«Η γλώσσα της θεραπείας»

« “Είναι ευκολότερη η διάσπαση του ατόμου από την αλλαγή μιας  πεποίθησης”, έλεγε ο Αϊνστάιν. Πράγματι, όλοι οι άνθρωποι έχουν την τάση να αντιστέκονται στις αλλαγές και στις καινοτομίες καταναλώνοντας γι’ αυτό ένα μέρος από την ενέργειά τους. Αυτό είναι γνωστό από παλιά. Ισχύει για όλους και ακόμη περισσότερο για τους επιστήμονες, που δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποδεχθούν τις νέες θεωρίες, επειδή αυτές θα αντιπροσωπεύουν πάντα απώλεια ισχύος, χρήματος και γοήτρου για εκείνους που αποτελούν το επιστημονικό κατεστημένο».

Έτσι αρχίζει ένα εξαιρετικό κείμενο για την ιατρική, με τίτλο, «Η γλώσσα της θεραπείας» και υπότιτλο, «Η ιστορία μιας επανάστασης στην ιατρική επιστήμη». Το κείμενο αυτό έχει γράψει ένας νεαρός Γάλλος γιατρός, ο Jean – Jacques Crevecoeur και το έστειλε στη γυναίκα μου (ξέρω ότι δεν της πολυαρέσει να τη λέω έτσι, αλλά το θέμα είναι πιο σοβαρό από το να την πω «Άιναφετς»  ή να χρησιμοποιήσω το σαχλό: «σύζυγος» ή το λογοτεχνικομμουνιστικό, «σύντροφος»), της το έστειλε ένας φίλος της.
Το κείμενο αυτό είναι ένα άρθρο με ό,τι πιο μοντέρνες και βαθιά ανθρώπινες απόψεις για την ιατρική έχω διαβάσει ή ακούσει ποτέ μου, παρόλο που κάνω Ομοιοπαθητική από το 1983. Επειδή είναι πολύ μεγάλο, δεν μπορώ να το ανεβάσω όλο εδώ, ούτε κι έχει νόημα να το βάλω σε συνέχειες. Μπορείτε, όμως, να το βρείτε ολόκληρο στο internet ΕΔΩ στα ελληνικά – που η μετάφραση έχει κάποιες αδυναμίες – και όσοι ξέρετε Γαλλικά, υπάρχει ΕΔΩ. Επίσης, μπορείτε να γράψετε στον browser που έχετε το όνομα του γιατρού, Jean – Jacques Crevecoeur, και θα σας βγάλει διάφορα ενδιαφέροντα blogs και sites και βίντεο στο utube. Εδώ θα ανεβάσω μόνο το τέλος του άρθρου με τα συμπεράσματα του νεαρού γιατρού.
Το κείμενο αυτό το έστειλα σε όλους μου τους φίλους και στα παιδιά μου και σας το συστήνω με όλη μου την καρδιά.
Σας φιλώ
Π.

Συμπεράσματα ( Από το άρθρο, «Η γλώσσα της θεραπείας» του ο Jean – Jacques Crevecoeur )

Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση ασθένειας και  θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα. Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια.
Έπειτα, αυτή εδώ η θεώρηση μας φέρνει  ένα εξαιρετικά καλό νέο: η ασθένεια δεν είναι μοιραία και  δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Αυτό θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική μας ζωή, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επίδραση των ασθενειών επάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου – κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτιόμαστε πια από γιατρούς που τοποθετούνται  σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την κυριαρχία μας.
Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με καθετί το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλο, ξεπερασμένο. Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί γιατροί που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), καταλαβαίνω ότι αυτή η νέα μορφή Ιεράς Εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε; Αυτό θα εξαρτηθεί από μας».

Στο βουνό


Τη φωτογραφία που βλέπετε,  την έβγαλα πριν λίγο με το κινητό. Φρέσκο πράγμα! Πηγαίνοντας από το σπίτι μας κάτω στο χωριό για να ψωνίσω διάφορα που χρειαζόμαστε, έπεσα στην ώρα που τα πρόβατα πάνε για το μαντρί. Μου ‘ρθε, λοιπόν, η ιδέα να βάλω  άλλο ένα post συμπληρωματικό με το προηγούμενο: εκείνο είναι από τη θάλασσα, αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι, κι αυτό είναι από το βουνό, χαιρετισμός του χειμώνα που έρχεται. Και βλέποντας τ’ αρνάκια μπροστά μου, θυμήθηκα κι ένα παλιότερο post που έχω ανεβάσει λίγο μετά που άνοιξα αυτό το blog, με τίτλο: « Αρνάκια και πράσινα άλογα«.  Ως συνήθως πήγα να αντιγράψω τη διεύθυνση για να τη βάλω εδώ, LINK  για όσους δεν είχαν δει τότε αυτό το POST-ούτε τον περασμένο Ιούλιο που ξαναέβαλα  LINK- και θα ήθελαν να το δουν ή να το ξαναδούν τώρα. Αυτή τη φορά μου ‘ρθε και το ξαναδιάβασα. Γραμμένο τον Απρίλιο του 2007, εξακολουθεί να είναι για μένα ένα από τα πιο σοβαρά κείμενα που έχω ανεβάσει εδώ, και σας το συστήνω με όλη μου την καρδιά.
Καλή εβδομάδα
Π.

Η σκάλα

Η φοβερή βροχή που έπεσε σήμερα, μου έδωσε την ιδέα -για άλλη μια φορά- να αλλάξω το post που είχα σκεφτεί να βάλω και να «αποχαιρετήσω» το καλοκαίρι. Οι μέρες που πέρασα  φέτος στη Σκιάθο ήταν οι πιο ζόρικες, οι πιο ενδιαφέρουσες, οι πιο ευαίσθητες και οι πιο «φευγάτες» που έχω περάσει εκεί,  εδώ και είκοσι επτά χρόνια.  Έτσι θα αποχαιρετήσω το φετινό καλοκαίρι με μια σκάλα, μια μεγάλη πέτρινη σκάλα στη Σκιάθο, ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία του σπιτιού μας εκεί. Και λέω ν’ αρχίσω ανάποδα αυτή τη φορά. Θα βάλω το βίντεο εδώ στην αρχή, κι όχι στο τέλος του post όπως κάνω συνήθως. Δείτε ένα κατέβασμα στη σκάλα, λοιπόν, με το θέαμα που βλέπει κανείς  μόλις κατέβει.

Η σκάλα αυτή είναι εκείνη που λέω ότι κατέβηκα στο post  του 2007, «Ωχ κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία», για το οποίο σας ξανάβαλα LINK στο προ-προηγούμενο  post «FOREVER YOUNG». Αυτή τη παλιά πέτρινη σκάλα κατεβαίνουν, μετά από ένα μονοπάτι, όσοι έρχονται από το σπίτι για να βγουν στην παραλία. Δείτε την κι από κάτω προς τα πάνω.

Η σκάλα αυτή, είναι σκεπασμένη από πάνω με ένα υπέροχο φυσικό «σκέπαστρο», φτιαγμένο από τα μπλεγμένα -εδώ και χρόνια- κλαριά και φύλλα μιας μεγάλης γέρικης συκιάς κι ενός αναρριχώμενου  κισσού με φύλλα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ και πουθενά αλλού: φύλλα που έχουν σχήμα καρδιάς!!

Αν προσέξετε πολύ θα δείτε ότι τα φύλλα είναι μικρές καρδιές,  αλλά να  και μια πιο κοντινή φωτογραφία.

Αν προσέξετε κάτω αριστερά, στη μικρή κουφάλα της γέρικης συκιάς -φέτος είναι η πρώτη χρονιά μετά από 27 χρόνια, που  δεν έκανε κανένα σύκο- θα δείτε μερικά φύλλα που άρχισαν να μαραίνονται και να πέφτουν. Να πάλι μια πιο κοντινή φωτογραφία.

Απίστευτη καλλιτέχνις η φύση, ε; Και να αποχαιρετήσω το καλοκαίρι και μαζί κι εσάς, μ’ ένα φιλί από την … καρδιά μου, και με δύο ακόμα καρδούλες, που είναι ακόμα ζωντανές πάνω στο δέντρο, σε κοντινή φωτογραφία.
Καλό βράδυ.
Π.

Η ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε και η «Φόνισσα»

Από χθες, έχω αλλάξει γνώμη τέσσερις φορές για το ποιο post θα βάλω.  Πρώτα ετοίμασα ένα κείμενο για το ρόλο της επικοινωνίας μερικές ειδικές φορές, αλλά για λόγους που θα σας πω λίγο πιο κάτω, σκέφτηκα να βάλω ένα ντοκιμαντέρ που ξέρω ότι θα σας αρέσει. Μετά είπα να βάλω κάποιο συμπλήρωμα  στο «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ… ΦΩΤΙΣΤΗΚΑ». Ύστερα μετάνιωσα και είπα να βάλω κάποιες σκέψεις μου για ένα τριαντάφυλλο που είδα ξαφνικά πριν λίγες μέρες, αλλά σήμερα το πρωί διάβασα ένα εξαιρετικό κείμενο για τις ασθένειες και τις θεραπείες τους που έστειλε στην Άιναφετς ένας φίλος της και είπα ότι αυτό θα βάλω. Τελικά,όμως, κατέληξα στο ντοκιμαντέρ για το οποίο θα σας πω πιο κάτω, και στο να βάλω δυο λόγια με μια φωτογραφία που έχει σχέση με το προηγούμενο post. Και πρώτα η φωτογραφία.

Στο προηγούμενο post,  σας είπα ένα ψέμα. Όοοοχι ότι φωτίστηκα. Αυτό είναι πλέον γεγονός… Αφού, φανταστείτε, τα βράδια στο κρεβάτι δεν ανάβω πορτατίφ για να διαβάσω, γιατί το βιβλίο φωτίζεται από μένα!!! Το ψέμα είναι ότι τη φωτογραφία μου, την έβγαλε η Άιναφετς. Όχι. Ήμουν μόνος μου. Φώτιση με παρέα δεν γίνεται. Και εκεί που καθόμουν και έκανα  διάφορα με το ξύλο που βλέπετε (αυτό κράταγα με το δεξί χέρι στη φωτογραφία) κάτι μ’ έσπρωξε να βάλω το κινητό πάνω σ’ ένα τσιμεντόλιθο που είχε ξεβράσει το κύμα και με τον χρονοδιακόπτη να αρχίσω να με βγάζω φωτογραφίες. Ήταν θέλημα Θεού για να να υπάρξει αυτή η μοναδική μαρτυρία της φώτισης ενός ανθρώπου! Το κινητό ήταν εκεί που βλέπετε κι εγώ εκεί που είναι μπηγμένο το ξύλο – βοήθειά μας. Συγνώμη για το ψέμα -αν και φωτισμένος- αλλά σκέφτηκα ότι επειδή είμαι και ο «Παραμυθάς» μπορεί να νομίσετε ότι σας πουλάω παραμύθια κι έτσι  είπα να βάλω την Άιναφετς για ζωντανό μάρτυρα της φώτισης.

Και τώρα πάμε σε κάτι πιο… πεζό. Μετά το επάγγελμα του ηθοποιού που το βαρέθηκα το 1974, έγινα παραγωγός, συγγραφέας, παρουσιαστής και σκηνοθέτης παιδικών εκπομπών στο ραδιόφωνο. Επειδή όλα αυτά πήγαν καλά, με πήραν στην τηλεόραση, όπου συνέχισα να κάνω τα ίδια, αλλά και ως προϊστάμενος του τμήματος παιδικών εκπομπών, δηλαδή ως Δημόσιος Υπάλληλος πια. Επειδή αυτό το τελευταίο ειδικά (το Δημόσιος Υπάλληλος)  είναι που βαρέθηκα περισσότερο στη ζωή μου, είπα να γίνω επιχειρηματίααααας…  Έτσι έκανα την εταιρία ΣΑΪΤΑ το 1987, και έγινα, που λέει ο λόγος «έγινα», επιχειρηματίας. (Από τη ΣΑΪΤΑ είναι τα 1.700.000 ευρώ για το οποίο είχα τη δίκη που σας είπα, αλλά αναβλήθηκε επειδή δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο νούμερο 28.) Την εταιρία την ονόμασα ΣΑΪΤΑ γιατί η αρχική μου ιδέα ήταν να κάνω μόνο βιντεοκασέτες για παιδιά, αλλά κατέληξα να κάνω τα πάντα εκτός απ’ αυτό  και να δουλεύω  μόνο για την τηλεόραση. Δύο βιντεοκασέτες (ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ  και ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ)  οι πρώτες και τελευταίες που έκανα, δεν πουλήθηκαν ποτέ. Αυτό που βλέπετε εδώ είναι το λογότυπο της εταιρίας, από τα επιστολόχαρτά  της.

Η εταιρία αυτή δούλεψε από το 1987 έως το 2008, που της έκαναν έξωση γιατί είχε να πληρώσει δέκα μήνες το νοίκι, ενώ τον Ιούλιο που μας πέρασε, έκλεισε και τυπικά η εταιρία, με δημοσίευση στο Φ.Ε.Κ. και μπήκε υπό εκκαθάριση.
Θα ήθελα, έτσι για να αποχαιρετήσω από ‘δω την εταιρία που δούλεψα για 21 χρόνια (!!!) να βάλω εδώ ένα κατάλογο των παραγωγών που έκανε (και τι δεν έκανε, βλέπω τώρα!) και που σίγουρα, κάποιες από αυτές θα τις έχετε δει. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να διαβάσετε όλο τον κατάλογο αν βαριέστε. Πηγαίνετε στο τέλος, να δείτε το βασικό κομμάτι αυτού του post. Και για την περίπτωση που θα αναρωτηθείτε πώς με τόσες δουλειές χρωστάει τόσα πολλά στην εφορία, θα σας πω, πρώτα ότι χρωστάει και άλλα 780.000 ευρώ σε Τράπεζα και μετά ότι για να γίνει κανείς επιχειρηματίας πρέπει να μην σκέφτεται τους άλλους. Μόνο ένα να σας πω, και θα καταλάβετε. Κάποτε μία ηθοποιός που έπαιξε σε μία δική μου σειρά, πήγε να δουλέψει την επόμενη χρονιά σε ένα άλλο σήριαλ κάποιου παλαιότερου συναδέλφου. Όταν της είπε πόσα θα της δίνει το επεισόδιο εκείνη έκπληκτη του απάντησε ότι εγώ πριν ένα χρόνο της έδινα τα διπλά. Κι εκείνος της απάντησε: «Κι επειδή ο Πιλάβιος είναι τρελός, πρέπει να τρελαθούμε όλοι μας;»

ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ  ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε.
ΠΑΙΔΙΚΑ
. (187 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ +2 ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΕΣ)
ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ (ΕΤ.2 –  26 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
Ο ΔΡΑΚΟΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑ (ΕΤ.3 – 13 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ (ΒΙΝΤΕΟΚΑΣΕΤΑ 35 ΛΕΠΤΩΝ)
ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ  Η ΓΕΜΙΣΤΗ ΝΤΟΜΑΤΑ (ΒΙΝΤΕΟΚΑΣΕΤΑ 60 ΛΕΠΤΩΝ)
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ (5’x 61 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ, ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Χριστουγεννιάτικο. 17’00
ΤΟ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ 10’x12 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΕΚΠΑΙΔ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΚΥΡΙΟΣ ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΣ 25΄ Χ 17 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ.  Ε.Ρ.Τ. – ΕΤ.1
ΠΑΙΔΙ TV  20΄ Χ 58 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ   Ε.Ρ.Τ. – ΕΤ.1
ΤΗΛΕΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (107 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
PLAY BACK (ΕΤ.1 – 39 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΚΑΡΕ-ΚΑΡΕ (ΕΤ.1 – 26 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ (MEGA –  15 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ
ΘΗΣΑΥΡΟΛΕΞΟ (ΜΕGA – 15 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΣΠΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (MEGA – 26 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΨΕΥΤΙΕΣ (ΕΤ.2 – 13 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΣΗΡΙΑΛ (104 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ  (ΜΕGΑ – 5 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
CASA DI MACARΟNI (ΜΕGA – 26 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
Η ΦΟΝΙΣΣΑ  (Ε.Τ. 3 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ/ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ)
ΒΑΝΙΛΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ (MEGA -17 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ (MEGA – 12 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
Dr ΤΖΟΥΛΙΑ ΚΑΙ Mrs. ΧΑΪΔΩ (STAR – 10 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ
ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗ ΦΩΤΙΑ (MEGA – 17 ΗΜΙΩΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ)
ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ΕΤ.1 – 13 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΤΩΝ 45′)
ΛΑΚΗΣ Ο ΓΑΤΟΣ (ΕΠΕΙΣΙΔΙΟ-«ΠΙΛΟΤΟΣ» ΓΙΑ ΤΟ MEGA)

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ (28 ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΕΣ )
ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΦΟΝΙΣΣΑΣ (ΕΤ.1 –  30΄)
ΣΚΙΑΘΟΣ, ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ (ΕΤ.1- 25′ )
ΕΝΑ ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΠΟΤΕ.(20′ για το Πολυτεχνείο-ΕΚΠΑΙΔ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 15′-ΕΚΠ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ (15′-ΕΚΠ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ (15′- -ΕΚΠ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΤΟ ΣΠΑΘΑΡΕΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (15′-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΣΑΡΟΥΧΗ (15′-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 (20′ -ΕΚΠ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
ΕΝΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ (2 ώρ. ΕΛΚΕΔΕ)
ΑΝΔΡΕΑΣ-ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ (35′-Ε.Τ.1)
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ (20′, ΕΚΠ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ)
Η προώθηση της Γερμανικής Γλώσσας.30΄(Ινστιτούτο Γκαίτε)
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ (60΄x 4 ΕΠΕΙΣ.  ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ)
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 18′.( ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ)
ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, ΕΛΥΤΗΣ, ΦΟΝΙΣΣΑ 25΄  ΕΚΠΑΙΔ.ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ. Αφιέρωμα. 15’. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΓΑΙΑ 15’ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΟΡΡΕ 15΄ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 15΄. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΑΦΡΙΚΗ: ΤΟ ΕΛΚΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΟΥΝΤΙ–30’. ΙΔΡΥΜΑ. ΚΕΣΕΣΙΟΓΛΟΥ
Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ, 1974-1981 30΄. ΙΔΡΥΜΑ ΑΝΔΡΕΑ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΑΝΔΡΕΑΣ, 1953-1967. 41΄.00 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΓΕΩΡΓ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 28’.ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ Γ.. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΕΛΕΗΜΩΝ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΘΗΝΩΝ). 30’.DVD
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ 25’. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΙΔΡ. Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΝΩΣΗΣ ΑΓΓΛΙΚΩΝ. 15΄ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΑ (24 SPOTS )
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ «Ο,ΤΙ ΖΗΤΗΣΕΙΣ»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «ΣΠΙΤΙ ΚΗΦΙΣΣΙΑΣ»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «ΣΠΙΤΙ ΚΑΤΩ ΚΗΦΙΣΣΙΑΣ»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «ΣΠΙΤΙ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ»
AUDIΟTEXT «ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ…»
ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ «ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ…»
ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΑΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «ΜΙΚΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΣΕΠΗΣ»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΝΑΤΙΟNAL GEΟGRAFHIC»
CRAZY CHICKEN.
ΕΣΩΡΟΥΧΑ APPLE
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ CΟRNER.
“DR. SCHΟLL – DUREX” Cοrpοrate νideο.
DΟMINΟS PIZZA.
ΤΑ ΞΥΛΙΝΑ ΤΕΙΧΗ  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ)
ΟΙ ΦΙΛΟΙ  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ)
ΠΟΛΥ ΒΟΥΤΥΡΟ ΣΤΟ ΤΟΜΑΡΙ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ)
ΤΑ  ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΝΑΡΝΙΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ
Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ
ΤΑ ΚΑΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΗΣ L’ ΟREAL.
ΤΟ SΗOW  ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ
ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ
«ΠΡΩΙΝΑΔΙΚΑ» (250 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ )
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΧΩΣ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ  90′ Χ 60 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ. ΝΕW CHANEL
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΧΩΣ ΑΝΤΡΕΣ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ  60′ Χ 150 Ε-ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ, ΚΑΝΑΛΙ 5
ΝΤΑΛΛΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ  60′ Χ 100 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ, ΚΑΝΑΛΙ 5
ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ( 4 )
«ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΚΟΜΑ.» (ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ 2001)
(Βραβείο ταινίας Κοινωνικού προβληματισμού και Α΄ ανδρικού ρόλου.)
«ΤΟ ΠΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΙΘΗΚΑ»  (ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ 2002).
«ΚΟΝΥ»   (ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ 2003)
«ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;» Για την VILLAGE ROAD SHOW

Η παραγωγή που έκανα κι αγάπησα πιο πολύ απ’ όλες , έχει σχέση με τη Σκιάθο όπου βρίσκομαι τώρα.  Είναι «Η ΦΟΝΝΙΣΣΑ» του Παπαδιαμάντη. Κι εδώ, σας έχω ανεβάσει ένα ντοκιμαντέρ, το «making of» όπως λέγεται της ταινίας, δηλαδή το πώς φτιάχτηκε. Κρατάει 31 λεπτά. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον και για σας, αλλά κυρίως και για τα παιδιά σας αν είναι από 7 χρονών και πάνω. Το ντοκιμαντέρ έχει τίτλο,»Στα ίχνη της Φόνισσας» και φτιάχτηκε το 1993, στα 50 μου ακριβώς, δηλαδή, με το υλικό που υπήρχε από τα γυρίσματα του ’91 και κάποια καινούργια με συνεντεύξεις.
Σας φιλώ.
Π.

Επιτέλους… φωτίστηκα

Επιτέλους! Μετά από ακατάπαυστη προσπάθεια από το 1978 έως σήμερα, 32 ολόκληρα συνεχή χρόνια, σπρωγμένος από τη δύναμη του «Απολύτου» (που λέγανε και στον Όμιλο Μελετών), ήρθα ξανά στη Σκιάθο, χωρίς ακριβώς να ξέρω γιατί, αφού έχουν τελειώσει οι διακοπές, και το μεσημέρι, στην ερημική παραλία, επιτέλους φωτίστηκα!  Αδιάψευστη μαρτυρία η φωτογραφία αυτή που τράβηξε η μάγισσα Άιναφετς, χωρίς να τα χάσει αλλά γεμάτη δέος, τη στιγμή της φώτισης στην ερημική παραλία! Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, που έχουμε μία φωτογραφία τη στιγμή της φώτισης ενός ανθρώπου. Μπορείτε να τη δείτε και μόνοι σας. Η μόνη επέμβαση που έγινε στη φωτογραφία είναι το κόψιμο  του σώματος από τη μέση και κάτω, γιατί το γυμνό κάλλος μου δεν ταιριάζει με την ιερότητα της στιγμής.
Την ευλογία μου.
Εγώ.

«For ever young»

Παράξενη εβδομάδα αυτή που περνάω: δύο θάνατοι στην αρχή της και μία δύσκολη ποινική δίκη αύριο, για μια έφεση που έχω κάνει σε προηγούμενη δίκη, που έφαγα τρία χρόνια φυλακή για 1.700.000 ευρώ που χρωστάω στην Εφορία. Χα, χα, χα… Ναι, είμαι από τους μεγαλο-οφειλέτες του Δημοσίου, αλλά ας είναι καλά οι «Παραμυθομεγαλωμένοι» δικαστικοί, που τα τελευταία τρία χρόνια δείχνουν κατανόηση ότι τα χρέη μου δημιουργήθηκαν εξαιτίας του κράτους, της ΕΡΤ, δηλαδή. Όμως, δεν είναι αυτό -και τόσο… ευχάριστο- το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο θάνατος αγαπημένων προσώπων. Πρώτα ήρθε ο θάνατος ενός φίλου, του ηθοποιού Δημήτρη Καμπερίδη, που η κηδεία του -όχι θρησκευτική, αλλά πολιτική (εξαιρετική!) που δεν είχα ξαναδεί- έγινε τη Δευτέρα.  Στα πρώτα χρόνια της Δικτατορίας, είμαστε τρεις φίλοι: ο Γιώργος ο Σαμπάνης, κι αυτός ηθοποιός και μπατζανάκης μου τότε, ο Δημήτρης ο Καμπερίδης και εγώ. Τώρα πια έχω μείνει μόνο εγώ – αν και ο μεγαλύτερος!
Το βράδυ, λοιπόν, όταν γύρισα μετά την κηδεία στο σπίτι, μάθαμε ότι πέθανε ο καλύτερος φίλος τού μεγάλου γιου μας και συμμαθητής του από το Νηπιαγωγείο, στα 39 του. Ο Ιάσονας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, μπορείτε να δείτε το σημερινό post της Άιναφετς, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ.  Το δικό μου post, είναι έτσι για να πω ένα «γεια» σε ένα νέο άνθρωπο, που συμπαθούσα πάρα πολύ -όπως και τους γονείς του- και που όταν  ήταν μικρό αγόρι, εν αγνοία του έγινε αιτία να πάρω ένα καλό μάθημα για το μεγάλωμα της κόρης μου. Τι και πώς μπορείτε να το δείτε σε ένα παλιότερο post που έχω βάλει, με τον τίτλο, «ΩΧ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΑΕΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ».  Αυτός ο «κάποιος» ήταν ο Ιάσονας. Αλλά ο θάνατός του με συνέδεσε και με κάτι άλλο: με τον θάνατο του δικού μου καλύτερου φίλου στα 29 του, τού Άλκη, που σας έχω μιλήσει σε ένα παλιό post κι αν δεν το έχετε διαβάσει, μπορείτε να το δείτε πηγαίνοντας  ΕΔΩ.  Του Άλκη, λοιπόν, του άρεσε πάρα πολύ ο Μπομπ Ντύλαν, όπως κι εμένα. Ένα τραγούδι του Ντύλαν, πολύ απλό-μόνο φωνή και κιθάρα- το, FOREVER YOUNG,  έμεινε σαν χαρακτηρισμός του Άλκη, που τον αναφέρουμε κάποιοι φίλοι του, και μ’ αυτό έχει σχέση κι ο στίχος, «να κι ο Άλκης ο μικρός μας» που λέει ο Σαββόπουλος (φίλος κι αυτός του Άλκη) στο τραγούδι του, ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ. Γενικά με το θέμα θάνατος, από τότε είμαι ήσυχος έως αδιάφορος. Εκείνο που με συγκινεί είναι ο πόνος των ανθρώπων που αγαπούν αληθινά εκείνον που φεύγει, κι όχι το κλάμα εκείνων που στις κηδείες κλαίνε κατά βάθος τη δική τους ζωή. Έτσι, αυτή τη φορά έζησα κάτι που δεν το εύχομαι σε κανένα: πατέρας αγοριών, να πω συλλυπητήρια σε έναν άλλο πατέρα για τον θάνατο του γιου του.
Και κλείνω με το τραγούδι του Ντύλαν, σαν αποχαιρετισμό στον Ιάσονα, που θα μείνει στη σκέψη όσων τον γνώρισαν, πάντα νέος.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339//Forever-young.mp3]

Η άμυαλη γριά και η κότα

Χαίρετεεε… Να’ μαι και πάλι με  WINDOWS 7  πια. Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι η πιο αγαπημένη μου θέα της Αθήνας: Ο Λυκαβηττός και η  Ακρόπολη από τα Τουρκοβούνια. Αυτή διάλεξα για να βάλω στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.
Και μετά την διακοπή, λέω να ξαναρχίσω με ένα παραμύθι, το: «Η άμυαλη γριά και η κότα». Ναι. ναι, εγώ κάνω και τη γριά και την κότα.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.6_H_amiali_gria_kai_H_kota.mp3]

Αποχαιρετώντας τα VISTA με την Κλαίρη

Σήμερα θα πάω το lap top μου για αναβάθμιση στα Windows 07. Χα, χα, χα… ποιος να σας το ‘λεγε «Παραμυθομαθημένα»  μου -κατά το «καλομαθημένα»-   ότι κάποτε θα διαβάζατε σε ένα πράγμα που θα είναι το computer σας, κάτι τέτοιο από τον Παραμυθά!
Επειδή η αναβάθμιση κ.λπ. μπορεί να πάρει και τρεις μέρες για να μπορώ να ξαναδουλέψω στο  blog, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα αποχαιρετιστήριο post  στα VISTA, μια και οφείλω να ομολογήσω ότι εμένα δεν μου φέρθηκαν τόσο άσχημα όσο ακούω ότι φέρθηκαν σε άλλους.  Με την ευκαιρία, θέλω να σας γνωρίσω και την Κλαίρη. Τη φωτογραφία που βλέπετε την έβγαλε η αδελφή μου, χτες το βράδυ. Η Κλαίρη είναι κόρη της κόρης της, δηλαδή της ανιψιάς μου της Αλίκης. Εμένα η Κλαίρη μού είναι «εγγονοανήψι» μου ή «μικροανηψιά» όπως το λέγαν παλιά. Προτιμώ το «εγγονάκι μου» μια και τα παιδάκια μου δεν έχουν κάνει τίποτα τέτοιο ακόμα και έχω μόνο τα «εξ αγχιστείας» εγγονάκια από την πλευρά της  Άιναφετς. Σκέφτηκα, λοιπόν, να αποχαιρετήσω τα VISTA  και να σας πω, καλή εβδομάδα, παρέα με την Κλαίρη, που μ’ έκανε να νιώσω όπως τότε που κράταγα τη Μαρία στα γόνατά μου. Έχει  μάλιστα το ίδιο σουλούπι και τα ίδια χρώματα, κι αν και μοιάζει κυρίως με τον μπαμπά της τον Λεωνίδα, έχει και κάτι από την αδελφή μου – τα χρώματα σίγουρα.
Και για την πρώτη εμφάνιση της Κλαίρης στο blog μου -και νομίζω και στο internet, γενικά- θα ήθελα να της αφιερώσω κι ένα παραμύθι: «Το καλό το ποντικάκι». Είναι για λίγο μεγαλύτερη ηλικίας -από 4 και πάνω, όπως είστε εσείς- αλλά είναι από εκείνα που μου είχαν αρέσει πολύ όταν τα έλεγα.
Σας φιλώ όλους
Π (αππούς – με την καλή έννοια, που λένε, όχι σαν εκείνο το τραγούδι)

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.1_To_kalo_to_pontikaki.mp3]

Συνέχεια της ιστορίας του φίλου μου

Για σήμερα σας έχω το δεύτερο και τελευταίο μέρος της ιστορίας του φίλου μου που έζησε για χάρη μου στη Σκιάθο. Όπως θα θυμάστε, όσοι διαβάσατε το post  που ανέβασα στις 23 Αυγούστου, ο φίλος μου Νίκος Πιλάβιος που με «κάνει» στην τηλεόραση, μου έκανε τη χάρη να πάρει τη θέση μου στην παρουσίαση του βιβλίου μου στη Σκιάθο και να πάει και στη βάφτιση της εγγονής της Άιναφετς. Σήμερα, μου έστειλε ένα βίντεο από την παρουσίαση των βιβλίων μου που έκανε και σας την ανεβάζω εδώ. Λείπει μόνο εκείνο το επεισόδιο από τα καινούργια που προβλήθηκε εκείνη την ημέρα και δεν το έχει δείξει ακόμα η ΕΡΤ. Ε, … ας μην το παρακάνουμε στο κλέψιμο.

Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Φτωχός και άτυχος

Θα ήθελα να αφιερώσω το παραμύθι που έχω ετοιμάσει, σε ένα κοριτσάκι που το λένε Διώνη (η Διώνη ήταν γυναίκα του Δία και «μαμά» της Αφροδίτης) και που μόλις έμαθα ότι -παρόλο που το όνομα είναι αρχαίο- σήμερα γιορτάζει κανονικά. Χρόνια πολλά, λοιπόν, κι εύχομαι όταν μεγαλώσει να είναι και πλούσια (από κάθε πλευρά) και τυχερή.
Πολλά φιλιά σε όλους.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_6-Ftwxos-kai-atyxos.mp3]