Η σωστή προϋπόθεση

Σήμερα υπάρχει μια ιστορία του Χότζα, αλλά σε videopost. Κάντε κλικ και θα τη δείτε και θα την ακούσετε από τον… Ν.Π.
Φιλιά
Π.

Τα δημιουργικά ερωτήματα

Από τη μια η γιορτή του πατέρα και τα παλιότερα posts που τα ξαναδιάβασα ψάχνοντας να τα βρω για να βάλω τα links τους, κι από την άλλη τα σχόλια που γράφτηκαν στο post με τίτλο, «το κοριτσάκι», μ’ έκαναν ν’ αναρωτηθώ αν μεγάλωσα σωστά τα παιδιά μου. Το αμέσως επόμενο ερώτημα που μου ήρθε, ήταν: «και τι θα πει ρε συ, “σωστά”». Λέω, λοιπόν, να μην σας πω τι απάντησα (που ήταν και πάλι ένα ερώτημα —έστω ρητορικό), αλλά να σας προτείνω να πιάσουμε μαζί το θέμα το θέμα της ανατροφής των παιδιών. Πριν, όμως,  θα ήθελα να σας θυμίσω ότι δεν είμαι καμία αυθεντία στα παιδαγωγικά. Ούτε είναι απόδειξη ότι ξέρεις πώς να μεγαλώσεις παιδιά, επειδή γράφεις παιδικά βιβλία και φτιάχνεις παιδικές εκπομπές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Όχι. Είμαι απλώς κάποιος που όταν άρχισε να μεγαλώνει το πρώτο του παιδί –και μάλιστα το … δυσκολότερο «είδος» παιδιού: κορίτσι- είδα ότι δεν μπορούσα να βασιστώ σε διάφορες  «αυθεντίες» στα παιδαγωγικά. Ένοιωσα ότι δεν μπορούν να υπάρχουν αυθεντίες σε ψυχολογικά και πνευματικά θέματα, όπου ανήκει το μεγάλωμα των παιδιών. Είδα ότι αυτά που μου έλεγαν όσοι, αυτής της κατηγορίας, συναναστρεφόμουν στην τηλεόραση και τα βιβλία που μου υποδείκνυαν να διαβάσω δεν με οδηγούσαν πουθενά. Ήταν κάπως σαν να κοίταγα χάρτη οδηγώντας! Θα το ‘ριχνα στο γκρεμό. Έτσι αποφάσισα να έχω τα μάτια μου τα πραγματικά, αλλά και της καρδιάς μου και του μυαλού μου και να ψάξω μόνος μου –όπως ίσως κάνετε κι εσείς που είστε τώρα γονείς- να βρω άκρη στα προβλήματα που με απασχολούσαν για το μεγάλωμα της κόρης μου. Ο γιος μου ήταν κάπως πιο τυχερός γιατί με πέτυχε μερικά χρόνια αργότερα, κάπως… «προπονημένο».

Κατέληξα, λοιπόν, τότε ότι υπάρχουν τρία βασικά ερωτήματα γύρω από το θέμα της ανατροφής των παιδιών:
Το πρώτο: Μήπως ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι ο ίδιος με τον τρόπο που μεγάλωσαν εμάς οι γονείς μας κι αυτούς οι γονείς τους, κι εκείνους οι δικοί τους και πάει έτσι λέγοντας χιλιάδες χρόνια πίσω;
Το δεύτερο: Αυτός ο τρόπος είναι και σήμερα ικανοποιητικός ή πρέπει ν’ αλλάξει;
Και το τρίτο: Και αν πρέπει ν’ αλλάξει, μπορεί να γίνει αυτό και τότε ποιος είναι ο καινούργιος;
Ας πάω πίσω κι ας το ψάξουμε μαζί.
Σας έχει τύχει ποτέ να πείτε στο παιδί σας να κάνει κάτι, εκείνο να σας ρωτήσει και γιατί να το κάνει κι εσείς να του απαντήσετε «γιατί έτσι πρέπει»; Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που το είπατε, αναρωτηθήκατε ποτέ μέσα σας «γιατί, τάχατε πρέπει;» και να μη βρείτε καμιά άλλη ζωντανή απάντηση από το «έτσι πρέπει», «έτσι μ’ έμαθαν η μάνα μου κι ο πατέρας μου» και τέτοια; Και τότε, όταν δεν βρήκατε να πείτε τίποτα καλύτερο από το αναφορές σε παραδοσιακούς τρόπους ανατροφής, σας ήρθε η διάθεση, έτσι, σαν παιχνίδι, να δείτε από περιέργεια τι κρύβεται από πίσω απ’ αυτήν την απάντηση που δώσατε στο παιδί σας;
Σας έχει δημιουργηθεί ποτέ η εντύπωση ότι πάρα πολλές φορές λέμε στα παιδιά μας τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν μηχανικά, χωρίς ποτέ να έχουμε πραγματικά ελέγξει αν αυτό που λέμε είναι σωστό, σαν να μας έχει κάνει κάποιος πλύση εγκεφάλου και επαναλαμβάνουμε αυτό που ακούσαμε και μας επέβαλαν κάποτε; Κι αν κανείς επιμένει να το ψάξει εκείνη ακριβώς τη στιγμή που «αποφασίζει και διατάζει», -αυτή η έκφραση έρχεται από τη δικτατορία του 1967- μήπως θα δει τότε ξεκάθαρα ότι αυτό που λέει του το έχουν πει ακριβώς έτσι οι γονείς του που, επίσης, χωρίς να έχουν ελέγξει κι εκείνοι, το πήραν από τους γονείς τους και που, ίσως έφτασε σ’ αυτούς, το ίδιο ανεξέλεγκτα, από τα… βάθη των αιώνων;
Κάπως έτσι γεννιέται το πρώτο βασικό ερώτημα: μήπως ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι ο ίδιος κι απαράλλαχτος εδώ κι αιώνες τώρα;
Εδώ μπορεί κανείς να πει, «ναι, αλλά και τι κακό βρίσκεις σ’ αυτό;» πράγμα που βάζει το δεύτερο ερώτημα: αυτός ο τρόπος είναι ικανοποιητικός ή πρέπει ν’ αλλάξει; Ας το ψάξουμε.

Έχουν οι άνθρωποι καμιά ψυχολογική εξέλιξη από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν στη γη έως σήμερα; Πρακτικά, τεχνολογικά, επιστημονικά, αναμφισβήτητα υπάρχει εξέλιξη. Στις τηλεπικοινωνίες· στο διαστημικό πρόγραμμα· στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές που κάνουν ασύλληπτα πράγματα· στην ιατρική που κάνει θαύματα έχοντας αυξήσει σημαντικά το μέσο όρο ζωής κ.λπ.  Όλα αυτά κι άλλα πολλά δείχνουν όντως μεγάλη τεχνολογική εξέλιξη. Υπάρχει, όμως, και ανάλογη εξέλιξη ψυχολογικά; Δηλαδή: είμαστε λιγότερο βίαιοι απ’ όταν εμφανιστήκαμε στη γη ή απλώς η βιαιότητά μας λουστραρίστηκε από την τεχνολογική εξέλιξη; Δηλαδή: Αιώνες πριν σκότωναν με το ρόπαλο και το τόξο, ενώ τώρα σκοτώνουν ξεκούραστα χιλιάδες με το πάτημα ενός κουμπιού. Και νοιώθουμε λιγότερη, θλίψη, μοναξιά και έλλειψη αγάπης ή απλώς η τεχνολογία μας βοηθάει να το καλύπτουμε όλο και περισσότερα με δεκάδες τρόπους διασκέδασης κι εφευρίσκοντας όλο και πιο εκλεπτυσμένες μορφής φυγής; Και δεν θα συμβαίνει το ίδιο κι αύριο, αν δεν αλλάξει ο τρόπος ανατροφής κι εκπαίδευσης σήμερα;
Κι εδώ γεννιούνται άλλα ερωτήματα: Η επανάληψη ενός τρόπου, ακόμα και για αιώνες, είναι πιστοποιητικό της ορθότητάς του; Ο τρόπος ανατροφής των παιδιών μας είναι λάθος, επειδή απλώς είναι απαρχαιωμένος, ή ήταν έτσι κι αλλιώς λάθος, από πάντα; Αν αυτός ο τρόπος ανατροφής ήταν σωστός, θα είχε φτάσει η ανθρωπότητα σ’ αυτό το χάος, σ’ αυτό το σημείο ψυχολογικής ανισορροπίας;
Τώρα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το εξής: Όταν λέω ανατροφή, δεν εννοώ τρόπους συμπεριφοράς που μεταφέρουμε στα παιδιά ή τα περί αυταρχικής και μη αυταρχικής ανατροφής που γι’ αυτά έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία. Κατά τη γνώμη μου, αυτά είναι θέματα επιφάνειας και όχι βάθους — και τα θέματα βάθους είναι εκείνα που έχουν σημασία. Ίσως, αν λύνονταν αυτά, τότε τα υπόλοιπα να πήγαιναν στη θέση τους από μόνα τους. Και ποια είναι θέματα βάθους; Κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνα που δεν έχουν καμία σχέση με αρχές, με εθνικότητα, με φυλή, με θρησκευτική πίστη, με οικονομική κατάσταση, με παράδοση, αλλά είναι που είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τα παραπάνω και από τον πιο αμόρφωτο ζητιάνο κάποιας ασιατικής χώρας έως τον πιο εκλεπτυσμένο πάμπλουτο διανοούμενο της Δύσης· αυτά που είναι κοινά σε όλους: η μοναξιά, ο φόβος, η ανασφάλεια, η θλίψη, η ανάγκη για αγάπη, το κυνήγι της ευχαρίστησης και η προσπάθεια αποφυγής του πόνου. Αυτά, ανεξάρτητα από τους ιδιαίτερους λόγους που μπορεί να προκαλούνται στον καθένα και από τον τρόπο που εκδηλώνονται, είναι μία κοινή ψυχολογική κατάσταση, όπου συμμετέχει όλη η ανθρωπότητα. Μέσα σ’ αυτήν φωλιάζει κι ένας κοινός τρόπος ανατροφής των παιδιών. Εκεί βρίσκεται και το κοινό σε όλη την ανθρωπότητα μοντέλο ανατροφής: Το μοντέλο του «να γίνεις κάτι». Με το «»να γίνεις κάτι, δεν εννοώ το να μάθεις κάποιο επάγγελμα που θα  σου δίνει τα μέσα να ζεις. Αυτό είναι καθαρά πρακτικό. Εννοώ εκείνο που λέγεται, «να είσαι κάποιος». Αυτό, δεν είναι μια από τις μεγαλύτερες και βαθύτερες πηγές δυστυχίας, ανασφάλειας, επιθετικότητας, ανταγωνιστικότητας, βιαιότητας, ανισορροπίας, εγκληματικότητας, διαφθοράς, δημιουργίας ψυχολογικών φυγών, από τις πιο ανώδυνες έως τα ναρκωτικά; Μήπως το παιδί που τρέχει στα ναρκωτικά· ο νεαρός εγκληματίας· ο –με οτιδήποτε- φανατικός· ο αγχωμένος για επιτυχία είτε στις επιχειρήσεις είτε στην «πνευματική ανέλιξη», μήπως εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο το ίδιο πράγμα; Την αγωνία του «να είσαι κάποιος», «να γίνεις κάτι»; Μήπως όλοι μας είμαστε εξίσου θύματα αυτού του μοντέλου εκπαίδευσης κι ανατροφής;
Δεν έχει σημασία, λοιπόν, να εξετάσουμε αν η ανθρωπότητα έχει βασίσει την ανατροφή των παιδιών από πάντα σε λάθος δρόμο; Και το σημερινό παιδί, που ανατρέφεται λάθος, δεν είναι ο αυριανός ενήλικας που θα ζει και θα ενεργεί λάθος; Σας μοιάζει απλοϊκό να είναι αυτό η αιτία για οτιδήποτε συμβαίνει στην ανθρωπότητα; Δηλαδή, όταν λέμε, «η κοινωνία είναι ζούγκλα», τι εννοούμε; Η κοινωνία δεν είναι μία αφηρημένη έννοια, είμαστε εσείς κι εγώ. Κι αυτή η κοινωνία δεν είναι όπως την έχουμε φτιάξει εμείς· εμείς, οι άνθρωποι, αιώνες τώρα; Αν, λοιπόν αναθρέψω το παιδί μου με βάση λέγοντάς του: «πρέπει παιδί μου να είσαι κάποιος σ’ αυτή την κοινωνία» και «αν δεν τους φας, θα σε φάνε», ποιος είναι υπεύθυνος για την αυριανή κοινωνία-ζούγκλα; Μήπως αυτό το μοντέλο ανατροφής είναι μια από τις μεγαλύτερες και βαθύτερες πηγές δυστυχίας, ανασφάλειας, επιθετικότητας, έλλειψης αγάπης,  θλίψης  και λοιπά, για όλους τους ανθρώπους;
Οπότε έρχεται το άλλο ρώτημα που έχουμε βάλει και μένει να εξετάσουμε, για το αν ο τρόπος ανατροφής που υπάρχει μπορεί ν’ αλλάξει και ποιος θα είναι ο καινούργιος.
Ο μόνος τρόπος για να απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα είναι να… μην απαντήσουμε, αλλά να αφήσουμε αυτό την ερώτημα να γεννήσει κι άλλα, όπως: Μπορούμε να νοιαστούμε αληθινά και βαθιά για τα παιδιά μας; Μπορούμε να ξεχάσουμε κάθε μοντέλο ανατροφής και να αντιμετωπίζουμε την κάθε στιγμή της σχέσης μας με τα παιδιά μας σαν μια πρόκληση της ίδιας της ζωής για μία διαφορετική στάση απέναντί τους· όχι μηχανική· όχι τυχαία· όχι για «να τελειώνουμε»· όχι «για να τα ξεφορτωθούμε»· όχι γιατί «έτσι κάνουν όλοι»· όχι γιατί «έτσι μας μεγάλωσαν κι εμάς οι γονείς μας»; Μπορούμε ν’ ακούσουμε τις πραγματικές ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών μας χωρίς να έχουμε άποψη για το τι χρειάζονται; Μπορούμε να τα πλησιάσουμε με αληθινή καλοσύνη και φροντίδα; Χωρίς ιδιοτέλεια; Χωρίς να περιμένουμε καμία ανταπόδοση απ’ αυτά, όταν μεγαλώσουν; Χωρίς καμιά εξάρτηση απ’ αυτά; Χωρίς να εθελοτυφλούμε μπροστά στα ελαττώματα ή τα προβλήματά τους; χωρίς ίχνος εγωισμού; Μπορούμε ν’ ακούσουμε πραγματικά τα παιδιά μας; Όχι με τ’ αυτιά, αλλά με την καρδιά;
Και αν υποθέσουμε ότι τα κάνουμε όλα αυτά, τότε –σύμφωνα με το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος- ποιος θα είναι ο καινούργιος τρόπος ανατροφής που γεννηθεί; Ε, ας τα κάνουμε πρώτα όλα αυτά και θα δούμε, γιατί μήπως μια από τις πιο πονηρές επινοήσεις του ανθρώπινου νου είναι το να φτιάχνει ιδανικά; Να φτιάχνει ιδανικά που… προσπαθεί να τα φτάσει αλλά, μέχρι να τα φτάσει, μπορεί να εξακολουθεί να ζει στην ίδια μη ιδανική κατάσταση; Μήπως το κυνήγι του ιδανικού είναι άλλοθι για να μένουμε κατά βάθος ίδιοι; Γι’ αυτό, ας μη φτιάξουμε καμιά εικόνα ιδανικής ανατροφής κι απλώς ας σταματήσουμε την άθλια που υπάρχει τώρα. Και τότε θα δούμε τι θα γεννηθεί.
Μπορεί, όμως, κάποιος που μεγάλωσε μ’ ένα μοντέλο αιώνων να ξεφύγει απ’ αυτό; Μπορεί κάποιος που έχει μεγαλώσει μ’ ένα τέτοιο βαθιά ριζωμένο μοντέλο να μεγαλώσει τα παιδιά του μ’ έναν τελείως διαφορετικό τρόπο;

Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Χρειάζεται δουλειά. Δηλαδή, χρειάζεται να αφήσουμε το ερώτημα μετέωρο για πολύ καιρό –ίσως για πάντα- κι αυτό να γεννάει άλλα ερωτήματα κι εμείς να ψάχνουμε. Όχι μόνοι μας. Μαζί με τα παιδιά μας. Και μπορεί να πει κανείς: Και η απάντηση; Δεν θα βρεθεί ποτέ; Μήπως, όμως, το να δώσεις μια απάντηση σημαίνει ότι περνάς πάλι σε ένα άλλο «μοντέλο ανατροφής» που και πάλι θα είναι κάτι νεκρό; Μήπως τα ερωτήματα που δέχονται απαντήσεις τελειωτικές, που καταλήγουν σε συμπεράσματα, που κλείνουν οριστικά το θέμα, μήπως είναι επιφανειακά, εύκολα ερωτήματα; Μήπως τα πραγματικά βαθιά ερωτήματα, τα ζωντανά, τα ικανά να προκαλέσουν ριζικές αλλαγές είναι εκείνα τα ερωτήματα που γεννάνε άλλα ερωτήματα; Μήπως μόνο αυτά τα ερωτήματα είναι δημιουργικά; Μήπως μόνο με τέτοια δημιουργικά ερωτήματα μπορούμε να οδηγηθούμε σε ένα σωστό είδος εκπαίδευσης κι ανατροφής των παιδιών μας; Αυτή είναι η… «απάντηση» που σας είπα στην αρχή ότι έδωσα τελικά.

Σας τα ‘πρηξα, ε; Είχα καιρό. Συγνώμη.

Φιλιά
Π.

Ε,ας περιαυτολογήσω-μέρα που’ναι.

Τις δύο φωτογραφίες που βλέπετε, τις χωρίζουν εικοσιπέντε χρόνια! Οι γονείς και τα παιδιά. Στην αριστερή, επάνω, το 1985,   βλέπουμε τη Μαρία και τον Φρεντ, και κάτω τον μπαμπά, τη μαμά και τον Κωνσταντίνο. Στη δεξιά, πριν τρεις μήνες, επάνω βλέπουμε τον Φρεντ και τον Κωνσταντίνο ή αλλιώς cpil σήμερα, και «μάστορα» αυτού του blog. Κάτω, η μαμά, ή αλλιώς Άιναφετς, σήμερα, ο μπαμπάς και η Μαρία. (Τρεις στους πέντε, δηλαδή, της οικογένειας έχουν blog! Ψωνάρες…)
Μια και σήμερα, λοιπόν, είναι η ημέρα του πατέρα, είπα να πω μερικά πράγματα για μένα ως «μπαμπά» – μεταχειρίζομαι αυτή τη λέξη, γιατί όπως είπε μια φίλη μου, «το να είσαι πατέρας είναι εύκολο, το να είσαι μπαμπάς είναι το δύσκολο», κι ένα «βραβείο» που πήρα κάποτε, γραμμένο στα αγγλικά, όπου χρησιμοποιείται η λέξη «μπαμπάς» (dad) και όχι «πατέρας» (father).
Για το πώς ήμουν ως μπαμπάς με αυτά τα τρία παιδιά,που σήμερα είναι  39, 35 και 26 χρονών, δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα τώρα εδώ, γιατί κατά καιρούς έχω βάλει  posts και για τους τρεις τους. Όσοι δεν τα έχετε δει ή όσοι δεν τα θυμάστε, κάντε κλικ πάνω στον τίτλο του καθένα που σας γράφω εδώ και το  LINK θα σας πάει στο post του. Λοιπόν:

Για τον Φρεντ έχω γράψει το, «Ο γιος της γυναίκας μου».

Για την Μαρία έχω γράψει 2. Το, «Αν φύγεις μπαμπά θ’αυτοκτονήσω» και το «Ωχ κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία».

Για τον Κωνσταντίνο έχω γράψει το, «Η κούκλα του Κωνσταντίνου».

Και λέω να κλείσω με μια φωτογραφία του … «βραβείου» που σας είπα στην αρχή ότι πήρα κάποτε. Είναι μία κάρτα που μου την είχε στείλει η Μαρία, στη ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ το 1990. Το βραβείο  είναι από τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΙΑ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ, και είναι η τιμητική ανακήρυξή μου ως μέλους του Συλλόγου. Αμέσως μετά τη φωτογραφία θα βάλω και την μετάφραση.


Λοιπόν: Αρχίζει λέγοντας ότι ο Σύλλογος είναι περήφανος που βραβεύει κάνοντας μέλος του τον Νίκο Πιλάβιο.
Επειδή έχεις πετύχει εξαιρετικά αποτελέσματα στο φτιάξιμο μιας οικογένειας. Επειδή θυμάσαι πως κάποτε ήσουνα κι εσύ νέος. (Εντάξει δεν είσαι και τόσο γέρος). Επειδή με βοηθάς στα μαθήματα. (Γιατί να είμαι πάντα πάτος στην τάξη;)  Επειδή έχεις ό,τι χρειάζεται για να είσαι ο αρχηγός της οικογένειάς μας. (Δηλαδή ατσάλινα νεύρα).  Επειδή καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι το χαρτζιλίκι (γι’ αυτούς που δεν έχουν μία).  Γι’ αυτά -και πολλά ακόμα- ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΠΑΜΠΑ!  Χαρισμένο από την ΜΑΡΙΑ ΠΙΛΑΒΙΟΥ. 17/6/90.

Αυτά…
Καλή Κυριακή σε μπαμπάδες και μαμάδες και τα παιδάκια τους. (Χμ… και παππούδες και γιαγιάδες και τα εγγονάκια τους).
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Ένας Άμυαλος Γέρος

Μια και μου το θύμησε η Μαρίλια, ας ανεβάσω άλλο ένα παραμύθι μέχρι τη γιορτή μου ως πατέρα. Σήμερα, θα σας πω μια ιστορία για έναν άμυαλο γέρο. Όχι, δεν είναι αυτοβιογραφική ιστορία.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_5-Enas-amyalos-geros.mp3]

Η Άγνωστος και ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Αν και το έχω ξαναβάλει και παλιότερα, μου ‘ρθε ξαφνικά να το ξανα-ανεβάσω εδώ, μια και μιλάμε για παιδιά, σεξ, και τέτοια. Καθώς το κοίταζα, πρόσεξα για πρώτη φορά ότι σε αυτή την πρώτη και… προτελευταία ταινία που έχω παίξει ως παιδί (η άλλη είναι η ΕΡΟΪΚΑ του Μιχ. Κακογιάννη) με λένε Άλκη!!! Το όνομα του καλύτερου φίλου μου που σας έχω πει και πριν λίγες μέρες. Ένα άλλο που πρόσεξα, επίσης για πρώτη φορά, είναι ότι από όλους τους ηθοποιούς που παίζουν στο απόσπασμα που θα δείτε, δεν ζει κανένας. Και αυτό είναι εκείνο που μ’ έκανε να πάρω την τελική απόφαση να το ανεβάσω. Για να τους τιμήσω. Μ’ αυτούς έχω μεγαλώσει μέσα στο θέατρο που με … διέφθειρε και δεν μ’  ένοιαξε ποτέ αν κάποιος ή κάποια είναι gay. Αφού να φανταστείτε ότι όταν κάποτε, που η γυναίκα μου (η πρώτη) ήταν έγκυος, με ρώτησε ο Αλέξης Δαμιανός αν το παιδί ήταν αγόρι, θα προτιμούσα να γίνει βλάκας αλλά «άντρας» ή ιδιοφυία σαν τον Χατζιδάκι ή τον Τσαρούχη, του απάντησα χωρίς δισταγμό, «μα φυσικά σαν τον Χατζιδάκι και τον Τσαρούχη». Βλέπετε, από μικρό παιδί έκανα κακές παρέες, σαν αυτόν με την λιβρέα που βλέπετε στη φωτογραφία. Τον αναγνωρίζετε; Είναι ο Αρτέμης Μάτσας. Και το αγοράκι με την ξανθιά περούκα (πώς τη γλύτωσα!…) εγώ είμαι που παίζω τον Μότσαρτ σε παιδική ηλικία, στα 12.

Καλό ξημέρωμα.
Φιλιά σε όλους και όλες ανεξαιρέτως
Π.
Υ.Γ.  Α, καλά που το θυμήθηκα! Για όσους ανησυχούν (όπως η ATHINOVIO) ότι στο blog δεν θα μπαίνει σε λίγο κανένας, να πω ότι η επισκεψιμότητα του blog δεν έχει σχέση με τα σχόλια. Τα τελευταία στοιχεία από τις μετρήσεις που μόλις είδα, δείχνουν ότι στο blog, από τον Φεβρουάριο του 2007 που άνοιξε, έχουν μπει για πρώτη φορά 194.082 computers  και οι επιστροφές αυτών των computers μαζί με τα hits που έκαναν, είναι 693.374, με μέσο όρο καινούργιων computers την εβδομάδα, 1.350. Σας ευχαριστώ πολύ. Κάτι τέτοια μαζί με κάποια αγαπησιάρικα σχόλια για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ, είναι που με κάνουν να κρατάω το blog, ενώ το έχω βαρεθεί εδώ και καιρό. Και τέλος να δηλώσω ότι δεν είμαι «πνευματικός άνθρωπος», είμαι ένα απλός ηθοποιός, εδώ και 55 χρόνια. Ας … με δούμε σε μία καραμπινάτη μελό ελληνική ταινία.

Η μαμά γέννησε ένα αυγό

Άργησα να βάλω post γιατί με διασκέδαζε τρομερά που παρακολουθούσα τα σχόλια στο προτελευταίο και δεν ήθελα να σας κόψω. Σ’ αυτό το blog, λοιπόν, πάντα τα πολλά σχόλια γίνονται εκεί που δεν το περιμένω.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τη γνώμη μου περί ομοφυλοφιλίας, αφού την έχω πει και στο post «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ» αλλά και σε προηγούμενα που έχω βάλει τα link τους σ’ αυτό. Θα ήθελα, όμως, να κάνω μία ερώτηση: Τι είναι εκείνο που θέλει κανείς ως γονιός; Να ανθίσει εκείνο που το κάθε παιδί έχει μέσα του ή να του επιβάλει να γίνει εκείνο που θέλει αυτός; Σε κάθε τομέα· ερωτικό, επαγγελματικό, πίστης κ.λπ. Και έχουν την ευαισθησία να το αφουγκραστούν, σβήνοντας κάθε δική τους επιθυμία ή άποψη; Δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους σαν προέκταση του εγώ τους, σαν δικαίωση της δικής τους μίζερης ζωής  εξαιτίας ενός γάμου που γρήγορα νέκρωσε, ενός αδιάφορου επαγγέλματος, ονείρων που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, ξενέρωτης έως ανύπαρκτης σεξουαλικής ζωής κ.λπ. Προσωπικά πιστεύω ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται καθοδήγηση, χρειάζονται φροντίδα και στοργή. Αυτά τα δύο είναι που κάθε στιγμή μπορούν να δείξουν στο γονιό τι είναι το καλύτερο να κάνει για το παιδί του κι όχι διάφορες αφηρημένες έννοιες και ιδέες κοινωνικού καθωσπρεπισμού, θρησκόληπτης στρατιωτικής πειθαρχίας, φόβων και καθετί άλλου που δεν είναι αγάπη. Σας έχει περάσει από το μυαλό ότι μία αποκρυσταλλωμένη από παλιά συμπεριφορά μας, η στάση μας απέναντι στη ζωή και στις σχέσεις μας, ίσως και να είναι αποτέλεσμα μιας λέξης ή μιας χειρovoμίας από μία σκληρή κι αδιάφoρη μάvα ή αvτίθετα πάλι  από μία τρυφερή και στoργική μάvα, από τη στάση εvός άσκoπα αυστηρoύ -άρα βίαιoυ- κι αδιάφoρoυ πατέρα ή αvτίθετα πάλι, από τη στάση ενός  στoργικoύ πατέρα;
Όπως ξέρουν όσοι έχουν παιδιά, τα παιδιά είvαι ευαίσθητα, ξύπvια, περίεργα, τρυφερά, αvoιχτά και έτοιμα vα ρoυφήξoυv oτιδήπoτε, ακόμα και την ερωτική ατμόσφαιρα των γονιών που «πλανάται» στο σπίτι. Πολύ φοβάμαι ότι σήμερα τα παιδιά δεv έχoυv αληθινή στoργή και φροντίδα παρά μόvo ευκαιριακά, όπoτε oι μεγάλoι έχoυv λίγo καιρό γι’ αυτά. Και αντί να αναρωτιόμαστε πώς θα τα προστατεύσουμε από την τηλεόραση, από τις παρελάσεις, από τους περιπλανώμενους βιαστές, μήπως θα έπρεπε να αvαρωτιόμαστε πώς θα πρoστατεύσoυμε τα παιδιά από μας τους ίδιους στο σπίτι; Από σαχλορομαντικές ιδέες τύπου «Μαντάμ Μπατερφλάυ», που γεμίζουν μία απλή φυσική πράξη όπως την ερωτική, με ένα σωρό συναισθηματικά σκουπίδια, που δεν έχουν να κάνουν τίποτα με αληθινά αισθήματα τρυφερότητας, στοργής και φροντίδας του συντρόφου σου, αλλά με συναισθήματα ιδιοκτησίας, αποκλειστικότητας και αυτοεπιβεβαίωσης.
Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος ενός βιβλίου για παιδιά, γραμμένου και ζωγραφισμένου με εξαιρετική ευαισθησία από την Μπάμπετ Κολ. Θέμα του, είναι αυτό που απασχόλησε τα σχόλιά σας στο post «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ» στο μεγαλύτερο μέρος τους, τουλάχιστον. Το βίντεο που έχω ανεβάσει είναι μία από τις πεντάλεπτες εκπομπές για βιβλίο που έκανα πριν 17 χρόνια. Η ηλικία του «μάστορα» (cpil) αυτού του blog που ήταν τότε παρουσιαστής της εκπομπής αυτής, θα σας πείσει για το πόσο παλιά είναι.
Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να κλείσω με ένα ανέκδοτο, σχετικό με τη «συζήτησή σας»: Η μαμά λέει στον μπαμπά που ετοιμάζεται να πάει στο γήπεδο με τον δωδεκάχρονο γιο τους: «Μίλησέ του σε παρακαλώ σήμερα για το πώς γεννιούνται τα παιδιά. Αλλά σε παρακαλώ να του το πεις απαλά και τρυφερά. Να του πεις  τι κάνουν οι μελισσούλες,  τα πουλάκια, τα λουλουδάκια, οι γατούλες, τα σκυλάκια, τα ψαράκια, και στο τέλος να του πεις ότι έτσι κάνουν και οι άνθρωποι». «Καλά, καλά, ξέρω…» λέει ο σύζυγος και φεύγουν. Στο γήπεδο, την ώρα που γίνεται ημίχρονο, λέει ο μπαμπάς στο γιο του: «Ρε συ, θυμάσαι τις δυο γκόμενες που ψαρέψαμε προχθές τη Συγγρού και τι κάναμε μ’ αυτές στο αυτοκίνητο;» «Ναι», απαντάει ο  γιος κι ο πατέρας συνεχίζει: «Ε, έτσι το κάνουν και οι μελισσούλες,  τα πουλάκια, τα λουλουδάκια, οι γατούλες, τα σκυλάκια και τα ψαράκια».

Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

(Παραμυθάς είναι το «Π», έτσι; Γιατί έχει φοβηθεί το μάτι μου τον βρωμερό  νου σας)

Υ.Γ. Α, ναι! Και επειδή έχει παρεξηγηθεί  η διακριτικότητά μου στο παρελθόν, να μην αναφέρομαι ονομαστικά σε σχόλιά σας, αυτή τη φορά θα κάνω εξαίρεση για να πω στην ATHINOVIO που με προκάλεσε, ότι ειλικρινά απορώ γιατί εξακολουθεί έτσι σαδομαζοχιστικά να μπαίνει εδώ,  και να στείλω πολλά φιλιά σε όλους όσους  με «γλύφουν» ή διαφωνούν μαζί μου αλλά χωρίς εμπάθεια τύπου Ε.Λ.Π.Α. (Για ερμηνείες στον Καραπιπέρη, παρακαλώ).

Η αλεπού δικαστής

Λέω ν’ ανεβάσω άλλο ένα παραμύθι από τις παλιές κασέτες. Σήμερα έχει σειρά, «Η αλεπού δικαστής».
Καλή εβδομάδα.
Φιλιά
Π

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.5.H_alepou_dikastis.mp3]

To «κοριτσάκι».

Αυτό το μικρό κοριτσάκι -ενός έτους για την ακρίβεια- που βλέπετε, είμαι εγώ! Ναι, εγώ. Φοβερό φουστανάκι, ε; Η φωτογραφία είναι βγαλμένη το καλοκαίρι του 1944, στο Πάρκο, στο «Πεδίον του Άρεως», που το λένε. Εκεί έχω περάσει  όλα τα παιδικά μου χρόνια, αφού έμενα δύο βήματα απο εκεί, στην οδό Ζαϊμη, στα Εξάρχεια («Αναρχοαλήτης», από γεννησιμού μου, δηλαδή. Χα, χα, χα…) Η φωτογραφία βγήκε ειδικά για να μείνει στην αιωνιότητα αυτό το φουστάνι, για το οποίο η μάνα μου ήταν περήφανη, επειδή -ως μοδίστρα που ήταν- το είχε ράψει μόνη της για τον κανακάρη της. Και θα μου πείτε, «καλά, αγόρι και τέτοιο φουστάνι»! Μάλιστα: «αγόρι με τέτοιο φουστάνι». Οπότε, θα ρωτήσετε, «καλά ήταν τρελλή η μάνα σου και σ’ έντυνε κορίτσι»; Όχι, παιδιά δεν ήταν τρελλή, ήταν από την Κωνσταντινούπολη. Είχε μεγαλώσει και ζήσει ως τα δεκάξι της εκεί, με το φόβο που είχαν όλοι οι Έλληνες για αιώνες: τους Τούρκους που παίρνανε όλα τα αρσενικά μωρά από την αγκαλιά της μάνας τους και τα έκαναν Γενίτσαρους – τα μεγάλωναν σαν Τούρκους. Και θα μου πείτε, τι δουλειά έχουν οι Τούρκοι και οι Γενίτσαροι το 1944 στην Αθήνα; Καμία. Αλλά η διαμόρφωση που κουβαλάει ο άνθρωπος στη ψυχή του είναι πολύ βαθιά, περνάει στο DNA του από γενιά σε γενιά, και δεν είναι εύκολο να τη δεις και να την ξεριζώσεις, όποια κι αν είναι. Όπως, λοιπόν, φοβόταν η μάνα μου εντελώς παράλογα μην με πάρουν οι Τούρκοι και με κάνουν Γενίτσαρο,  έτσι εντελώς παράλογα φοβούνται σήμερα μερικοί άνθρωποι την ομοφυλοφιλία και την πολεμάνε με εμπάθεια! Τι να πει κανείς! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… Τώρα, θα με ρωτήσετε, πώς μου’ ρθε κι έβαλα σήμερα αυτό το post, ενώ έχω ξαναγράψει για το θέμακαι τις απόψεις μου πάνω σ’ αυτό. Μου το ζήτησε η κορούλα μου, επειδή σήμερα το απόγευμα είναι η εκδήλωση του Athens Pride και μ’ ‘ ένα κλικ μπορείτε να μάθετε όσοι δεν ξέρετε . Κι αν θέλετε να δείτε και κάποιο σχόλιο που μου άρεσε , είναι αυτό ΕΔΩ.

Τώρα: όσο κι αν προσπάθησα να γράψω κάτι ακόμα, δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα καλύτερο από ό,τι έχω ήδη γράψει στα δύο παλιά posts το Μία ιστορία από το στρατό. και το  Η αγάπη που δεν τολμούν να πουν το όνομά της. Όσοι δεν τα έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να τα δείτε κάνοντας κλικ πάνω στο τίτλους τους.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Φιλιά.
Π.

Λουλούδια

Μπήκαμε στον τελευταίο μήνα της Άνοιξης και σκέφτηκα να σας στείλω μερικά λουλούδια. Για την ακρίβεια: όσα θέλετε. Λοιπόοον.. Πρώτα κάντε αριστερό κλικ ΕΔΩ. Θα εμφανιστεί μία μαύρη οθόνη που κάτω αριστερά θα γράφει, FLOWER GARDEN. Μετά πηγαίνετε σε όποιο σημείο θέλετε τον κάρσορα και κάντε αριστερό κλίκ. Όπου κι αν πάτε και κάνετε κλικ θα βγαίνει λουλούδι. Αν μάλιστα κρατήσετε το αριστερό κουμπί του «ποντικιού» συνέχεια πατημένο σέρνοντας τον κάρσορα στην οθόνη, ε τότε…

Σας φιλώ.
Καλό μήνα.
Π.