«Χτυπάω την πόρτα τ’ ουρανού».

Σήμερα είναι η συναυλία του Bob Dylan, εδώ στη γειτονιά μας, στον Κάλαμο. Ο Dylan είναι ο στιχουργός (ποιητής καλύτερα), μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής, που μου άρεσε πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον στα νιάτα μου – κι ακόμα θα ‘λεγα. Σε ένα από τα διαφημιστικά βίντεο για τη συναυλία του στον Κάλαμο, είδα τον Dylan να λέει το τραγούδι  «Knocking on Heavens Door». Αυτό με πήγε 37 χρόνια πίσω! Τον  Bob Dylan, μου τον γνώρισε στην εφηβεία μας ο καλύτερός μου φίλος, ο Άλκης, που σας έχω ξαναγράψει  για ‘κείνον σ’ αυτό το blog, αν δεν το έχετε διαβάσει και θέλετε να το δείτε  κάντε κλικ ΕΔΩ. Το Φθινόπωρο του 1973, κυκλοφόρησε  σε δίσκο το sound track της ταινίας, «Pat Garrett & Billy the Kid», όπου ο Dylan είχε γράψει τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Εκείνο τον καιρό ο Άλκης είχε μπει στο Νοσοκομείο. Πήγαινα και τον έβλεπα κάθε μέρα. Ύστερα από καμιά δεκαπενταριά μέρες, με ρώτησε αν είχα αγοράσει τον δίσκο του Dylan με τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Του είπα, «Όχι». «Πήγαινε παρ’ τον αύριο», μου είπε, «κι άκουσέ τον».  «Γιατί, αύριο;» τον ρώτησα. «Πάρ’ τον  και θα δεις», είπε. Την άλλη μέρα πήγα και τον αγόρασα. Τον έχω ακόμα. Τον έβαλα στο πικάπ και τον άκουγα. Όταν έφτασα στο δεύτερο τραγούδι,  της Β΄ΠΛΕΥΡΑΣ, το  «Knocking on Heavens Door», κατάλαβα ότι επέμενε να το αγοράσω για να μου πει με αυτό το τραγούδι, ότι σύντομα θα πέθαινε. Πέθανε δύο μέρες μετά, στα 29 του χρόνια. Σ’ αυτό με πήγε πίσω το διαφημιστικό για τη σημερινή συναυλία του Dylan. Κι έτσι είναι που σκέφτηκα να βάλω αυτό το τραγούδι, που μου θύμισε τον καλύτερό μου φίλο και να κάνω μια προσπάθεια να μεταφράσω ελεύθερα τα λόγια του τραγουδιού. Το τραγούδι, όχι σε video clip αλλά μόνο ο ήχος του, όπως το άκουσα τότε, μετά τους στίχους.
Καλό βράδυ.
Π.


ΧΤΥΠΑΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ
Βγάλε μου τ’ άστρο του Σερίφη
Δεν μου χρειάζεται άλλο πια
Όλα σκοτεινιάζουν πολύ για να μπορώ να δω
Νοιώθω σαν να χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού
Χτυπάω, χτυπάω, χτυπάω την  πόρτα τ’ Ουρανού.

Ακούμπα τα όπλα μου στη γη
Δεν μπορώ να πυροβολήσω πια
Εκείνο το μαύρο σύννεφο έρχεται κάτω
Νοιώθω σαν να χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού.
Χτυπάω, χτυπάω, χτυπάω την  πόρτα τ’ Ουρανού.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/BobDylan-KnockinOnHeavensDoor.mp3]

Οι 24 Παραμυθομικρούληδες

To σημερινό post σκέφτηκα να το βάλω για να χαρούνε τα 24 φιλαράκια μου, κορίτσια κι αγόρια της Β΄ Δημοτικού του Ελληνογερμανικού Εκπαιδευτικού Συλλόγου. Αυτά τα παιδιά είναι οι 24 Παραμυθομικρούληδες του τίτλου του post και τη ζωγραφιάς που βλέπετε και που παρακάτω θα εξηγήσω τι είναι. Όμως, μια κι απ’ ό,τι έχω καταλάβει στην παρέα μας υπάρχουν και δασκάλες, αποφάσισα  να πω δυο λόγια  και για τη δουλειά της Δασκάλας των παιδιών που με κάλεσε να επισκεφτώ δύο φορές την τάξη της, πέρσι και φέτος. Η ζωγραφιά  που βλέπετε είναι το εξώφυλλο ενός χειροποίητου βιβλίου, με ένα θεατρικό έργο που έγραψαν και μου παρουσίασαν τα παιδιά με τη βοήθεια της Δασκάλας τους. Πάμε στα σοβαρά τώρα, για να καταλάβετε όλη τη δουλειά που έγινε.
Όπως ξέρετε όλοι εσείς  οι «Παραμυθομεγαλούληδες» που επισκέπτεστε αυτό το blog  εδώ και τρεισήμισι σχεδόν χρόνια, από το βιογραφικό μου: έχω σπουδάσει ηθοποιός και σκηνοθέτης θεάτρου, στο οποίο και δούλεψα για 23 χρόνια (άρχισα στα 9 μου), έπαιξα στον κινηματογράφο, σκηνοθέτησα και έπαιξα  στην τηλεόραση, για να καταλήξω στο σημερινό μου επάγγελμα: παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών. Ως συγγραφέας, έχω γράψει  δέκα βιβλία  — τα οκτώ για παιδιά από τα οποία τα επτά είναι βασισμένα σε σενάρια της τηλεοπτικής εκπομπής μου, «Ο Παραμυθάς». Αυτά τα βιβλία είναι η αιτία που με συμπεριέλαβαν στο πρόγραμμα του Ε.ΚΕ.ΒΙ. (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου), «Συγγραφείς και Εικονογράφοι στα Σχολεία». Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτού του προγράμματος έχω επισκεφτεί έναν αριθμό Σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα. Είναι, όντως εξαιρετική εμπειρία, η παρουσίαση ενός βιβλίου σε παιδιά! (Την τελευταία φορά στην Κατερίνη, σε 340 μαζί!!! Δεν θέλω, όμως, να μιλήσω γι’ αυτό εδώ.  Όλα τα παραπάνω τα ανέφερα για να γίνει κατανοητό πώς έγινε και η προσοχή μου εστιάστηκε σε όσα θα σας πω πιο κάτω.
Είναι γεγονός ότι σε όλα τα Σχολεία που επισκέφτηκα, οι Δασκάλες είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά:  με την προετοιμασία των παιδιών της τάξης τους, πάνω στο έργο του «συγγραφέα» που θα ερχόταν επίσκεψη, είχαν περάσει το μήνυμα της αγάπης για το διάβασμα βιβλίων. Εδώ, όμως, θα μιλήσω για κάτι που μου έκανε εντύπωση, και που θεωρώ ότι έχει ένα σοβαρό εκπαιδευτικό ενδιαφέρον: είναι οι δύο επισκέψεις μου στο Σχολείο του Ελληνογερμανικού Εκπαιδευτικού Συλλόγου και συγκεκριμένα στην Α΄ και Β΄ Δημοτικού, αυτού του Σχολείου,  τα φιλαράκια μου που σας έλεγα, πέρσι και φέτος. Η περσινή επίσκεψη δεν ήταν στα πλαίσια του Ε.ΚΕ. ΒΙ, αλλά έγινε ύστερα από προσωπική πρόσκληση της Δασκάλας της τάξης, που έκανε και την πρόσκληση φέτος, μέσω του Ε.ΚΕ.ΒΙ.
Στην πρώτη επίσκεψη, πέρσι, διαπίστωσα ότι τα παιδιά, όχι μόνο είχαν ενημερωθεί για τα δύο βιβλία που θα τους μιλούσα και για τα διάφορα παραμύθια που είχα ανεβάσει στο blog μου, αλλά είχαν δουλέψει πάνω σ’ αυτά φτιάχνοντας διάφορες ζωγραφιές, τόσο ομαδικές όσο και ατομικές το κάθε παιδί. Αυτό έγινε στην περσινή πρώτη επίσκεψη. Στη φετινή, δεύτερη επίσκεψη στα ίδια παιδιά αλλά, «Δευτεράκια» πια, είδα ότι στη δουλειά των παιδιών υπήρχε μια πιο «ολική», θα έλεγα,  προσέγγιση του θέματος Τέχνη και όχι μόνο της λογοτεχνίας. Να τι είχαν κάνει: Κατ’ αρχήν υπήρχε μια ομαδική δουλειά ζωγραφικής,  μια μεγάλη εικόνα εμπνευσμένη από τον «Παραμυθά» που κάλυπτε όλο τον πίνακα της τάξης. (Η αποκάλυψη αυτής της εικόνας, στην αρχή της επίσκεψης, υπάρχει στο βίντεο που έβαλα στο τέλος του post)  Έπειτα, τα παιδιά, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, είχαν γράψει ένα παραμύθι, και πάλι με ήρωες τον Παραμυθά και τα 24 παιδιά της τάξης! Εικονογράφησαν το παραμύθι και η δασκάλα τους το έδεσε στο ωραίοχειρποίητο βιβλίο που σας είπα και που μου το χάρισαν. Και, τρίτο, το  αποκορύφωμα σε όλο αυτό ήταν η προετοιμασία μιας θεατρικής παράστασης – παρουσίασης του Παραμυθιού που είχαν γράψει, παιγμένο –φυσικά- από τα ίδια τα παιδιά!
Βρήκα, λοιπόν, ότι  με αφορμή την επίσκεψη ενός συγγραφέα έγινε στην τάξη ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον  πλησίασμα, τριών από τις έξι τέχνες: του γραπτού λόγου, της ζωγραφικής και του θεάτρου! Και αυτό,  το θεωρώ μόρφωση με όλη τη σημασία της λέξης· το θεωρώ πραγματική πνευματική καλλιέργεια, που όταν μάλιστα γίνεται σε παιδιά Δευτέρας Δημοτικού, καταλαβαίνει κανείς  πόσο μεγάλη σημασία έχει.  Έτσι το επίσημο απλό πρόγραμμα «φιλαναγνωσίας» έγινε πρόγραμμα προσέγγισης Τεχνών! Καταλάβατε, λοιπόν, ότι άρχισα με κάποια βιογραφικά μου στοιχεία αυτό το κείμενο  για να δείξω πώς έγινε και παρατήρησα όλα όσα γράφω. Εμπρός, λοιπόν, Δασκάλες (και Δάσκαλοι ίσως) δοκιμάστε να κάνετε κάτι παρόμοιο.
Φιλιά στα Παραμυθομικροφιλαράκια μου.
Π.

Η Ροδακινιά

Λένε ότι οι γιορτές κρατάνε σαράντα μέρες, οπότε και να ξεχάσεις τη γιορτή κάποιου, ισχύει να του πεις «χρόνια πολλά» κι αργότερα. Αλλά λέω ότι όσοι είπαν «χρόνια πολλά» στον «μάστορα»  -χτες  που ήταν η γιορτή του- του είπαν και να μην αφήσω το ίδιο post σαράντα μέρες. Χα, χα, χα… καλή δικαιολογία θα ήταν να «την κάνω» για σαράντα μέρες… Τέλος πάντων ας μην μπούμε σε λυπητερές ιστορίες για το τι και πόσες δουλειές έχω να κάνω. Σήμερα λέω να ανεβάσω άλλο ένα παραμύθι  από εκείνα τα παλιά που κάποιοι από εσάς έχουν μεγαλώσει ακούγοντάς τα. Και να πω την πληροφορία -για όσους ενδιαφέρονται- ότι βρέθηκε και η τελευταία κασέτα -η Νο 2- που δεν μπορούσε να βρεθεί. Την είχε ένα από τα κορίτσια του blog,η Γεωργία. Έτσι ο «μάγος του ήχου», Βασίλης από την Πάτμο, θα την ψηφιοποιήσει. Κι έχω αποφασίσει, αν βρω καμιά εταιρία που ενδιαφέρεται, να τα βγάλω όλα σε CD.
«Η Ροδακινιά», λοιπόν και θα τα ξαναπούμε την Τρίτη το βράδυ, με ένα βίντεο έκπληξη που θα κάνει κάποιους «παραμυθομικρούληδες» να γελάσουν κι ίσως να συγκινηθούν.

Καλό Σαββατοκύριακο(δεύτερο –  για όσους έχουν αργία και τη Δευτέρα)
Φιλιά
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.1.Rodakinia.mp3]

Η βάφτιση του… cpil

Σήμερα είναι η γιορτή του «μάστορα»  του blog μου, cpil κι είπα να του κάνω έκπληξη ανεβάζοντας ένα βίντεο με το πώς… πήρε το όνομά του. Θα μου πείτε, αφού όλοι θα έχετε δει πολλές βαφτίσεις σε βίντεο και ζωντανά. τι το ιδιαίτερο μπορεί να έχει για σας το βίντεο μιας ακόμα  βάφτισης. Χα! Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τη βάφτιση ενός κανονικού ανθρώπου, αλλά ενός που είχε  «λόξα» από μικρός. Παρατηρήστε το βίντεο, κρατάει δυόμιση λεπτά, και θα δείτε.
1. Σε όλες τις βαφτίσεις που έχω δει στη ζωή μου -και φαντάζομαι κι εσείς- το μωρό αρχίζει να κλαίει μόλις το βάζουν στη κολυμπήθρα και σταματάει λίγο μετά που βγαίνει από το νερό. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με ένα μωρό, που κλαίει όταν το βγάζουν από την κολυμπήθρα κι όχι όταν μπαίνει στο νερό! Κι έχει ένα κλάμα που σου τρυπάει το μυαλό, γιατί το κλάμα δεν είναι τύπου, «ουά – ουά», αλλά ένα μονότονο, διαπεραστικό, συνεχές, «ιιιιιιιιιιιιιιι….».
2. Επίσης, όλα τα μωρά κλαίνε ή το λιγότερο δυσανασχετούν  όταν ο παπάς τα λαδώνει με το μπαμπακάκι! Ο «μάστορας», όμως, εκεί που μιξοκλαίει ακόμα που τον έβγαλαν από το νερό, μόλις βλεπει το μπαμπακάκι, σταματάει τα κλάματα κι αρχίζει να παρατηρεί με ενδιαφέρον το μπαμπακάκι με το λάδι.
3. Τέλος, όταν σταματάει το λάδωμα, ξαναθυμάται την κολυμπήθρα που του άρεσε, της ρίχνει μια ματιά  κι άρχιζει να μιξοκλαίει πάλι, αλλά αρχίζει άλλο ενδιαφέρον πράγμα για να το παρακολουθήσει: το κόψιμο μαλλιών με το ψαλλιδάκι, που έχω δει μωρά να κουνάνε το κεφάλι και να μην το δέχονται με τίποτα.
Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε περί τι «λοξού» τύπου πρόκειται. Τέλος, το βίντεο αρχίζει με τον αδελφό του που τον κρατάει αγκαλιά και που από τότε φαινόταν ότι θα γίνει καλός μπαμπάς, συνεχίζει με την αδελφή του, άλλη «λοξή» αυτή, δείτε το σκέρτσο που μου κάνει ενώ την τραβάω με την κάμερα, ενώ κάθε νορμάλ κοριτσάκι θα ποζάριζε και θα γελούσε στον μπαμπά του. Τέλος, οι θαυμαστές της «μάγισσας» Άιναφετς, μπορούν να τη δουν στις ομορφιές της στα βαφτίσια του γιου της.

Χρόνια πολλά σε όλες τις Ελένες, τις Κωνσταντίνες και τους Κωνσταντίνους.
Π.

«Η Αίσθηση της Ευτυχίας»

Για όσους τους ενδιαφέρει, θα ήθελα να σημειώσω ότι από αύριο θα υπάρχει στα περισσότερα Βιβλιοπωλεία, το καινούργιο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μετέφρασα (το πρώτο χέρι το έκανε η Στεφανία – γνωστή και ως «Άιναφετς») και έχει τίτλο, «Η Αίσθηση της Ευτυχίας». Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1964, με τον τίτλο, “Think on these things” ένα γλωσσικό παιχνίδι με τις λέξεις, Think (σκέψου) και  Things (πράγματα), που στα ελληνικά χάνεται. Ξανακυκλοφόρησε το 1970 με τίτλο, “This matter of culture”  (Αυτό το ζήτημα της εκπαίδευσης). Εγώ του είχα δώσει τον τίτλο, «Η μόνη αληθινή επανάσταση», που είναι από μια φράση που υπάρχει στο βιβλίο, αλλά προτιμήθηκε μία άλλη φράση πάλι μέσα από το βιβλίο, «Η αίσθηση της ευτυχίας» που είναι και ο τίτλος της Γαλλικής έκδοσης. Μία ιδιομορφία που έχει αυτό το βιβλίο, είναι ότι το περιεχόμενό του είναι συζητήσεις του Κρισναμούρτι με παιδιά Γυμνασίου. Να ένα απόσπασμα.

Καλό βράδυ.
Ν.Π.


Ερώτηση (Μαθήτρια): Τι είναι νοημοσύνη;
Κρισναμούρτι
: Ας εμβαθύνουμε σιγά σιγά στην ερώτηση με υπομονή, για να ανακαλύψουμε την απάντηση. Το ν’ ανακαλύπτεις δεν σημαίνει να καταλήγεις σε κάποιο συμπέρασμα. Δεν ξέρω αν βλέπετε τη διαφορά. Από τη στιγμή που βγάζεις συμπέρασμα, ας πούμε για το τι είναι νοημοσύνη, παύεις να έχεις νοημοσύνη. Αυτό κάνουν οι περισσότεροι ενήλικες: Έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους, οπότε έπαψαν να έχουν νοημοσύνη. Αμέσως-αμέσως, λοιπόν, ανακαλύψατε κάτι: Ότι νους με νοημοσύνη είναι εκείνος που συνεχώς μαθαίνει και ποτέ δεν βγάζει συμπεράσματα.
Τι είναι νοημοσύνη; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα αρκούνταν σε έναν ορισμό τού τι είναι νοημοσύνη. Ή θα λέγανε «καλή αυτή η ερμηνεία» ή θα προτιμούσαν τη δική τους ερμηνεία, και ένας νους που αρκείται σε κάποια ερμηνεία είναι πολύ επιφανειακός, οπότε δεν έχει νοημοσύνη.
Έχετε αρχίσει να βλέπετε ότι νους με νοημοσύνη είναι ο νους που δεν ικανοποιείται με ερμηνείες και με συμπεράσματα· και επίσης δεν έχει νοημοσύνη ο νους που πιστεύει, γιατί η πίστη είναι και πάλι άλλο ένα είδος συμπεράσματος. Νους με νοημοσύνη είναι ο ερευνητικός νους, ο νους που παρατηρεί, που μαθαίνει, που μελετά. Που σημαίνει τι; Ότι νοημοσύνη υπάρχει μόνο όταν δεν υπάρχει φόβος, όταν είσαι έτοιμος να επαναστατήσεις, να πας κόντρα σε όλο το κοινωνικό οικοδόμημα προκειμένου να βρεις τι είναι θεός ή να ανακαλύψεις την αλήθεια οποιουδήποτε πράγματος.
Η νοημοσύνη δεν είναι γνώση. Ακόμα κι αν μπορούσες να διαβάσεις όλα τα βιβλία του κόσμου, αυτό δεν θα σου έδινε νοημοσύνη. Η νοημοσύνη είναι κάτι πολύ λεπτό, δεν είναι κάτι για να στρογγυλοκαθίσεις πάνω του. Εμφανίζεται μόνο όταν καταλάβεις τη συνολική διαδικασία του νου – όχι του νου σύμφωνα με κάποιο φιλόσοφο ή δάσκαλο, αλλά με το δικό σου το νου. Ο νους σου είναι απόρροια όλης της ανθρωπότητας, και όταν το καταλάβεις αυτό δεν χρειάζεται να διαβάσεις ούτε ένα βιβλίο, γιατί ο νους σου περιέχει όλη τη γνώση του παρελθόντος της ανθρωπότητας. Η νοημοσύνη, λοιπόν, εμφανίζεται όταν κατανοήσεις τον εαυτό σου, και τον εαυτό σου θα τον κατανοήσεις μόνο σε σχέση με τον κόσμο των ανθρώπων, των πραγμάτων και των ιδεών. Η νοημοσύνη δεν είναι κάτι που μπορείς να το αποκτήσεις, όπως τη μάθηση. Εμφανίζεται μαζί με μεγάλη εσωτερική επαναστατικότητα, δηλαδή εμφανίζεται όταν δεν υπάρχει φόβος – που σημαίνει, στην πραγματικότητα, όταν υπάρχει μια αίσθηση αγάπης. Διότι όταν δεν υπάρχει φόβος, υπάρχει αγάπη.
Αν ενδιαφέρεστε μόνο για ερμηνείες, φοβάμαι ότι θα σκεφτείτε πως δεν έχω απαντήσει στην ερώτηση. Το να ρωτάς τι είναι νοημοσύνη είναι σαν να ρωτάς τι είναι ζωή. Ζωή είναι μελέτη, παιχνίδι, σεξ, δουλειά, τσακωμοί, ζήλιες, φιλοδοξίες, αγάπη, ομορφιά, αλήθεια – η ζωή είναι τα πάντα, έτσι δεν είναι; Αλλά, βλέπετε, οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε την υπομονή, έντιμα και με συνέπεια, να κάνουμε αυτή την έρευνα.

«Μπαμπασί τζοτζούκ»

Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τα δελτία ειδήσεων με την επίσκεψή του Ερντογάν, θυμήθηκα την κατά 50% καταγωγή μου. Η μητέρα μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη πολλές γενιές πίσω (ήρθε στην Αθήνα με τ’ αδέλφια της 14 χρονών) και ο πατέρας μου από την Αθήνα, επίσης αρκετές γενιές πίσω. Η μητέρα μου με τ’ αδέλφια της και τους άλλους συγγενείς της ανάμεσα στα ελληνικά πετάγανε και διάφορα Τούρκικα – κυρίως όταν ήμουν μπροστά και δεν ήθελαν να καταλαβαίνω τι λένε. Μια έκφραση, όμως, που μου την είχαν εξηγήσει, ήταν το «μπαμπασί τζοτζούκ», που σημαίνει, «του μπαμπά του παιδί», κάτι σαν το δικό μας «το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». Το έλεγαν βέβαια, με νόημα, όποτε έκανα κάτι που θύμιζε τη συμπεριφορά του πατέρα μου. Θυμήθηκα κι άλλα ακούγοντας τα τούρκικα στην τηλεόραση, μέχρι που μου ‘ρθε με e-mail ένα βίντεο, φτιαγμένο από Τούρκικη εταιρία παραγωγής. Είναι φτιαγμένο πολύ καλά και με εξαιρετικό χιούμορ. Γιατί το χιούμορ δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός λαού. Απλώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αίσθησή του κι άλλοι που δεν έχουν. Κι είναι εξαιρετικά σοβαρό πράγμα στη ζωή, να βλέπει κανείς τα πράγματα με χιούμορ. Για την περίπτωση που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι αυτό βίντεο, το ανεβάζω εδώ. Εκεί που ενθουσιάστηκα, είναι όταν παίζουν ένα αγαπημένο μου κομμάτι κλασσικής μουσικής, από την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν. Λίγο ακόμα και θα χόρευα. Το «Τούρκικο», ξύπνησε μέσα μου! Χα, χα, χα…

Καλό βράδυ.
Π.

«Matrix»

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα όπως και αυτήν, έβλεπα δελτία ειδήσεων περισσότερο απ’  όσο συνήθως. Σίγουρα η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, αλλά ώρες ώρες είχα την εντύπωση ότι στα περισσότερα δελτία ειδήσεων δεν δινόταν μία αντικειμενική πληροφόρηση για τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά γινόταν κανονική τρομοκρατία! Έτσι λοιπόν, σήμερα μου ήρθε η επιθυμία να αντιδράσω με μία… «αταξία», για να δείξω τι νομίζω γι’ αυτού του είδους τα δελτία ειδήσεων, βάζοντας το link για ένα μικρό βίντεο με μερικά … ειδικά επεξεργασμένα αποσπάσματα από την ταινία «MATRIX». Εξαιρετικός τρόπος…  αποταύτισης

Καλή εβδομάδα, κι ατρομοκράτητη.
Π.

http://www.youtube.com/watch?v=YxQW9hyuZVE

Μια συνέντευξη

Παιδεύομαι με τρία posts από προχθές και δεν έχω καταλήξει ποιο θα τελειώσω για να το ανεβάσω. Και ξαφνικά μου ήρθε στο νου ένα τέταρτο. Είναι μια συνέντευξη για κάποια από τις μεγάλες εφημερίδες, που ήταν μάλιστα και βιαστική, που τελικά δεν μπήκε ποτέ! Μάλλον δεν άρεσαν οι απαντήσεις μου, γιατί νομίζω οτι ερωτήσεις ήταν τέτοιες, που κάπως σαν να περίμεναν απαντήσεις που δεν έδωσα. Επειδή, όμως, εμένα μου άρεσε το κείμενο, σκέφτηκα να το ανεβάσω εδώ.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Ν.Π.

* Που μπορεί να βρει κανείς ένα ανάλογο μαγικό γιλέκο του ήρωά σας, του παππού Παραμυθά, για να πετάει, να μικραίνει και να ψηλώνει, να καταλαβαίνει τη γλώσσα των ζώων και των πραγμάτων; Κοστίζει ακριβά;
Δεν κοστίζει τίποτα. Αρκεί να έχετε την τύχη να πέσετε πάνω σε κάποια αετόπουλα που κινδυνεύουν από ένα φίδι και να σώσετε τη ζωή τους. Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσει η μαμά τους, η κυρία αετίνα, για να σας δείξει την ευγνωμοσύνη της.

* Με τους μικρούς ή τους μεγάλους τα πάτε πιο καλά; Τι εφόδια χρειάζονται ιδιαίτερα για την πρώτη κατηγορία;
Νομίζω το ίδιο. Τώρα, για να τα πηγαίνει κανείς καλά με τα παιδιά (δεν μ’ αρέσει να τα λέω μικρούς ή μικρές) το μόνο εφόδιο που χρειάζεται να ‘χεις είναι να μην έχεις ξεχάσει πώς ήσουν, τι ένοιωθες και τι ήθελες όταν ήσουνα παιδί.

* Η φαντασία, τα «ταξίδια» της σκέψης, τα όνειρα είναι εξίσου σημαντικά με τα αληθινά ταξίδια;
Όταν κάνεις αληθινά ταξίδια, κυριολεκτικά -σε άλλες χώρες- αλλά και μεταφορικά, κάνεις ταξίδια όπως το ταξίδι σε μια φιλία, σε μια ερωτική ή συντροφική σχέση, σε μια δουλειά που αγαπάς κ.λπ. τότε τα «ταξίδια» της φαντασίας, της σκέψης, είναι από ασήμαντα έως άχρηστα.


* Στην εποχή της κυριαρχίας της εικόνας μέσω τηλεόρασης, σινεμά, κομπιούτερ, τεχνολογικών παιχνιδιών, τι περιθώρια απήχησης κι επιβίωσης έχει η αφήγηση ή η ανάγνωση μιας ιστορίας; Πως μπορεί ο Παραμυθάς να τα κερδίσει ανταγωνιζόμενος την εύκολη λύση; Η εμπειρία σας τι λέει;
Γιατί να τα ανταγωνιστεί; Μπορεί απλώς να τα χρησιμοποιήσει κι αυτά. Μπορεί να λέει παραμύθια με όλους αυτούς τους τρόπους. Για παράδειγμα, οι τηλεοπτικές εκπομπές του Παραμυθά και το blog του, το έχουν αποδείξει αυτό με την απήχησή τους. 26 καινούργια επεισόδια περιμένουν να παιχτούν, μία ταινία μεγάλου μήκους ετοιμάζεται, ενώ έχουν μπει τα σκαριά για ένα τηλεοπτικό κανάλι και διάφορα τεχνολογικά παιχνίδια με ήρωα τον Παραμυθά.

* Στα βιβλία σας συχνά η καθημερινότητα μπλέκεται με το παραμύθι. Γιατί;
Γιατί όλη η ζωή μου υπήρξε σαν παραμύθι. Τελευταία, μάλιστα, κατέληξα στην απόφαση ότι αυτός θα είναι και ο τίτλος κάποιος αυτοβιογραφίας μου — αν αποφασίσω να την γράψω: «Μια ζωή σαν παραμύθι».

* Σε τρεις ιστορίες σας το… γαργάλημα, η μουσική κι η ζωγραφική φέρνουν αίσιο τέλος εξουδετερώνοντας τη σκανδαλιάρικη και κατσούφικη συμπεριφορά κακών μάγων. Το γέλιο και οι τέχνες κάνουν καλό;
Το γέλιο και οι τέχνες κάνουν σίγουρα καλό, αλλά στις ιστορίες που αναφέρεστε, χρησιμοποιούνται για να δείξουν ότι μπορεί κανείς πάντα να δώσει λύσεις χωρίς να χρησιμοποιήσει βία.

* Η καλοσύνη και η φιλία είναι μοτίβα που επανέρχονται στις ιστορίες σας. Λειτουργούν παρηγορητικά στα παιδιά; Στους ενήλικες λένε κάτι ή έχουν φθαρεί;
Νομίζω ότι για τα παιδιά δεν είναι θέμα παρηγοριάς, γιατί η καλοσύνη και η αίσθηση της φιλίας είναι πράγματα αυτονόητα για εκείνα. Τώρα: στους ενήλικες που έχουν κρατήσει κάποια γωνιά της καρδιάς τους όπου εκεί έχουν διατηρήσει την παιδική τους αθωότητα, σίγουρα κάτι τους λέει η καλοσύνη και η φιλία, για τους υπόλοιπους μάλλον είναι αδιάφορα.

*Πάμπολλα διαφορετικά ζώα έχουν την τιμητική τους  ιδιαίτερα στο βιβλίο σας «Οι φίλοι μου» Γιατί; Λειτουργούν καταπραϋντικά στα παιδιά;  Είστε ζωόφιλος;
Δεν το έχω σκεφτεί αυτό και πάντως δεν το κάνω για να τα «καταπραΰνω». Τα ζώα, έχουν μια γνησιότητα συμπεριφοράς που τα παιδιά με την αθωότητά τους την αναγνωρίζουν αυτόματα κι έτσι τα νοιώθουν φίλους τους ή τα φοβούνται. Όχι, δεν είμαι «ζωόφιλος», όπως δεν είμαι και «φιλάνθρωπος». Έχω δει πολλούς «ζωόφιλους» να φέρονται σκληρά στα ζώα – αλλιώς δεν θα τα σκότωναν για να τα φάνε – και «φιλάνθρωπους» να σκοτώνουν στον πόλεμο.

* Η «ομορφιά της ψυχής δε φτιάχνεται· ή την έχεις ή δεν την έχεις», λέτε σε μια ιστορία. Είναι από γεννησιμιού;  Δεν καλλιεργείται;
Ναι, έτσι νομίζω. Είναι κάτι σαν το ταλέντο να ζωγραφίζεις, να γράφεις μουσική και λοιπά: ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις.

* Ποια τα αγαπημένα σας παραμύθια; Τι ιστορίες λέτε στα εγγόνια σας;
Τα αγαπημένα μου παραμύθια είναι όλα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Κι αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα είναι, «Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο». Δυστυχώς δεν λέω ακόμα ιστορίες στα εγγόνια μου γιατί είναι πάρα πολύ μικρά και μένουμε και πάρα πολύ μακριά.

Η ημέρα της μητέρας.2010

Ετοιμαζόμουν να ανεβάσω ένα post για την ημέρα της μητέρας, όπως κάνω κάθε χρόνο. Είχα βρει να ανεβάσω ένα εξαιρετικό ποίημα του Ραμπριντανάθ Ταγκόρ για τη μάνα, όταν εκεί που το αντέγραφα, άκουσα στο δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση που είχα ανοιχτή μία είδηση που με πάγωσε. Δοκίμασα μετά να συνεχίσω το ποίημα, αλλά δεν μπορούσα. Η είδηση γύριζε και ξαναγύριζε στο κεφάλι μου. Σκέφτηκα ότι πολλές φορές πέρνουμε κάτι πραγματικό και το μετατρέπουμε σε αφηρημένη εννοια, σε ιδέα, και θεωρούμε δεδομένο και αυτονόητο ότι αυτό που έχουμε φτιάξει στο κεφάλι μας, είναι έτσι χωρίς εξαιρέσεις, οπότε δεν είναι και τίποτα τρομερό. Έτσι θεωρούμε αυτονόητο και δεδομένο ότι η μάνα αγαπάει και φροντίζει τα παιδιά της και θα μπορούσε δώσει και τη ζωή της γι’ αυτά αν χρειαστεί. Ε, δεν είναι έτσι. Ξέρω ιστορίες μανάδων που αδιαφόρησαν για τα παιδιά τους ή ακόμα και που τα έβλαψαν. Αυτό, όμως, που άκουσα σήμερα, δεν το έχω ξανακούσει ποτέ!!! Απίστευτη σύμπτωση!!! Να γράφω post για την ημέρα της μητέρας, την παραμονή της γιορτής,  και ν’  ακούσω αυτή την είδηση. Παιδεύτηκα να το αποφασίσω, αλλά αυτή την είδηση θα ανεβάσω εδώ για post. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο στη ζωή. Και μάλιστα, τώρα μου ήρθε, θα βάλω όχι τους στίχους του Ταγκόρ, αλλά ένα τραγούδι που έχει γράψει ο Γιώργος ο Στεφανάκης  πάνω σε αυτούς τους στίχους. Είναι ένα βιντεοκλίπ από την ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, που το είχα ανεβάσει το δεύτερο μήνα που είχα ανοίξει το blog, τον Μάρτιο του 2007. Πήγα και τ’ άκουσα πριν λίγο. Σκεφτόμουνα τα παιδάκια της είδησης -το ένα μωρό ρε γαμώτο – και δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά μου.  Το τραγούδι, που έχει τίτλο «Το μωρό», μπορείτε να το ακούσετε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Διαβάστε, όμως, πρώτα την είδηση που ακολουθεί. Τη φωτογραφία την βρήκα στο internet  και είναι η μητέρα, ή καλύτερα, «η μητέρα» καθώς μπαίνει στη φυλακή.
Καλό ξημέρωμα.
Π.



Η ΕΙΔΗΣΗ

«Σοκ προκαλεί στη γαλλική κοινή γνώμη η είδηση ότι  οι γονείς και τα συγγενικά πρόσωπα τεσσάρων παιδιών από 6 μηνών ως 4,5 ετών ασελγούσαν συστηματικά σε βάρος τους. Οι δράστες, ηλικίας από 18 έως 30 ετών ασελγούσαν από το 2007 σε βάρος των παιδιών, το μικρότερο από τα οποία ήταν ένα βρέφος έξι μηνών.
Η είδηση ήρθε στη δημοσιότητα όταν το ένα από τα αδέρφια χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Οι γιατροί αντιλήφθηκαν ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε στην οικογένεια και ειδοποίησαν τις αρχές.
Στην υπόθεση εμπλέκονται τέσσερις θείοι και μία θεία των θυμάτων. Οι επτά δράστες συγκεντρώνονταν στο σπίτι της οικογένειας και  υπό την επήρεια αλκοόλ συνήθως, ασελγούσαν στα παιδιά.
Ο εφιάλτης ξεκίνησε το 2007 όμως κανείς δεν είχε καταλάβει τι συνέβαινε σε αυτό το σπίτι….»

Εκεί πάνω στο βουνό…

Το σημερινό post παρόλο που θα μπορούσε να έχει στόχο κάποια κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση με ιστορικές συνδέσεις και ανάλογο σχολιασμό, δεν πρόκειται να το κάνει. Ο λόγος αυτού του post είναι να δώσει χαρά -όπως πιστεύω ότι θα δώσει-  σε κάποια αγόρια και κορίτσια ενός Γυμνασίου σ’ ένα βουνήσιο χωριό στην άκρη της Ελλάδας: στον Εχίνο, μισή ώρα περίπου έξω από την Ξάνθη.  Ο Εχίνος είναι το γεωγραφικό κέντρο των χωριών της ορεινής Ροδόπης και έχει μεγάλη και αξιόλογη ιστορική παρουσία στην περιοχή. Το Γυμνάσιο του Εχίνου, το επισκέφτηκα μέσα στα πλαίσια του προγράμματος επισκέψεων συγγραφέων και εικονογράφων βιβλίων του ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ. Είχε προηγηθεί η επίσκεψή μου στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 24 Απριλίου, όπου παρουσίασα τα βιβλία του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» σε μία εκδήλωση για παιδιά και την Δευτέρα 26 Απριλίου βρέθηκα στην Ξάνθη, για να επισκεφτώ το Γυμνάσιο Εχίνου και να μιλήσω στις μαθήτριες και στους μαθητές του για τον Παραμυθά, τα βιβλία του και τις εκπομπές του. Τη φωτογραφία που βλέπετε, την έβγαλα όταν – μετά από πολλές στροφές ανάμεσα από βουνά και ποτάμια – αντίκρυσα τον Εχίνο στην πλαγιά του βουνού.

Σε λίγο είμαστε στο Γυμνάσιο και βρέθηκα σε μια μεγάλη αίθουσα, όπου είχαν μαζευτεί όλα τα παιδιά και μ’ έκαναν να θέλω να βγάλω μια φωτογραφία μαζί τους, πριν αρχίσω την παρουσίασή μου, η οποία συνοδεύτηκε από προβολή του τρέιλερ «ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ», που ανέβασα στο προηγούμενο post, από ένα σύντομο ντοκιμαντέρ για το πώς φτιάχτηκε η καινούργια σειρά των εκπομπών, που θα το ανεβάσω κι αυτό κάποια στιγμή, και ένα επεισόδιο της καινούργιας σειράς, που πριν παιχτεί από την ΕΡΤ, δεν μπορώ να το ανεβάσω εδώ.  Η φωτογραφία με τα παιδιά, είναι αυτή που βλέπετε εδώ.

Μερικές μέρες πριν επισκεφτώ το Σχολείο, η Καθηγήτρια των παιδιών που είχε έρθει σε επαφή μαζί μου, μου ζήτησε να στείλω ένα DVD με παλιές εκπομπές, για να μάθουν τα παιδιά ποιον θα συναντήσουν.  Έτσι, με το που μπήκα στο σχολείο και πριν μπω στην τάξη, με υποδέχτηκε ένα αγόρι, κι αντί λουλούδια μου έδωσε τη ζωγραφιά που είχε κάνει από μνήμης, μετά το DVD. Την πήρα στα χέρια μου:  Ήταν ο Παραμυθάς, με μούσι σαν τον Χότζα! Ενθουσιάστηκα! Αυτή είναι η ζωγραφιά.


Μέσα στη Βιβλιοθήκη του Σχολείου, υπήρχε μια μικρή έκθεση και με άλλα σχέδια των παιδιών, εμπνευσμένα από τις παλιές εκπομπές που είδαν και από ένα παλιότερο βιβλίο μου. Δείτε εδώ μερικές, γιατί δυστυχώς δεν μπορώ να τις βάλω όλες. Και πρώτα, άλλη μια εκδοχή του Παραμυθά, πιο κοντά στην «αληθινή».

Και μια τελευταία ζωγραφιά, από το βιβλίο «Ο Παραμυθάς», όπου πετάει με τη μάγισσα Άιναφετς.

Η παορουσίαση μαζί με ένα θεατρικό παιχνίδι που παίξαμε, κράτησε μια ώρα. Κι ύστερα αφού μου έκαναν μια ξενάγηση – αστραπή σε όλο το σχολείο, τα παιδιά μπήκαν στις ταξεις τους για μάθημα κι εγώ γύρισα στην Ξάνθη. Το βράδυ πέρασα υπέροχα, σε μια ομιλία που είχα να κάνω σε εκπαιδευτικούς και γονείς, στο υπέροχο κτίριο του Λαογραφικού Μουσείου Ξάνθης.

Η ομιλία θα είχε θέμα «Τα παιδιά και η τηλεόραση», αλλά βρέθηκα μπροστά σε ένα κοινό που στην παιδική του ηλικία έβλεπε «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»!!! Οπότε, επειδή με ρώταγαν διάφορα για το πώς γινόταν ο «Παραμυθάς», τους έκανα την ερώτηση: «Μήπως αντί να σας βγάζω λόγο τώρα, να σας δείξω όλα τα βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που έδειξα το πρωί στα παιδιά στο Γυμνάσιο του Εχίνου»; Και με μια φωνή, όλοι στην αίθουσα, φώναξαν με ενθουσιασμό, «Ναιαιαιαιαι…». Κι έτσι πέρασα και μια πραγματικά συγκινητική βραδιά, με όλα αυτά τα παιδιά μεταξύ 30 και 40κάτι!

Την άλλη μέρα γύρισα Αθήνα. Αλλά πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι η καρδιά μου είναι ακόμα μαζί με τα παιδιά του Γυμνάσιου Εχίνου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.