Στις Ινδίες, καλύτερα αγελάδα παρά γυναίκα!

Προχθές, πήγα ν’ αποχαιρετήσω την κορούλα μου που πάει να μείνει με την Τζο στα Χανιά.  Έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να μου δείξει φωτογραφίες και βίντεο από τις Ινδίες όπου έμεινε  45 μέρες για να πάρει δίπλωμα δασκάλας Γιόγκα. Δύο από αυτά τα βίντεο είναι αντιπροσωπευτικά του τόπου κι αποφάσισα να τα ανεβάσω για σας εδώ.
Πραγματικά το να πάει κανείς στις Ινδίες είναι το κάτι άλλο. Βέβαια, έχει σημασία αν κανείς έχει πάει στη Βόρεια Ινδία ή στην Νότια. Στην Νότια, υπάρχει η φτώχεια, η αθλιότητα και λοιπά, όπως παντού, αλλά υπάρχει στην ατμόσφαιρα μία πνευματικότητα, κάποια μακρινή και λεπτή αίσθηση μιας άλλης ποιότητας, που δεν έχω νοιώσει σε άλλο μέρος του κόσμου – και έχω πάει σε πολλά. Για τον Βορρά είναι που έχουν βγάλει το κλασσικό, τι σημαίνει INDIA, στα αγγλικά. Δεν το ξέρετε; Θα πει: I Never Do It Again .Που σημαίνει, «δεν το ξανακάνω ποτέ»  – να πάω στις Ινδίες, δηλαδή.
Θα έχετε ακούσει ή όσοι έχετε πάει θα έχετε δει με τα ίδια σας τα μάτια, ότι αγελάδα για τους Ινδούς είναι ένα ιερό ζώο. φυσικά δεν τις τρώνε, αλλά και γυρίζουν στους δρόμους ελεύθερα όπως εδώ γυρίζουν τα αδέσποτα σκυλιά κι οι γάτες. Αλλά επιπλέον εκεί τους δείχνουν και σεβασμό και τις ταΐζουν! Το πρώτο βίντεο που θα δείτε, είναι ακριβώς το πέρασμα μιας αγελάδας σε έναν εμπορικό δρόμο στην Ινδία. Το θέμα της αγελάδας, είναι βέβαια το ίδιο και στο Βορρά και στο Νότο. Η φωνή που ακούγεται είναι της Μαρίας, ενώ παρέα με την αγελάδα στη βόλτα, είναι η Τζο.

Όπως το θέμα της αγελάδας, είναι το ίδιο και στο Βορρά και στο Νότο, έτσι το ίδιο είναι και το θέμα της γυναίκας. Για να μην το γυρίσουμε τώρα στην κοινωνικοπολιτική θέση του άντρα και της γυναίκας στις Ινδίες, όπου η γυναίκα δεν απολαμβάνει ούτε το μισό σεβασμό που απολαμβάνει η αγελάδα, να σας πω κάτι που ίσως το έχω πει και παλιότερα, ότι στον Ινδουισμό, πιστεύουν πως αν μία γυναίκα σε όλη της τη ζωή υπηρετήσει με πίστη και αφοσίωση τον άντρα της, στην επόμενη ζωή, όταν θα ξαναγεννηθεί,  έχει πολλές πιθανότητες  να γεννηθεί άντρας – ως ανταμοιβή!  Δεν χρειάζεται να σας κάνω κανένα σχόλιο, απλώς παρατηρήστε το βίντεο που έχω βάλει. Είναι εικόνες από δύο οικοδομές σε κεντρικό δρόμο της πόλης.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.

Για τον Μιχάλη Κακογιάννη


Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα δεύτερο μέρος του προηγούμενου post «Μία συνάντηση στη Σκιάθο», αλλά ο θάνατος του Μιχάλη Κακογιάννη μου άλλαξε τα σχέδια. Σίγουρα θα έχετε ακούσει και θα έχετε διαβάσει από χθες που πέθανε ένα σωρό πράγματα γι΄αυτόν και τη δουλειά του. Θα ήθελα εδώ να πω μόνο δυο λόγια για τη γνωριμία μου μαζί του από παιδί και να βάλω ένα μικρό βίντεο από μία ταινία του που είχα παίξει ως παιδί.
Τον Κακογιάννη τον γνώρισα το Νοέμβριο του 1953, όταν ήμουν 10 χρονών,  όταν σκηνοθέτησε το έργο «Γαλάζιο Φεγγάρι», στο Θέατρο Κυβέλης, με τον θίασο ΛΑΜΠΕΤΗ ΠΑΠΠΑ ΧΟΡΝ.  Όπως σας έχω ξαναπεί κι άλλοτε το θέατρο αυτό ανήκε στον αδελφό της γιαγιάς μου και νονό μου, τον Θεοδωρίδη, άντρα της Κυβέλης, και εκεί δούλευε στο ταμείο ο πατέρας μου, ενώ εγώ έπαιζα στο Παιδικό Θέατρο. Από τότε ο Κακογιάννης, που παρακολουθούσα πολλές από τις απογευματινές πρόβες, με έλεγε «Νικάκι»  όπως όλοι σχεδόν τότε. Συνέχισα να τον βλέπω μετά που ερχόταν στις παραστάσεις, κι αργότερα στις πρόβες κι άλλων έργων. Ώσπου το 1959, στα 16 μου, ζήτησε από τον πατέρα μου να μ’ αφήσει να παίξω σε μια ταινία του που ετοίμαζε να γυρίσει: την ταινία, «Η τελευταία μας Άνοιξη» , μια διασκευή του μυθιστορήματος «Ερόικα», του Κοσμά Πολίτη. Ο πατέρας μου μ’ άφησε κι αυτή ήταν η μία από τις τρεις ταινίες που έχω παίξει και η τελευταία φορά που έκανα κάτι ως παιδί. Τον Οκτώβριο του 1960, μπήκα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού.
Η «Ερόικα», δεν ήταν από τις πολύ επιτυχημένες ταινίες του Κακογιάννη και είναι από τις λιγότερο γνωστές, αν και μένα μου άρεσε πολύ όπως μου άρεσε και το μυθιστόρημα.   Για σήμερα, στο βίντεο που θα δείτε, έχω διαλέξει τους τίτλους της ταινίας, την πρώτη σκηνή όπου θα με δείτε από μακριά σε ένα μπαλκόνι να κάνω γκριμάτσες, μετά για λίγο καθώς βγαίνω από ένα σχολείο, και τέλος στη μικρή παράσταση που γινόταν σε μια σπιτική γιορτή καρναβαλιού. Υπήρχαν κι άλλες σκηνές που παίζω, αλλά αυτές νομίζω ότι είναι αρκετές για την περίσταση. Περισσότερα για την ταινία μπορείτε να βρείτε στο ίντερνετ και μάλιστα κάπου πήρε το μάτι μου ότι υπάρχει και ολόκληρη η ταινία.
Καλό βράδυ.
Π.

Μια συνάντηση στη Σκιάθο

Θα έχετε βαρεθεί πια να σας λέω κατά καιρούς, ότι μου κάνουν πολύ εντύπωση  αυτές οι εκδηλώσεις για τον «Παραμυθά», από εκείνους που τον έβλεπαν στην τηλεόραση ανάμεσα στο ’78 και το ’87 και τους συναντώ τυχαία ή αφήνουν μηνύματα εδώ στο blog ή στο paramithas.tv. Η αλήθεια είναι ότι, πες-πες κάποιοι από σας εδώ και με μηνύματά σας, και με συναντήσεις μας, μ’ έχετε κάνει ν’ αρχίσω να το συνηθίζω. Να, όμως, που πριν λίγες μέρες στη Σκιάθο, μου έτυχε κάτι που και με συγκίνησε και μ’ έκανε να δω με ποιο τρόπο μπορεί να λειτουργεί σήμερα μέσα στην ψυχή των τότε παιδιών και σημερινών ενήλικων, η αίσθηση αυτού του «τηλεοπτικού ήρωα»· έναν τρόπο που δεν θα το φανταζόμουν με τίποτα!  Μμμμ… Πρώτη φορά χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, «τηλεοπτικός ήρωας», για τον «Παραμυθά»· ίσως γιατί έχω πάρει πια μεγάλη απόσταση από την εκπομπή. Αλλά αυτό δεν είναι ο «Παραμυθάς»; Ένας ήρωας παιδικής τηλεοπτικής εκπομπής. Λοιπόοοον…

Τη Δευτέρα το πρωί, χρειάστηκε να κατέβω για ψώνια στην πόλη — το σπίτι μας είναι μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Σκιάθου, που στη φωτογραφία, τη βλέπετε στο βάθος.  Όταν έφτασα, λοιπόν, στην πόλη, μπήκα σ’ ένα  καινούργιο κατάστημα που έγινε φέτος, που όχι μόνο ήταν άδειο από πελάτες, αλλά και δεν υπήρχε κανείς πίσω από τον ψηλό πάγκο! Πλησίασα και τότε ξεπρόβαλε το ξανθό κεφάλι μιας νέας κοπέλας που, καθιστή πίσω από τον πάγκο, διάβαζε κάποιο βιβλίο.
«Καλημέρα», της είπα.
«Καλημέρα σας», μου λέει και σηκώνεται να μ’ εξυπηρετήσει, αλλά αμέσως ανοίγει τα μάτια της και φωτίζεται το πρόσωπό της μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο.
«Ο Παραμυθάς, δεν είστε;», με ρωτάει, κι εγώ βέβαια, της απαντάω πως είμαι.
«Δεν το πιστεύω!… Εσείς είστε…», μουρμούρισε και ήρθε μπροστά από τον πάγκο, δίπλα μου, και μ’ έπιασε λες και ήθελε να δει αν είμαι αληθινός!
Μου είπε ότι ήταν από το Βόλο και ότι όταν ήταν μικρή έβλεπε με τη μαμά της όλες τις εκπομπές του Παραμυθά.
Πιάσαμε την κουβέντα, μου είπε ότι ήταν στα 35, μου μίλησε για τις σπουδές που έκανε και στο τέλος μου είπε ότι δούλευε σε μια εταιρία στο Βόλο που άνοιξε υποκατάστημα στη Σκιάθο και αποφάσισε να έρθει να ζήσει στο νησί και τώρα πια είναι μια χαρά.
Τότε της είπα ότι κι εγώ έχω μια κόρη στην ηλικία της περίπου, και ότι κι εκείνη αποφάσισε τελευταία να φύγει από την Αθήνα, κι ότι την άλλη εβδομάδα, φεύγουν με την κοπέλα της να πάνε να ζήσουν στα Χανιά.

«Τι είπατε» με ρωτάει με ένα ύφος τρομερής έκπληξης. «Είπατε, ότι πάει να ζήσει εκεί με την κοπέλα της;»
«Ναι», της απάντησα.
«Εννοείτε κοπέλα της, κοπέλα της…», ξαναρώτησε.
«Ναι, δεσμό της, πώς να το πω…», της εξήγησα.
«Και το λέτε έτσι απλά», με ξαναρωτάει.
«Ναι, γιατί; Πού είναι το τρομερό;»
«Που είπατε, ‘με την κοπέλα της’, έτσι άνετα, σαν να λέγατε, ‘με το αγόρι της’ ».
«Α, τώρα κατάλαβα…», της είπα. «Ε, ναι, γιατί; Δεν είναι και τίποτα τρομερό! Από μικρή είχε και τις δύο τάσεις. Και γάμο κανονικό είχε κάνει μ’ ένα τύπο, και έγκυος είχε μείνει μ’ έναν άλλον και δεν το γέννησε εξαιτίας του , αλλά «τα ‘παιξε» με τους άντρες κάποια ώρα και πέρασε πια μόνιμα στη μία τάση της ιδιοσυγκρασίας της, δεν ξαναπήγε και είναι πια μια χαρά.»
«Και δεν σας πειράζει», ρώτησε η κοπέλα κοιτώντας με δύσπιστα.
«Τι να με πειράζει; Το ότι είναι μια χαρά;» της είπα.  «Αυτό δεν έχει σημασία για το γονιό; Να βλέπει το παιδί του ήσυχο και ισορροπημένο».
Και τότε η νέα κοπέλα, ενώ τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, μ’ αγκάλιασε μουρμουρίζοντας, «σας ευχαριστώ… σας ευχαριστώ», ενώ η φωνή της έδινε μια αίσθηση ανακούφισης. Τα ‘χασα, ενώ εκείνη συνέχισε: «Κι εγώ ζω εδώ με την κοπέλα μου. Αλλά δεν ξέρετε πόσα χρόνια κρυβόμουν από τους γονείς μου… Στο τέλος δεν άντεξα, κι αποφάσισα να έρθω να ζήσω εδώ μαζί της. Η μητέρα μου, αν και δυσκολεύτηκε στην αρχή, με  κατάλαβε όταν της το είπα, αλλά ο πατέρας μου δεν το έχει δεχτεί».
«Ε, δεν πειράζει. Δεν θα κάνεις τη ζωή σου μια μιζέρια και δυστυχία, επειδή ο πατέρας σου έχει άλλα γούστα! Μια φίλη μου που δουλεύει στο Νοσοκομείο Άγιος Σάββας και μιλάει με τις γυναίκες που έχουν καρκίνο – συνήθως στη μήτρα ή στο στήθος-  μου είπε ότι η αιτία του 90% των περιπτώσεων, είναι – για τον ένα ή τον άλλο λόγο – η καταπιεσμένη τους σεξουαλική ζωή».
«Σας  ευχαριστώ», ξαναείπε η κοπέλα, «δεν ξέρετε πόσο με ξαλαφρώσατε που το βλέπετε εσείς έτσι, και μάλιστα και για την κόρη σας».
Και τότε ένοιωσα, ότι δεν ήμουν εγώ ακριβώς που λειτούργησε έτσι μέσα της, αλλά  ο«Παραμυθάς», που μέσα της του είχε μια αγάπη. Και η αγάπη ξέρετε, πάει μαζί με τον σεβασμό, οπότε κάποιος που σεβόταν βαθιά μέσα της από παιδί, της είπε αυτό που ένοιωθε κι εκείνη. Της επιβεβαίωσε αυτά που σκεφτόταν. Κάπως σαν την απενοχοποίησε εντελώς.
Κι ένοιωσα πολύ μεγάλη χαρά που έγινα – όχι εγώ, ο «Παραμυθάς» -η αιτία να φύγει μια τέτοια σύγκρουση μέσα από την ψυχή ενός ανθρώπου. Ναι ένοιωσα μεγάλη χαρά και τότε συνειρμικά θυμήθηκα άλλη μια τόσο έντονη συνάντηση με ένα παιδί που έβλεπε «Παραμυθά», αλλά που εκείνο  μ’ έκανε να νοιώσω το αντίθετο: βαθιά λύπη. Ήταν τότε  μ’ εκείνο το παιδί που έπαιρνε ναρκωτικά και σας έχω μιλήσει γι’ αυτόν εδώ, στο post «Μια ζόρικη συνάντηση».
Και θα τελειώσω αυτό το post, κάπως όπως τελείωσα κι εκείνο: Όσοι από σας έχετε παιδιά, αναρωτηθείτε αν φροντίζετε αληθινά τα παιδιά σας. Και φροντίδα δεν είναι να τα κάνετε όπως τα θέλετε εσείς, αλλά να τα βοηθήσετε με την καρδιά σας να ανθίσει εκείνο που πραγματικά είναι τα ίδια·  να  τα βοηθήσετε να μην φοβούνται να έχουν πάντα ανοιχτή την καρδιά τους, που σημαίνει ότι πρέπει πρώτα εσείς να μην φοβάστε να την έχετε ανοιχτή. Αντί να κάνετε όνειρα για τα παιδιά σας, καλύτερα να φροντίσετε να μάθετε τα δικά τους και να τα βοηθήσετε να τα πραγματοποιήσουν. Πόσα παιδιά που  θα ήθελαν να γίνουν, συγγραφείς, ζωγράφοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές ή τίποτα,  εξαναγκάστηκαν από κάποιους εγωκεντρικούς γονείς, να γίνουν δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί και τέτοια; Και ακόμα χειρότερα: Πόσοι γονείς, από εγωιστικό φόβο για το τι θα πει ο κόσμος, εξανάγκασαν τα παιδιά τους  ν’ ακολουθήσουν την κοινωνικά αποδεκτή για το φύλο τους σεξουαλική προτίμηση και όχι εκείνη που είχαν στη φύση τους, χώνοντάς τα για πάντα σε μια βαθιά, κρυφή δυστυχία. Κι επιτρέψτε μου να επαναλάβω εδώ εκείνη τη φράση που είχα πει πριν λίγο καιρό σε μια συνέντευξη: Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς εγώ.
Καλή εβδομάδα και καλές διακοπές αν τις ξεκινήσατε.
Σας φιλώ.
Π.

 

Κι όμως είναι καρδιές!

Καλά, απίστευτο! Πρώτ’ απ’ όλα βρέθηκε στην παρέα μας άνθρωπος που μιλάει κινέζικα!! (Τυχαίο;)  Έτσι, λύθηκε το μυστήριο τι έλεγε το κινέζικο σχόλιο-spam στο post των γενεθλίων μου,«Τέλος τα 68«,  που είχε τον αριθμό 68, όσα δηλαδή τα χρόνια που συμπλήρωσα! (Τυχαίο;)  Το mail που πήρα από φίλη μου, έλεγε:  «Μια φίλη της αδελφής μου που ξέρει κινέζικα, είπε ότι είναι ονόματα μαγαζιών με αξεσουάρ. Αν βάλεις στο google το ένα απ’ αυτά που σου έστειλαν 新光元素水晶饰品68    βγαίνουν ιστοσελίδες κινέζικων μαγαζιών με κοσμήματα. Σε μία απ’ αυτές τις σελίδες με το 68 βγαίνει αυτή η σελίδα on line αγορών και έχει στην τιμή των 68 γιουάν δυο κόκκινες καρδούλες με κρύσταλλα swarovski». (Τυχαίο;)
Ε, λοιπόν, πήγα εκεί και  τι βλέπω; Ορίστε.

Ε, αν αυτό δεν είναι «μήνυμα» ότι τα φύλλα του αναρριχητικού στο post,  «Όλος ο τόπος γέμισε καρδιές» είναι καρδιές και όχι γλυκοπατάτες, τι είναι; Χα, χα, χα…  Το θέμα πια έχει περάσει στο χώρο της μεταφυσικής!   Μπορείτε να δείτε και μόνοι σας… το  μήνυμα εξ’ ουρανού κινέζικου, με ένα κλικ εδώ: http://www.36084.com/product/279441.html
Αν βάλετε δε και τη μετάφραση στα ελληνικά, τότε θα ανατριχιάσετε από τη σαφή αναφορά στο άλλο μου post, «Άρες, μάρες, κουκουνάρες» !!!
Αύριο γυρνάω στην Αθήνα  για να αποχαιρετήσω την κορούλα μου που μετακομίζει μόνιμα πια στα Χανιά, και την Τετάρτη ξαναγυρνάω Σκιάθο για να περάσω μερικές μέρες με τον γιόκα μου που δεν τον βλέπω καθόλου πια, στην Αθήνα.  Καλά είναι τα εγγονάκια, αλλά και τα παιδάκια μου… ε, όπως και να το κάνουμε, τα ξέρω πιο πολλά χρόνια – 36 και 27!  Και μετά στις 29 του μήνα ξαναγυρνάω Αθήνα για να μην είναι η γυναίκα μου  μόνη της που πρέπει να μείνει εκεί μέχρι τις 7 Αυγούστου, για τους γονείς της!
Το παράκανα στα προσωπικά σήμερα και θα βαρεθήκατε. Ελπίζω, τουλάχιστον, να γελάσετε με τη μετάφραση στα ελληνικά του κινέζικου  on-line καταστήματος και να εντυπωσιαστήκατε από το μεταφυσικό μήνυμα που πήρα.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

Άρες μάρες κουκουνάρες…

Ναι, πολύ καλά το σκεφτήκατε: δεν είναι δυνατόν μέσα σε 12 ώρες να άλλαξα post! Απλώς άλλαξα τον τίτλο, γιατί το πρωί που σηκώθηκα και σκεφτόμουν τι είχα γράψει, μου ήρθε στο νου, «άρες μάρες κουκουνάρες» και είπα να αλλά ξω τον τίτλο, γιατί αυτός είναι καλύτερος. Όσοι, λοιπόν, διαβάσατε χθες το «Σχόλια πάνω σε σχόλια», μην προχωράτε παρακάτω, είναι το ίδιο.

Επειδή έχω κουραστεί από τη δουλειά και κυρίως από τα πήγαινε – έλα  στο χωριό για το πρόβλημα   που είχα με το κομπιούτερ μου και μόλις σήμερα  λύθηκε, θέλω έτσι για ξεκούραση να ανεβάσω ένα post να γελάσουμε.  Θα σας βάλω εδώ και θα σας μεταφράσω (εκτός από το τελευταίο) τέσσερα σχόλια για το ποστ των γενεθλίων που βρήκα στα ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΑ, που πέθανα στα γέλια διαβάζοντάς τα και τα αντέγραψα πριν τα σβήσω. Δεν ξέρω αν σας φανούν κι εσάς τόσο αστεία, αλλά τι είχα, τι έχασα.

Το πρώτο σχόλιο, λοιπόν, που ήταν στα αγγλικά.
With the whole thing which seems to be developing throughout this particular area, many of your opinions are actually fairly radical. Nevertheless, I beg your pardon, because I do not give credence to your whole suggestion, all be it exhilarating none the less. It appears to me that your commentary are actually not completely rationalized and in fact you are generally your self not really entirely confident of the assertion. In any case I did enjoy examining it.
Και η μετάφρασή του τώρα:
Με το όλο θέμα που φαίνεται να ξεδιπλώνεται σε όλο αυτό το ιδιαίτερο πεδίο, πολλές από τις απόψεις σου είναι πραγματικά αρκετά ριζοσπαστικές. Παρ’ όλα αυτά, ζητώ συγνώμη γιατί δεν πιστεύω όλο αυτό που προτείνεις, που μολοντούτο είναι όλο αναζωογονητικό. Μου φαίνεται ότι το σχόλιό σου  δεν είναι πραγματικά πλήρως αιτιολογημένο και είναι γεγονός ότι γενικά και εσύ ο ίδιος δεν είσαι εντελώς πεισμένος για τον ισχυρισμό σου. Σε οποιαδήποτε περίπτωση χάρηκα πραγματικά να το εξετάσω.
Χα, χα, χα… Συγνώμη γι’ αυτό που θα πω, αλλά όλη αυτή η μπουρδολογία, μου θύμισε κάτι που έλεγα παλιότερα όταν μου έβγαζε κάποιος τέτοιου είδους λογύδρια. Έπαιρνα ένα αθώο ύφος γεμάτο θαυμασμό και ρώταγα: «Όταν κλάνεις σβήνει ο γλόμπος;»

Το δεύτερο, επίσης στα αγγλικά.
I have been absent for some time, but now I remember why I used to love this blog. Thank you, I will try and check back more frequently. How frequently you update your web site?
Έλειψα για λίγο καιρό, αλλά τώρα θυμάμαι ότι το αγαπούσα αυτό το μπλογκ . Σ’ ευχαριστώ, θα προσπαθήσω να ξανάρχομαι πιο συχνά. Πόσο συχνά ανανεώνεις το site σου;
Χα, χα, χα… Αυτός είναι  ο πονηρός, που αφού σε κολακέψει σου ρίχνει πεπονόφλουδα για να κάνεις κλικ στη διεύθυνσή του και ποιος ξέρει τι έχει να γίνει…

Το τρίτο είναι πιο … εξειδικευμένο, αλλά…

Minipress Drug Maker  zoloft 50 mg.  If you feel you may have depression or suffer from a number of anxiety related problems perhaps Zoloft is the solution for you.
generic Zoloft. You can order low cost Zoloft at one of relible online pharmacies and save big.  ph:/ww…..com…
Αν νοιώθεις ότι έχεις κατάθλιψη ή υποφέρεις από ένα αριθμό προβλημάτων που έχουν σχέση με άγχος, ίσως το Ζολόφτ είναι η λύση για σένα. Μπορείς να το παραγγείλεις σε χαμηλό κόστος σε ένα από τα αξιόπιστα online φαρμακεία και γλυτώσεις πολλά.
Χα, χα, χα… Αυτό είναι μία κλασσική διαφήμιση, αλλά γέλασα γιατί είναι το μόνο που είχε σχέση με τα γενέθλιά μου, μια και τη θλιψούλα μου την είχα που για πρώτη φορά έκανα τα γενέθλιά μου χωρίς τα παιδάκια μου.

Και το τέταρτο και καλύτερο τώρα, που είναι στα… κινέζικα!
福田饰品主营伊泰莲娜丽晶饰品,魅力天使饰品,红苹果饰品,贝迪茜妮饰品,施华洛世奇水晶,新光元素水晶饰品68福田饰品批发进货网.
Χα, χα, χα… Ναι, είναι κινέζικα, αλλά για προσέξτε κάτι: έχει ανάμεσα στα κινέζικα και ένα 68, που είναι τα χρόνια που έκλεισα και υπάρχει στον τίτλο του ποστ. Θα σκάσω που δεν μπορώ να καταλάβω. Γι’ αυτό σας παρακαλώ, αν έχετε κανέναν γνωστό  που ξέρει κινέζικα, ρωτήστε τον να μας πει τι λέει.

Και θα κλείσω το σημερινό  ποστ με μία φωτογραφία και σχόλιο σε ένα σχόλιο που μπήκε στο προηγούμενο ποστ, «Ο τόπος γέμισε καρδιές». Δεν  συνηθίζω πια να απαντάω στα σχόλια όπως ξέρετε ύστερα από το «σώσε» που είχε γίνει παλιά, αλλά αυτή τη φορά γέλασα πολύ μ’ αυτό που σκέφτηκα. Διάβασα το σχόλιο στο χώρο που δουλεύω και που είναι αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία. Διαβάζοντάς το, σήκωσα τα μάτια μου,  κοίταξα το κλαράκι που έχω κρεμάσει μπροστά μου και σκέφτηκα: «Δηλαδή τώρα εγώ, έχω κρεμάσει μπροστά μου τρεις γλυκοπατάτες»; Χα, χα, χα….

Σας φιλώ μέσα από τη… γλυκοπατάτα μου.
Π.

Όλος ο τόπος γέμισε «καρδιές»

Mου πέρασε από το νου, μια και λένε ότι κάθε γιορτή κρατάει σαράντα μέρες, να αφήσω το προηγούμενο post για τη γιορτή των γενεθλίων μου, όχι σαράντα μέρες βέβαια, αλλά μέχρι τις 22 του μήνα που γυρίζω Αθήνα, μια και – δυστυχώς – κι εδώ ακόμα δουλεύω. Αλλά, ως συνήθως , κάτι έγινε κι άλλαξα γνώμη. Το πρώτο ήταν  ένα κείμενο μια κοπέλας για τα γενέθλιά μου, που το άφησε διακριτικά στην κατηγορία ΣΧΕΤΙΚΑ. Επειδή μου έδωσε μια αίσθηση, ότι μπορεί και να λέει κάτι, πέρα από μένα, μου πέρασε από χθες η ιδέα να το ανεβάσω εδώ. Μετά όμως σκέφτηκα μήπως θεωρηθεί ότι το κάνω για «αυτολιβάνισμα» και το άφησα. Ύστερα, σήμερα το πρωί κατεβαίνοντας στην έρημη παραλία για την πρωινή μου βουτιά πριν το πρωινό, είδα κάτι που δεν είχα προσέξει από τη μέρα που είμαστε εδώ. Θυμάστε πέρσι που είχα βάλει ένα post με τίτλο, «H σκάλα» (κάντε κλικ και δείτε το) με ένα βίντεο που έδειχνε όλο το κατέβασμα στην παραλία και σας είχα γράψει για το αναρριχώμενο φυτό στ’ αριστερά, που τα φύλλα του είναι σε σχήμα καρδιάς και που δεν έχω ξαναδεί πουθενά αλλού παρόμοιο;  Ε, λοιπόν, σήμερα πρόσεξα ότι το φυτό αυτό από πέρσι το καλοκαίρι, σκαρφάλωσε στη γριά συκιά και στους θάμνους, πέρασε πάνω από τη σκάλα στην άλλη της πλευρά  – το βλέπετε εκεί πάνω δεξιά, στη φωτογραφία;

Να και μια πιο κοντινή φωτογραφία…

… πέρασε, λοιπόν, στην άλλη πλευρά και κατέβηκε μπροστά, στη παραλία!

Έτσι όλος ο τόπος γέμισε «καρδιές»!

Δεν ξέρω πώς έγινε και αυτό το θέαμα μου θύμισε το κείμενο  που μετέφραζα σήμερα το πρωί, και σκέφτηκα να το ανεβάσω εδώ μαζί με τις φωτογραφίες. Επιτρέψτε μου, λοιπόν,  να σας «κεράσω» για τα προχθεσινά γενέθλιά μου, με όλη μου την καρδιά, τις φωτογραφίες και την τελευταία παράγραφο από ένα κεφάλαιο για τις αυταπάτες, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, το πρώτο που έχει εκδοθεί στα ελληνικά στη δεκαετία του ’60,   και που το ξαναμεταφράζω τώρα.

«Η Αλήθεια δεν είναι κάτι που κερδίζεται. Η αγάπη δεν μπορεί να έρθει σ’ εκείνους που έχουν την επιθυμία να κρεμαστούν επάνω της ή που θέλουν να ταυτιστούν μαζί της. Αυτές οι καταστάσεις έρχονται όταν ο νους δεν ψάχνει· όταν ο νους είναι εντελώς ήσυχος· όταν δεν δημιουργεί τάσεις, σχέσεις και πιστεύω που να μπορεί να στηριχθεί πάνω τους ή να του δίνουν κάποια δύναμη, πράγμα που είναι ένδειξη αυταπάτης. Μόνο όταν ο νους κατανοήσει όλη τη διαδικασία της επιθυμίας μπορεί να είναι ήσυχος. Μόνο τότε ο νους δεν βρίσκεται σε κίνηση για να είναι ή να μην είναι κάτι· τότε μόνο υπάρχει η πιθανότητα να έρθει μια κατάσταση, όπου δεν υπάρχει μέσα μας κανενός είδους αυταπάτη».

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.


 

Τέλος τα 68

Σήμερα το μεσημέρι, έγινε εδώ στη Σκιάθο,  ένα παιδικό πάρτι για τα γενέθλιά μου, όπου μαζί με τα εγγονάκια μου γιορτάσαμε που κατάφερα να κλείσω τα 68 και να μπω στα 69. Χάρη στην ομοιοπαθητική, τη χορτοφαγία, το κόψιμο των τεσσάρων πακέτων τσιγάρα την ημέρα από το 1986, τον Κρισναμούρτι και την αναισθησία μου, ξεπέρασα την ηλικία που πέθανε ο πατέρας μου.
Σήμερα θυμήθηκα δύο περιστατικά από τη ζωή μου που με διασκέδασαν πολύ. Κάποτε, εκεί γύρω στα 20, όταν ήμουν στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, πήγαμε ένα βράδυ τα αγόρια της τάξης μου σε ταβέρνα στην Πλάκα, με έναν από τους καθηγητές μας — γνωστό ηθοποιό, γύρω στα 40 τότε. Όλο το βράδυ μας μίλαγε για την τελευταία ερωτική του ιστορία και την έντονη ερωτική του ζωή. Όταν αργότερα γυρίζαμε με δυο τρεις φίλους μου σπίτι, τον κουτσομπολεύαμε και κάποια στιγμή είπα, ότι μου φαινόταν αηδιαστικό ένας «γέρος» να κάνει σεξ! Χα, χα, χα… Σκληρά που είναι τα νιάτα! Χα, χα, χα… Το άλλο, όμως που θυμήθηκα, είναι χειρότερο: Στα δεκάξι μου, είχα την τύχη ν’ αρχίσει η ερωτική μου ζωή με μια  γυναίκα δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου, δηλαδή 26 χρονών. Όταν κάποια στιγμή ο κολλητός μου έκανε πάρτι για τη γιορτή του και του είπα να την φέρω κι εκείνη, μου απάντησε: «Ε, όχι ρε μαλάκα να φέρεις και τη γριά στο πάρτι»!!! Χα, χα, χα… Υπάρχει καμιά τέτοια γριά ανάμεσά μας; Χα, χα, χα… Σύμφωνα μ’ αυτή τη θεωρία παραμυθομεγαλωμένα μου, το 30 με 45 που βρίσκεστε, είναι σαν το «με το ένα πόδι στον τάφο» που λέμε! Χα, χα, χα…

Και για το τέλος αυτού του post, αντί για φωτογραφία όπως συνήθως, σας έχω ετοιμάσει ένα βίντεο με τα εγγονάκια  μου που γύρισε ο μπαμπάς τους και με την τούρτα-παγωτό των γενεθλίων, που σας «κερνάω» όλους και με όλη μου την καρδιά, από ένα κομμάτι.
Σας ευχαριστώ πολύ για όλα τα mail και SMS με ευχές που μου στείλατε.
Σας φιλώ όλους.
Ο Παραμυθάς, ο «παππουνίκος», ο «ιπτάμενος γκόμενος», ο φίλος σας ή όπως αλλιώς  με βλέπετε.

 

Τα Ποντίκια Τρώνε Σιδερικά…

Για σήμερα υπάρχουν «παραγγελιές» για παραμύθι. Έτσι θα ανεβάσω ένα παραμύθι με ήχο,  ίσως  το τελευταίο που έχω, από τη σειρά Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ.
Πριν το ακούσετε, όμως, θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο με αφορμή το προηγούμενο ποστ.
Αν  η αγάπη είναι μία κατάσταση κι όχι συναίσθημα, στην οποία ή είσαι ή δεν είσαι μέσα, τότε τίποτα δεν γίνεται χωρίς αγάπη. Ή γίνεται ή δεν γίνεται. Τώρα, για να υπάρξει αυτή η κατάσταση, θα πρέπει το εγώ να έχει μπει σε δεύτερο πλάνο και να λειτουργεί μόνο πρακτικά, όχι ψυχολογικά. Ο λόγος που η ερωτική πράξη έχει τόση δύναμη και γίνεται κανείς σκλάβος της, αναζητώντας την ξανά και ξανά είναι γιατί στο δευτερόλεπτο της κορύφωσης του οργασμού, παύει να υπάρχει το «εγώ». Εκείνη την ισορροπία, την ησυχία του νου, την ανυπαρξία οποιουδήποτε προβλήματος, είναι που αναζητάει η καρδιά ξανά και ξανά, αλλά δεν μπορεί κανείς να δει ότι μπορεί να υπάρξει και έξω από εκείνη τη στιγμή. Μην πείτε ότι είναι δύσκολο γιατί τότε γίνεται δύσκολο. Τώρα: προφανώς και μπορεί κανείς να κάνει έρωτα ξεχωρίζοντάς το από την αγάπη γιατί απλώς δεν αγαπάμε, μόνο ερωτευόμαστε ή απλώς ακολουθούμε το «σπρώξιμο» των αδένων, οπότε μπορεί κανείς να το κάνει και πληρώνοντάς  το, οπότε…
Συγνώμη που μπέρδεψα το παραμύθι με «ιντερνετικά φούμαρα» -όπως είχε πει κάποτε και μια κοπέλα- εδώ, δεν θα το ξανακάνω. Αύριο βράδυ κερνάω τούρτα από Σκιάθο, με περισσότερα σχόλια περί σεξ. Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ..

Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1.4_Agrioperistera.mp3]

Ουπς! «Γκάφα»

«Γκάφα» λένε ότι έκαναν στις εφημερίδες όταν βάλουν κάποια είδηση και πούνε ότι είναι αποκλειστικά στην εφημερίδα τους ή ότι είναι η δική τους εφημερίδα η πρώτη που τη δημοσιεύει, αλλά υπάρχει και σ’ άλλες ή -το χειρότερο- έχει δημοσιευτεί κάπου και την προηγούμενη μέρα. Έτσι κι εγώ με το χθεσινό post έκανα μια «γκάφα»! Ανέβασα αυτά που έχουν πει διάφορα παιδάκια για τις σχέσεις και το γάμο από ένα mail που μου έστειλαν, θεωρώντας ότι είναι κάτι καινούργιο σε blog , αλλά έκανα «γκάφα», γιατί με έχει προλάβει η «Άιναφετς»  και το έχει ανεβάσει εκείνη πρώτη στο blog  της. Το μόνο καλό είναι, ότι οι φίλες και οι φίλοι που μου παραπονιούνται ότι δεν μπαίνω ποτέ στα blog τους, επειδή όπως τους λέω έχω τόσο πολύ δουλειά που ούτε στης γυναίκας μου το blog δεν μπαίνω, τώρα πια θα με πιστέψουν. Έτσι, δεν το κατεβάζω, μια και υπάρχουν και κάποιοι που μπαίνουν μόνο εδώ, όπως υπάρχουν κι άλλοι που μπαίνουν μόνο σ’ εκείνης, αλλά θα ανεβάσω κάτι ακόμα σήμερα.
Εδώ και δέκα μέρες, ο Θανάσης Καστανιώτης, μου έβαλε σφήνα στο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω, να ετοιμάσω και ένα άλλο στα γρήγορα, με αποσπάσματα που έχω μεταφράσει από βιογραφίες διαφόρων που αναφέρονται στις αναμνήσεις τους από συναντήσεις με τον Κρισναμούρτι και κείμενα από το ΚΤΧΤ, δηλαδή το «The Krishnamurti Text Collection» που είναι ένα ψηφιοποιημένο αρχείο για P.C. και Mac, όλων όσων έχει πει και γράψει ο Κρισναμούρτι από το 1933 έως το 1986. Τα περισσότερα κείμενα απ’ αυτά, που τα έχω μεταφράσει κατά καιρούς τα τελευταία είκοσι χρόνια, για προσωπική μου χρήση, δεν έχουν περιληφθεί σε ελληνικό βιβλίο, ενώ κάποια από αυτά δεν έχουν εκδοθεί ούτε στ’ Αγγλικά. Εδώ σας αντιγράφω ένα απόσπασμα, ως  «προδημοσίευση», που λένε επίσης στις εφημερίδες, από ένα κείμενο με κάποια σχόλια που έχει κάνει ο Κρισναμούρτι για το σεξ και που υπάρχει στο βιβλίο, «GOD IS MY ADVENTURE» (Ο Θεός είναι η περιπέτεια μου) του ROM LANDAU. Να υπενθυμίσω μόνο κάτι που έχει σχέση με αυτό το κείμενο και που έχω γράψει εδώ παλιά: Όπως λέει, λοιπόν, ο Κρισναμούρτι η αγάπη δεν είναι έχει σχέση με τον έρωτα, δεν είναι συναίσθημα και δεν την «νιώθεις». Είναι κατάσταση που είτε είσαι μέσα σ’ αυτήν είτε δεν είσαι.
Σας φιλώ.
Π.

«Το σεξ είναι μία έκφραση αγάπης»

Ρώτησα τότε τον Κρισναμούρτι αν θεωρούσε ότι κάνουν λάθος οι άνθρωποι με τις πολύ έντονες σεξουαλικές ορμές να τις αφήνουν ελεύθερες κι εκείνος μου είπε: «Τίποτα δεν είναι λάθος εάν είναι αποτέλεσμα κάποιου πράγματος που βρίσκεται πραγματικά μέσα σου. Ακολούθησε την παρόρμησή σου γι’ αυτό – αν καίει αληθινά μέσα σου – και δεν θα υπάρξει ποτέ σεξουαλικό πρόβλημα στη ζωή σου. Το οποιοδήποτε πρόβλημα εμφανίζεται, όταν σε κάτι αληθινό που υπάρχει μέσα μας αντιπαραθέτουμε διάφορες διανοητικές, ηθικολόγες εκτιμήσεις. Αλλά σίγουρα δεν είναι μόνο οι ηθικολόγες εκτιμήσεις -υπάρχουν και ψυχολογικοί λόγοι- που κάνουν πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν ότι η ικανοποίηση μιας δυνατής σεξουαλικής παρόρμησης είναι λάθος, ακόμα κι όταν παραείναι δυνατή για να την καταπνίξεις.  Με το να καταπνίξεις ένα πρόβλημα δεν μπορείς ποτέ να το λύσεις. Ούτε η αυτοπειθαρχία μπορεί να το κάνει. Αυτό είναι απλώς υποκατάσταση ενός προβλήματος με ένα άλλο. Αλλά πώς μπορείς να περιμένεις από εκατομμύρια ανθρώπους που είναι σκλάβοι του σεξ, να σταματήσουν την προστριβή ανάμεσα στην παρόρμησή τους και στην αδέκαστη ηθική αίσθηση που προσπαθεί να τους εμποδίσει να αφεθούν ελεύθεροι σ’ αυτήν; Για εκείνους οι σεξουαλικές τους ανάγκες είναι μεγάλο πρόβλημα. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν υπάρχει αυτό το πρόβλημα. Στο κάτω κάτω, το σεξ είναι μία έκφραση αγάπης, δεν είναι;
Δεν είμαι ηθικολόγος. Δεν έχω τίποτα εναντίον του σεξ και είμαι εναντίον κάθε είδους κατάπνιξης του σεξ, εναντίον της υποκριτικής στάσης απέναντι στο σεξ και σε ό,τι καλείται σεξουαλική αυτοπειθαρχία, που δεν είναι τίποτα άλλο από μία ιδιαίτερη μορφή υποκρισίας. Αν βάλεις τάξη στον εαυτό σου έτσι ώστε να επιτρέψεις στην αγάπη να γίνει ένα πανταχού παρών αίσθημα στο οποίο το σεξ θα είναι η έκφραση γνήσιας επιθυμίας, όλα τα θλιβερά σεξουαλικά προβλήματα θα πάψουν να υπάρχουν».

Τι λένε τα παιδιά!

Χα, χα , χα… Μόλις ετοιμαζόμουν να ανεβάσω ένα ποστ με ένα παραμύθι, πήρα αυτό το μέιλ που με έχει κάνει να γελάω ακόμα. Πέρα από την αθωότητα και την εξυπνάδα των απαντήσεων αυτών των παιδιών του Δημοτικού, για άλλη μία φορά βεβαιώνομαι ότι οι γονείς πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί για το τι λένε και τι κάνουν μπροστά στα παιδιά ή και άμεσα στα ίδια τα παιδιά τους. Διαβάστε και θα καταλάβετε, όπως και θα γελάσετε ελπίζω.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

Πώς αποφασίζεις ποια θα παντρευτείς;
Πρέπει να είναι κάποια που της αρέσει ό,τι και σ’ εσένα. Αν σου αρέσει το ποδόσφαιρο, θα πρέπει να αρέσει και σε εκείνη και να σου φέρνει πατατάκια και αναψυκτικά όταν βλέπεις έναν αγώνα.
Γιάννης, 10 ετών.

Σε ποια ηλικία πρέπει να παντρεύεται κανείς;
Στα 23, γιατί μέχρι τότε θα έχουν περάσει πολλά χρόνια και θα ξέρεις pia καλά το αγόρι που θα παντρευτείς.
Σοφία, 9 ετών.

Πώς καταλαβαίνεις ότι ένας άντρας και μια γυναίκα είναι παντρεμένοι;
Το καταλαβαίνεις όταν στην παιδική χαρά μαλώνουν και οι δύο το ίδιο παιδί. Άρα είναι δικό τους, άρα είναι παντρεμένοι.
Λευτέρης 7 ετών.


Τι κοινό έχουν ο μπαμπάς και η μαμά σου;
Και οι δύο ΔΕΝ θέλουν να μου κάνουν αδερφάκι γιατί λένε ότι  μ’ εμένα, είναι σαν έχουν 3 παιδιά.
Νικόλας, 6 ετών.

Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν βγαίνουν ραντεβού;
Λένε διάφορα ψέματα ο ένας στον άλλο και αν τα πιστέψουν, βγαίνουν ξανά ραντεβού την επόμενη μέρα.
Θανάσης, 10 ετών


Πότε επιτρέπεται να φιλήσεις κάποιον;
– Όταν είναι πολύ πλούσιος.
Νεφέλη, 7 ετών

– Όταν γίνει 18 χρόνων, γιατί αλλιώς θα πας φυλακή.
Μιχάλης, 7 ετών.

-Δεν ξέρω, αλλά αν φιλήσεις κάποια πρέπει να την παντρευτείς και να κάνετε παιδιά μετά.
Πάνος, 6 ετών


Είναι καλύτερα να είσαι ελεύθερος ή παντρεμένος;
Για τα κορίτσια είναι καλύτερα να μην είναι παντρεμένα, για τα αγόρια όμως είναι απαραίτητο γιατί χρειάζονται κάποιον να τους βοηθάει να πλένονται και να ντύνονται.
Λίνα, 9 ετών

Πώς μπορεί ένας γάμος να πετύχει;
Αν λες στη γυναίκα σου συνέχεια πόσο όμορφη είναι κι ας μοιάζει με τον Οβελίξ.
Θωμάς, 9 ετών