανάγκης…», κι άλλα τέτοια. Κι εγώ λέω: «Συγνώμη, αλλά όλα αυτά δεν μου λένε τίποτα εμένα. Θέλω, λοιπόν, να βρω μόνος μου ποια είναι η σωστή θέση για το σεξ. Πώς θα το βρω; Έχω το «κλειδί», που είναι: όχι ταύτιση με τις αισθήσεις· αυτό είναι το κλειδί για το σεξ.  Όχι ταύτιση με τις αισθήσεις, λοιπόν, που στην σύγχρονη εποχή μεταφράζεται σε «πρέπει να έχω σεξουαλικές εμπειρίες». Αυτό είναι το κλειδί, λοιπόν: η ταύτιση με τις αισθήσεις  φτιάχνει το «εγώ» και το θρέφει. Έτσι, είναι δυνατόν να μην υπάρχει ταύτιση με τις αισθήσεις; Ναι με τις αισθήσεις. Υπάρχει και η αίσθηση της πείνας, αλλά του σεξ είναι λίγο πιο ισχυρή. Έχω, λοιπόν, το κλειδί γι’ αυτό, την αλήθεια γι’ αυτό: Όχι ταύτιση. Νοιώθω, λοιπόν, σεξουαλικά — ε, εντάξει. Όχι ταύτιση μ’ αυτή την αίσθηση που νοιώθω, εκεί βρίσκεται η αλήθεια. Κι αν δω πραγματικά και βαθιά αυτή την αλήθεια τότε το σεξ – όπως και η αίσθηση της πείνας-  παίρνει τη σωστή του θέση.  Υπάρχει, λοιπόν, η αλήθεια ότι η ταύτιση με τις αισθήσεις, η ταύτιση με οτιδήποτε, χτίζει το οικοδόμημα του «εγώ». Τώρα: είναι αυτό για σας μια απόλυτη, αμετάκλητη, παθιασμένη, διαρκής αλήθεια; Ή είναι μια ιδέα που απλώς τη δέχομαι σήμερα και μπορώ αύριο να την αλλάξω; Αυτή, όμως, είναι αμετάκλητη. Όπως και το ότι κανείς πρέπει να έχει χρήματα για να ζει· και τα χρήματα σου δίνουν ελευθερία να κάνεις ό,τι θέλεις, ακόμα και σεξ άμα θες. Τα χρήματα σου δίνουν μια αίσθηση δύναμης, κοινωνικής αναγνώρισης — τα ξέρετε όλα αυτά. Έτσι κι εδώ: όχι ταύτιση με τα χρήματα. Με παρακολουθείτε; Και αυτό σημαίνει το τέλος της επιθυμίας για οτιδήποτε; Όχι· δεν σημαίνει ότι θα γίνω, φυτό. Αλλά οι επιθυμίες  έχουν πια πολύ μικρή σημασία, καθώς η ταύτιση με τις επιθυμίες  είναι που τους δίνει υπέρμετρη, αλόγιστη σημασία. Έτσι, λοιπόν, όταν δεν ταυτίζομαι με τίποτα, μπαίνουν τα πάντα στη θέση τους. Δεν τα βάζω εγώ, γίνεται από μόνο του επειδή έχω δει την αλήθεια του πράγματος.  Επειδή έχω δει την αλήθεια για την ταύτιση, τα πάντα πάνε στη σωστή τους θέση από μόνα τους”.

 

Τα Πηδήματα

Καθώς ετοίμαζα αυτό το post  για να αλλάξουμε τη διάθεσή μας που βάρυνε με το προηγούμενο, μου ήρθε στο νου το τραγούδι του Ρασούλη, «Πότε Βούδας, πότε Κούδας», χα, χα, χα… Ξέρετε, όταν κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του, δεν δίνει δεκάρα για την εικόνα του και δεν νοιάζεται για το κλασσικό, “τι θα πει ο κόσμος”, μπορεί να κάνει διάφορα που στην αντίθετη περίπτωση δεν θα τα έκανε. Το σημερινό post θα ήθελα να το αφιερώσω στις κοπέλες που απ’ ό,τι έμαθα είχαν ενοχληθεί από το post που είχα γράψει για εκείνη τη δασκάλα που αποκάλεσε τον “Παραμυθά”, “αυτός ο γκόμενος που πετούσε”, γιατί πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος στην ηλικία μου (χα, χα, χα κι εγώ στα τριάντα μου θεωρούσα τους εβδομηντάρηδες ότι είναι με το ένα πόδι στον τάφο) πώς είναι δυνατόν να λέω τέτοια πράγματα για τον εαυτό μου! Προφανώς δεν πρόσεξαν ότι δεν το έλεγε ο “Παραμυθάς”  για το εαυτό του, αλλά μία δασκάλα που μάλιστα μετέφερε την εικόνα που είχε σχηματίσει για τον Παραμυθά στα τέσσερά της ή στα πέντε της το πολύ! Σήμερα, λοιπόν, θα ήθελα να αφιερώσω σ’ αυτές τις κοπέλες, ως Νίκος  Πιλάβιος  (έχω εξηγήσει τη διαφορά Πιλάβιου και “Παραμυθά” σε παλιότερο post) το σημερινό βίντεο, που είναι η πρώτη και τελευταία μικρού (πάρα πολύ μικρού) μήκους  ταινία-όνροπ  (το γράφω ανάποδα για να μην πήξει το blog από διαφημίσεις ανάλογων sites. Αυτή, λοιπόν, την ταινία-όνροπ  την έκανα το 1968, στα 25 μου δηλαδή. Ε, η νεαρή ηλικία και η εποχή της Δικτατορίας δικαιολογεί αυτή την επιπολαιότητα – αν την δικαιολογεί κάτι. Όσες και όσοι δεν σας αρέσουν αυτά τα θεάματα, μη το δείτε καλύτερα. Επίσης δεν θα σύστηνα να το δοκιμάσουν οι άντρες  πάνω από τριάντα.
Καλό βράδυ.
Ν.Π.
Υ.Γ.  Και μια και μπήκε η 7 του μήνα, χρόνια πολλά στο  blog της   Άιναφετς που συμπληρώνει 2 χρόνια.

Ένα πρωινό mail

Ε, εντάξει… Άνοιξα το κομπιούτερ μου αποφασισμένος να ανεβάσω ένα παραμύθι και για άλλη μια φορά αυτό που σχεδίαζα ανατράπηκε. Γίνεται τόσο συχνά που νομίζω ότι θα πάψω πια να το λέω. Η σημερινή ανατροπή είναι ζόρικη. Είναι ένα σχόλιο για το post “ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ”  που ήρθε κατ’ ευθείαν στο mail μου. Κι άλλες φορές έχω συγκινηθεί από πράγματα που μου γράφουν, αλλά αυτό, καθώς πίσω από τα λόγια μιας μεγάλης γυναίκας, ένοιωθα να βγαίνει το παράπονο ενός μικρού κοριτσιού… ε, κι όταν έχεις μεγαλώσει κόρη, δεν μπορείς να μη δακρύσεις…
Καλή εβδομάδα.
Π.

Αγαπημένε μου Παραμυθά,
Σ’ έβλεπα μικρή στην τηλεόραση και πετούσα μαζί σου μακριά από όλα αυτά που με πονούσαν. Το post που ανέβασες με το κείμενο της  «kassandra» μου δημιούργησε συγκεκριμένα ερωτήματα, που θα τα εκφράσω ακριβώς όπως τα αισθάνομαι, χωρίς να κρύβομαι πίσω από λογοτεχνικές εκφράσεις ή προσπαθώντας να ωραιοποιήσω καταστάσεις, αλλά και χωρίς να δραματοποιώ τίποτα.  Να, λοιπόν, κάποια από τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν διαβάζοντας το post:
— Πόσες γυναίκες έχουν δεχτεί ψυχολογική, λεκτική και ίσως και άλλου είδους βία στο γάμο τους από άντρες που τους έχουν ευνουχίσει οι μάνες τους και για το μόνο που τους προορίζουν είναι να γα#@ούν καλά; Γιατί σύμφωνα μ’ εκείνες (τις μάνες) αυτό σημαίνει άντρας: κάποιος που ξέρει να προσφέρει τη σεξουαλική ηδονή και μόνο. Κάτι σαν ζώο δηλαδή. Οποιαδήποτε εκδήλωση τρυφερότητας και ευγένειας είναι για τους gay, γιατί οι άντρες δεν πρέπει να δείχνουν αυτό που αισθάνονται, πρέπει να είναι δυνατοί, σκληροί, επιθετικοί· αυτοί είναι Άντρες με άλφα κεφαλαίο. Και οι γυναίκες, ως το ασθενές φύλο, πρέπει να γοητεύονται από αυτή την εικόνα και στην συνέχεια να υποτάσσονται στον εκπρόσωπο του δυνατού φύλλου.
— Πόσες γυναίκες ακούνε από τους άντρες τους πάνω σε μια έξαρση θυμού για το τίποτα να τις αποκαλούν «πουτάνες» και άλλα κοσμητικά ή και να τις χτυπάνε μπροστά στα παιδιά τους κι αυτό να το ανέχονται για χρόνια ολόκληρα, κοροϊδεύοντας οι ίδιες τον εαυτό τους με δικαιολογίες του τύπου:  «δεν ήξερε τι έλεγε και τι έκανε πάνω στο θυμό του», «τι να κάνεις, έτσι είναι η ζωή», «τι να κάνει κι αυτός, έχει περάσει δύσκολη παιδική ηλικία και η ζωή τον τσάκισε» και άλλα τέτοια πολλά.
— Πόσα κοριτσάκια, όπως έκανα εγώ, έχουν χωθεί στο κρεβάτι τους κάτω από τα σκεπάσματα, τρομοκρατημένα, ακούγοντας καυγάδες και βρισιές ή έχουν κρυφτεί κάτω από τραπέζια και για να επιβιώσουν απέναντι στην σκληρότητα, κι έτσι χρόνο με το χρόνο κλείνονται στον εαυτό τους και μεγαλώνουν μαζί με το φόβο. Και το χειρότερο: αναπτύσσουν και τα ίδια μια σκληρότητα μέσα τους, η οποία όμως είναι επιφανειακή και κρύβει μια μεγάλη πληγή. Και μεγαλώνοντας δυσκολεύονται τόσο πολύ να εμπιστευτούν έναν άντρα, που δημιουργούν σχέσεις εξ αποστάσεως –κάτι που πια βοηθάει και καλλιεργεί το internet- για να μην πονάνε, επειδή φοβούνται ότι ο ίδιος πόνος θα επαναληφθεί, επειδή φοβούνται ότι οι άντρες φεύγουν αν δεν γίνεται το δικό τους, επειδή φοβούνται ότι οι άντρες προσβάλλουν, ξεφτιλίζουν. Και μετά, φέρονται σαν να μην τρέχει τίποτα και άντε πάλι από την αρχή: εκεί που σε κάνουν να τους εμπιστευτείς, έχεις μια φοβερή αγωνία ότι αυτή την εμπιστοσύνη θα την σπάσουν και θα αρχίσουν πάλι τα ίδια και, όντως, τελικά αυτό συμβαίνει, οπότε εγκαταλείπεις κάθε προσπάθεια και απογοητεύεσαι και αυτή η απογοήτευση σε οδηγεί στην μοναξιά και στην απόγνωση· και κουβαλάς ένα βάρος μέσα σου, ένα σαράκι που σε τρώει, το φόβο ότι αυτό που έζησες χρόνια ολόκληρα, θα το ξαναζήσεις. Κι αυτό δεν το αντέχεις και δεν πρόκειται να το επιτρέψεις.
— Πόσα κοριτσάκια έχουν βαρεθεί να βλέπουν μια μάνα να κλαίει μετά από κάθε καυγά, και να κάθονται να της συμπαρασταθούν και κάθε φορά να γίνεται το ίδιο ξανά και ξανά… και να μην μπορούν άλλο πια…
— Πόσες γυναίκες και πόσα κοριτσάκια, που έχουν πρόβλημα φοβούνται να μιλήσουν για όλα αυτά; Και πόσοι άντρες που έχουν πρόβλημα φοβούνται να το παραδεχτούν για να μην τσαλακωθεί η αντρική εικόνα τους, και λένε πράγματα του τύπου: «ε, τόσο ευαίσθητες είναι πια αυτές οι γυναίκες; Δυο κουβέντες παραπάνω και τους πέσανε βαριές;»  Ναι… Δυο κουβέντες παραπάνω· πράγματα που έσπασαν· ένα χέρι που σήκωσαν αφήνοντας στον αέρα απειλές ή και που το κατέβασαν· φωνές που έβαλαν· προσβολές, ειρωνείες και βρισιές που ξεστόμισαν· και η εκδήλωση της αδιαφορίας για το πώς νοιώθει ο άλλος άνθρωπος –άνθρωπος, όχι σκέτα γυναίκα-  και η συμπεριφορά σαν να μην υπάρχει αγνοώντας την επιδεικτικά…  Και το χειρότερο όλων είναι ότι κι αυτοί οι ίδιοι είναι δυστυχισμένοι μέσα τους και όσο και να προσπαθούν να κάνουν γι’ αυτούς τους άντρες οι γυναίκες τους και τα κοριτσάκια τους -είτε μικρά είτε μεγαλώνοντας- είναι ΜΑΤΑΙΟ.
— Κι από την άλλη αυτές οι γυναίκες δεν έχουν ευθύνη; Που έχουν μάθει κι αυτές απ’ τα σπίτια τους ότι οι γυναίκες ανέχονται και υπομένουν γιατί: «έτσι είναι φτιαγμένοι οι άντρες από τη φύση τους, έχουν πιο πολλές ορμές, θυμώνουν πιο εύκολα,  αναπτύσσουν σε μεγαλύτερο βαθμό επιθετικά ένστικτα και οι γυναίκες πρέπει να κατανοούν και να συγχωρούν».
Τελικά ο καθένας μας παίζει ένα ρόλο στη ζωή,  άντρες και γυναίκες, το ρόλο του σκληρού, του επικριτικού, του υπεράνω, του θύματος, της ηρωίδας, της αφοσιωμένης, της θυσίας και πολλούς άλλους. Μήπως τελικά χανόμαστε μέσα στους ρόλους μας και τελικά δεν ξέρουμε ποιοι αληθινά είμαστε;
Σε φιλώ γλυκά Παραμυθά μου,
(κάποιο όνομα δεν έχει και σημασία)
Υ.Γ. Συγνώμη, μαμά, αλλά όλα όσα έγραψα είναι η αλήθεια. Ναι, ξέρω τι θα μου πεις, υπήρχαν και καλές στιγμές στη ζωή σου με τον μπαμπά, αλλά ήταν λίγες. Μεγάλωσα και όλα αυτά σιγά σιγά τελειώνουν μέσα μου. Έχω τη δική μου ζωή. Δεν μπορώ πια να ζω μέσα, «σ’ εκείνη τη σιωπή της αναμονής πριν από την καταιγίδα…». Κουράστηκα…