Χελώνα και Λαγός

Λέω να βάλουμε ένα παραμύθι για το Σαββατοκύριακο. Ελπίζω να είσαστε ακόμα σε διακοπές -εγώ, τέλος- και να το ακούσετε με τα παιδάκια σας ή μόνοι σας, με την ησυχία σας. Αυτή την κλασσική ιστορία του Αίσωπου για το λαγό και τη χελώνα την διάλεξα, γιατί είναι σε μια λιγότερο γνωστή παραλλαγή, και έχω γελάσει με τις φωνές που έκανα στα νιάτα μου, το 1981. Και να σας πω κάτι για την ιστορία  του πράγματος, να σας πω ότι αυτό το να κάνω όλες τις φωνές, το πρωτοσκέφτηκα το 1975, όταν γεννήθηκε η κόρη μου και τότε σκέφτηκα ότι όταν σε λίγα χρόνια θ’ αρχίσω να της λέω παραμύθια, θ’ αλλάζω τη φωνή μου, ανάλογα με το ποιος ήρωας του παραμυθιού μιλάει.  Εκείνη τη χρονιά ακριβώς, έχοντας βαρεθεί να παίζω στο θέατρο κι επειδή έπρεπε κάπως να βγάζω χρήματα μου ήρθε η ιδέα κι έκανα μία πρόταση για ραδιοφωνική εκπομπή στον Μάνο Χατζιδάκι, Διευθυντή της Ραδιοφωνίας τότε, την ΠΑΙΔΙΚΗ  ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, όπου διάβαζα κλασσικά παιδικά μυθιστορήματα και για λόγους οικονομίας πρότεινα να κάνω όλες τις φωνές, κι αυτό το κόλπο έπιασε και πήρα την εκπομπή. Την ίδια αρχή, σκέφτηκα να κρατήσω και αργότερα, το 1978, όταν ήταν να κάνω τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Οπότε, όταν το 1981, μου πρότειναν να ηχογραφήσω τις 6 κασέτες με κλασσικά παραμύθια, ακολούθησα την ίδια ιδέα. «Καλή ακρόαση», λοιπόν, όπως λέγαν παλιά στο ραδιόφωνο και καλή Κυριακή.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Α, ναι! Συγνώμη, ξέχασα να σας πω τι είναι αυτή η φωτογραφία. Ναι, δεν είναι ούτε λαγός ούτε χελώνα, είναι μια φωτογραφία που έβγαλα την κόρη μου, πριν λίγες μέρες στη Σκιάθο. Μια και σας την ανέφερα ως αιτία να κάνω όλες τις φωνές στα παραμύθια, είπα να βάλω και μια φωτογραφία της. Όοοοχι…  δεν έγινε έτσι από τα παραμύθια μου, είναι «ανάποδο» παιδί από τότε που γεννήθηκε… Τι  να κάνεις; Αγάπα το παιδί σου με τα ελαττώματά του.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_8-Xelwna-kai-lagos.mp3]

Μια ιστορία ενός φίλου μου

Σήμερα θα σας πω μία ιστορία, αληθινή όπως πάντα βέβαια, που αυτή τη φορά, όμως,  δεν την έζησα εγώ, αλλά ένας φίλος μου.

Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, με προσκάλεσαν: ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Σκιάθου και τα δύο βιβλιοπωλεία του νησιού,  να πάω να παρουσιάσω τα βιβλία μου, στα πλαίσια της Έκθεσης Βιβλίου, που γίνεται κάθε χρόνο στο Δημοτικό Πάρκο στο λιμάνι. Ο ΕΚΔΟΤΙΚΌΣ ΟΙΚΟΣ ετοίμασε την πρόσκληση που έστειλε ο Δήμος.

Επειδή, όμως, η είσοδος ήταν έτσι κι αλλιώς ελεύθερη, φτιάχτηκε και μία ωραία αφίσα που μπήκε σε μαγαζιά, αλλά και σε όλα τα stands του Δήμου Σκιάθου, στον κεντρικότερο δρόμο του νησιού, στην οδό Παπαδιαμάντη. Τα δύο «μεγάλα» γεγονότα του Αυγούστου, ήταν η παρουσίαση των βιβλίων του Παραμυθά στις 20 και η συναυλία της Πίτσας Παπαδοπούλου στις 19. Βλέποντας τις δεκάδες αφίσες στο δρόμο, ένοιωσα ότι επιτέλους είχα φτάσει ψηλά –όχι στον ουρανό πετώντας, αυτό μου είναι εύκολο- είχα φτάσει ψηλά σαν καλλιτέχνης, αφού ήμουν μαζί με μία διάσημη λαϊκή τραγουδίστρια.

Εκτός, όμως, από την πρόσκληση για την παρουσίαση των βιβλίων, είχα και μια πρόσκληση για να πάω στα βαφτίσια της εγγονής της Άιναφετς, από το γιο της από τον πρώτο της γάμο. (Είδες η Άιναφετς! Και είναι και νέα ακόμα, και ζωηρούλα, ποιος ξέρει…)  Αυτή είναι η φωτογραφία της τούρτας πριν φαγωθεί, που μου την έστειλαν, για να δω πώς ήταν γιατί εγώ δυστυχώς , όπως θα δείτε, δεν μπόρεσα να πάω.

Κάπως μπερδεύτηκαν τα πράγματα και στάθηκε αδύνατο να πάω και στην παρουσίαση το βράδυ και στη βάφτιση το άλλο πρωί. Για καλή μου τύχη, όμως, μπαλώθηκαν τα πράγματα γιατί έτυχε να βρίσκεται αυτές τις μέρες εκεί ο καλός μου φίλος, ο ηθοποιός Νίκος Πιλάβιος, που με «κάνει» στην τηλεόραση. Ε, δεν πολυμοιάζουμε, είναι και πολύ πιο νέος… αλλά, είναι καλός ηθοποιός και τα ψιλοκαταφέρνει να με θυμίζει, κάπως. Αυτόν τον καιρό, παραθερίζει μόνος του στη Σκιάθο, σε μια ερημική παραλία και μένει σε ένα περίεργο κατασκεύασμα που έφτιαξε μόνος του!

Μόλις του είπα τη χάρη που ήθελα, δέχτηκε με χαρά του να κάνει την παρουσίαση των βιβλίων, γιατί είχε μαζί του κι ένα  DVD  με μερικά από τα καινούργια επεισόδια της ΕΡΤ με ιστορίες μου, όπου εκείνος «παίζει» εμένα και μου είπε ότι θα έδειχνε και ένα από αυτά. Εκεί, όμως, που γκρίνιαξε, λίγο ήταν για τη βάφτιση. Γιατί εκτός που από πέντε ετών ήταν άθρησκος επειδή απογοητεύθηκε που ο Θεός δεν του έκαψε τα χέρια, όπως του είχε πει η μάνα του, επειδή για να πειραματισθεί έριχνε κάτι ξεγυρισμένες μουτζιές στα εικονίσματα και με τα τέσσερα, εκτός από αυτό, δεν άντεχε να ακούει τα μωρά να σπαράζουν στο κλάμα, όταν μπαίνουν στην κολυμπήθρα. Μου είπε ότι αν η βάφτιση ήταν σε καμιά κοντινή εκκλησία απ’ όπου θα μπορούσε να φύγει όταν δεν θα άντεχε άλλο, δεν θα το συζητούσε, αλλά τώρα που θα έπρεπε να πάει σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν στου διαόλου τη μάνα (ήμαρτον, Κύριε) και δεν θα ήταν εύκολο να φύγει, δίσταζε.. Τότε κι εγώ του είπα να μην ανησυχεί, γιατί στη Σκιάθο ήταν η φίλη μου η μάγισσα Πόπη, που έφτιαχνε τα γνωστά  «T-SHIRTS Παραμυθά», που όταν τα φορούσες  και ήξερες και τα ανάλογα μαγικά λόγια, μπορούσες να πετάξεις. Το μόνο κακό, είναι ότι αυτά τα T-SHIRTS είναι μιας χρήσης.Αυτό το t-shirt είχε επάνω του τη φωτογραφία μου με τα τρία γουρουνάκια — ναι, τα γνωστά γουρουνάκια.

Έτσι, φίλος μου ο Νίκος ησύχασε και δέχτηκε και τις δύο χάρες που του ζήτησα: παρουσίαση βιβλίων και βάφτιση. Το βράδυ της Παρασκευής, στις εννιά η ώρα, έγινε η παρουσίαση. Το τι κόσμος μαζεύτηκε, μου είπε, δεν λέγεται. Ενώ είχαν βάλει στο χώρο της ΕΚΘΕΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ εκατό καρέκλες, μαζεύτηκαν πάνω από 180 άτομα, παιδιά και μεγάλοι! Μου έστειλε μια φωτογραφία με το κινητό του, που δεν πίστευα στα μάτια μου!

Και η παρουσίαση πήγε πολύ καλά. Τους εξήγησε ότι ήταν ο ηθοποιός που «παίζει» τον «Παραμυθά» στην τηλεόραση και μάλιστα για να δώσει στα μικρά παιδιά να καταλάβουν τι είναι ηθοποιός –αν και ήξεραν- τα φώναξε επάνω και τους ζήτησε να κάνουν σαν «ηθοποιοί» από κάποιο ζώο. Τα περισσότερα χειροκροτήματα τα πήρε ένα αγόρι που έκανε ένα πουλάκι, κι όταν τον ρώτησε τι είναι αυτό που κάνει, απάντησε «τσίου, τσίου» κι όταν τον ξαναρώτησε πώς τον λένε, είπε πάλι, «τσίου – τσίου».

Ο κόσμος, ενθουσιάστηκε με την προβολή του επεισοδίου για το «Μαγικό Γιλέκο» από την καινούργια σειρά που θ’ αρχίσει τα Σεπτέμβριο. Το μόνο που τον δυσκόλεψε στο τέλος, ήταν ότι τα παιδάκια που ήταν μαζεμένα εκεί, του φώναζαν να πετάξει, κι εκείνος που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το μαγικό T-SHIRT αφού ήταν μιας χρήσης, κι έτσι είπε ότι κι εκείνος θα ‘θελε να πετάξει, αλλά αυτό το μπορεί μόνο ο πραγματικός Παραμυθάς. Έτσι η παρουσίαση των βιβλίων μου πήγε μια χαρά. Τα δύσκολα ήταν την άλλη μέρα στη βάφτιση.


Όπως το φανταζόταν, το μικρό κοριτσάκι έκλαιγε συνέχεια· και μάλιστα όχι από τη στιγμή που το βάλανε στην κολυμπήθρα, αλλά από την αρχή. Τσίριζε τόσο πολύ που ο παππάς, που δεν άντεχε να το ακούει, άφησε να το κρατάει η μητέρα του που το καλμάριζε κι όχι η νονά του και τα έλεγε όλα γρήγορα – γρήγορα για να τελειώνει, τόσο γρήγορα που κανένας δεν καταλάβαινε τίποτα! Ωστόσο, ο φίλος μου ο Νίκος, δεν άντεξε για πολύ.

Κι έτσι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μαγικό TSHIRT της φίλης μου της Πόπης.  Άνοιξε το πουκάμισό του σε στυλ, «Superman»… είπε τα μαγικά λόγια, «Ίκου, μπίκου, πεταξίκουουουου… Φλικ»….

Και χάθηκε προς το χωριό της Σκιάθου, πετώντας πάνω από τις νησιώτικες στέγες.

Αυτή ήταν η ιστορία του φίλου μου του Νίκου στη Σκιάθο…

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

Ημερολόγια, αλληγορίες, hackers και κατσαρίδες.

Καθισμένος στην βεράντα με το κομπιούτερ μπροστά  μου, αλλά κυρίως μ’ αυτή τη θέα που βλέπετε στη φωτογραφία που έβγαλα για χάρη σας, διαβάζω μαζεμένα τα σχόλιά σας από τα τρία τελευταία posts – οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί – και καθώς εδώ είναι μαζεμένα παιδιά κι εγγόνια, μου ‘χει βγει το «μπαμπαδίστικο» μου στο φουλ  κι έτσι διαβάζοντας κάποια από τα σχόλιά σας, μου ‘ρθε να σας απαντήσω «μπαμπαδίστικα», δηλαδή χωρίς «καθωσπρέπει» στυλ  (ποτέ δεν το έχω, αλλά τέλος πάντων) και χωρίς καμιά απαίτηση να δεχτείτε ό,τι πω. Αντιθέτως. Για μένα είναι έτσι, αλλά εσείς μπορείτε να τα «γράψετε στα παλιά σας τα παπούτσια» όσα θα σας πω  ή να τα τσεκάρετε από μόνοι σας για να δείτε αν είναι έτσι. Σαν μπαμπάς, λοιπόν, να σας πω κάποιες, «παπαριές» που εντόπισα σε μερικά σχόλια αυτών των   posts.
— Κατ’ αρχήν, για άλλη μια φορά, θα ήθελα να παρατηρήσω (το ίδιο πράγμα για  τέταρτη φορά, στα τρία χρόνια), ότι: δεν διαβάζετε αυτά που γράφω, αλλά κάτι άλλο που έχετε στο κεφάλι σας. Έτσι, λοιπόν, εγώ δεν λέω πουθενά ότι θα κλείσω το blog επειδή βαρέθηκα,  εκείνο που έγραψα είναι: «…άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να σταματήσω πια να γράφω στο blog…» Ο λόγος βρίσκεται σε κάτι πολύ ειδικά προσωπικό μου, που δεν έχει σημασία για κανένα άλλον εκτός από μένα. Σας βεβαιώνω ότι όταν βαρεθώ το blog, θα σας το πω στα ίσα.  Όπως λέει και κάποια από τις σημειώσεις που βρήκα στο ημερολόγιό μου, που σας έλεγα ότι αντιγράφω αυτές τις μέρες, «αν μπορέσει κανείς να πάρει διαζύγιο μετά από 19 χρόνια σχέσης – τα 14 χρόνια σε γάμο – και ένα παιδί, μετά απ’ αυτό μπορεί πια να φεύγει εύκολα απ’ οπουδήποτε, οποιονδήποτε και οτιδήποτε…».   Σας βεβαιώ ότι όπως αποδείχτηκε τα επόμενα 29 χρόνια, είναι έτσι, τουλάχιστον για μένα.
— Το άλλο που έχω να πω είναι ότι  μάλλον δεν δόθηκε προσοχή στο χαρακτηρισμό του μικρού παραμυθιού ως «αλληγορικό», που σημαίνει, ότι:  κάτι εκφράζεται με σύμβολα υπονοώντας έμμεσα εκείνο που έχει να πει. Τώρα, αν προσέξετε, θα δείτε ότι οι λέξεις, «σπίτι», «ταξίδια», «μέρη», «πόρτα», «μάθεις», «γνώση» και  «Πατέρας», είναι μέσα σε εισαγωγικά –ο τελευταίος μάλιστα με κεφαλαίο Π – για να τονιστεί η συμβολική χρήση τους, όπως και των λέξεων:  Αγάπη, Εκείνος και Εφόδια, που είναι γραμμένα με κεφαλαία. Επομένως, το «παραμύθι»  το ίδιο δεν «επιτρέπει» να ερμηνευτεί, κυριολεκτικά. Αν το πήρατε έτσι, ξαναδοκιμάστε -αν σας κάνει κέφι – έτσι, σαν παιχνίδι να το ξαναδιαβάσετε ως  μία αλληγορία. Και για να σας βοηθήσω:  το «κλειδί» του παραμυθιού, βρίσκεται στους τέσσερις τελευταίους στίχους στο τέλος του. Και πάλι πρόκειται για κάτι που είναι έτσι για μένα και πολύ πιθανόν για κανέναν άλλο.
— Τώρα, όσο για τις κατσαρίδες δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω να τις κοιτάω προσπαθώντας  να καταλάβω τι θέλουν να μου πουν με τις κεραίες τους.  Ακόμα κι αν βγει ο Κάφκα από τον τάφο και με βρίζει. Χα, χα, χα… έχω τις διαστροφές μου, αλλά όχι κι έτσι. Ξέρετε πόσοι υπάρχουν που δεν σκοτώνουν κατσαρίδες, αλλά το Πάσχα σφάζουν και τρώνε αρνάκια;  Κάποτε, λοιπόν,  μου είχαν πει ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να τρώμε ούτε μαρούλια, γιατί έχουν ανακαλύψει πως όταν τα κόβουν εκείνα «φωνάζουν». Ε, ναι, αλλά υπάρχει κι ένα πράγμα που ονομάζεται «διάκριση» κι αυτή  λέει ότι κανείς «τραβάει κάπου μια γραμμή», που λέει, «ως εδώ».  Τις κατσαρίδες από πάντα τις θεωρούσα κάτι άχρηστο και σιχαμένο που μολύνει και έρχεται από το σκοτάδι και τη βρώμα των υπονόμων. Οπότε…  Κι αυτό βέβαια είναι έτσι για μένα…

— Το σχόλιο για το post «Να ‘μαστε και πάλι», που αναφέρεται σε «ηθική»  hackers, που είναι εντελώς διαφορετική από άλλων, κι αν δεν έχω κάνει λάθος υπονοεί ότι η «ηθική» αυτή τους επιτρέπει να «μπαίνουν»  όπου νομίζουν εκείνοι και να κάνουν ό,τι θέλουν,  το σχόλιο αυτό μου θύμισε την άποψη που είχαμε στη δεκαετία του ’60 ως  «άγρια νιάτα» ότι  υπάρχουν «δίκαιοι» και «άδικοι» πόλεμοι, «δίκαιες» και «άδικες» δολοφονίες. Με βάση τέτοιες ηθικές οι Σταυροφόροι κατάσφαξαν λαούς για να τους εκχριστιανίσουν, και οι διάφοροι «Μεγάλοι» της ιστορίας για να τους εκπολιτίσουν. Νομίζω ότι: κανένας, ποτέ και για κανένα λόγο – ούτε καν οι γονείς στα παιδιά τους – δεν έχουν δικαίωμα να παρεμβαίνουν ή να επιβάλουν οτιδήποτε, για οποιοδήποτε λόγο.  Ποτέ και πουθενά: ούτε σε χώρα, ούτε σε άνθρωπο, ούτε σε site, ούτε σε τίποτα. Μπορεί η επέμβαση και η επιβολή να επιτρέπονται από κάποια κοινωνική ή θρησκευτική ηθική, αλλά δεν γίνονται όταν υπάρχει αληθινό ήθος, δηλαδή ειλικρίνεια, εντιμότητα και σεβασμός.
Και τέλος, θα ήθελα να πω δυο λόγια  για το σχόλιο περί του να κρατάει κανείς ημερολόγιο όπου εκεί σημειώνεται, «ότι γράφεται ζει και εκφράζεται μόνο για το παρόν-άντε και για το πολύ άμεσο μέλλον- μετά χάνει το νόημά του… η αναπόληση είναι ωραία και γλυκιά, αλλά κρύβει τη χειρότερη παγίδα: τη λήθη…».
Ναι, όντως, αν κανείς κρατά ημερολόγιο για να μαζεύει αναμνήσεις, για να τις κοιτάει αργότερα και  να αναθυμάται, να νοσταλγεί, να χαίρεται, να αναπολεί κ.λπ. τότε πράγματι αυτό είναι ένα είδος ψυχολογικού αυνανισμού.  Το να ζει κανείς στο παρόν είναι όπως όταν κάνεις σεξ:  το κάνεις, δεν σκέφτεσαι ότι το κάνεις· ερεθίζεσαι από την ίδια την πράξη κι όχι από τις σκέψεις γι’ αυτήν— αν και υπάρχει κι αυτό το είδος, αλλά τέλος πάντων. Έτσι είναι και με την ευτυχία, που νομίζει κανείς ότι μπορεί να τη διατηρήσει σε κάποιο ημερολόγιο. Αν προσέξει κανείς θα δει ότι την ώρα που του συμβαίνει ένα ευτυχισμένο γεγονός, απλώς το ζει, το χαίρεται, το απολαμβάνει. Το συναίσθημα της ευτυχίας έρχεται μετά ως ανάμνηση, όταν αναπολείς το γεγονός, δηλαδή όταν σκέφτεσαι  αυτό που έγινε, που σημαίνει ότι είναι μνήμη, δηλαδή παρελθόν, δηλαδή είναι σκέψη που γεννάει το συναίσθημα της ευτυχίας.  Αν το παρατηρήσετε,  θα δείτε ότι όλες οι σκέψεις βασίζονται στη μνήμη. Και όλα τα συναισθήματα είναι σκέψεις. Ό,τι συναίσθημα νοιώθεις είναι αποτέλεσμα αστραπιαίας σκέψης, ενώ ό,τι ζεις αληθινά απλώς είσαι μέσα σ’ αυτό κι εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι, δεν νοιώθεις· απλώς ζεις, χαίρεσαι, απολαμβάνεις. Με αυτή την έννοια η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά κατάσταση που ή είσαι μέσα ή δεν είσαι.  Γι’ αυτό και η αγάπη δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο όπως ο έρωτας (που δεν είναι αγάπη), αλλά είναι εκεί για ό,τι και όποιον την «πλησιάσει», την χρειαστεί ή την αναζητήσει. Τώρα: το κράτημα ενός ημερολογίου, αν γίνεται έντιμα και με ειλικρίνεια, μπορεί να γίνει ένα καλό εργαλείο για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, χρησιμοποιώντας το βέβαια με την έννοια που λέει η «Άιναφετς»  στο σχόλιο που έχει βάλει, χρησιμοποιώντας ένα εξαιρετικό απόσπασμα σχετικό με αυτό το θέμα.
Χα, χα, χα… «σεντόνι» -και μάλιστα διπλόφαρδο -μας βγήκε το μπαμπαδίστικο «μάλωμα». Χα, χα, χα…

Καλό βράδυ.
Φιλιά.
Π.

Μικρό αλληγορικό παραμύθι

Πριν μερικές μέρες, πάνω που είχα σχεδόν έτοιμα δύο σχέδια για «σεντόνια»  ν’ ανεβάσω μέσα στον υπόλοιπο μήνα, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να σταματήσω πια να γράφω στο blog. Κράτησα κάποιες σημειώσεις για το κείμενο που θα έβαζα ως αποχαιρετιστήριο κι ανέβασα – για να είναι έτοιμο – κάποιο τραγούδι που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα και που σκέφτηκα να σας το αφιερώσω. Και πάνω εκεί, είναι η τρίτη φορά που επαναλαμβάνεται αυτή η  σύμπτωση (τυχαίο;) ήρθε το σχόλιο ενός κοριτσιού στα βιογραφικά του  blog. Δεν αντέχω, θα σας το αντιγράψω εδώ.

Αγαπημένε μου Παραμυθά,
Πόσο χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω…. Ήμουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού όταν έγινα πιστό Παραμυθόπουλο και τώρα είμαι τριαντάρα!!!!Τα έχω χαμένα που σε ξαναβρήκα… Ξέρεις. το αγαπημένο μου κομμάτι ήταν πάντα η εισαγωγή (της εκπομπής)! Γιατί; Μα φυσικά επειδή πετούσες! Και νευρίαζα με τον πατέρα μου που δεν μπορούσε να πετάξει σαν εσένα! Εύχομαι να τα χιλιάσεις και τα χρόνια σου και τα χρόνια του blog και τα ανεπανάληπτα παραμύθια σου για να μπορούν να σε δουν και τα παιδιά μου!
Σε ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ για τις βόλτες στο όνειρο και στην φαντασία που μου χάρισες στα πιο αθώα μου χρόνια!!!!!
Σε φιλώ και σου στέλνω την πιο ζεστή μου αγκαλιά,
Η (μικρή) Κυριακούλα.

Τι της λες τώρα!!! Τίποτα. Απλώς μετά από αυτό, ΔΕΝ κλείνεις το blog. Είναι 32 χρόνια που έχει γίνει αυτή η εκπομπή, πάνε τρία χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, μου έχουν πει και μου έχουν γράψει διάφορα καλά, συγκινητικά, τρυφερά και τέτοια, αλλά αυτό δεν μου το έχουν ξαναπεί ποτέ: «Και νευρίαζα με τον πατέρα μου που δεν μπορούσε να πετάξει σαν εσένα»!
Πα, πα, πα, πα… Αν μου είχε πει κάτι τέτοιο η κόρη μου όταν ήταν μικρή, θα είχα σκάσει από το κακό μου και θα τα ‘χωνα μέσα μου σ’ αυτόν τον τύπο που μας το παίζει, «Υπεράνθρωπος»… Θα ήθελα, λοιπόν,  να ζητήσω αναδρομικά συγνώμη από τον πατέρα τής Κυριακούλας, αν τότε του δημιούργησα οποιαδήποτε ενόχληση…
Και για να κάνουμε μια… «καινούργια αρχή» , θα σας ανεβάσω εδώ κάτι πολύ προσωπικό μου. Αυτόν τον καιρό, αποφάσισα να αντιγράψω στο WORD το ημερολόγιο που άρχισα να κρατάω το 1965 (22 χρονών), λίγο πριν απολυθώ από το στρατό. Από τότε και μέχρι το 1994, που αγόρασα για πρώτη φορά lap top, το ημερολόγιό μου είναι χειρόγραφο. Έτσι, αποφάσισα, όσα είχα γράψει αυτά τα 29 χρόνια, να τα αντιγράψω στο computer μου. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, λίγο μετά που βρήκα το σχόλιο της Κυριακούλας, εκεί που αντέγραφα κάτι που είχα γράψει στις 11 Αυγούστου του 1980 –πριν είκοσι χρόνια, δηλαδή- σκέφτηκα να του βάλω τον τίτλο, «Μικρό αλληγορικό παραμύθι» και να το ανεβάσω εδώ. Μην μου ζητήσετε διευκρινίσεις, ό,τι πιάσετε, δεν πειράζει…
Σας φιλώ πολύ
Καλό βράδυ
Ο Παραμυθάς.

ΜΙΚΡΟ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Είναι ένα μακρινό «ταξίδι», που δεν ξέρεις πότε άρχισε και πότε θα τελειώσει· πόσο θα κρατήσει και από ποια «μέρη» θα σε περάσει.  Όταν φεύγεις ξεχνάς το «σπίτι» σου, χάνεις κάθε επαφή μαζί του, κι όμως εκεί θα γυρίσεις. Μόνο που δεν ξέρεις πότε, από πού και πώς.
Στην «πόρτα» σ’ αποχαιρετάει ο «Πατέρας». Πονάει για σένα. Όμως, ξέρει πώς δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να «μάθεις». Από Αγάπη Εκείνος σου δίνει Εφόδια που εσύ θα τα περιφρονήσεις, θα τα ξεχάσεις. Κι ύστερα από πολύ – πολύ καιρό θα τα ξαναθυμηθείς. Λίγα – λίγα στην αρχή… Με κόπο… Και θ’ ανακαλύπτεις, σιγά – σιγά,  πως η «γνώση»  από τα «ταξίδια» δεν είναι για τίποτ’ άλλο παρά για να μάθεις να χρησιμοποιείς τα Εφόδια που σου ‘δωσε ο «Πατέρας». Αυτό θα γίνει ύστερα από πολύ καιρό… και σιγά – σιγά, λίγο – λίγο στην αρχή. Μα αυτό το λίγο, θα ΄ναι σημάδι ότι γυρνάς στο «σπίτι». Κι ας έχεις άλλο τόσο δρόμο για να κάνεις. Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει ότι γυρνάς στο «σπίτι».
Ψάχνοντας το μονοπάτι με το φως
έχει δρόμους σκοτεινούς,
γεμάτους τρόμο.
Μην φοβηθείς.

Λουλούδια και παραμύθι

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_7-O-xazos-ki-o-gnwstikos.mp3]

Λουλούδια κι ένα παραμύθι για όλες και όλους που γιορτάζουν σήμερα.
Χρόνια Πολλά
Σας φιλώ πολύ
Π.

Να ‘μαστε και πάλι…

Να’ μαστε και πάλι εδώ μαζίιιι…  Όπως έλεγα και στο προηγούμενο post, «Όσοι αγαπιούνται αληθινά, ακόμα κι αν χαθούν, ξαναβρίσκονται κάποια στιγμή». Έχει όντως πλάκα, όπως σχολίασε η Νατάσσα και έμμεσα ο Δημήτρης: με το που έβαλα  post  που έλεγε για αγάπες και τέτοια, μας την πέσανε hackers. Και φαίνεται πως όντως ήταν hackers, γιατί  καθώς εγώ έμπαινα κανονικά από το OPERA (να το ξέρετε άλλη φορά), μόλις  έγραψα μετά από δύο μέρες ότι ο «μάστορας» προσπαθεί να το φτιάξει, την άλλη μέρα έγινε το ίδιο και στο δικό του blog! Επίσης, καθώς έμπαινα κάθε τόσο για να σβήνω  τα «ανεπιθύμητα», μια μέρα είδα το εξής σχόλιο: «Stop hacking this blog, jerk». Χα, χα, χα… Αγανάκτησε ο άνθρωπος.
Τη μέρα, λοιπόν, που…  μπλοκάρανε το μπλοκ, με τη φοβερή προειδοποίηση,  «Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΑΙ ΒΛΑΒΕΡΗ ΚΑΙ ΚΑΚΟΒΟΥΛΗ … και βάλε…» ήθελα να δω τελικά πόσοι έχουμε ξαναβρεθεί  εδώ – είτε μόνιμα είτε ευκαιριακά για λίγο – και πήγα να δω τα στοιχεία επισκεψιμότητας του blog, που είχα καιρό να τα κοιτάξω. Έχει πλάκα, λοιπόν:   Από τον Φεβρουάριο του 2007 που έχει ανοίξει το blog έως σήμερα, τα computers που έχουν μπει για πρώτη φορά στο blog (UNIQUES)  είναι 201.319, ενώ οι επισκέψεις (TOTAL) είναι 715.313 — πολύ πράγμα, ε; Και το 10% να είναι «Παραμυθόπαιδα»  (20.131 και 71.531), πάλι είναι πολύ πράγμα! Ακόμα, αυτή τη μέρα, ήθελα να πω στον Παναγιώτη που έκανε εκείνο το σχόλιο για τη στενοχώρια της  Εύης και των παιδιών της τάξης της, ότι αυτή η στενοχώρια τους είναι επειδή  η Εύη δεν θα είναι πια από του χρόνου σ’ αυτό το σχολείο, κι όχι επειδή απλώς θ’ αλλάξει τάξη.
Επίσης, τη μέρα που έγινε αυτό στο blog, μου είχε συμβεί κάτι  που άρχισα να το  γυροφέρνω στο νου μου για post,  καθώς περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσαμε να το ξεμπλοκάρουμε, να το καθαρίσουμε. Αυτό που μου συνέβη, λοιπόν, έχει σχέση με μία κατσαρίδα. Ναι, με μία κατσαρίδα. Θα ξέρετε, βέβαια, ότι η κατσαρίδα είναι το μόνο είδος που δεν ανήκει στη διατροφική αλυσίδα: δεν την τρώει κανένα άλλο είδος από το ζωικό βασίλειο.  Και ίσως θα έχετε ακούσει ότι όταν έγινε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ το 1986, το μόνο είδος που δεν έπαθε τίποτα και εξακολουθούσε να κυκλοφορεί εκεί απτόητο, ήταν οι κατσαρίδες! Είναι, λοιπόν,  και το μόνο είδος που όταν το δω το σκοτώνω. Ούτε μύγες, ούτε κουνούπια, ούτε αράχνες, ούτε σφίγγες, ούτε σαρανταποδαρούσες, ούτε ακρίδες, ούτε τίποτα — μόνο τις κατσαρίδες. Σημειώστε δε ότι το θέμα δεν είναι ότι τις σιχαίνομαι – αφού όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τις λιώνω με το χέρι (χα, χα, χα.. εδώ θα αηδιάσατε κορίτσια όπως και η γυναίκα μου, που δεν αντέχει κανένα έντομο και με φωνάζει να τη γλυτώνω απ’ αυτά). Για κάποιο λόγο τις κατσαρίδες τις έχω στο νου μου σαν κάτι που έρχεται από τα σκοτάδια και τη βρώμα των υπονόμων, όπως και διάφοροι άνθρωποι  που άχρηστοι κι αυτοί σαν τις κατσαρίδες, απλώς παρασιτούν  πάνω στους υπόλοιπους κάνοντας διάφορες αθλιότητες, όπως ας πούμε οι διάφοροι  hackers που βάζουν  ιούς ή δημιουργούν διάφορα προβλήματα στο internet.  Το πρωί, λοιπόν, της μέρας που δημιουργήθηκε το πρόβλημα στο blog, σε ένα μικρό χώρο που έχω και δουλεύω στην Αθήνα, εμφανίστηκε μία κατσαρίδα στη κουζίνα. Με το που τη βλέπω πάω να την  πατήσω, αλλά τελευταία στιγμή μου ξεφεύγει προς τ’ αριστερά. Ξαναδοκιμάζω να την πατήσω, αλλά και πάλι μου ξεφεύγει κάτω από το πόδι μου και πάει να χωθεί στο μπάνιο που ήταν η πόρτα ανοιχτή. Κάνω γρήγορα να την πατήσω, αλλά μου γλυτώνει και τη βλέπω να χώνεται πίσω από το σκουπάκι της τουαλέτας. Το σπρώχνω για να τη λιώσω στον τοίχο, αλλά ξεφεύγει και πάει να βγει από το μπάνιο. Βγαίνω γρήγορα στην κουζίνα, αλλά δεν τη βλέπω πουθενά. Και τότε αρχίζει να με διασκεδάζει το πράγμα, γιατί νοιώθω ότι η κατσαρίδα έχει κάποιο είδος νοημοσύνης και μου κρύβεται! Κρύβεται κάπου στο μπάνιο και περιμένει να φύγω! Μπαίνω μέσα και κοιτάω γύρω. Υπολογίζω ότι πρέπει να είναι κάπου κάτω από τον νιπτήρα που είναι δίπλα στην τουαλέτα και κάθομαι στο γόνατα ακίνητος. Κοιτάζω προσεκτικά παντού. Χα, χα, χα… Την πρόδωσαν οι κεραίες της, που καθώς τις κουνούσε για να … με εντοπίσει, βγήκε η άκρη της μιας κεραίας πίσω από το σωλήνα του μικρού καλοριφέρ που είναι κάτω από τον νιπτήρα. Σηκώθηκα πολύ αργά και ήσυχα, και χωρίς να τη χάσω από τα μάτια μου πήγα στην κουζίνα και πήρα το  AZAX  -γιατί δεν χρησιμοποιώ εντομοκτόνα- και γρήγορα άρχισα να την ψεκάζω. Ξεπετάχτηκε σαν τρελή πίσω από το σωλήνα και αυτό ήταν το τέλος της.
Και για να γιορτάσουμε το καθάρισμα του blog  από τις κατσαρίδες… ε, από τον ιό ήθελα να πω, όπως και για να τιμήσουμε τον «μάστορα» που τον σκότωσε… ε, που τον καθάρισε ήθελα να πω, θα σας δείξω μία ταινία μικρού μήκους που έχει κάνει για μία κατσαρίδα! Χα, χα, χα… Τυχαίο; Δεν νομίζω. Προφητικό για τον μπαμπά του.
Σας φιλώ πολύ
Καλό βράδυ.
Π.

http://vimeo.com/14066436

«Όσοι αγαπιούνται αληθινά…»

Ένα από τα Σχολεία που έχω επισκεφτεί τα τελευταία δύο χρόνια είναι και το Ελληνογερμανικό που σας έχω ξαναμιλήσει για τα παιδιά του Δημοτικού του, που πια έχουμε γίνει φίλοι, καθώς είναι το μόνο Σχολείο που έχω πάει τέσσερις φορές. Η Δασκάλα των παιδιών, κυρία Εύη Καμαρέτα, (να προσέχω να μην την πω Καμεράτα, όπως μου ‘ρχεται) βρήκε στα βιβλία του Παραμυθά και στον… «ίδιο», μία ευκαιρία για να προσεγγίζουν τα παιδιά όχι μόνο τη λογοτεχνία, αλλά και τη ζωγραφική, το θεατρικό παιχνίδι, την τηλεόραση και το θέατρο, ταυτόχρονα. Παρόλο που υπάρχουν βίντεο από όλες τις επισκέψεις μου, που θα ήθελα να τα ανεβάσω εδώ, δυστυχώς,  η κυρία Καμαρέτα, ενώ είναι εξαιρετική εκπαιδευτικός, είναι πολύ κακή camerawoman, κι αν βάλω εδώ τα βίντεο που έχει γυρίσει θα πάθετε ναυτία από το… «κούνημα» των πλάνων. Όμως, κατάφερα να «κόψω» ένα κομμάτι όπου υπάρχει κάτι που θα ήθελα να δείτε. Στο σχολείο αυτό συνηθίζεται από την Πρώτη τάξη στη Δεύτερη να αλλάζει η δασκάλα. Στην περίπτωση, όμως, αυτών των παιδιών για καλή τους τύχη (και καλή της, γιατί είναι εξαιρετικά παιδιά) τα κράτησε και στη Δεύτερη τάξη. Όμως, τώρα πια ξέρανε και εκείνη και τα παιδιά ότι δεν θα ήταν ποτέ ξανά μαζί σε τάξη. Αυτό δημιουργούσε και στις δυο πλευρές μια  μελαγχολία. Επειδή μου το είχε πει εκείνη από πριν, σκέφτηκα να τους πω μια φράση που μου άρεσε πολύ. Αυτή τη στιγμή είναι που θα δείτε στο βίντεο που ανέβασα εδώ. Αλλά μετά υπήρξε και συνέχεια. Λίγο πριν κλείσει το σχολείο, μίλησα με την κυρία Καμαρέτα και σκέφτηκα να τους πω κάτι ακόμα. Έτσι, της είπα να τους πει ότι εκτός από τη φράση που τους έγραψα στον πίνακα όταν ήμουν εκεί, έχω να τους πω και μια άλλη.  Αυτή: Όσοι αγαπιούνται αληθινά, ακόμα κι αν χαθούν, ξαναβρίσκονται κάποια στιγμή.
Για σκεφτείτε το… Το ίδιο δεν έγινε με σας και με μένα – τον Παραμυθά; Εγώ τότε έκανα μια εκπομπής για σας, κι εσείς -μικρά κορίτσια και αγόρια – την βλέπατε. Και απ’ ό,τι φαίνεται είχαμε αγαπηθεί, γιατί να που, μετά από τόσα χρόνια, ξαναβρεθήκαμε εδώ.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Το… «πρόβατο»!

Χα, χα, χα… φαίνεται πώς το «βάρος» που έλεγα ότι ένοιωθα στο προτελευταίο άρθρο… βάρυνε κάποιους κι δοκίμασαν να με παρηγορήσουν… Ζητώ συγνώμη, όπως ξανάπα, δεν έπρεπε καν να το αναφέρω γιατί είναι κάτι έξω από όλα όσα υποθέσατε ή υπονοήσατε και -κυρίως- δεν είναι κάτι που μπορεί να μεταδοθεί γραπτά, είναι από εκείνα που μπορεί να  τα νοιώσει κανείς μέσα στη σιωπή, όταν βρίσκεται με κάποιον άλλον και υπάρχει μία επικοινωνία όπου δεν χρειάζεται να μιλάει κανείς… Για να αποκαταστήσω το… κέφι της παρέας, και για να αρχίσουμε χαρούμενα τον μήνα, θα σας μεταφέρω εδώ ένα high tech ανέκδοτο,  που με έχει κάνει να γελάσω πολύ. Ίσως κάποιοι να το ξέρετε, αλλά νομίζω ότι όσες φορές και να το ακούσει κανείς έχει πλάκα. Ο τίτλος που έδωσα, έχει σχέση με το τέλος.
Καλό μήνα.
Σας φιλώ.
Π.

Ένας βοσκός, ενώ έβοσκε τα πρόβατά του σε μια απόμερη τοποθεσία, βλέπει από μακριά να πλησιάζει μια καλογυαλισμένη ΒΜW. Ο οδηγός, ένας νεαρός ντυμένος με:  κοστούμι Versace, παπούτσια Gucci, γυαλιά ηλίου Ray Ban και γραβάτα Yves Saint Laurent, σταματάει δίπλα στον βοσκό, κατεβάζει το παράθυρο και του λέει: «Aν σου πω ακριβώς πόσα πρόβατα έχεις στο κοπάδι σου, θα μου δώσεις ένα»; Ο βοσκός κοιτάει το νεαρό, που ήταν φανερά ένας συνδυασμός, γιάπη/golden boy, κοιτάει και το κοπάδι του και του απαντά ήρεμα: «Ναι, γιατί όχι»;
Αμέσως λοιπόν ο γιάπης κατεβαίνει από το αυτοκίνητο μαζί με ένα τελευταίου τύπου laptop  το οποίο και το συνδέει με ένα touch screen κινητό με παγκόσμια σύνδεση της AT&T. Αφού συνδέεται με το Internet, πηγαίνει σε μια σελίδα της NASA, και επιλέγει ένα σύστημα δορυφορικού προσδιορισμού τοποθεσίας GPS το οποίο υπολογίζει την ακριβή τοποθεσία στην οποία βρίσκονται και αποστέλλει τα στοιχεία αυτά σε ένα άλλο δορυφόρο της ΝASA ο οποίος «σκανάρει» την περιοχή και βγάζει μια φωτογραφία υπέρ-υψηλής ανάλυσης. Αφού επεξεργάζεται τη φωτογραφία με το πρόγραμμα Adobe Photoshop, στέλνει την εικόνα σε ένα εργαστήριο ερευνών στο Αμβούργο, στη Γερμανία και μετά από μερικά δευτερόλεπτα παίρνει στο Palm Pilot του, ένα e-mail που επιβεβαιώνει ότι η φωτογραφία έχει αναλυθεί και τα στοιχεία έχουν καταχωρηθεί σε μια βάση δεδομένων. Ύστερα, μέσω μιας σύνδεσης ΟDBC μπαίνει σε μία MS-SQL database και καταχωρεί όλα τα στοιχεία σε ένα φύλλο εργασίας Excel που το στέλνει μέσω e-mail στο Blackberry του.
Μετά από λίγα λεπτά εκτυπώνει μια έκθεση 150 σελίδων με έγχρωμες φωτογραφίες, με τον καινούργιο του φορητό HP LaserJet εκτυπωτή και αφού τη διαβάζει λέει στο βοσκό: «Λοιπόν: Έχεις 1586 πρόβατα».

«Ακριβώς», λέει ο βοσκός. «Εντάξει. Έχασα. Μπορείς να πάρεις όποιο πρόβατο θέλεις». Όμως, παρακολουθεί  τον νεαρό καθώς διαλέγει το ζώο που θέλει και το μεταφέρει στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου. Και τότε, λέει ο βοσκός στο νεαρό: «Να σου πω… αν βρω ακριβώς τι δουλειά κάνεις, θα μου επιστρέψεις το ζώο που πήρες»;
Ο γιάπης, στην αρχή δεν καταλαβαίνει πού το πάει ο βοσκός, το σκέφτεται για μια στιγμή, και μετά λέει γελώντας στο βοσκό: «ΟΚ, γιατί όχι;» κι εκείνος του λέει: «Είσαι σύμβουλος επιχειρήσεων»,
«Απίστευτο», λέει αποσβολωμένος ο νεαρός, «έτσι είναι!! Μα πώς το μάντεψες»;
«Ε, δεν είναι και τόσο δύσκολο», λέει ο βοσκός. «Ήρθες από το πουθενά· χωρίς να στο ζητήσει κανείς· θέλησες να βρεις για μένα μια απάντηση που εγώ ήδη ξέρω, σε μια ερώτηση που δεν σου έκανε κανείς και θέλησες και να πληρωθείς γι’ αυτό· και το καλύτερο: δεν έχεις ιδέα από αυτή την επιχείρηση. Και τώρα, μπορείς σε παρακαλώ να μου δώσεις πίσω το τσοπανόσκυλο που μου πήρες»;