Το πιο πολύτιμο πράγμα

Λέω σήμερα, πρωτομηνιά, να ανεβάσω εδώ ένα από τα τελευταία παραμύθια που έχουν απομείνει, από τη σειρά με βιβλία και κασέτες  που – απ’ ό,τι έχω καταλάβει – μεγάλωσαν ακούγοντάς τες πολλές και πολλοί από σας. Θα μπορούσε να πει κανείς, «αφού αυτό το blog … ε, δεν είναι και τόσο για παιδιά, τι τα θες τα παραμύθια;»  Κατ’ αρχάς πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό το blog δεν φτιάχτηκε για παιδιά, αλλά για… πρώην παιδιά που δεν έχουν «σκοτώσει» το παιδί μέσα τους, που δεν σημαίνει, βέβαια, και ότι παλιμπαιδίζουν.  Όπως ξέρετε, «παλιμπαιδισμός», όπως λέει και το ΛΕΞΙΚΟ είναι: «το να συμπεριφέρεται ενήλικο άτομο και ιδίως  ηλικιωμένο, παιδιάστικα — ξαναμώραμα». Ή αλλιώς, «άλλο πράκτωρ κι άλλο εισπράκτωρ». Το έχω ξαναπεί κι άλλες φορές στα τρία σχεδόν χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, ότι είναι για τα παιδιά που έβλεπαν ΠΑΡΑΜΥΘΑ και ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, από το 1978 έως το 1987 και εξακολουθούν μέσα στους να είναι παιδιά. Εγώ πάντως –όπως και τότε- εξακολουθώ να είμαι μπαμπάς κι έτσι σας αντιμετωπίζω. Γι’ αυτό σήμερα έχει, παραμύθι. Και έχει παραμύθι, γιατί υπάρχει και κάτι άλλο:  ότι τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνάνε οι μεγάλοι.
Αφού, λοιπόν, διάλεξα το παραμύθι «Το πιο πολύτιμο πράγμα», ανεβάζοντάς το, αναρωτήθηκα: Δηλαδή, εσύ που το λες αυτό, για ποιο πράγμα «ξυπνάει» ένα μεγάλο; Τι δηλαδή, θα μπορούσε να θεωρηθεί κάπως ως δίδαγμα; Χα, χα, χα… Μην περιμένετε να σας πω εδώ. Ε, να μην «παίξουμε» και λίγο. Θα σας το γράψω μετά το link του παραμυθιού, αλλά μην κοιτάξετε πριν ακούσετε το παραμύθι και προσπαθήσετε να ανακαλύψετε εκείνο που είναι για να ξυπνάνε οι μεγάλοι”.  Για να σας βοηθήσω λίγο, να σας πω να προσέξετε ότι το παραμύθι έχει πέντε άντρες και μία γυναίκα… Χα, χα, χα… Για να δω…
Καλό μήνα.
Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.4-To-pio-politimo-pragma.mp3]

Να τι νομίζω ότι λέει το παραμύθι στους μεγάλους και κυρίως στους άντρες. Οι γυναίκες είναι πιο ξύπνιες (άλλο έξυπνος, άλλο ξύπνιος) και είναι  αληθινά άμεσες, πρακτικές  και με βαθιά αίσθηση του τι σημαίνει φροντίδα.  Ίσως αυτό να έχει σχέση με τη φύση τους, τη γέννηση και τη φροντίδα παιδιών και με την κοινωνική τους θέση εδώ και αιώνες  δουλειάς που κάνουν στο σπίτι τους – συν οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική απασχόληση  που έχουν στη σημερινή εποχή.  Είδατε, λοιπόν, τι έγινε στο παραμύθι; Της φέρνουν της κοπέλλας μαγικό χαλί που πετάει, μαγικά κιάλια που βλέπουν τι γίνεται στον κόσμο  κι ένα μήλο που μυρίζοντάς το γίνεσαι καλά. Κι εκείνη, άρρωστη, διαλέγει το πιο χρήσιμο πρακτικά: «το μήλο που τη γιάτρεψε». (Έχει πλάκα που και πάλι υπάρχει μήλο στην ιστορία)
Θυμήθηκα το ανέκδοτο, που ένα ζευγάρι δίνει συνέντευξη στην τηλεόραση και ο παρουσιαστής ρωτάει: «Ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι σας»; «Εγώ φυσικά», απαντάει ο σύζυγος. «Και με ποια πράγματα ασχολείστε εσείς», τον ρωτάει ο παρουσιαστής. «Ασχολούμαι με την παγκόσμια οικονομική κρίση, με την κατάσταση στο Αφγανιστάν, με τους πυρηνικούς εξοπλισμούς του Ιράν, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ολυμπιακός κι ένα σωρό άλλα….». «Μάλιστα», απαντάει ο παρουσιαστής και γυρνάει στη σύζυγο: «Κι εσείς  κυρία, που δεν κάνετε κουμάντο στο σπίτι, με τι ασχολείστε;» Και η γυναίκα απαντάει: «Με το τι θα φάμε, με το διάβασμα των παιδιών, με τα ψώνια, με το πλύσιμο των ρούχων μας, με τα οικονομικά του σπιτιού, με το πού θα πάμε εξοχή, με το σε ποιο σινεμά θα πάμε, με το τι ώρα θα πάνε τα παιδιά για ύπνο, και τέτοια…».
Aυτά για τ’ αγόρια. Κι εσείς κορίτσια, προσέξατε ποιον διάλεξε η ξύπνια κοπέλα;  Ούτε αυτόν με το ιπτάμενο χαλί, ούτε τον άλλον με τα μαγικά κιάλια και τέτοια, αλλά εκείνον με το απλό μήλο που την έκανε καλά. Πρακτικά πράγματα, δηλαδή.