Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς «εγώ»

Το Σαββατοκύριακο είχε στο Καπανδρίτι, στην πλατεία, Έκθεση Βιβλίου.  Τα εγκαίνια έγιναν την Παρασκευή το βράδυ, όπου συνέβη κάτι πολύ κουφό! Κοιτώντας στου πάγκους, βλέπω ξαφνικά το τελευταίο βιβλίο μου, που ήξερα ότι θα κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα, αλλά δεν με είχε ειδοποιήσει κανένας από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ ότι κυκλοφόρησε!

Χάρηκα που το είδα μαζί με όλα τ’ άλλα μου βιβλία όπως βλέπετε, αλλά επειδή η εκδήλωση ήταν οργανωμένη από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου, δεν μπορούσα παρά να το αγοράσω για να το πάρω! Έτσι για πρώτη φορά από το 1982 που γράφω, αγόρασα ένα δικό μου βιβλίο και μάλιστα ήμουν και ο πρώτος που το πήρα, κάνοντας έτσι σεφτέ σε μένα τον ίδιο! Χα, χα, χα… Ελπίζω να έκανα καλό ποδαρικό, γιατί όπως κατάλαβα λίγο αργότερα ήταν και το πρώτο που πουλιόταν γενικώς, αφού εκεί έβγαινε για πρώτη φορά στην αγορά! Τηλεφώνησα στον Εκδότη που κι αυτός δεν ήξερε ότι είχε έρθει εκεί το βιβλίο. Πριν φύγει για Σαββατοκύριακο, νωρίς την Παρασκευή, έδωσε εντολή να στείλουν βιβλία  του Πιλάβιου στο Καπανδρίτι, εννοώντας βέβαια τα δύο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που έχω βγάλει παλιότερα μαζί του, πριν τα δύο τελευταία των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Εκείνο το απόγευμα, όμως, όταν πια  εκείνος είχε φύγει, ήρθαν από τα τυπογραφείο τα αντίτυπα του τελευταίου βιβλίου μου, «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς  εγώ» που δεν είναι για παιδιά, όπως σας έχω πει πριν λίγο καιρό. Πολύ πλάκα!
Αυτή η έκθεση βιβλίου, μου επιφύλασσε και κάτι άλλο που είδα για πρώτη φορά και είχε πλάκα. Την Κυριακή, πήγα για να καθίσω λίγο στην ΕΚΘΕΣΗ και να μιλήσω με τον κόσμο – τους συγχωριανούς μου δηλαδή. Κι όπως καθόμουν πίσω από ένα πάγκο, λίγο μακρύτερα από τα βιβλία μου, βλέπω να πλησιάζει μία κυρία που μόλις είχε αγοράσει και κρατούσε το τελευταίο βιβλίο μου, μαζί με το ένα από τα δύο βιβλία της Στεφανίας, «Τα κόλπα της γιαγιάς»! Δεν άντεξα και την έβγαλα φωτογραφία με τα δύο βιβλία στο χέρι.

«Γεια σας κύριε Πιλάβιε», μου λέει πλησιάζοντάς με.
«Γεια σας» της λέω κι εγώ και συμπληρώνω: «Ξέρετε, μόλις αγοράσατε τη γυναίκα μου κι εμένα».
Τα ‘χασε η κυρία. «Τι εννοείτε», με ρωτάει.
«Η Στεφανία Ταπτά που έχει γράψει το άλλο βιβλίο που αγοράσατε, είναι γυναίκα μου. Οπότε, μας… αγοράσατε και τους δύο μαζί, ως ζευγάρι.»
Έσκασε στα γέλια η κυρία  και μετά πιάσαμε την κουβέντα.
Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω διασκεδάσει έτσι ποτέ μου σε ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ.
Και για να κλείσω, να σας πω ότι αυτή τη φορά, όταν γίνει παρουσίαση του βιβλίου μου «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ»,  θα το γράψω εδώ για όσους θα ήθελαν να έρθουν, για να μην το ανακαλύψετε μόνοι σας στο  internet όπως είχε γίνει παλιά και κάποιοι με  «μάλωσαν».
Καλή εβδομάδα.
Π.

Το Θεατρικό Μουσείο

Σήμερα, άλλο post είχα στο νου μου να βάλω για Σαββατοκύριακο και άλλο θα βάλω, κι άλλο θα βάλω τελικά. «Σιγά τα λάχανα», θα μου πείτε, «πρώτη φορά είναι που κάνεις κάτι τέτοιο;» Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω, αλλά είναι πρώτη φορά που η αιτία είναι στενάχωρη και μου έφερε μελαγχολία. Το σημερινό post είναι αφιερωμένο στο Θεατρικό Μουσείο, που κινδυνεύει να κλείσει! Καθώς, όπως ξέρετε όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog, άρχισα να παίζω στο θέατρο το 1951, στα οχτώ μου, ένα μεγάλο μέρος από το περιεχόμενο αυτού του Μουσείου έχει να κάνει με την ίδια μου τη ζωή. Καθώς μάλιστα άφησα το θέατρο το 1974, νοιώθω πιο πολύ συναδέλφους μου –αφού έπαιζα στο θέατρο την ίδια εποχή με εκείνους- τον Λογοθετίδη, τον Αργυρόπουλο, τον Αυλωνίτη, την Σπεράντζα Βρανά, τον Χορν, την Λαμπέτη, τον Κατράκη, τον Σταυρίδη, την Κυβέλη και τόσους άλλους που οι φωτογραφίες τους και διάφορα προσωπικά τους αντικείμενα, υπάρχουν στο Θεατρικό Μουσείο.Ακόμα και τον άνθρωπο που γι’ αυτόν ήταν έργο ζωής έχω γνωρίσει. Έναν γλυκύτατο και ευγενέστατο άνθρωπο που πήγαινε πάντα στις πρεμιέρες και μάζευε προγράμματα. Έτσι ήταν που τον γνώρισα, γιατί ερχόταν και στις πρεμιέρες των έργων που έπαιζα και με εντυπωσίαζε γιατί πάντα, από μικρό παιδί μέχρι μεγάλο, μου μιλούσε στον πληθυντικό: «Είσαστε εξαιρετικός νεαρέ μου», τον θυμάμαι ακόμα να μου λέει, όταν ερχόταν μετά την παράσταση στα καμαρίνια για να συγχαρεί όλους τους ηθοποιούς..
Ίσως κάποιοι από σας να πήρατε με e-mail ή στο face book ένα αίτημα συγκέντρωσης υπογραφών για να μην κλείσει το Θεατρικό Μουσείο. Αν δεν το έχετε δει μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ .

Είναι πολύ πιθανόν, να μην έχετε επισκεφτεί ποτέ το Θεατρικό Μουσείο, παρόλο που βρίσκεται στο Κέντρο της Αθήνας. Στην Οδό Ακαδημίας, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και για μας τους παλιότερους, εκεί όπου ήταν το Λαϊκό Νοσοκομείο. Σκέφτηκα, λοιπόν, να ανεβάσω ένα ντοκιμαντέρ για το Θεατρικό Μουσείο που είχα κάνει το 2002, για την Εκπαιδευτική Τηλεόραση. Ελπίζω να σας αρέσει. Κι αν σας συγκινήσει το θέμα, βάλτε και καμιά … ηλεκτρονική «υπογραφή». Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, καθώς το θέμα μού έχει δημιουργήσει μια ιδιαίτερη ευαισθησία.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Η Μαρία στις Ινδίες

Σήμερα θα μου επιτρέψετε ν΄αφιερώσω ένα post στην κόρη μου που εδώ και δέκα μέρες βρίσκεται στις Ινδίες, για να πάρει δίπλωμα δασκάλας γιόγκα, μετά από τρία χρόνια σπουδές εδώ.
Πρώτα θα βάλω μια φωτογραφία της όταν ήταν 8 χρονών, που την έχω ξαναβάλει στο blog, αλλά έχω το λόγο μου.

 

Ο λόγος που έχω βρίσκεται στην επόμενη φωτογραφία από τις Ινδίες πριν λίγες μέρες, όπου όπως θα δείτε, μετά από 28 χρόνια… ε, δεν έχει αλλάξει και πολύ. Χα, χα, χα…

Και μια τελευταία φωτογραφία από τις Ινδίες , με τη Μαρία και τις δυο καινούργιες φίλες της.

Και θα κλείσω αυτό το post – αφιέρωμα στη Μαρία με κάτι τρυφερό: ένα ποίημα που έχει γράψει γύρω στα είκοσί της. Σ’ εκείνη την ηλικία είχε γράψει αρκετά ποιήματα, που μου αρέσουν πολύ. Σήμερα, όμως, θα σας αντιγράψω εδώ, το ποίημα που έγραψε για τη μέρα που γεννήθηκε ο αδελφός της, την ώρα που εκείνη ήταν σε κάποια σχολική γιορτή.
Καλό βράδυ.
Π.

1η Φεβρουαρίου 1984
Καθώς απομάκρυνα τους φόβους μου χορεύοντας,
τα πόδια μου των εννέα χρόνων γίναν φτερά.
Το πιάνο χρωμάτιζε το δωμάτιο
και τα ιδρωμένα προσωπάκια με το χαμόγελο
άνοιγαν το δρόμο τους στην κίνηση.
Υποκλίθηκα κι όρμησα στην έξοδο.
Φαινόμουν λυπημένη, συχνά έμοιαζα έτσι,
ενώ μέσα μου ήμουν γεμάτη ζωή.
Δεν ήμουν πια μόνη ν’ αντιμετωπίζω τ ’ατέλειωτα τα πλήγματα,
τώρα πια, δεν θα επιβίωνα απλώς.
Είχα μια μικρή ζωή ν’ αγαπώ και να φροντίζω.

«Το θαυματουργό φιδάκι»

Σήμερα θα ανεβάσω ένα παραμύθι και θα μου επιτρέψετε να το αφιερώσω στα παιδιά από το 1ο Δημοτικό Σχολείο Γαζίου στην Κρήτη που μου πήραν την πρώτη μου ιντερνετική συνέντευξη, μέσω SKYPE. Έχει πλάκα! Την πρώτη μου ηλεκτρονική συνέντευξη, μου την πήρανε παιδιά! Καθώς τα έβλεπα και τα άκουγα να μου κάνουν τις ερωτήσεις που είχαν ετοιμάσει, ο νους μου γύρισε 33 χρόνια πίσω, όταν πρωτάρχισα να κάνω τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» στην Ε.Ρ.Τ. κι εσείς, τα τότε παιδιά και σήμερα τριανταροκάτι μέχρι σαραντακάτι, βλέπατε την εκπομπή κι εγώ δεν ήξερα αν, ποιοι, πόσοι τη βλέπουν και αν τη βλέπουν και αν τους αρέσει, κι ήταν σαν να πετάω -όπως σας έχω ξαναπεί εδώ- μπουκάλια στη θάλασσα. Και να που τώρα εσείς πια έχετε βγει στη ζωή και μιλάμε από εδώ ή ακόμα και συναντιόμαστε κάποιοι, ενώ τα σημερινά παιδιά, τα συναντώ στα σχολεία τους, ακόμα και στην Κρήτη από εδώ!

Εδώ είναι όπως τα έβλεπα εγώ τα παιδιά, καθώς έρχονταν λίγα λίγα μπροστά στην κάμερα και μου έκαναν ερωτήσεις.


Κι εδώ είναι όπως μ’ έβλεπαν εκείνα στην τάξη τους.

Και μια ακόμα, τελευταία, όταν άρχισαν να κάθονται πέντε – πέντε, μπροστά στην κάμερα του lap top.

Όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα γι’ αυτή την ηλεκτρονική συνάντηση, μπορείτε να πάτε στο blog  της δασκάλας τους, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Και αφού σας στείλω από ένα φιλί σε όλους σας: Ρίτσα, Φιλία, Αντώνη, Νίκη, Γιώργο, Σέρτζιο, Κωνσταντίνα, Μαρία, Φωτεινή, Στέλιο, Ειρήνη, Αργύρη, Γιώργο, Γωγώ, Μαρίνα, Βαγγελίτσα, Άντζελα, Λουκά, Ράνια, Σπύρο, Βαλάντη, Αριέτα και Χρήστο, σας ανεβάζω να ακούσετε εδώ, το «θαυματουργό φιδάκι», ένα παραμύθι που έχω ηχογραφήσει όταν ακόμα εσείς δεν είχατε γεννηθεί κι οι γονείς σας ήταν παιδιά σαν κι εσάς.

Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ πολύ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.9_To_thaumatourgo_fidaki.mp3]

Τα πράσινα βιβλία της Στεφανίας

Σήμερα υπολόγιζα να βάλω ένα post που να έχει σχέση με το προηγούμενο για την Λαμπέτη: ένα post για τον Δημήτρη Χορν. Έλα, όμως, που την Κυριακή παίχτηκε στην τηλεόραση της Ε.Ρ.Τ.3  μια συνέντευξη της γυναίκας μου, γνωστής ως μάγισσα Άιναφετς ή Στεφανίας Ταπτά, όπως την παρουσίασε ο Βασίλης Βασιλικός στην εκπομπή του, «Άξιον Εστί».  Όπως σας έχω πει παλιότερα, η Στεφανία έχει γράψει δύο βιβλία:  «Τα γιατροσόφια» και «Τα κόλπα της γιαγιάς». Γι’ αυτά μίλησε με τον Βασιλικό στην εκπομπή του. Ε, είναι δυνατόν, να μην ανεβάσω το βίντεο με τη συνέντευξή της εδώ; Πρώτη φορά βγαίνει στην τηλεόραση από τότε που έγινε αυτό το blog. Πρέπει να πω ότι η ίδια δεν ήθελε, αλλά στο σπίτι μας… ο άντρας κάνει πάντα ό,τι θέλει. Χα, χα, χα… Ε. εντάξει… όχι πάντα, αλλά, συχνά. Δείτε, λοιπόν, το βίντεο με τη Στεφανία που -όπως θα ‘λεγε κι η μάνα μου- είναι, «κουκλίτσα στο κουτί της».
Σας φιλώ.
Καλό βράδυ (ίσως και ξημέρωμα).
Π.

Η προτομή

Τελικά, από την ώρα που «έπεσε στο τραπέζι» η ιδέα να γράψω κάνα βιβλίο για η ζωή μου (χωρίς και να είμαι σίγουρος ότι ενδιαφέρουν και κανένα, εκτός –ίσως- από τις συναντήσεις μου με τον Κρισναμούρτι),  κι άρχισα να το δουλεύω πιο σοβαρά στο κεφάλι μου, κάθε τόσο βεβαιώνομαι όλο και πιο πολύ, ότι το να γράφω διάφορα για τη ζωή μου μού αρέσει πιο πολύ να το κάνω εδώ, στο blog  μου. Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, γιατί. Επειδή όλη μου τη ζωή, είχα σχέση με αυτό που γενικά ονομάζουμε, «κόσμο του θεάματος». Από 8 χρονών έως σήμερα: θέατρο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, κινηματογράφο. Στο blog μου, λοιπόν, στο  internet δηλαδή, έχω μία δυνατότητα που δεν έχω στο βιβλίο: να βάζω video και ήχο, πέρα από τις φωτογραφίες που μπορεί κανείς να βάλει σε ένα βιβλίο. Ας πούμε: όσα θα πω εδώ, δεν θα μου φαίνονταν πλήρη χωρίς το video του τέλους.
Πριν μερικές μέρες είχα ραντεβού σε ένα Δικηγορικό Γραφείο, στη Σκουφά. Πάρκαρα στον από πάνω παράλληλο δρόμο, στη Διδότου. Για να μην κάνω βόλτα έκοψα από ένα μικρό στενό, την οδό Δελφών που ενώνει σε εκείνο το σημείο τη Διδότου με τη Σκουφά. Είχα χρόνια να περάσω από ‘κει και μόλις μπήκα έμεινα!!! Μπροστά μου ήταν μια προτομή της Έλλης Λαμπέτη!!! Δυστυχώς, κακοφτιαγμένη για τα γούστα μου. Αυτή εδώ, που βλέπετε.

Η Λαμπέτη είναι συνδεδεμένη με την πρώτη φορά που βγήκα στο θέατρο ως επαγγελματίας ηθοποιός το 1966, αλλά η πρώτη φορά που τη συνάντησα ήταν στα εννιά μου, το 1952. Είναι η χρονιά που έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς θιάσους του περασμένου αιώνα, ο θίασος ΕΛΛΗΣ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΠΑ-ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΟΡΝ. Έπαιζαν για  μερικά χρόνια στο ΘΕΑΤΡΟ ΚΥΒΕΛΗΣ, που βρισκόταν στην Πλατεία Συντάγματος, στο κτίριο γωνία Φιλελλήνων και Μητροπόλεως. Είναι αυτό που βλέπετε σε τούτη την παλιά φωτογραφία.


Το κτίριο αυτό ανήκε στον Κώστα Θεοδωρίδη, δεύτερο άντρα της Κυβέλης, αδελφό της γιαγιάς μου, θείο του πατέρα μου και νονό μου. Εκεί έμεναν αυτός και η γιαγιά μου, δούλευε ο πατέρας μου και έπαιζα εγώ στο παιδικό θέατρο. Το 1952, έγινε ο θίασος «Λαμπέτη, Παππά, Χορν»  και το πρώτο έργο που ανέβασαν ήταν η «Βαθιά Γαλάζια Θάλασσα», του Τέρενς Ράτιγκαν. Στις πρόβες αυτού του έργου, που παρακολουθούσα μικρό αγόρι καθισμένος στην πλατεία, πρωτογνώρισα αυτούς τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, που κι αυτοί έμαθαν να με φωνάζουν από τότε, «Νικάκι». Δεν θα ξεχάσω μια αίσθηση που μου έδωσαν η Λαμπέτη και ο Χορν, ακατανόητο πώς και γιατί, σήμερα πια για μένα τον ίδιο. Σκηνοθέτης ήταν ο Μάριος Πλωρίτης, άντρας τότε της Λαμπέτη και σε κάποια στιγμή της πρόβας που ο Χορν φιλάει την Λαμπέτη, ακούω τον Πλωρίτη να τους λέει: «Ελάτε παιδιά… Είναι ψεύτικο… Φιληθείτε πιο αληθινά…» Κι ο Χορν, ρώτησε τότε την Λαμπέτη: «Έχεις κανένα κραγιόν που να μη βγάζει;» Το θυμάμαι σαν τώρα και δεν ξέρω πώς και από κι ως πού, μικρό παιδί εννιά χρονών, ένοιωσα ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι θα ζήσουν ένα δυνατό έρωτα. Κι έτσι έγινε!!!  Η φωτογραφία των δυο τους είναι από αυτή την παράσταση.


Χρόνια αργότερα, η Λαμπέτη συνάντησε τυχαία τον πατέρα μου στο δρόμο και τον ρώτησε: «Τι κάνει ο Νικάκης;» Εκείνος της είπε ότι τέλειωσα τη Δραματική του Εθνικού με άριστα, κι ότι μόλις είχα γυρίσει από την Αγγλία που είχα κάνει κάτι σαν μεταπτυχιακά στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης εκεί. Του είπε να πάω να τη δω οπωσδήποτε και την άλλη μέρα, 14 χρόνια μετά, βρέθηκα να κάθομαι απέναντι από την Λαμπέτη στο σπίτι στην οδό Σίνα. Μου είπε ότι θα ανέβαζε την Αγία Ιωάννα του Μπέρναρντ Σώου και θα ήθελε να είμαι μαζί της. Τρελάθηκα από τη χαρά μου. Κι όταν κάποια στιγμή με ρώτησε πόσο πολύ αγαπάω το θέατρο, της είπα αυθόρμητα, «τόσο πολύ, που μπορώ να τ’ αφήσω». Της άρεσε πολύ αυτό κι άρχισε να χοροπηδάει χαρούμενη σαν κοριτσάκι και να φωνάζει στον τότε άντρα της, τον Αμερικάνο συγγραφέα Φρεντ Γουέικμαν, μπήκε στο σαλόνι: «At last… at last… I found a goung actor who really loves theater!…» (Επιτέλους, επιτέλους, βρήκα έναν ηθοποιό που αγαπάει στ’ αλήθεια το θέατρο). Πέρασαν έντεκα χρόνια για να καταλάβω γιατί το είπε αυτό:  Όταν αποφάσισα ότι δεν θα ξαναπαίξω στο θέατρο… Να μην σας τα πολυλογώ, μπήκα στο θίασο της, που είχε ονόματα όπως της Κατερίνας Κώνστα, του Γιώργου Μιχαλακόπουλου, του Κώστα Μπάκα, του Σωτήρη Μουστάκα, του Βασίλη Τσιβιλίκα, του Κώστα Καζάκου — όλοι νέοι τότε. Και κάποια στιγμή, ύστερα από διάφορα που έγιναν –κι ίσως κάποτε τα γράψω- βρέθηκα να παίζω έναν από τους πρώτους ρόλους του έργου,  τον Δελφίνο. Νόμιζα πως ζούσα σε όνειρο! Ήμουν πιο γεμάτος απ’ ό,τι και στον πιο τρελό μου έρωτα! Αφού, θυμάμαι, είπα στην κοπέλα που είχα σχέση τότε, να χωρίσουμε, γιατί δεν ήθελα τίποτ’ άλλο από το να παίζω στο θέατρο με τη Λαμπέτη! Σχεδόν κάθε μέρα, όταν κάναμε πρόβες, με καλούσε να μου μαγειρέψει και να φάμε στο σπίτι της, μαζί με τον άντρα της. Και στο θέατρο πέρναγα την περισσότερη ώρα στο καμαρίνι της. Ήμουν σαν παιδί της!  Η φωτογραφία είναι από κάποια εφημερίδα της εποχής, και δείχνει την πρώτη συνάντηση του Δελφίνου με την Αγία Ιωάννα.


Όταν τέλειωσαν οι παραστάσεις χαθήκαμε, μετά κατά διαστήματα τη συναντούσα και τα τελευταία χρόνια πριν πεθάνει δεν την έβλεπα καθόλου, γιατί είχα πάψει όχι μόνο να παίζω στο θέατρο, αλλά και να βλέπω παραστάσεις. Και 45 χρόνια μετά, περπατώντας σε ένα στενό της Αθήνας, πέφτω πάνω σε ένα άγαλμα, μια προτομή της Έλλης! Παράξενο συναίσθημα να βρίσκεσαι δίπλα με το άγαλμα, ενός ανθρώπου που κάποτε καθόσουν δίπλα του σε καναπέ!… Έβγαλα το κινητό και «μας» έβγαλα μερικές φωτογραφίες. Μια απ’ αυτές είναι και τούτη που βλέπετε.
Σας φιλώ.
Π.

 

Μια συνέντευξη σε παιδιά.

Η φωτογραφία που βλέπετε  είναι από την επίσκεψή μου  στο 24 Δημοτικό Σχολείο Περιστερίου. Σκέφτηκα να ανεβάσω εδώ κάποια posts από επισκέψεις μου σε σχολεία, που είχαν κάτι ιδιαίτερο.  Αυτή την επίσκεψη που θα δείτε σήμερα, την ανεβάζω γιατί υπάρχει ένα βίντεο που έχει πλάκα και γιατί τα παιδιά της Δεύτερης Δημοτικού, μου πήραν μια συνέντευξη, που θέλουν να την βάλουν στο περιοδικό του σχολείου. Και πρώτα η συνέντευξη.

1. Κύριε Πιλάβιε, πώς εμπνευστήκατε τον Παραμυθά;     Όταν έγινα Προϊστάμενος του Τμήματος Παιδικών εκπομπών στην Ε.Ρ.Τ. το 1978, ήθελα να κάνω και μια εκπομπή που να με ευχαριστεί προσωπικά και να είναι πέρα από τα Διοικητικά μου καθήκοντα. Έτσι, λέγοντας ένα βράδυ παραμύθι στην κόρη μου που ήταν 3 χρονών, σκέφτηκα να κάνω μία εκπομπή που ένας μπαμπάς θα λέει παραμύθια και θα ήταν αυτά που της έλεγα εγώ και θα την ονόμαζα, “Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ”. Τελικά, για διάφορους τεχνικούς λόγους, δεν γινόταν να είναι  μπαμπάς με μαύρα μαλλιά κι έγινε παππούς με άσπρα.

2.
Ποια στοιχεία του ήρωά σας, μοιάζουν σε σας;     Αγαπάμε και οι δύο τα ζώα, τη φύση και τα παιδιά.

3.
Διαβάσαμε στο βιβλίο σας ότι από μικρός παίζετε στο θέατρο,στο ραδιόφωνο, στον κινηματογράφο. Υπάρχουν πράγματα που θα θέλατε να κάνετε σαν παιδί και δεν μπορέσατε να κάνετε;    Να παίξω λίγο παραπάνω ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΥΣ που παίζαμε τότε και ΚΡΥΦΤΟ.

4.
Λέγατε παραμύθια στα παιδιά σας;    Όπως είδατε και από την απάντηση στην πρώτη ερώτηση, ναι έλεγα.

5.
Ποιά είναι η αγαπημένη σας παιδική εκπομπή;    Τώρα; Καμία. Παλιά ήταν η ΜΑΓΙΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ και ο ΝΙΛΣ ΧΟΛΓΚΕΡΣΕΝ.

6. Ποιος ήρωας παραμυθιού είναι ο αγαπημένος σας;    Στην “ΚΑΜΠΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΗΧΟ” το παιδί που δεν το βάζει κάτω και στο τέλος φτάνει στην καμπάνα.

7. Στα παραμύθια σας δεν κάνετε κακό στα ζώα. Φοβάστε κάποιο ζώο;     Όχι από αυτά που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή, αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει αν ποτέ συναντήσω τίγρη ή λιοντάρι.

8. Όταν ήσασταν παιδί τί ονειρευόσασταν να γίνετε;  Μαέστρος ορχήστρας.

9. Ποιος είναι ο πιο βασικός συνεργάτης σας στις εκπομπές σας;    Τώρα πια είναι ο γιος μου ο Κωνσταντίνος που στα τελευταία  επεισόδια έκανε  5 δουλειές: Ήταν παραγωγός, σκηνοθέτης, κάμεραμαν, ανιματέρ και έκανε και το μοντάζ. Γιατί εγώ πια γράφω μόνο τα σενάρια και “παίζω” τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ.

10. Τι σας δίνει δύναμη και κέφι να κάνετε αυτή την εκπομπή τόσα χρόνια;   Το ότι μου αρέσει πολύ ΚΑΙ όταν την κάνω ΚΑΙ όταν τη βλέπω μετά.

Και τώρα δείτε ένα τρίλεπτο απόσπασμα από το βίντεο που γύρισε ένας δάσκαλος.  Είναι από την αρχή της συνάντησης, όπου θέλω να εξηγήσω στα παιδιά τι είναι «ηθοποιός». Λίγο πριν τους έχω ρωτήσει, «ποιος είμαι εγώ;» και μου έχουν απαντήσει, «ο Παραμυθάς», κι εγώ το αρνιέμαι. Η συνέχεια στο βίντεο. Κι αν σας αρέσει, πείτε μου να βάλω κι άλλα posts με παρόμοιο υλικό.
Σας φιλώ.
Π.


2011. Για την Ημέρα της μητέρας.

Δεν είχα κατά νου να γράψω τίποτα ειδικά για την ημέρα της μητέρας, αλλά χθες μου ζήτησαν μια συνέντευξη από το Αθηναϊκό Πρακτορείο που τελικά μου άρεσε, γιατί την όλη απάντηση, την πήγα αλλού. Κι επειδή δεν ξέρω πού ακριβώς θα τη δώσουν να δημοσιευθεί, αποφάσισα να την κάνω ένα ενιαίο κείμενο και να την ανεβάσω εδώ.

Η ερώτηση που μου έγινε ήταν: «Πως αξιολογείτε εσείς τον ρόλο της μάνας στην οικογένεια και στο μεγάλωμα των παιδιών». Ομολογώ ότι η αυθόρμητη αντίδραση στο ερώτημα που μου έγινε ήταν να πω, «μάλλον περιττό μου μοιάζει το ερώτημα, γιατί είναι ένα ερώτημα με αυτονόητη απάντηση». Η αυθόρμητη αντίδραση, φαίνεται ότι έχει σχέση με το γεγονός ότι έχω γεννηθεί σε μία οικογένεια με τρία παιδιά που είχαμε μια μάνα που ήταν πάντα στο σπίτι και μας έδωσε απλόχερα φροντίδα και αγάπη, ενώ ταυτόχρονα μας έδωσε η ίδια και τη δυνατότητα όταν μεγαλώσουμε να φύγουμε από το σπίτι νωρίς, χωρίς να έχουμε καμία ψυχολογική εξάρτηση από εκείνη. Έτσι όλο αυτό το θεωρούσα αυτονόητο και φυσικό τότε, αλλά και κάμποσα χρόνια μετά, μέχρι που κι εγώ έγινα πατέρας τριών παιδιών. Έτσι, παρακολουθώντας και συνειδητοποιώντας το ρόλο της μάνας των παιδιών μου πια, είδα ότι αυτό που έκανε η μάνα μου για τις αδελφές μου και για μένα, δεν ήταν κάτι απλό. Εκείνη το έκανε να μοιάζει έτσι, γιατί ένα άλλο γνώρισμα της μάνας που νοιώθει φροντίδα –γιατί δυστυχώς υπάρχει και το αντίθετο- είναι ότι όσα κάνει για τα παιδιά της τα κάνει σαν να είναι το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Κι αυτό είναι έτσι, γιατί όσα κάνει δεν τα κάνει από υποχρέωση, καθήκον ή λογική, αλλά έρχονται από το βάθος της καρδιάς της. Κι αυτή ακριβώς η σύνδεση των παιδιών με την καρδιά, δηλαδή με την αγάπη, μέσα από τη μάνα τους, είναι κατά τη γνώμη μου ο πιο σοβαρός ρόλος της μάνας στο μεγάλωμα των παιδιών. Δεν αμφισβητώ το ρόλο και του πατέρα σε αυτό, αλλά της μάνας αρχίζει νωρίτερα, πολύ νωρίτερα. Κι εδώ στο «νωρίτερα» βρίσκονται αυτά που βασικά θέλω πω.
Όλοι ξέρουμε και θεωρούμε αυτονόητο –άσχετα αν δεν είναι- ότι τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα ησυχίας, μη-βίας, αγάπης και φροντίδας. Και επίσης είναι αλήθεια, ότι ένα μεγάλο ρόλο, ίσως τον μεγαλύτερο γι’ αυτή την ατμόσφαιρα, τον παίζει η μάνα μέσα στην οικογένεια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και ο πατέρας δεν έχει τον ίδιο ρόλο. Όμως, στη μητέρα, ο ρόλος αυτός αρχίζει πολύ πιο πριν: από την εγκυμοσύνη. Κι αυτό νομίζω ότι δεν είναι ούτε και τόσο γνωστό ούτε και ότι γενικά το πολυπαίρνουν υπόψη τους, ακόμα και οι ίδιες οι μάνες.
Μαζεύοντας στοιχεία, πριν καιρό, για να γράψω ένα σενάριο με θέμα το DNA, έπεσα πάνω στο θέμα της «προγεννητικής ψυχιατρικής» που φαίνεται ότι οι έρευνές της άρχισαν από το 1960. Οι έρευνες αυτές οδήγησαν στην ανακάλυψη ότι: σοβαρές ψυχικές διαταραχές -όπως η κατάθλιψη, η νεύρωση, η μανιοκατάθλιψη, οι ψυχοσωματικές αντιδράσεις – έχουν σχέση με δυσάρεστες συναισθηματικές συνθήκες στη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, σε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που παρουσιάζουν τέτοιου είδους ψυχικές ασθένειες. Απ’ όσο κατάλαβα, σε κάποιες «συνεδρίες» που έγιναν με τέτοια άτομα, στη διάρκειά τους οι ασθενείς αυτοί αναβίωναν συναισθήματα που προκλήθηκαν από «ερεθίσματα – μηνύματα», που έπαιρναν από το μητρικό σώμα κατά την ενδομήτρια ζωή τους· μητρικά ερεθίσματα συγκινησιακού χαρακτήρα που είχαν σχέση με δυσφορία για την ύπαρξή τους, την παρουσία τους μέσα στην μήτρα, δίνοντας ένα αίσθημα θανάτου ή, επίσης, έπαιρναν μητρικά ερεθίσματα που μάχονταν ακόμα και την ταυτότητα του φύλου τους. Φαίνεται, ότι από το στάδιο της σύλληψης, όπως και στους υπόλοιπους 9 μήνες της εγκυμοσύνης της μητέρας, παράγονται από αυτήν κάποιες νευροορμόνες  του εγκεφάλου, που είναι αποτέλεσμα των συναισθημάτων της για το έμβρυο ή ακόμα και πριν, κατά τη σύλληψη, για μία πιθανή ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πράγμα που δημιουργεί διαταραχές  που  εκδηλώνονται όλες κάποια στιγμή στο μέλλον, κάτω από κάποιες συνθήκες στον άνθρωπο που τού πέρασαν ως έμβρυο. Και φαίνεται ότι αυτές οι ψυχικές διαταραχές οφείλονται σε μία κοινή αιτία που είναι η μνήμη η οποία έχει ξεκινήσει με τις απορρίψεις που πήραν στη διάρκεια της ζωής τους μέσα στη μήτρα.
Κλείνοντας, λοιπόν, θα ήθελα να πω ότι η αυθόρμητη απάντηση που μου ήρθε στο νου για το αρχικό ερώτημα, είναι ότι ο ρόλος της μητέρας δεν είναι σημαντικός μόνο στο μεγάλωμα των παιδιών, αλλά από τη στιγμή της σύλληψής τους και σε όλη την εγκυμοσύνη. Γι’ αυτό, μελλοντικές μανούλες, προσοχή. Το «μητρικό ένστικτο» είναι πολύ βαθύ και ισχυρό –όταν υπάρχει- γι’ αυτό να το ακούτε από την πρώτη στιγμή της εγκυμοσύνης.

Και μια και τον τελευταίο καιρό, ανακαλύπτω διάφορες φωτογραφίες της μάνας  μου, θα ήθελα να κλείσω βάζοντας δύο απ’ αυτές. Η πρώτη είναι του 1935, όπου είναι έτσι όπως δεν την ξέρω.

Και η δεύτερη είναι έτσι όπως τη θυμάμαι, 50 χρόνια αργότερα, φωτογραφία της του 1985.

Ε… Ψιλοσπαραχτικό! Όχι για τα γηρατειά. Αλλά για το πώς πήγε τη ζωή της…  και αυτή, όπως και πολλές άλλες μανούλες που ξέρω ή και που δεν ξέρω…
Σας φιλώ.
Π.