Διάλειμμα για να δείτε… μπύρα

Χα, χα, χα… Το «γάμο-post» μέχρι το τέλος  του είναι καταδικασμένο να έχει αναβολές. Άλλη μία τώρα, για το τρίτο και τελευταίο μέρος του. Ο τίτλος αυτού του post παραπέμπει σε κάτι που μάλλον δεν είχατε γεννηθεί για να το ξέρετε ή είσαστε πολύ μικροί, παραπέμπει στο αναψυκτικό TAM-TAM, ένα υποκατάστατο της Coca Cola που κυκλοφόρησε στη δεκαετία του ’60, όταν απαγορευόταν στην Ελλάδα η Coca Cola,  για προστασία της νεολαίας από τον “αμερικανικόν τρόπον ζωής” και -βέβαια- της ντόπιας βιομηχανίας από τον  ανταγωνισμό. Μόνο όσοι είχαν γνωστούς ή φίλους που δούλευαν  την αμερικάνικη βάση του Ελληνικού, μπορούσαν να απολαμβάνουν την δροσιά και τη φιγούρα που έδινε  η Coca Colla. Στα καλοκαιρινά σινεμά, λοιπόν, όταν ήταν να γίνει διάλειμμα στα μισά της ταινίας, έπεφτε αυτή η φράση: «ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΕΙΤΕ ΤΑΜ ΤΑΜ». Να΄και το καπάκι που το βρήκα στο ίντερνετ, μια και το ΤΑΜ ΤΑΜ ήταν μόνο σε μπουκάλι.

Και ο τίτλος του post είναι παραλλαγή του «ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΕΙΤΕ ΤΑΜ ΤΑΜ», σε «ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ…ΜΠΥΡΑ»,  επειδή κάνω ένα μικρό διάλειμμα πριν ανεβάσω το τρίτο μέρος του «γάμο-post», για να δείτε ένα απίστευτο διαφημιστικόγιαπωνέζικης μπύρας!!!  Κάνω μια δουλειά σχετική με κινηματογράφο, τηλεόραση, σήριαλ, διαφήμιση και τέτοια, εδώ και σαράντα χρόνια, και δεν έχω δει ποτέ μου κάτι τόσο ωραίο, ως ιδέα, και άψογη εκτέλεση εικαστικά και  τεχνικά. Διαλέξτε  full screen και δυναμώστε τον ήχο, κι αν δεν το έχετε ήδη δει, θα το ευχαριστηθείτε.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ
Π.

 

Η αξία της Αλήθειας

Αν και δεν  ήταν στο πρόγραμμα να ανεβάσω τίποτα σήμερα, άλλαξα γνώμη. Μετά το δεύτερο μέρος του post  για τον γάμο, πήρα κάποια σχόλια και mails που κάνουν νύξεις και για τρίτο μέρος!!!  Και καλά: οι παντρεμένοι από αυτούς είναι μαζόχες, αλλά οι ανύπαντροι; Ε, θα θέλουν να μάθουν τι τους περιμένει. Οπότε, σκέφτηκα ότι μπορεί και να τη «γλυτώσουν» με κάποιο ακόμα post, οπότε άρχισα να το δουλεύω στο κεφάλι μου. Αλλά κάτι οι Βαγγέληδες· κάτι η γαστρεντερίτιδα (όχι η δική μου, απλώς στο γάμο τα μοιράζεσαι όλα)· κάτι τα γενέθλια της εγγονής (η φωτογραφία που έβαλα δείχνει τη  μία από τις πιο γλυκές και τρυφερές παγίδες του γάμου, η άλλη είναι τα παιδιά), έμεινε έτσι πολύ πίσω το τρίτο post  για το γάμο, που θα είναι γύρω από το ψέμα  που υπάρχει σ’ αυτόν.  Σήμερα το πρωί, όμως,   μόλις ξύπνησα –ποιος ξέρει τι γινόταν στον ύπνο μου- μου ήρθε  η ιδέα να βάλω μια ιστορία του Χότζα για την Αλήθεια!   Όπως ίσως θα ξέρετε, οι ιστορίες του Χότζα έχουν δύο επίπεδα ανάγνωσης: το πρώτο είναι το χιουμοριστικό, το αστείο και το άλλο είναι εκείνο όπου κρύβονται διάφορα μηνύματα, άλλοτε ένα κι άλλοτε παραπάνω, που ο αναγνώστης ή ο ακροατής της ιστορίας μπορεί, αν τον ενδιαφέρει, να ανακαλύψει.

Μια φορά, κάποιοι «αναζητητές»  της Αλήθειας, έχοντας περάσει από διάφορους Δασκάλους, άκουσαν για τη σοφία του Χότζα και πήγαν να τον συναντήσουν.
«Τι είναι για σένα η Αλήθεια, Δάσκαλε;» τον ρώτησαν.
«Αν θέλετε να μάθετε για την Αλήθεια, θα πρέπει να πληρώσετε πολλά γι αυτήν», τους απάντησε.
«Και γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε για κάτι σαν την Αλήθεια;» απόρησαν οι αναζητητές της.
«Δεν έχετε παρατηρήσει», είπε ο Χότζας, «ότι  η έλλειψη ενός πράγματος είναι που καθορίζει την τιμή του;»

Χα, χα, χα… Ελπίζω να «πιάσατε» και τα δύο πράγματα που δηλώνει η ιστορία.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

Για το γάμο. (Δεύτερο μέρος)

Στο προηγούμενο post, το πρώτο μέρος για το γάμο,  σημείωσα διάφορες πληροφορίες βασικά, για την εμφάνιση του θεσμού του γάμου στην πρωτόγονη περίοδο της ανθρωπότητας. Στο πέρασμα των αιώνων, τον παρέλαβαν οι θρησκείες και ευλόγησαν κι αυτές την ιδιοκτησία, μόνο που αυτή η ιδιοκτησία πολύ γρήγορα κατέληξε από πρακτική σε ψυχολογική. Ανεξάρτητα αν ο γάμος είναι θρησκευτικός ή πολιτικός, μοιάζει να καλύπτει –στην συντριπτική πλειοψηφία- κρυφούς ψυχολογικούς ιδιοκτησιακούς λόγους: «Χρειάζομαι ένα σύντροφο, κάποιον που να μου ανήκει,  κάποιον που να μπορώ να τον (ή να την) λέω, ‘ο δικός μου’ ή ‘η δική μου’».
Η «ιδιοκτησία» αυτή, μαζί με τις υπόλοιπες, με κάνει να νοιώθω ασφάλεια. «Το σπίτι μου», «το αυτοκίνητό μου», «η περιουσία μου», «η γυναίκα μου» ή «ο άντρας μου», «τα παιδιά μου» — όλο αυτό το πακέτο, που  σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε τα ανθρώπινα πλάσματα, όπως τα υλικά αγαθά, δηλαδή κτητικά, έτσι δεν είναι; Η ίδια κτητικότητα, βέβαια, υπάρχει και στην απλή συμβίωση χωρίς κανενός είδους γάμο. Τώρα: Μπορεί να υπάρχει αγάπη όταν υπάρχει κτητικότητα;  Από τη στιγμή που νοιώθω ένα άλλο πρόσωπο σαν ιδιοκτησία μου, το πρόσωπό αυτό παύει πια να είναι σημαντικό γι’ αυτό που είναι το ίδιο. Καθώς μόνος μου ή μόνη μου, νοιώθω άδειος μέσα μου, ανεπαρκής, γεμάτος από κρυμμένο φόβο μοναξιάς, χρησιμοποιώ το άλλο πρόσωπο -τη γυναίκα μου ή τον άνδρα μου- για να καλύψω το κενό που υπάρχει μέσα μου και το άλλο πρόσωπο γίνεται σημαντικό σαν μέσο φυγής από την μοναξιά μου,  τότε μοιραία αρχίζω να ζηλεύω, να υποφέρω όταν αρχίζει να κοιτάζει κάποιον άλλον ή κάποια άλλην.
Έτσι, φαίνεται ότι μόνο όταν υπάρχει φροντίδα και κατανόηση –γιατί η λέξη «αγάπη» ακούγεται βαριά- μπορεί να υπάρξει λύση στο πρόβλημα της σχέσης δύο ανθρώπων μέσα στο γάμο, αυτή την –χωρίς αυτά-  δήθεν σχέση. Είτε άντρες είμαστε είτε γυναίκες, είμαστε ζωντανά ανθρώπινα πλάσματα, με αισθήματα και ευαισθησίες κι όχι χαλάκι της πόρτας που σκουπίζουν τα πόδια τους. Μόνο από τη στιγμή που βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως ανθρώπινα πλάσματα, σαν ξεχωριστές οντότητες και όχι ως αντικείμενα ιδιοκτησίας, ως άτομα με μία προσωπική βαθιά ζωή που πρέπει να τη σέβεται ο ένας στον άλλον, τότε υπάρχει πιθανότητα κατανόησης και ξεπεράσματος της σύγκρουσης που συνήθως υπάρχει ανάμεσα σε δύο παντρεμένους ανθρώπους. Έτσι, αν δεν υπάρχει η ψυχική δύναμη για μια πρακτικά και ψυχολογικά μοναχική ζωή –όχι «μοναστική» και τέτοιες ανοησίες- πρέπει κανείς να μπει βαθιά σ’ αυτό το περίπλοκο πρόβλημα της συμβίωσης δύο ανθρώπων και να βρει πώς μπορούν δύο άνθρωποι να ζουν χωρίς καμιά σύγκρουση, χωρίς καμιά αίσθηση πάλης, χωρίς κανενός είδους υποταγής του ενός στον άλλον. Να δει ότι από την αυγή του πολιτισμού, η ανασφάλεια, ο φόβος, η σύγκρουση, η επιβολή εξουσίας, η ιδιοκτησία, ο έλεγχος, η πανουργία, το ψέμα, το σεξ ως  μέσο χρησιμοποίησης του άλλου, είναι το φόντο των σχέσεων του αρσενικού με το θηλυκό. Νομίζω ότι είναι αλήθεια πως μέσα μας υπάρχει γραμμένο το βιβλίο όλης της ιστορίας της ανθρωπότητας, κι έχει απίστευτη ομορφιά και γοητεία το διάβασμά του, όταν γίνεται σαν να μη σε αφορά ενώ ταυτόχρονα αυτό το βιβλίο είσαι εσύ. Σ’ αυτό το βιβλίο, φαίνεται ότι μπορεί να δει κανείς ότι όλα τα δημιουργεί η ανασφάλεια, που τη γεννάει ο φόβος. Κι όταν τελειώσει κανείς με το φόβο, τότε δεν μπορεί παρά να μπαίνει τάξη. Γιατί τότε θα πρέπει να κατανοεί κανείς ότι «οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα που υπάρχει στη ζωή» και μόνο όταν δεν υπάρχει φόβος μπορούν «ένας άντρας και μια γυναίκα να ξεχάσουν τους εαυτούς τους και να ζήσουν μαζί, χωρίς και να παραδοθεί ο ένας στον άλλον, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλον».
Και να τελειώσω με κάτι που μου έλεγε ο Δημήτρης Χορν, που ίσως κάποτε σας πω γι’ αυτόν και τη σχέση μου μαζί του. Μου είχε πει, λοιπόν: «Νίκο μου, ο γάμος θα ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, αν δεν υπήρχε η μαγκουφιά.»
Χα, χα, χα… Θα τα ξαναπούμε μέσα στην εβδομάδα με κάτι πιο ευχάριστο.
Σας φιλώ.
Νίκος

Κόκκινο λουλούδι σε άσπρο

Ναι, ξέρω τι θα σκεφτείτε: ότι πάλι την έκανα με το «γάμο-post» και δεν έβαλα το δεύτερο μέρος. Όμως, αυτή τη φορά, από τη μια είχα υπολογίσει να το αλλάξω το βράδυ της Κυριακής κι από την άλλη μου… την «άναψε» ο Παπαστρατής στο χθεσινό post για τον Χρήστο, με το σχόλιό του που έλεγε για την κόρη του, που έφυγε πριν τα 25 της. Ήταν κάτι που -όχι το είχα ξεχάσει- το είχα σβήσει από τη μνήμη μου. Είναι από τα πράγματα που παίξανε ρόλο στην υγεία του. Έτσι δεν έχω καμιά διάθεση να γράψω κανένα post. Άλλωστε γάμους κάνεις όσους θέλεις, κόρες (και γιους, βέβαια) όχι.
Σήμερα το μεσημέρι, εδώ έριξε απίστευτο χαλάζι! Τόσο πολύ που το έστρωσε πιο πολύ κι από το χιόνι! Έτσι, μου ήρθε η ιδέα να γυρίσω ένα σύντομο βίντεο με το κινητό και να το ανεβάσω εδώ, αφιερώνοντάς το στον Χρήστο και στην κόρη του.
Και να κλείσω με τη φράση του φίλου μου του κυρ-Κώστα, που σας την έχω ξαναπεί: «Όποιος δεν έχει κόρη, Νίκο, να πάει ν’ αγοράσει».
Καλή Κυριακή.
Σας φιλώ πολύ
Νίκος

Χρήστος Τσάγκας

Αυτή τη φορά θα αναβάλω το ανέβασμα του post για το γάμο, το δεύτερο μέρος, για ένα λόγο που είναι εκτός προγράμματος. Γράφοντας το post για να το ανεβάσω το βράδυ, μου ήρθε ένα e-mail που έλεγε ότι χθες πέθανε ο φίλος μου και συμμαθητής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, Χρήστος Τσάγκας.  Σίγουρα κάπου θα τον έχετε δει: θέατρο, τηλεόραση ή  κινηματογράφο! Η προηγούμενη εβδομάδα έκλεισε με το θάνατο ενός φίλου μου και τώρα κι αυτή, το ίδιο,  με ενός άλλου! Θα ήθελα να βάλω εδώ δυο λόγια για τον Χρήστο, παρμένα από το e-mail  που πήρα, της ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ.

«Ο Χρήστος Τσάγκας σπούδασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Είχε σημαντική διαδρομή στη ζωή του Ελληνικού Θεάτρου. Συνεργάστηκε με τους σπουδαιότερους Έλληνες ηθοποιούς: Χορν, Παπαμιχαήλ, Μυράτ, Ζουμπουλάκη, Παξινού, Μ.Μερκούρη, Α.Συνοδινού κ.ά. Υπήρξε σκηνοθέτης σε 40 και πλέον θεατρικά έργα και συνιδρυτής του «Παλκοσένικου» και του θεάτρου Κνωσός, όπου ανέβασε επιλεγμένα έργα κλασικού ρεπερτορίου και πρωταγωνίστησε σε περισσότερα από 40 θεατρικά έργα, ενώ 27 κινηματογραφικά έργα και 21 τηλεοπτικά συμπληρώνουν την μεγάλη του παρουσία στο Ελληνικό θέατρο. Τελευταίο δημιουργικό του έργο ήταν η απαγγελία του σε ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη που κυκλοφόρησε υπό την μορφή κασετίνας CD».

Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το σύντομο  post, ανεβάζοντας εδώ την πρώτη ταινία μικρού μήκους που έκανε ο γιος μου ο Κωνσταντίνος στα 18 του, το ΠΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΙΘΗΚΑ, όπου είναι πρωταγωνιστής ο Χρήστος. Την ταινία αυτή την έχω ανεβάσει και τον Ιανουάριο του 2010, αλλά θα ήθελα να την ξανανεβάσω τώρα εδώ -και όχι απλώς να βάλω ένα link  στο παλιό post- στη  μνήμη του Χρήστου.
Θα τα πούμε μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Καλό βράδυ
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Για το γάμο. (Πρώτο μέρος)

Εδώ και καιρό, έχω στο νου μου να γράψω μερικά πράγματα για το γάμο, αλλά κάθε τόσο το αναβάλω. Ένοιωθα ότι κάτι μου έλειπε. Και το βρήκα: Ήταν η είδηση που διάβασα πριν λίγες μέρες για το DNA τεστ πατρότητας που σε λίγο θα πουλιέται στα Φαρμακεία! Θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει το ένα με το άλλο. Σωστή ερώτηση. Θ’ αρχίσω, λοιπόν, το post  απαντώντας σε αυτό. Το τεστ του DNA νομίζω ότι σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της ανάγκης για την οποία επινοήθηκε ο θεσμός του γάμου και το πιο πιθανό, είναι να σημαίνει και την αρχή του τέλους του θεσμού του γάμου, έστω κι αν αυτό πάρει αρκετές δεκαετίες για να γίνει. Θ’ αρχίσω, λοιπόν, με μερικές σύντομες πληροφορίες για την επιστημονική ανθρωπολογική έρευνα  που έγινε πάνω σε ιστορικά στοιχεία, και εκδόθηκε το 1877 (!!!) Η μελέτη αυτή κυνηγήθηκε και από τις επίσημες θρησκείες και από Κρατικούς οργανισμούς.  Τώρα πια, όμως, μπορείτε να μάθετε για το τι λέει αυτή η μελέτη και ποιος την έγραψε, γιατί υπάρχει πια στο internet, όπως το τεστ του  DNA θα υπάρχει σε λίγο στα Φαρμακεία.
Τη μελέτη αυτή, που μιλάει για τη γέννηση του θεσμού της οικογένειας και της μονογαμίας,  την έκανε στα μέσα του 19ου αιώνα ο Ανθρωπολόγος  Lewis H. Morgan και ο τίτλος του βιβλίου είναι: Ancient Society – Researches in the line of human progress from Savagery, through Barbarism to Civilization. (Η Αρχαία Κοινωνία  – Έρευνες της γραμμής της προόδου της ανθρωπότητας από την Πρωτόγονη κατάσταση, μέσω της Βαρβαρότητας, στον Πολιτισμό). Μπορείτε βέβαια με τα  LINKS που έχω βάλει να πάτε να δείτε μόνοι σας. Εδώ, στο πρώτο μέρος αυτού του post , θα σας πω πολύ σύντομα και με δικά μου λόγια, εκείνο που λέγεται σε αυτή τη μελέτη για την αρχή της ύπαρξης του γάμου όπως τον ξέρουμε σήμερα. Το βιβλίο αυτό υπήρχε στο σπίτι που έμενα ως φοιτητής στο Λονδίνο, το 1966 και επειδή μου έκανε εντύπωση ο τίτλος, άρχισα να το διαβάζω.  Λοιπόοοον…

Στην πρωτόγονη εποχή, καθώς οι άνθρωποι ζούσαν σε νομάδες, που περιφέρονταν, υπήρχε ένα είδος γάμου που θα τον ονομάζαμε «ομαδικό γάμο». Όλοι οι άνδρες είχαν σεξουαλική σχέση με όλες τις γυναίκες και όλες οι γυναίκες με όλους τους άνδρες. Οι άντρες ζούνε «πολυγινικά» και οι γυναίκες «πολυανδρικά». Ενώ τα παιδιά ανήκουν σε όλους τους άντρες.  Μόνο οι γυναίκες ξέρανε ποια παιδιά είχαν γεννήσει και, βέβαια, δεν υπήρχε αυτό που λέμε ζήλια, αφού δεν υπήρχε ιδιοκτησία ούτε γυναικών από τους άντρες ούτε αντρών από τις γυναίκες. Κάποια στιγμή οι νομάδες έπαψαν να μετακινούνται διαρκώς και εγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη. Εκεί άρχισαν να καλλιεργούν τη γη για να έχουν τροφή εκτός από το κυνήγι και χώρισαν τα κομμάτια  που  καλλιεργούσε αποκλειστικά ο κάθε άντρας. Ήρθε η ώρα, όμως,  που ανακάλυψαν ότι πεθαίνοντας, δεν ξέρανε ποιο ήταν το δικό τους παιδί για να αφήσουν το κομμάτι της γης που είχαν καλλιεργήσει, αφού όλοι είχαν κοιμηθεί με όλες τις γυναίκες και όλες οι γυναίκες με όλους τους άντρες. Είναι η στιγμή που γεννιέται η ιδιοκτησία που θα φέρει τη μονογαμική οικογένεια, στο πέρασμα από το μεσαίο στο ανώτερο στάδιο της περιόδου της Βαρβαρότητας. Αυτή η οριστική επικράτηση της μονογαμικής οικογένειας, είναι ένα από τα γνωρίσματα του καινούργιου πολιτισμού που αρχίζει. Βασίζεται στην κυριαρχία του άντρα, με μοναδικό σκοπό τη γέννηση παιδιών που η πατρότητά τους να μην μπορεί να αμφισβητηθεί ώστε να μπορούν να είναι οι άμεσοι κληρονόμοι της πατρικής περιουσίας. Και αυτό ακριβώς δίνει από την αρχή στη μονογαμία το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της,  δηλαδή ότι είναι  μονογαμία μόνο για τη γυναίκα, αλλά όχι και για τον άντρα. Και αυτό το χαρακτηριστικό υπάρχει σε όλες τις θρησκείες και σε όλους τους πολιτισμούς, από τότε έως και σήμερα. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι από τότε έως σήμερα, μόνο η γυναίκα ξέρει πραγματικά ποιανού είναι το παιδί που κάνει. Κι αυτό είναι ένας από τους κρυφούς ανδρικούς φόβους, που έπρεπε, όμως, νομικά να λυθεί. Έτσι, ένας από τους παλαιότερους νόμους που ισχύει ακόμα και σήμερα, ο Ναπολεόντειος Κώδικας, λέει στο άρθρο 312: «Παιδί, που η σύλληψή του έγινε κατά τη διάρκεια του γάμου, έχει πατέρα το σύζυγο». Αυτός ο νόμος είναι το αποτέλεσμα τριών χιλιάδων χρόνων μονογαμίας.

Η μονογαμία, λοιπόν, δεν μπήκε στη ζωή των ανθρώπων σαν συμφιλίωση του άντρα και της γυναίκας, αλλά το αντίθετο: Καθώς είναι υποδούλωση του ενός  φύλου από το άλλο, του γυναικείου από το αντρικό, είναι και η κήρυξη ενός πολέμου ανάμεσα στα δύο φύλλα. Ενός πολέμου άγνωστου στην προϊστορία, που συνεχίζεται σήμερα και που δεν ανήκει στη φύση των δύο φύλλων, αλλά τα έχει βαθιά διαμορφώσει έτσι στους αιώνες, ο οικονομικός λόγος που γέννησε αυτόν τον πόλεμο. Έναν πόλεμο, που ίσως η εμφάνιση του τεστ  DNA να σημαίνει την αρχή του τέλους του. Την αρχή, όχι και το τέλος του, γιατί πριν θα πρέπει να κατανοηθούν και να τελειώσουν ένα σωρό άλλα πράγματα που έχουν δημιουργήσουν τις αθλιότητες του γάμου, μιας σχέσης που είναι δήθεν σχέση.  Αλλά γι’ αυτά, θα πούμε στο επόμενο, δεύτερο και τελευταίο, μέρος  του «γάμο-post».

Σας φιλώ όλους – ανύπαντρους και παντρεμένους.
Π.

Εισαγωγή στο «γάμο-post»

Χα, χα, χα… Ναι, ξέρω. Αυτό το post για το γάμο έχει γίνει σήριαλ. Αλλά αυτό που έχω σχεδιάσει να γράψω, θέλει περισσότερη δουλειά  απ΄όση φανταζόμουν, γιατί κάποια στοιχεία που θέλω, είναι από ένα βιβλίο που είχα διαβάσει στην Αγγλία όταν σπούδαζα εκεί θέατρο, το 1966. Δεν το βρήκα στα ελληνικά, δεν το βρήκα στα αγγλικά, ώσπου έκανα την πολύ απλή σκέψη που έπρεπε να κάνω από την αρχή: internet. Και πράγματι, το βρήκα: Ένα από τα πιο σπάνια  και κυνηγημένα βιβλία με μία επιστημονική έρευνα για τη γέννηση του γάμου και της οικογένειας.  Όμως, χρειάζεται δουλειά για να βρω σε ένα ογκώδες βιβλίο στα αγγλικά κάποια κομμάτια που ψάχνω. Αλλά δεν ήθελα, πάλι, να ανεβάσω κάτι άλλο. Έτσι, μου ήρθε μία ξαφνική ιδέα: να σας δείξω κάτι από του δικούς μου γάμους, δύο έχω κάνει, που μου φάνηκε ότι είναι η καλύτερη εισαγωγή για το «γάμο-post».  Από τον δεύτερο έχω μόνο φωτογραφίες, αλλά από τον πρώτο έχω ταινία! Είχα να τη δω πολλά χρόνια και βλέποντάς την ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι που ήταν σε αυτό το γάμο έχουν φύγει! Το κακό είναι ότι δεν έχουν φύγει  μόνο οι τότε  «μεγάλοι» – η μητέρα μου κι ο πατέρας μου, θείες, θείοι και πεθερικά – αλλά και τέσσερις φίλοι μου, όλοι νεώτεροι από μένα!!!  Η Ειρήνη (η πιο παλιά φίλη μου από το 1955), ο Άλκης -που σας έχω μιλήσει εδώ γι’ αυτόν αλλά και εδώ – και είναι και ο «φωτογράφος» του γάμου, και δύο φίλοι μου ηθοποιοί, ο Γιώργος ο Σαμπάνης (και μπατζανάκης μου τότε) και ο Δημήτρης ο Καμπερίδης, που πέθανε πριν μερικούς μήνες. Αν είναι αλήθεια ότι οι καλοί πεθαίνουν νέοι, τότε… ε… αφού είμαι ο μεγαλύτερος και είμαι ακόμα εδώ… έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μπας και… Η ταινία που θα δείτε, μπήκε περισσότερο για κάποιους φίλους και πρόσωπα της οικογένειάς μου σήμερα, αλλά αν δεν βαριέστε δείτε την. Την μοντάρισα, κι έχω κόψει όλη την τελετή έχοντας αφήσει μόνο το μπες-βγες στην εκκλησία και τη φωτογράφιση μετά στην Καισαριανή, ενώ πρόσθεσα και μουσική. Ο γάμος αυτός έγινε τον Απρίλιο του 1969. Κρατάει 6 λεπτά. Για την ιστορία, να σας πω ότι το κοριτσάκι που αγκαλιάζω βγαίνοντας από την εκκλησία, είναι η ανιψιά μου η Μαργαρίτα, που οι παλιότεροι το ξέρετε από την εκπομπή που έκανα μεταξύ ’78 και ’87 στην ΕΡΤ, το «ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ…»  Είναι το κοριτσάκι που ερχόταν με το ποδήλατο, και πριν μπει στο στούντιο έλεγε -πριν από τους τίτλους- αυτόν τον τίτλο της εκπομπής .


Το 1982, δεκατρία χρόνια μετά το γάμο και ύστερα από  δεκαέξι χρόνια γνωριμίας αποφασίσαμε ήσυχα να χωρίσουμε. Κι έτσι δεν χάλασε μία φιλική σχέση που είχε αρχίσει αρκετά πριν από το γάμο. Όχι μόνο δεν χάλασε, αλλά όταν είχα πια ξαναπαντρευτεί και η κόρη μας είχε έρθει να μείνει μαζί μου, εκείνη ερχόταν να μείνει με τα παιδιά για να πάμε με την Στεφανία σινεμά και φρόντιζε τον Κωνσταντίνο που ήταν μικρός. Αυτός ήταν ο λόγος που την έλεγε  «προ-μαμά», δηλαδή η μαμά του πριν τη μαμά του! Φοβερός συλλογισμός!  Εδώ, στο post «Αν φύγεις μπαμπά θ’ αυτοκτονήσω», σας έχω μιλήσει γι’ αυτό το διαζύγιο, κι αυτό κι αν είναι καλή εισαγωγή για το «γάμο-post». Και τώρα, ας δούμε και δύο φωτογραφίες από τον δεύτερο γάμο, που έγινε τον Δεκέμβριο του 1983, με τη νύφη να είναι επτά μηνών έγκυος στον cpil αφού δεν είχα βγάλει διαζύγιο ακόμα όταν γνωριστήκαμε και το περιμέναμε. Γι΄αυτό στο γάμο μας ήταν και τα… τρία μας παιδιά. Ο Φρεντ και η Μαρία  παρανυφάκια και ο Κωνσταντίνος στην κοιλιά! Χα, χα, χα… Εξ’ όλης και προ όλης ο Παραμυθάς και η Μάγισσα Άιναφετς. Χα, χα, χα… Και να η πρώτη φωτογραφία. Εγώ με μουστάκι πια -λόγω Παραμυθά- και η νύφη να κοιτάει ψηλά μπας και τη φωτίσει ο Κύριος, και τα παιδάκια μας, μελαγχολικά που πια δεν θα έχουν την αποκλειστικότητα των γονιών τους, δεξιά  κι αριστερά.

Και θα τελειώσουμε με τη δεύτερη φωτογραφία, που δείχνει ότι ο γάμος, περιορισμένος μόνο στους γονείς μας, τους κουμπάρους, τα αδέλφια μας  και τα παιδάκια μας, λόγω προχωρημένης εγκυμοσύνης της νύφης, δεν ήταν για μας και πολύ σοβαρή υπόθεση. Εδώ εγώ κάνω μία γκριμάτσα κάτω από τα μουστάκια μου για την κουμπάρα που το έχει πάρει στα  σοβαρά και φιλάει την εικόνα, ενώ η νύφη με κοιτάζει διασκεδάζοντας με την γκριμάτσα μου.

Κι εδώ τελειώσαμε για σήμερα, που λένε και στο ραδιόφωνο. Τελειώνοντας, ανακάλυψα ότι -με τα διαστήματα γνωριμίας πριν τους γάμους- με ένα διάλειμμα  17 μηνών, είμαι συνολικά 45 χρόνια παντρεμένος!!! Χα, χα, χα… ε, τώρα δεν είσαστε περίεργοι τι θα γράψω για τον γάμο;  Αυτό θα πει, σήριαλ με σασπένς.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.

Πρόλογος για το «γάμο-post»

Παράξενη εβδομάδα!!! Όπως είναι και όλη η ζωή άλλωστε… Άρχισε με χιονοθύελλα και πολύ χιόνι που μας ανάγκασε να φύγουμε από το χωμένο στα χιόνια σπίτι μας -όλο και κάποια φωτογραφία του σπιτιού θα βάλει σήμερα στο blog της η Άιναφετς–  και να μείνουμε μέχρι εχθές στην Αθήνα. Συνεχίστηκε με πολλή δουλειά για να τελειώσω -χτένισμα και συμπλήρωμα κεφαλαίων- το βιβλίο μου που κάποιοι ξέρετε, «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ  ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ» , που εξαντλήθηκε και θα ξαναβγεί πάλι από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  το καλοκαίρι, με καινούργιο εξώφυλλο και τίτλο, «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς ‘εγώ’.» Χθες πήγα στο θέατρο (!!!) -η έκτη φορά μέσα σε 37 χρόνια – και θα τελειώσει σήμερα με την κηδεία του καλύτερου φίλου μου. (Χα, χα, χα… Όταν πήρα ένα κοινό φίλο για να του το πω, κλείνοντας μου είπε:  «Άντε και στα δικά μας».  «Άντε και στα δικά μας…»  του είπα κι εγώ και κλείσαμε. Χα, χα, χα…
Λοιπόοοον…  Σκεφτόμουν να ανεβάσω κάτι την Τρίτη για την «Ημέρα της γυναίκας», αλλά υπήρχε πολύ πίεση και δεν το έκανα. Για το Σαββατοκύριακο είχα αποφασίσει να γράψω το  post  για το γάμο που το αναβάλλω τα τελευταία δύο χρόνια και που κάποτε μια κοπέλα είχε πει γι’ αυτό: «Τι θα γίνει μ’ εκείνο το  γαμοpost»;  Ε, λοιπόν θα μπει μέσα στο Σαββατοκύριακο. (Χα, χα, χα… Ελπίζω να το κάνω αυτή τη φορά). Σήμερα, όμως, λέω να βάλω κάτι από το post για την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ σαν πρόλογο στο άλλο. Θα βάλω δύο φωτογραφίες που είχα βρει και είχαν σχέση με αυτά που θα έγραφα. Δεν θα βάλω πια το κείμενο, αλλά μόνο τις φωτογραφίες λέγοντας ότι η μία είναι σαν σύμβολο των γυναικών που ο γάμος τις έχει πάρει από κάτω και τραβάνε των παθών τους τον τάραχο και η άλλη συμβολίζει τις γυναίκες που έχουν παντρευτεί, αλλά «δεν μασάνε…». Θα καταλάβετε ποια φωτογραφία είναι για ποιαν και τα σχόλια δικά σας.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.

1.

2.

Θησαυρόλεξο


Χα, χα, χα… έχει πέσει πολύ ανάμνηση τελευταία. Βέβαια, η φωτογραφία που βλέπετε δεν είναι τόσο παλιά όσο οι προηγούμενες που ήμουν ναυτάκι ή στο Νοσοκομείο στα 8 μου, αλλά έχει κι αυτή τα χρονάκια της. Είναι βγαλμένη το 1989, δηλαδή 22 χρόνια πριν. Είναι μία παραγωγή της εταιρίας  που είχα  τότε και που σας έχω μιλήσει γι’ αυτήν ΕΔΩ .  Η παραγωγή αυτή είναι η πρώτη και τελευταία φορά που ήμουν παρουσιαστής σε τηλεπαιχνίδι. Είχε γίνει για το MEGA και παίχτηκε για πέντε μήνες περίπου. Αυτό το τηλεπαιχνίδι το παρουσίαζα με την Ένη Κούκουλα που είχε την ευθύνη του ελέγχου όσων λέγονταν σε αυτό το τηλεπαιχνίδι από του παίκτες. Βέβαια, αν πάτε στο βιογραφικό της που έβαλα το LINK στο όνομά της, δεν θα δείτε να αναφέρει τίποτα για φιλολογία, αλλά μήπως αναφέρει και τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής της, που ήταν η παρουσίαση μαζί μου αυτής της εκπομπής, που της έδωσε τη χαρά να την αποκαλέσει ο τηλεσκηνοθέτης της, Γιάννης Μαράκης, «κυρία Αλιφέρη»; Ο Γιάννης έχει κάνει από τότε πολλές εκπομπές που έχετε δει αλλά δεν το έχετε προσέξει και θα τις ανακαλύψετε στο LINK που έβαλα στο όνομά του. Αλλά βρε παιδί μου, κι αυτός πάλι, έχει αφήσει την ημερομηνία γέννησης κενή! Αλλά, το internet τον έβαλε στη θέση του, γιατί το site αυτό που έχει κατάλογο της δουλειάς του, λέγεται: RETRO. Χα, χα, χα…
Η Ένη και ο Γιάννης είναι από τους πρώτους ανθρώπους που συνεργάστηκαν με την εταιρία μου και που θα τους έχω πάντα στην καρδιά μου. Έτσι, όταν μου ήρθε ένα  mail που έλεγε για σχόλια που γίνονταν σε κάποια φωτογραφία μου στο FACEBOOK, πήγα και είδα μία φωτογραφία μου με την Ένη, από το ΘΗΣΑΥΡΟΛΕΞΟ και μού’ ρθε η ιδέα:. Για να τιμήσω αυτούς τους δυο αγαπημένους μου φίλους και συνεργάτες -δεν έχει σημασία αν δεν βλεπόμαστε πια, γιατί αυτές οι σχέσεις έχουν οικειότητα  και αισθήματα που δεν χάνονται ποτέ, όπως με τους συγγενείς σου- για να τους τιμήσω, λοιπόν, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα επεισόδιο από το ΘΗΣΑΥΡΟΛΕΞΟ. Κρατάει 25 λεπτά κι επειδή είναι τηλεπαιχνίδι γύρω από την ελληνική γλώσσα κυρίως, μπορείτε να παίξετε κι εσείς. Μετά την κάθε ερώτηση στους παίχτες, μετράει ένα χρονόμετρο, οπότε προσπαθείστε -αν σας κάνει κέφι- να βρείτε την απάντηση πριν τελειώσει ο χρόνος.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.

Ο χωρικός, η αρκούδα κι ο αγριόγατος

Λέω να εγκαινιάσουμε το μήνα με ένα παραμύθι, που δεν έχουν μείνει και πολλά ακόμα. Κοντεύουν να τελειώσουν και οι 6 κασέτες των νιάτων σας, αλλά κάτι θα σκεφτώ, για να μην μελαγχολήσουν κάτι «κοριτσάκια» -ονόματα δεν λέμε…- που το ζητάει ο οργανισμός τους κάποια βράδια.
Καλό βράδυ, λοιπόν, και καλό μήνα.
Σας φιλώ.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.2_O_Xwrikos_h_arkouda_ki_o_agriogatos.mp3]