Χρόνια πολλά Κώτσο με ένα… κατέβασμα.

Σήμερα θα ολοκληρώσουμε τον κύκλο των δύο κοντινών γενεθλίων των παιδιών μου, που ακριβώς επειδή είναι τόσο κοντινά  (28 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου) η οικογένεια τα γιόρτασε μαζί. Στο post της Παρασκευής στα γενέθλια της Μαρίας, έβαλα μόνο την τούρτα με τα κεριά και των δύο,  αλλά σήμερα ανέβασα αυτή τη φωτογραφία μας, όπου είναι η στιγμή του σβησίματος των κεριών. Αλλά υπάρχει και βίντεο! Χα, χα, χα… Μία ταινία μικρού μήκους που λέμε, όπως αυτή που τέλειωσε τα γυρίσματα προχθές ο «μάστορας» και θα τη δείτε κάποια στιγμή στο internet. Στο post για τα γενέθλια της Μαρίας, είχαμε ένα βίντεο με ένα πεντάχρονο κοριτσάκι «τέρας αυτοπεποίθησης». Σήμερα έχουμε ένα βίντεο με ένα αγοράκι δεκαπέντε  μηνών, «τέρας επινοητικότητας». Κι όπως το κοριτσάκι έδειχνε από μικρό ότι δεν θα μασάει, έτσι και το αγοράκι από τότε έδειχνε, ότι εκείνο που όλοι θα περιμένουν ότι «πάει…έπεσε», εκείνος την «κάνει» και στέκεται στα πόδια του, κάτι σαν… πώς να το πω… ναι: Κάτι σαν συνδυασμός Ευρωπαϊκής τεχνολογικής επινοητικότητας και ελληνικής λαμογιάς.
Και για να καταλάβετε καλύτερα την ταινία, αλλά και για να το  διασκεδάσετε  περισσότερο, διαβάστε πρώτα το σενάρια και μετά δείτε την ταινία.
Χρόνια πολλά Κώτσο και… πάντα τέτοια.
Σας φιλώ πολύ όλους.
Ο… «υπερήφανος πατήρ».

Το κατέβασμα.

ΠΡΟΣΩΠΑ:
Αγοράκι 15 μηνών.
Κόρη
Μπαμπάς
Μαμά
Γιαγιά.
Θείος

ΣΚΗΝΗ 1. ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ – ΜΕΡΑ. Όλη η ταινία είναι ένα μονοπλάνο.
Εξοχικός δρόμος.
(Ένα αγοράκι μόλις έχει βγει από μία εξοχική μονοκατοικία και ετοιμάζεται να κατέβει από το πεζοδρόμιο στο δρόμο.)
ΜΠΑΜΠΑΣ:  (Ακούγεται χωρίς να τον βλέπουμε)  Τώρα που θα κατέβει, θα πέσει κάτω. Ώπα… Ώπα…
ΓΙΑΓΙΑ: (Ακούγεται χωρίς να την βλέπουμε) Αμάν!… Να μην πέσει παιδιά…
ΘΕΙΟΣ: (Κρατάει την κάμερα και μόνο τον ακούμε) Έλα…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Γι’ αυτό περιμένω… να πέσει για να τον τραβήξουμε
ΓΙΑΓΙΑ: (Τη διασκεδάζει η ιδέα)  Ας το καλό!…
ΘΕΙΟΣ: Έλα, Κωνσταντίνε…
(Το αγοράκι, κάνει μεταβολή και πάει προς τα πίσω)
ΜΑΜΑ: Θα την πατήσει, ανάποδα πάει… Κοιτάξτε.
(Το αγοράκι ξαπλώνει μπρούμυτα. Σέρνεται προς τα πίσω)
ΜΠΑΜΠΑΣ: Έχει πλάκα…
ΜΑΜΑ: Έβαλε τα παπούτσια, εχθές… Κι όμως κατεβαίνει!…
ΘΕΙΑ: (Με παιδική φωνή, στο άσχετο)  Πουλάκι… Έλα εδώ…
ΜΠΑΜΠΑΣ: (Δίνει σκηνοθετική οδηγία στο θείο) Για πλησίασέ τον.
ΘΕΙΑ: (Συνεχίζει στο άσχετο )… να ψήσεις το φαΐ …
ΜΑΜΑ: Έρχεται… Έρχεται…
ΓΙΑΓΙΑ: (Που δεν βλέπει καλά από εκεί που είναι) Α, κοντεύει… Ε, παιδιά; Έφτασε;
(Το αγοράκι έχει κατέβει και σηκώνεται όρθιο)
ΜΑΜΑ: Πήγαινε, Κωνσταντίνε…
ΜΠΑΜΠΑΣ:  (Που θέλει να παίξει κυνηγητό με το αγοράκι)  Πιάσε με… Πιάσε με…
(Το αγοράκι πηγαίνει γελώντας προς το μέρος του και τον κυνηγάει ενώ εκείνος απομακρύνεται)
ΜΠΑΜΠΑΣ: Δεν μπορείς… Δεν μπορείς…  Δεν μπορείς… Δεν μπορείς…   (Αρπάζει το αγοράκι από τα χέρια) Ένα, δύο, τρία, μαρς… (Το σηκώνει ψηλά και το γυρίζει γύρω γύρω) Ιιιιιι…
ΓΙΑΓΙΑ: (Έντρομη)  Τα χεράκια του! Μη Νίκο, για το Θεό!…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εμάς μας αρέσει.  (Σηκώνει ψηλά το αγοράκι και το ξαναστριφογυρίζει)
ΜΑΜΑ: Μόλις έχει φάει,  Νίκο… Έχει φάει…
ΓΙΑΓΙΑ: Μα δεν ξέρετε πόσο φοβάμαι που του πιάνεις τα χέρια έτσι!…
ΜΠΑΜΠΑΣ: (Ανεβάζει το αγοράκι στους ώμους του και γυρνάει στην κάμερα) Αντίο σας… Γεια σου Κώστα… Φτάνει…
ΓΙΑΓΙΑ: Από τις μασχάλες πιάσ’ τον. Από τις μασχάλες να τον  πιάνεις…
ΜΠΑΜΠΑΣ: (Προχωράνε προς το σπίτι και τον κατεβάζει από τους ώμους. Στην πόρτα είναι η γιαγιά)  Να κι η γιαγιά… «Μα» τη γιαγιά… «μα»…
ΓΙΑΓΙΑ: Κάνε «μα» τη γιαγιά… κάνε «μα» τη γιαγιά… Έμαθε το παιδί να με κάνει «μα»; Που με βλέπει; Που με βλέπει;…
ΚΟΡΗ: (Κατεβαίνοντας τις σκάλες) Στεφανία, μπορείς να βάλεις το τραπέζι;
ΜΑΜΠΑΣ: (Κλείνοντας την πόρτα. Στην κάμερα) Αντίο σας… Ευχαριστούμε.

«Οι τσουκαλάδες και ο φάρσας»


Πάνε και τα γενέθλια της Μαρίας, οπότε ας μην κρατήσουμε άλλο το χθεσινό post κι ας κλείσουμε με αυτή τη φωτογραφία της χθεσινής τούρτας, όπου όπως καταλαβαίνετε -όσοι τουλάχιστον ξέρετε μερικά… βιογραφικά μου- γιορτάσαμε μαζί τα γενέθλια της Μαρίας που ήταν χθες  και του Κωνσταντίνου που είναι την Τρίτη και του ετοιμάζω ένα post… Χι, χι, χι… (Σατανικό γέλιο, όπως το έλεγε και η NeliNezi…) Για σήμερα, σας έχω ένα από τα παραμύθια που όταν τα ηχογραφούσα, το διασκέδαζα πολύ, γιατί γίνεται κάτι σ’ αυτό το παραμύθι, που θα μπορούσα να το κάνω κι εγώ ευχαρίστως. Χα, χα, χα…  «Οι τσουκαλάδες και ο φάρσας», λοιπόν…
Καλή Κυριακή
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.2-Oi_tsoukalades_kai_o_farsas.mp3]

Μπίμπιξ μη μασάς που πλησιάζουν τα 40.

Κρατώντας την παράδοση όλων αυτών των χρόνων που πάντα ανεβάζω κάποιο post αφιερωμένο στα γενέθλια των παιδιών μου, που είναι και κοντά κοντά (του» μάστορα» cpil είναι την Τρίτη),  θα ήθελα σήμερα να πω χρόνια πολλά στη Μαρία που έχει τα γενέθλιά της – Μπίμπιξ είναι το χαϊδευτικό της που της είχα βγάλει όταν ήταν μικρή. Γεννήθηκε στις 4 περίπου το απόγευμα στις 28 Ιανουαρίου του ’75 –  και να μου επιτρέψετε να της αφιερώσω ένα βιντεάκι που έκλεψα από το internet. Κοιτώντας αυτό το βίντεο, σκεφτόμουν ότι συνήθως το μεγάλωμα των παιδιών έχει, βέβαια,  μεγάλη σχέση με τους γονείς, αλλά υπάρχουν και κάποια παιδιά που έρχονται «αποφασισμένα». Μπορεί η μάνα και ο πατέρας να βοηθήσουν ή να μην βοηθήσουν ένα τέτοιο παιδί να πάει σε εκείνο για το οποίο έχει έρθει «αποφασισμένο» να πάει, αλλά αυτό δεν έχει καθοριστική σημασία, γατί εκείνο θα πάει τελικά, έτσι κι αλλιώς. Κάποια τέτοια περίπτωση, είναι και αυτό το περίπου πεντάχρονο κοριτσάκι του βίντεο που θα δείτε  και μια τέτοια περίπτωση είναι και η Μαρία, από πριν γεννηθεί! Χα, χα, χα… Δεν το πιστεύετε, ε;  Νομίζετε ότι λέω «φούμαρα ιντερνετικά» που είχε πει μια κοπέλα κάποτε για μένα. Ε, ακούστε, λοιπόν: Πριν μείνει  έγκυος σ’ εκείνη η μητέρα της, είχε χάσει 4 παιδιά στο δεύτερο και τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης, χωρίς να ξέρουμε γιατί συμβαίνει αυτό. Όταν έμεινε, λοιπόν πέμπτη φορά έγκυος , ο γιατρός είπε ότι ούτε αυτό το παιδί θα γεννηθεί, αλλά θα το πάει με ορμόνες στους τρεις μήνες, οπότε κι εκείνο θα χαθεί, αλλά θα του κάνει νεκροψία να δει γιατί συνέβη πάλι το ίδιο και υποσχέθηκε ότι επόμενο παιδί θα γεννηθεί. (Σκεφτείτε αυτή τη μάνα κορίτσια, έ;)  Έλα. όμως, που αυτό το έμβρυο ήταν η Μαρία, που αποδείχτηκε ότι είναι ένα από τα «αποφασισμένα» παιδιά -ζωή να ‘χει- που τελικά έφτασε μια χαρά στους  εννέα μήνες ξεπερνώντας ότι: υπήρχε εμφραγματικός πλακούντας , ερχόταν ανάποδα, με τον λώρο τυλιγμένο στο λαιμό, και ότι η μάνα της δεν άντεχε τους πόνους κι ο γιατρός αναγκάστηκε να την κοιμίσει για να της της πάρει  το μωρό και μάλιστα κανονικά, χωρίς καισαρική. Έτσι είναι που σ’ αυτή την περίπτωση, ο πατέρας είδε το παιδί πριν τη μάνα! Χα, χα, χα… Κουφό, ε;  Ε, κι από ‘κει και μετά… τι να σας λέω…  Αρκεί μόνο να δείτε  αυτή την προχθεσινή φωτογραφία εδώ. Όπως, ίσως, διαβάσατε στο προηγούμενο post, έκανα κάποτε γιόγκα που μου άρεσε πολύ, αλλά μετά που πέθανε η δασκάλα μου, δεν ξανάκανα ποτέ. Και νάτη τώρα η Μαρία, που αλλάζοντας για τρίτη φορά επάγγελμα (!!) πήγε κα πήρε δίπλωμα Traditional Thai massage, που λέγεται και Τάι Γιόγκα μασάζ ή και παθητική γιόγκα ή όπως το είπε κι η γυναίκα μου βλέποντάς  μας: «Αυτό είναι η γιόγκα του τεμπέλη«! Έτσι, λοιπόν, η κόρη πήρε τον τεμπέλη πατέρα της και του έκανε δύο ώρες (!!!) γιόγκα με το ζόρι.

Αν δεν τρομάξετε μ’ αυτό που βλέπετε, να σας τη συστήσω να κάνετε κι εσείς. Χα, χα, χα…  Ζόρικο κοριτσάκι, ε;  Σαν κι αυτό που θα δείτε στο βίντεο, που σας συστήνω να το δείτε με όλη μου την καρδιά -κορίτσια κι αγόρια. Κι αν έχετε έλλειψη αυτοπεποίθησης που σας τη δημιούργησε  κάποιος αδιάφορος πατέρας ή κάποια αδιάφορη ή υπερπροστατευτική μάνα, κάντε κι εσείς αυτό που κάνει το κοριτσάκι του βίντεο, είτε κυριολεκτικά είτε νοητά μέσα σας και επιμείνετε.
Χρόνια πολλά, λοιπόν, Μπίμπιξ να σε χαίρεται κι η μάνα σου που της έβγαλες το λάδι για να γεννηθείς  και δεν χρειάζεται να σου πω να  μην μασάς που πλησιάζεις τα 40 (αν και το ξέρω ότι είναι στα τέτοια σου) και να σου ευχηθώ: άντε και Δασκάλα γιόγκα από τον Ιούνιο,  μπας και μετά από πολλά χρόνια ξαναρχίσω κανονικά μαθήματα.

Δείτε τώρα το τρομερό κοριτσάκι του βίντεο.
Σας φιλώ όλους και επιτρέψτε μου αυτή τη φορά να μην υπογράψω, Π. ή Ν.Π. αλλά…
Ο μπαμπάς.

Δυο λόγια για την Αγάπη…

Προχθές, κάνοντας εκκαθάριση σε παλιά αρχεία στο κομπιούτερ μου, ανακάλυψα ένα ξεχασμένο κείμενο για μια φίλη μου που δεν υπάρχει πια: την Χορογράφο, Χορεύτρια, Συγγραφέα και Δασκάλα Γιόγκα, την Αγάπη Ευαγγελίδη. Μου είχαν ζητήσει να το γράψω πριν μερικά χρόνια για να μπει σε ένα βιβλίο με κείμενα ανθρώπων γνωστών στο κοινό που είχαν συναντήσει την Αγάπη…  Χα, χα, χα… πρέπει να συμπληρώσω και το επίθετό της, «Ευαγγελίδη», γιατί μοιάζει σαν να μιλάω ποιητικά. Διαβάζοντας το κείμενο συγκινήθηκα πολύ κι έψαξα στο ίντερνετ, έκανα και μερικά τηλέφωνα, κι έμαθα ότι εκείνο το βιβλίο δεν εκδόθηκε τελικά ποτέ. Το κείμενό μου ήταν ελεύθερο να το κάνω ό,τι θέλω. Αμέσως σκέφτηκα να το ανεβάσω εδώ κι έψαξα πάλι στο ίντερνετ να βρω κάποια βιογραφικά στοιχεία της για να τα ανεβάσω μαζί με το κείμενό μου. Δεν υπήρχε τίποτα, πουθενά για εκείνη!!! Μόνο «από σπόντα», που λέμε, και λίγα πράγματα σε sites με βιβλία ή για το χορό. Και μου έκανε εντύπωση ότι στη Wikipidia, στα ελληνικά, υπήρχαν στοιχεία για ανθρώπους μικρότερης σημασίας και αξίας από εκείνη. Για την Αγάπη τίποτα. Έτσι, μάζεψα μερικά από ‘δω κι από ‘κει κι απ’ όσα  ήξερα και σας τα ανεβάζω εδώ.

Ευαγγελίδη Αγάπη: (Θεσσαλονίκη. – 21 Νοεμβρίου 1919 – 24 Απριλίου 1997): Χορεύτρια και Χορογράφος. Σπούδασε χορό και χορογραφία στις Σχολές Κούλας Πράτσικα και Mary Wigman, κλασικό μπαλέτο στην Όπερα του Μονάχου, ηθοποιία στη Δραματική Σχολή Kalkenberg. Institute Yoga Andre’ van Lysebeth. Πρωτοεμφανίστηκε ως χορεύτρια σε ατομικά ρεσιτάλ (1950). Συνεργάστηκε με το «Ελληνικό Χορόδραμα» ως χορογράφος και κορυφαία χορεύτρια (1957): «Φανταστικό», «Νεκρές φύσεις» (σε συνεργασία με την Ντόρα Τσάτσου, «Παρωδία στ’ άσπρα», «Ειδύλλια στο Καρναβάλι». Την ίδια εποχή χορογραφεί: «Συναπάντημα στην Πεντέλη», «Εκάβη», «Αντιγόνη», «Μήδεια», «Κυμβελίνο» (1957), «Κύκλωπα» (1959), «Ειρήνη» (1964), «Ικέτιδες» (1964). Στο ΚΘΒΕ (1961): «Οιδίπους τύραννος». Στο θίασο Βιουγουκλάκη (1963): «Μια Κυριακή στη Νέα Υόρκη». Στο θίασο «Ηνωμένων Καλλιτεχνών» (1963): «Λιούτσα». Με την «Ελληνική Λαϊκή Σκηνή» (1964): «Ασυλλόγιστος». Με την «Ελληνική Σκηνή» (1965): «Εκκλησιάζουσες», κ.λπ. Έχει επίσης συνθέσει τη χορογραφία δεκάδων άλλων κλασικών και σύγχρονων έργων στο Ελεύθερο Θέατρο και έχει εμφανιστεί επανηλειμμένα στα ραδιοτηλεοπτικά Μέσα. To 1978 κυκλοφόρησε δίσκο με ασκήσεις Γιόγκα (Zodiac 88605).

Τα βιβλία που έχει γράψει είναι: Κάποτε στη βασιλεύουσα, Εκδοτικός Οίκος Άγκυρα, Το χορευτικό οδοιπορικό της Αγάπης, Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη, Χοροί του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, Εκδοτικός Οίκος Νεφέλη, Άσανας, Εκδοτικός Οίκος Σιδέρης, Παιδική γιόγκα, Εκδοτικός Οίκος Πύρινος Κόσμος.
Και τώρα, που έχετε κάποια πληροφόρηση για τη δουλειά της, διαβάστε -αν δεν βαριέστε- και το κείμενο που είχα γράψει για εκείνη.

Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

Μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να γράψω κάτι για την Αγάπη. Θα κάνω μια προσπάθεια να γράψω λίγα λόγια, με την ελπίδα να γίνει κατανοητό, ακριβώς το γιατί δυσκολεύομαι να γράψω για εκείνη. Δυσκολεύομαι γιατί η σχέση μου μαζί της – η ουσιαστική, που ήταν πολύ σύντομη – είχε κάτι το παράξενο, έως και ανεξήγητο…
Έχοντας αρχίσει να παίζω στο θέατρο εκεί γύρω στα οχτώ μου, πρωτοσυνάντησα την Αγάπη, στα θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ στο Σύνταγμα, που δεν υπάρχει σήμερα πια. Έπαιζα στον παιδικό θίασο αυτού του θεάτρου και πήγαινα εκεί σχεδόν κάθε μέρα, καθώς το θέατρο ανήκε στον αδελφό της γιαγιάς μου και νονό μου, τον Κώστα Θεοδωρίδη, και ο πατέρας μου δούλευε εκεί ως ταμίας.
Ήταν το 1951 ή το 1952, όταν πρωτοσυνάντησα την Αγάπη που ερχόταν στο θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ είτε γιατί έκανε εκεί τις πρόβες για κάποια χορογραφία της ή γιατί έβλεπε τον Γιώργο Παπά που έπαιζε τότε εκεί μαζί με τον Δημήτρη Χορν και την Λαμπέτη. Δεν θυμάμαι την ίδια σαν παρουσία, αλλά θυμάμαι να μου έκανε εντύπωση το όνομά της όταν μου το είπε ο πατέρας μου: «Αυτή την κυρία που βλέπεις την λένε, Αγάπη». Φαίνεται ότι μου είχε φανεί πολύ παράξενο να έχει μια γυναίκα αυτή τη λέξη για όνομα!
Το καλοκαίρι του 1956 ο πατέρας μου, είχε πιάσει δουλειά στο θέατρο του Εθνικού Κήπου, που το είχε δημιουργήσει ο Νίκος Χατζίσκος. Εκεί είδα ξανά «αυτήν την κυρία που τη λέγανε Αγάπη». Τώρα, όμως την έβλεπα σχεδόν κάθε μέρα, επειδή χόρευε στην παράσταση του έργου, «Όνειρο Καλοκαιριάτικης Νύχτας» του Σαίξπηρ. Σ’ αυτήν την παράσταση είχαν σκεφτεί να παίξω το ρόλου του Πουκ, αλλά η μάνα μου «πάτησε πόδι» και δεν με άφησε, γιατί θα έπρεπε να δουλεύω και το καλοκαίρι και μάλιστα κάθε μέρα και δυο φορές την ημέρα. Τότε τα θέατρα παίζανε 14 παραστάσεις την εβδομάδα!
Η επόμενη φορά που συνάντησα την Αγάπη ήταν πάλι σε θέατρο όπου ο πατέρας μου ήταν ταμίας: στο θέατρο του Λυκαβηττού όπου έπαιζε ο θίασος της Άννας Συνοδινού. Ήταν το καλοκαίρι του 1965. Είχα τελειώσει πια τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και ήμουν φαντάρος. Η Αγάπη έκανε την χορογραφία σε μια από τις κωμωδίες του Αριστοφάνη, που δεν θυμάμαι ποια ήταν. Όταν ανέβηκα σε μία από τις άδειες μου να δω τον πατέρα μου στον Λυκαβηττό, πέτυχα κάποια από τις γενικές πρόβες της παράστασης, κι εκεί ξαναείδα «την ωραία κυρία με το παράξενο όνομα», που τότε το έμαθα ολόκληρο πια: Αγάπη Ευαγγελίδη. Αλλά δεν έτυχε ποτέ έως τότε να της μιλήσω. Δεν μας είχαν συστήσει.
Για πολλά χρόνια άκουγα το όνομά της στο ραδιόφωνο, στην εκπομπή του Αχιλλέα Μαμάκη, «Το θέατρο στο μικρόφωνο», στην τηλεόραση αργότερα ή το διάβαζα στις θεατρικές στήλες των εφημερίδων.
Το 1983, στα σαράντα μου, παντρεύτηκα για δεύτερη φορά και νοικιάσαμε ένα διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας στην οδό Τιμολέοντος Φιλήμονος 22. Σ’ αυτήν την πολυκατοικία,  στο ισόγειο, ήταν η Σχολή Γιόγκα της Αγάπης Ευαγγελίδη! Να που ξαναβρήκα μπροστά μου την «ωραία κυρία με το παράξενο όνομα»!
Είχα αφήσει πια το θέατρο και δούλευα ήδη από το 1975 στο ραδιόφωνο και από το 1978 στην τηλεόραση, ως προϊστάμενος του Τμήματος Παιδικών της Ε.Ρ.Τ.1. Η Αγάπη έκανε εκπομπές χορού και γιόγκα στην ΕΡΤ 2, αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ακόμα ούτε στην τηλεόραση ούτε και στην πολυκατοικία. Η πρώτη φορά που μιλήσαμε ο ένας στον άλλον και αυτοσυστηθήκαμε, ήταν στις αρχές του 1986. Είχα μόλις νοικιάσει στην ίδια πολυκατοικία, στο ισόγειο, το διπλανό μικρό διαμέρισμα από εκείνο όπου στεγαζόταν η Σχολή της Αγάπης. Χα, χα, χα… Ναι, ναι, ξέρω, ακούγεται παράξενο: «Η Σχολή της Αγάπης»!
Δεν μας είχαν συστήσει ποτέ πριν, αλλά είχαμε ακούσει επαγγελματικά ο ένας για τον άλλον και ξέραμε από την τηλεόραση ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Αλλά, έτσις κι αλλιώς, σαν να γνωριζόμαστε από πάντα, μιλήσαμε απλά και φυσικά ο ένας στον άλλον. Της είπα για τις «συναντήσεις μας» όταν ήμουν παιδί. Γέλασε που της είπα για την «ωραία κυρία με το παράξενο όνομα» – όπως την έλεγα όταν ήμουν παιδί – κι εκείνη την ημέρα άρχισε η ουσιαστική σχέση μας. Είχαμε κοινά φιλοσοφικά ενδιαφέροντα, αν και διαφωνούσαμε από κάποιες πλευρές. Μου πρότεινε να κάνω γιόγκα στη Σχολή της, αλλά αρνήθηκα. Πρώτη άρχισε να κάνει γιόγκα μαζί της η γυναίκα  μου.
Η Αγάπη -σε κάθε συνάντησή μας, είτε τυχαία στην είσοδο της πολυκατοικίας είτε για κάποια δουλειά στην τηλεόραση– συνέχισε να μου προτείνει να μου κάνει μαθήματα γιόγκα, ώσπου το καλοκαίρι του 1987, όταν παραιτήθηκα από την Ε.Ρ.Τ. κι έπαψα να είμαι αναγκασμένος να πηγαίνω κάθε πρωί γραφείο, δέχτηκα κι έτσι στις αρχές του 1988 άρχισα να κάνω μαθήματα γιόγκα με την Αγάπη.
Και να ‘μαι ένα πρωί, στα 44 μου, φορώντας φόρμα, ξαπλωμένος στο πάτωμα με «την ωραία κυρία με το παράξενο όνομα» δίπλα μου, να έχει ακουμπισμένο το χέρι της απαλά στην κοιλιά μου και να μου μαθαίνει τις ανάσες της γιόγκα — 36 χρόνια περίπου μετά την πρώτη φορά που την είδα. Μου έκανε μαθήματα μόνο μου. Χωρίς να μου παίρνει λεφτά. Μια φορά την εβδομάδα. Ενθουσιασμένη για το πόσο γρήγορα μάθαινα και για το ότι έκανα γιόγκα κάθε πρωί μόνος μου στο σπίτι, χωρίς να περιμένω το επόμενο μάθημα. Βρήκα στο ημερολόγιο μου τη φράση που σημείωσα τότε, την επόμενη μέρα  του πρώτου μαθήματος: «Πόσο πολύ άργησα στη ζωή μου να κάνω γιόγκα!» Στις συζητήσεις που κάναμε για διάφορα πνευματικά θέματα, αν και δεν συμφωνούσαμε στα περισσότερα, υπήρχε ανάμεσά μας κάτι περισσότερο από επικοινωνία, υπήρχε μια βαθιά και λεπτή εσωτερική σύνδεση. Έτσι, δεν συμφωνούσαμε, αλλά υπήρχε ανάμεσά μας κάτι βαθιά κοινό: μία αίσθηση – όχι  πίστη, αίσθηση – της ύπαρξης κάτι απέραντα ιερού, χωρίς όνομα, χωρίς αρχή και τέλος.
Θα έλεγε κανείς ότι εδώ αρχίζει στην πραγματικότητα το σημείωμά μου για την Αγάπη. Όχι: εδώ τελειώνει. Γι’ αυτό είπα στην αρχή ότι μου είναι δύσκολο να γράψω, για την Αγάπη, δηλαδή για την ουσιαστική σχέση μας, που άρχισε από τη στιγμή που άρχισα να κάνω μαθήματα γιόγκα μαζί της, αλλά και στις συζητήσεις που κάναμε όταν ερχόταν και καθόμαστε μαζί στο μικρό διαμέρισμα που είχα για γραφείο δίπλα στο διαμέρισμα της Σχολή της. Δεν μπορώ να πω τίποτα για όλες αυτές τις συζητήσεις, για όλη αυτή την επικοινωνία, για όλη αυτή τη σχέση. Μπορώ μόνο να πω ότι θα μπορούσε λόγω των μαθημάτων της γιόγκα που έκανα μαζί της να ήταν σχέση δάσκαλου και μαθητή, αλλά δεν ήταν. Θα μπορούσε, λόγω της διαφοράς ηλικίας και της εικόνας της που είχα από μικρός να ήταν σχέση μάνας και γιου, αλλά δεν ήταν. Ήταν μία σχέση βαθιάς φιλίας που ερχόταν από κάπου «αλλού», από «παλιά»…
Στο τέλος του 1990, αρχές του 1991, η Αγάπη αρρώστησε, εγχειρίστηκε, κι έπαψε να κάνει μαθήματα γιόγκα. Είχα κάνει μαθήματα γιόγκα μόνο γύρω στα δύο χρόνια. Μετά την εγχείρησή της συνεχίσαμε  για ένα διάστημα – όσο μπορούσε εκείνη – να βλεπόμαστε, αλλά δεν ξανακάναμε μάθημα γιόγκα. Σταμάτησα να κάνω και μόνος μου. Κι από τότε που πέθανε, το 1997, αν και μου πέρασε από το νου κάποιες φορές, δεν ξανάκανα ποτέ και με κανέναν άλλον γιόγκα — ούτε μόνος μου. Κι αμφιβάλλω αν θα ξανακάνω ποτέ. Ίσως είναι λάθος, αλλά δεν είναι μία λογική απόφαση, γι’ αυτό και μπορεί κάποτε να πάψει να ισχύει.

Αυτή είναι η παράξενη ιστορία της σχέσης μου με την Αγάπη — την Ευαγγελίδη εννοώ, για να μην θεωρηθεί συμβολική αυτή φράση… αλλά ίσως και να είναι.

Κάτι ακόμα…

Κάτι ακόμα για τα 32 χρόνια του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ».
Αυτή η εβδομάδα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, σε ό,τι έχει να κάνει με τα καινούργια επεισόδια αυτής της εκπομπής μου, που -μετά το PRISMA PLUS- άρχισαν να παίζονται  καθημερινά από την περασμένη Τρίτη στην Ε.Τ.1. Θέλησα να πω δυο λόγια ακόμα εδώ, γιατί αυτό το blog, που κλείνει τα τέσσερά τουχρόνια σε λίγες μέρες, στις 2 Φεβρουαρίου, ήταν εκείνο που με έσπρωξε -ενώ πια είχα απογοητευτεί μετά από διάφορες προσπάθειες τα προηγούμενα 21 χρόνια-  να ξανακάνω πρόταση στην Ε.Ρ.Τ.  Και «Ω, του θαύματος» ή μάλλον «Ω, της καλής ενέργειας που στείλατε», η εκπομπή έγινε!!! Ομολογώ ότι  δεν το πολυπερίμενα, όπως δεν περίμενα σχεδόν καθόλου, αυτή την έκρηξη από συνεντεύξεις σε κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες και περιοδικά! Και δεν περίμενα ότι αμέσως μόλις τελείωνε η εκπομπή στο PRISMA PLUS, θα άρχιζαν επαναλήψεις της στην Ε.Τ.1 και απ’ ό,τι φαίνεται, μόλις τελειώσουν τα επεισόδια, θα γίνουν κι άλλες επαναλήψεις από την αρχή σε άλλες ώρες. Αυτό είναι χθεσινό νέο που το  μαθαίνετε πρώτοι εσείς εδώ, όπως μαθαίνετε πρώτοι ότι υπάρχει περίπτωση να κάνουμε και άλλα 26 επεισόδια, ημίωρα αυτή τη φορά, για να παιχτούν από Σεπτέμβριο! Σας το λέω για να στείλετε πάλι την καλή σας ενέργεια, όπως και την προηγούμενη φορά που σας είχα πει ότι έκανα πρόταση. Ναι, είναι αλήθεια, ότι έχω δει πια μέσα μου ότι επαγγελματικά (τηλεόραση, γράψιμο, θέατρο, κινηματογράφο) με ενδιαφέρει να κάνω μόνο πράγματα που έχουν σχέση με παιδιά.
Για χάρη σας, λοιπόν, θα κάνω μία ακόμα μικρή «αταξία» και θα «κλέψω» ένα απόσπασμα ενάμιση λεπτού από τη συνέντευξή μου στον ALTER, που παίχτηκε προχθές. Ναι, είναι από μία εκπομπή από τις «κουτσομπόλικες» που λένε, την εκπομπή  «ΠΟΛΥ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ». Κι όπως έγινε και με τη συνέντευξη στην εφημερίδα ESPRESSO, μου έκαναν παρατήρηση κάποιοι φίλοι ότι δεν έπρεπε να μιλάω για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ σε τέτοιες εκπομπές και έντυπα. Απάντησα ότι εκτός που το «τι θα πει ο κόσμος» μου είναι από μικρό παιδί εντελώς αδιάφορο -όπως ξέρετε όσοι μπαίνετε καιρό στο blog μου- θεωρώ ότι ακριβώς εκεί είναι που πρέπει να πηγαίνω και όχι βέβαια για λόγους δημοσιότητας. Γι’ αυτό άλλωστε -προς τιμή των δύο δημοσιογράφων- είναι και οι μόνες περιπτώσεις που μίλησα και για Κρισναμούρτι – στον ALTER μάλιστα διάβασα και μία ιστορία του. Χα, χα, χα… Βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι κόπηκε αυτό το σημείο και στις δύο περιπτώσεις, αλλά δεν πειράζει – το «άρωμα» μένει.
Το απόσπασμα που θα δείτε το διάλεξα ακριβώς γιατί έχει σχέση με παιδιά – και με όσους είναι μπαμπάδες, κυρίως αγοριών αυτή τη φορά.  Όλη αυτή η συνέντευξη που μου πήρε η δημοσιογράφος Χρύσα Βασιλακοπούλου, είναι νομίζω η καλύτερη που έχω δώσει μέχρι στιγμής.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ πολύ
Ν.Π.


«Ευχαριστώ τα ουράνια…»

Λοιπόν. Αυτά τα «κοριτσάκια» που σας έλεγα στο προηγούμενο post, ξέρετε αυτά που με έβλεπαν τότε, σαν «γκόμενο που πετούσε», μ’ έκαναν και γέλασα με την καρδιά μου γιατί ήταν το μόνο που δεν είχα ακούσει ποτέ τα 32 χρόνια που υπάρχει ο Παραμυθάς. Γι’ αυτό αν θυμάστε  -όσες μπαίνετε από παλιά στο blog-  κάποιες φορές σας αποκαλώ, «σκατούλες», πράμα που το πρωτόπα για την κόρη μου, όταν ήτανε μικρή και με έκανε ό,τι ήθελε. Κι όταν κάποτε, λίγο μεγαλύτερη, τη μάλωσα λέγοντάς της πως συμπεριφέρεται σαν «μικρή πριγκίπισσα», μου απάντησε: «Εσύ μ’ έκανες έτσι και τώρα με μαλώνεις κι από πάνω»;  Χα, χα, χα… είχε δίκιο!  Με αφορμή, λοιπόν, τα «κοριτσάκια» του προηγούμενου post, θυμήθηκα ένα τραγούδι των νιάτων μου που μου άρεσε πολύ. Είναι το τραγούδι, «Thank Heaven for litle girls», που το τραγουδούσε ο Μωρίς Σεβαλιέ  στην ταινία «Gigi», όπου αυτός ο γλυκύτατος κι εξαιρετικός τραγουδιστής,ήταν πια παππούς σε εκείνη την ταινία, όταν εγώ ήμουν στα 25 μου περίπου, και πρέπει να σας πω ότι είναι μία από τις φιγούρες που είχα στο νου μου όταν σχεδίαζα τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» και ειδικά σε αυτή την ταινία.  (Χμ… μου φαίνεται ότι δεν το έχω ξαναπεί αυτό!) Θα ήθελα, λοιπόν, να τον ακούσουμε και να τον δούμε, και να αφιερώσω το τραγούδι σε όλα τα «κοριτσάκια». Να και μια προσπάθεια ελεύθερης απόδοσης των στίχων του τραγουδιού.
Σας φιλώ.
Π.

Κάθε φορά που βλέπω ένα κοριτσάκι, πέντε, έξι ή επτά χρονών,
δεν μπορώ να κρατηθώ να μην το απολαύσω και να πω:
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια,
γιατί τα κοριτσάκια όλο και μεγαλώνουν κάθε μέρα.
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια,
που μεγαλώνουν με τον πιο μαγευτικό τρόπο.

Εκείνα τα τόσο απροστάτευτα και συγκινητικά ματάκια
μια μέρα λάμποντας θα σε κάνουν να τινάζεσαι στο ταβάνι.
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια,
ευχαριστώ τα ουράνια για όλα τους,
όπου κι αν είναι κι όποια κι αν είναι τα κοριτσάκια
γιατί χωρίς αυτά θα έκαναν τα αγοράκια;

Ευχαριστώ τα ουράνια… ευχαριστώ τα ουράνια…
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια.

Τριάντα δύο χρόνια μετά!

Μέσα σε μία εβδομάδα, είχα δύο ικανοποιήσεις σχετικές με τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ που δεν περίμενα με τίποτα, μετά από 32 χρόνια από τότε που πρωτοβγήκε η εκπομπή! Τον τελευταίο καιρό, με το που άρχισαν να παίζονται τα καινούργια επεισόδια της σειράς στην Ε.Τ.1 μου πήρανε διάφορες συνεντεύξεις ή για εφημερίδες και περιοδικά, αλλά εκείνη που μ’ ενθουσίασε είναι αυτή που έδωσα στην εφημερίδα ESPRESSO. Επιτέλους, είδα τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ στο ίδιο δισέλιδο με TOP MODELS, όπως βλέπετε στη φωτογραφία! (Δεν είναι σαν να τις κρυφοκοιτάζω πίσω από το θάμνο; Χα, χα, χα..)
Η άλλη ικανοποίηση που πήρα, και η μεγαλύτερη, είναι μία συζήτηση που έγινε σε μια συγκέντρωση σε κάποιο σπίτι ανάμεσα σε δύο δασκάλες και που μου την μετέφερε μια φίλη μου που ήταν εκεί. Οι δύο δασκάλες, λοιπόν, που θα πρέπει να ήταν γύρω στα 35, συζητούσαν για διάφορες δραστηριότητες που έκαναν στις τάξεις τους με τα παιδιά. Κάποια στιγμή λέει η μία: «Εγώ άρχισα να φέρνω συγγραφείς στα παιδιά, μέσα στα πλαίσια του προγράμματος της φιλαναγνωσίας».  «Α, πολύ καλή ιδέα», σχολιάζει η άλλη, «και ποιους έφερες»; Και η πρώτη συνεχίζει: «Άρχισα με τον Παραμυθά και τα δύο βιβλία του».  «Ποιος είναι αυτός»; «Δεν τον θυμάσαι; Δεν τον έβλεπες όταν ήσουν μικρή στην τηλεόραση;» ρωτάει η πρώτη. «Α, ναι, κάτι μου θυμίζεις, είναι εκείνος ο… ο …», είπε η δεύτερη προσπαθώντας να βρει την κατάλληλη λέξη,  και η πρώτη λέει χωρίς να διστάζει καθόλου : «Ήταν εκείνος ο γκόμενος που πετούσε». Κι η άλλη ενθουσιασμένη λέει: «Α, γεια σου… απ’ το στόμα μου το πήρες. Ναι, και βέβαια τον θυμάμαι!»
Ε, ελάτε στη θέση μου! Το φαντάζεστε; Δηλαδή δύο κοριτσάκια γύρω στα 4 με 6, που παρακολουθούσαν τον Παραμυθά τότε να πετάει, τον έβλεπαν σαν γκόμενο!!! Ενθουσιάστηκα. Και ποιος ξέρει πόσα άλλα, με έβλεπαν έτσι, που δεν θα το μάθω ποτέ! Πω, πω!…Το βρήκα!  Αυτός είναι ο τίτλος μιας εκπομπής σήμερα, για όλα τα κοριτσάκια της δεκαετίας του ’80: «Παραμυθάς, ο γκόμενος που πετάει» – και σε διαφημιστική αφίσα να είναι ο Παραμυθάς με διάφορα TOP MODELS, όπως στο δισέλιδο της εφημερίδας! Αααχχ… κι όπως είχε πει κάποτε ο πεθερός μου και δεν το είχα πολυκαταλάβει τότε: «Τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, δεν έχουμε κουτάλια…». Χα, χα, χα… Ωραία άρχισε η εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.

Συνέχεια στις ευχές για την Άιναφετς

Όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές σ’ αυτό το blog, κάποια σχόλια στο τελευταίο post «Χρόνια πολλά Άιναφετς», μου έδωσαν την ιδέα για λίγα λόγια ακόμα πάνω σ’ αυτό.

Λοιπόοοον… κατ’ αρχήν να πω στη Μάγισσα Κίρκη (περαστικά ο πωπός, από τις ενέσεις) ότι η μέρα του γάμου μου ήταν πάντα αδιάφορη, γιατί τη θεωρώ άνευ σημασίας όπως και το γάμο (πω, πω!… τώρα το θυμήθηκα! Δεν έχω γράψει το «γαμο-ποστ», όπως το είχε πει μια κοπέλα εδώ) που είναι μία «δήθεν σχέση». Η αληθινή σχέση είναι αυτή δύο ανθρώπων που νοιώθουν ότι θέλουν να ζούνε μαζί, πράγμα που δεν χρειάζεται νομιμοποίηση, επιβεβαίωση ή ευλογία και άλλες τέτοιες ανοησίες. Έτσι, εκείνο που νομίζω ότι αξίζει να θυμάται κανείς είναι η πρώτη αληθινή συνάντηση με τον άνθρωπο που από εκεί και μετά ζει μαζί. Αυτή θυμάμαι και αυτή θα έπρεπε να γιορτάζεται, κατά τη γνώμη μου, αλλά πρέπει να συμφωνούν και οι δύο. Και για να κουφάνω και την Άιναφετς, να πω ότι η σχέση μας άρχισε το απόγευμα της πρώτης Κυριακής του Μαΐου 1983. Η απλή γνωριμία είχε αρχίσει από τον Νοέμβριο του 1982.
Για το τραγούδι τώρα, «Il faut savoir» του Αζναβούρ, που μόλις χθες μετά από 53 χρόνια ανακάλυψα ότι οι στίχοι του είναι παπαριές, κι ούτε καν μπαίνει θέμα γκάφας, όπως νόμιζα ότι μπορεί να κάνω. Εκείνη την εποχή που το πρωτάκουσα και το χορεύαμε, την δεκαετία του ’50, δεν ξέραμε ούτε γαλλικά, ούτε αγγλικά, ούτε ιταλικά. Όμως, «λιγώναμε» από εφηβικό έρωτα ακούγοντας τον Αζναβούρ, τους Πλάτερς, τον Ντομένικο Μοντούνιο και άλλους. Το θέμα δεν ήταν τι λέγανε, αλλά ο ήχος της μουσικής και της φωνής του τραγουδιστή, που ήταν για μας άλλο ένα όργανο της ορχήστρας. Κι αυτές οι φωνές ήταν υπέροχα όργανα με ερωτικό ήχο. Προφανώς, λοιπόν, το κορίτσι που μου χάρισε εκείνο το καλοκαίρι το δισκάκι, αφού ήταν Γαλλίδα, ήξερε πολύ καλά τι λένε τα λόγια. Αλλά και για ‘κείνη, όπως και για μένα, σημασία είχε ο ήχος της φωνής του Αζναβούρ. Και ακόμα θεωρώ ότι όταν η ποιότητα, η ευαισθησία, η χροιά της φωνής ενός τραγουδιστή πηγαίνει κατ’ ευθείαν στην ψυχή σου, είναι σαν ένα υπέροχο όργανο, που δεν ξέρεις τις νότες που διαβάζει ο μουσικός στο πεντάγραμμο, αλλά τον ήχο που βγάζει το όργανο που παίζει. Ακόμα και σήμερα, μεγάλος πια, ενώ δεν ξέρω λέξη Ιταλικά, δεν μπορώ να μην βουρκώσω ακούγοντας την Μαρία Κάλλας να τραγουδάει το Casta Diva!
Και θα τελειώσω με το σχόλιο που λέει … «χαριτολογώντας»,  ότι τα λόγια του «Il faut savoir»  δεν θα πρέπει να τα έγραψε ο Κρισναμούρτι. Αυτό μου έδωσε την καλύτερη ιδέα. Μου θύμισε μια πολύ μικρή ιστορία που λέει ο Κρισναμούρτι, κλείνοντας μία ομιλία του στην Αγγλία το 1982. Μιλάει για κάτι που είναι σαν τη φωνή ενός καλού τραγουδιστή, μιλάει για τον ήχο της φωνής ενός πουλιού. Σκέφτηκα  να σας ανεβάσω εδώ αυτό το μικρό απόσπασμα από το βίντεο εκείνης της ομιλίας.
Τελειώνει την ομιλία του λέγοντας: «Το τέλος της θλίψης, λοιπόν, είναι η αρχή της αγάπης».  Και μετά συνεχίζει λέγοντας ότι την επόμενη μέρα «… θα πρέπει να μιλήσουμε αύριο για τη φύση του θανάτου και του διαλογισμού, αρκετά για σήμερα το πρωί.» Κι ενώ ετοιμάζεται να φύγει λέει: «Μπορώ να επαναλάβω μια ιστορία; Ένας δάσκαλος, ένας θρησκευόμενος δάσκαλος, είχε μερικούς μαθητές και συνήθιζε να τους μιλάει κάθε πρωί, για τη φύση της καλοσύνης, της ομορφιάς και της αγάπης. Και ένα πρωί, ανεβαίνει στο βήμα κι εκεί που ήταν έτοιμος να αρχίσει να μιλάει, ένα ωδικό πουλί, “προσγειώνεται” στο περβάζι του παράθυρου κι αρχίζει να κελαηδάει, να τραγουδάει. Τραγουδάει για λίγο κι ύστερα εξαφανίζεται. Τότε ο Δάσκαλος, λέει: “Η ομιλία για σήμερα το πρωί τελείωσε”…».
Κι ο Κρισναμούρτι λέει στο ακροατήριο: «Μου επιτρέπετε σας παρακαλώ να σηκωθώ;» Και φεύγει.
Μπορείτε τώρα να δείτε ο βίντεο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Π.

Χρόνια Πολλά Άιναφετς

Στα τρία χρόνια που υπάρχει το blog, έχω ανεβάσει posts για τα γενέθλια των παιδιών μου. Ε, λέω σήμερα να ανεβάσω κι ένα post για τα γενέθλια της γυναίκας μου, της Άιναφετς. Ναι, η Άιναφετς είναι φίλη του Παραμυθά, αλλά εμένα είναι γυναίκα μου και σήμερα έχει τα γενέθλιά της και γίνεται,   &@ χρονών – ναι όπως βλέπετε και σε μία φωτογραφία της φέτος το καλοκαίρι, είναι μικρότερή μου.
Αφού, λοιπόν, της πήρα το δώρο της -ένα φοβερό μπριγιάν 2.185.000,20  ευρώ, (ναι, όπως το διαπιστώσατε, είναι ακριβώς όσα έχω φάει από την Εφορία και τις Τράπεζες) – αφού της πήρα, λοιπόν το «δωράκι» της, σκέφτηκα να ανεβάσω κάτι κι εδώ. Και καθώς αναρωτιόμουν τι θα μπορούσα να βάλω εκτός από τις ευχές, θυμήθηκα ότι στη ζωή μου έχω ερωτευτεί άλλη μία φορά Γαλλίδα, στα 15 μου συγκεκριμένα,  και μάλιστα θυμήθηκα και πώς τη λέγανε: Francoise!  Χα, χα, χα… Έτσι είναι τα γεράματα: δεν θυμάμαι τι έφαγα χθες και θυμάμαι πώς λεγόταν μια Γαλλιδούλα -επίσης ξανθιά-  που γνώρισα πριν 53 χρόνια!  Τότε, λοιπόν, η Φρανσουάζ, μου είχε χαρίσει ένα δισκάκι 45 στροφών με δύο τραγούδια του Σαρλ Αζναβούρ, αλλά βασικά για το ένα, το «Il faut savoir», που νομίζω ότι θα πει, «Πρέπει να ξέρεις».  Δεν καταλάβαινα ακριβώς τι έλεγε -ούτε τώρα  καταλαβαίνω- αλλά το είχα θεωρήσει πολύ ερωτικό τραγούδι (άλλωστε η φωνή του Αζναβούρ, και τον τηλεφωνικό κατάλογο να διαβάζει τον κάνει ερωτικό). Αυτό ήταν το «τραγούδι μας» με την Φρανσουάζ, για τους δύο καλοκαιρινούς μήνες που βλεπόμαστε. Βλέπετε τότε, είχαμε ένα «τραγούδι μας» με την κοπέλα που «τα είχαμε» και στα πάρτυ το χορεύαμε πάντα μόνο με εκείνη κι εκείνη με μας. Κι επειδή-εκτός που δεν ξαναείδα ποτέ από τότε την μικρή Γαλλίδα-  μετά από30 χρόνια, δεν υπάρχουν «πνευματικά δικαιώματα» κι έχουν περάσει 53- μπορώ πια να το κάνω ό,τι θέλω και λέω να το χαρίσω στη γυναίκα μου για τα γενέθλιά της. Έψαξα, λοιπόν, στο YOUTUBE, κι ενώ έχει πολλές εκτελέσεις του τραγουδιού, με βιντεοκλίπ  και τον Αζναβούρ σε διάφορες ηλικίες και συναυλίες, αποφάσισα να βάλω μία εκτέλεση  που απλώς ακούγεται το τραγούδι πάνω σε μια φωτογραφία του -και μάλιστα της ηλικίας που είπε το τραγούδι-  γιατί είναι ακριβώς η εκτέλεση που άκουγα και χόρευα στα πάρτι τότε!  Ελπίζω μόνο να μην λέει κάτι που δεν καταλαβαίνω και δεν ταιριάζει με την περίπτωσή μας σήμερα και κάνω καμιά γκάφα, μέρα που είναι.
«Il faut Savoir» λοιπόν, και χρόνια  πολλά μωρό μου.
Καλό βράδυ.
Ν.Π.

http://www.youtube.com/watch?v=7m1RAeS_w4A&feature=related

Το παιδί και το ψαράκι

Και ένα ακόμα post για να μπούμε για τα καλά στον καινούργιο χρόνο. Σήμερα σας έχω μία είδηση και ένα παραμύθι, πράγματα που και τα δύο έχουν να κάνουν με το όνομα  αυτού του blog, με τον «Παραμυθά», δηλαδή.

Το παραμύθι έχει να κάνει με τον τίτλο γιατί, φυσικά, το λέει ο Παραμυθάς και είναι  «Το παιδί και το ψαράκι», όπως ονομάζεται και αυτό το post. Η είδηση, γιατί έχω να σας πω ότι τα 26 καινούργια επεισόδια του» Παραμυθά»  που παίζονταν από το ψηφιακό κανάλι της Ε.Ρ.Τ.  PRISMA PLUS, τέλειωσαν την Κυριακή που μας πέρασε, οπότε παίχτηκε και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς. Από την Τρίτη, 11 Ιανουαρίου και κάθε μέρα, εκτός από Σαββατοκύριακα, στις 2 και τέταρτο το μεσημέρι, θα παίζονται στην Ε.Τ.1.  Έτσι όσοι δεν το είδατε στην ψηφιακή, μπορείτε τώρα να το δείτε στην Ε.Τ.1  (Άσε που μπορείτε και να το γράφετε στο DVD του σπιτιού σας αν εκτός από PLAYER είναι και RECORDER)  Τα περισσότερα  από τα επεισόδια έχουν κυκλοφορήσει και σε βιβλία, με τα ίδια σχέδια, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Και κάτι ακόμα. Αν αυτό το blog,  το διαβάζουν εκπαιδευτικοί που διδάσκουν σε Σχολεία  κωφαλάλων θα ήθελα να τους πω, ότι μπορώ να επισκεφτώ το σχολείο τους και να δείξω στα παιδιά επεισόδια του Παραμυθά με νοηματική γλώσσα, γιατί πια έχω το δικαίωμα να χρησιμοποιήσω τα επεισόδια που παίχτηκαν στο  PRISMA PLUS για Α.Μ.Ε.Α. Φυσικά, δεν θέλω καμία αμοιβή γι’ αυτό.

Και τώρα, μπορείτε ν’ ακούσετε μόνοι σας ή με τα παιδάκια σας, το παραμύθι, «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ».
Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.10-To_paidi_kai_to_psaraki.mp3]