Το μολυβένιο στρατιωτάκι

Και μια και τα παιδάκια σας (και οι φίλες δασκάλες του blog) δεν έχουν σχολείο, ας κλείσουμε τον Μάρτιο με ένα κλασσικό Παραμύθι. Το μολυβένιο στρατιωτάκι.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.8.To_molivenio_stratiotaki.mp3]

Οι δυο γιαγιάδες

Αυτό το post για τις δυο γιαγιάδες το είχα για την Ημέρα της Γυναίκας , αλλά μου προέκυψε το τραγούδι που ανέβασα, εκείνη την ημέρα. Τις ιστορίες των δυο γιαγιάδων που θα διαβάσετε, μου τις έστειλαν δυο φίλες μου μέσα σε διάστημα ενός μήνα! Δεν ήταν για να δημοσιευτούν, αλλά για μένα σε σχέση με κάποιες συζητήσεις που κάναμε για το γάμο, τότε που ετοίμαζα το post για το γάμο που ΘΑ το βάλω (οπωσδήποτε —  δεν τη γλυτώνετε παντρεμένοι bloggers και μη). Μου άρεσαν και οι δύο ιστορίες. Πήρα την άδεια των κοριτσιών που μου τις έστειλαν (για μένα και σαράντα να είστε, κορίτσια κι αγόρια είσαστε), έκανα κάτι ψιλοαλλαγές και τις ανέβασα εδώ. Διαβάστε τες και λέμε δυο λόγια μετά.

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΥΟ ΓΙΑΓΙΑΔΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΓΓΟΝΕΣ ΤΟΥΣ

Η ιστορία της πρώτης γιαγιάς

Πέρυσι την άνοιξη πέθανε η γιαγιά μου. Ούτε «έφυγε», ούτε «πήγε στους ουρανούς», ούτε θα «τη βλέπουμε από κει ψηλά», ούτε «θα γίνει ένα μικρό ή μεγάλο αστέρι», ούτε κάποια άλλη από όλες αυτές τις ανοησίες που φορτώνουμε τα μικρά παιδιά «εξηγώντας» τους το θάνατο. Μου την έδιναν στα νεύρα από μικρή, καθώς μου τις έλεγαν με ένα μελιστάλαχτο ύφος. Κι όλα αυτά, μόνο και μόνο γιατί οι μεγάλοι ντρέπονται να δείξουν τον πόνο τους ή νομίζουν ότι τα παιδιά είναι χαζά και δεν ξέρουν ότι αυτός που πέθανε δεν πρόκειται πια να ξανάρθει.

Η γιαγιά μου ήταν ένας άνθρωπος… γεμάτος. Κι αυτό δεν το λέω μόνο για το μεγάλο ανάστημά της και τη «γεροδεσιά» της (όπως έλεγε η ίδια), αλλά πιο πολύ αυτό πάει για το μέσα της, για την ψυχή της. Ενώ δεν είχε πάει ποτέ της σχολείο ήταν σοφή και μας έλεγε, στα εγγόνια της, πάντα ένα σωρό ιστορίες και παραμύθια, κυρίως συμπονετικά, για τη ζωή, για τη θλίψη, για το θάνατο, για το μίσος, για το ανθρώπινο πάθος, για τη ζήλεια και τραγουδούσε, της άρεσε το τραγούδι, αλλά το έκανε και γιατί έτσι έμπαινε στο «πετσί» του παραμυθιού. Και πολλές φορές έκλαιγε κιόλας, όταν μας απήγγειλε ποιήματα —έκλαιγε από συγκίνηση. Η γιαγιά μου δεν έκανε ποτέ τίποτα το ψεύτικο και είχε εκπληκτικό χιούμορ. Όταν γελούσε, τρανταζόταν το μεγάλο πλίθινο σπίτι στο χωριό, όπου μαζεύονταν τα καλοκαίρια όλα της τα παιδιά (και τα 5) με τα παιδιά τους, από 2 παιδιά ο καθένας, σύνολο 10 εγγόνια. Και γινόταν χαμός, παιχνίδια στην αυλή του σπιτιού, ποδηλατοδρομίες, πικ νικ στα κτήματα κάτω από τ’ αμπέλια της γιαγιάς, ολονυκτίες στο μικρό μπαλκόνι για να δούμε τον «κύκλο του φεγγαριού» και τον ήλιο το ξημέρωμα… Συζητήσεις ολόκληρες και ατέλειωτες για τις αγαπημένες μας σειρές στην τηλεόραση κι η γιαγιά εκεί, ποτέ δεν γκρίνιαξε που της είχαμε κάνει το σπίτι άνω κάτω, ποτέ δεν παραπονέθηκε για τίποτα. Έτσι ήταν η γιαγιά. Κι εγώ ήμουν θυμωμένη μαζί της και ίσως είμαι ακόμα, που δεν μπόρεσε… «Γιατί δεν σηκώθηκες να φύγεις, γιαγιά; Να παρατήσεις τον παππού, να τους παρατήσεις όλους και όλα και να φύγεις!». «Αχ, παιδάκι μου», απαντούσε εκείνη, «άλλες εποχές τότε. Πώς να φύγω και να αφήσω μόνο του τον παππού με 5 παιδιά;»

Τον παππού… ΄Ενα… τέρας και μισό, σύμφωνα με τα λόγια της κόρης της και μαμάς μου. Η γιαγιά είχε αγαπήσει στα νιάτα της ένα γραφιά ευκατάστατο και »από καλό σπίτι», αλλά το συνοικέσιο που της έκανε ο αδερφός της ήταν αμείλικτο… και βρέθηκε παντρεμένη με τον παππού και το ξύλο κι οι προσβολές έδιναν κι έπαιρναν… για χρόνια, σε όλους, γυναίκα, παιδιά όταν ήταν μικρά, σκυλιά, όλα… Ο σκύλος στην αυλή είχε συνηθίσει σε τόσο πολύ ξύλο που όταν εμείς μικρά παιδάκια τον πρωτοχαϊδέψαμε, έκλαιγε όλη νύχτα απ’ τη συγκίνησή του και δεν μας άφησε να κλείσουμε μάτι!!!  Σαν να τη βλέπω όμως να με μαλώνει που »εξέθεσα» τον παππού…

Η γιαγιά ήταν το χωριό, ήταν η παιδική μου (μας) όλων και των δέκα εγγονιών της, παιδική ηλικία. Κι ας ξέρω ότι μόνο εγώ θα το παραδεχτώ, η μεγαλύτερη σε ηλικία και απ’ τους δέκα. Οι άλλοι τώρα που μεγάλωσαν, έχουν δουλειές, αυτοκίνητα, ωραία ρούχα, παιδιά, συζύγους, φίλους, συντρόφους, ερωτικούς, φιλικούς, και ό,τι άλλο, σιγά μην θυμούνται τη γιαγιά… μια γιαγιά ήταν και πέθανε… και δεν πήγαμε ούτε στην κηδεία της… μάλιστα. Και δεν πήγαμε, εμείς τα εγγόνια, γιατί τα παιδιά της πήγανε και τσακώθηκαν και στην κηδεία! ΄Οπως έκαναν και όταν ήμασταν εμείς μικρά… Τώρα το θέμα τους ήταν το ποιος θα πάρει το σπίτι, τα κτήματα, τα αμπέλια, εκείνο το ασημικό, εκείνο το ρούχο… Κι η μαμά μου καθόταν ζωριασμένη σε μια γωνιά κι έκλαιγε γοερά το χαμό της μάνας… της μάνας της… κι ενώ ήθελε να βρίσει, να φωνάξει σ’ όλους αυτούς και τους τέσσερις υπόλοιπους αδερφούς, που φιλονικούσαν πάνω απ’ το… φέρετρο, δεν είπε τίποτα. Τι να πει κανείς και γι’ αυτούς…  «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», όπως θα έλεγε κι η γιαγιά…

Η ιστορία της δεύτερης γιαγιάς

Η γιαγιά μου γεννήθηκε πριν από 90 περίπου χρόνια, από Έλληνες γονείς, στη Σμύρνη. Η μητέρα της ήταν μικρασιάτισσα, ο πατέρας της από τη Ζάκυνθο. Ήρθαν στην Ελλάδα όταν εκείνη ήταν μωρό. Έζησαν στη Ζάκυνθο για λίγο, κι έπειτα (δεν ξέρω για ποιους λόγους) βρέθηκαν σε ένα χωριό της Καλαμάτας. Εκεί αγόρασαν ένα χωράφι που δούλευε ο προπάππους μου και η προγιαγιά μου έκανε δέκα παιδιά, τα πιο πολλά κορίτσια. Ένα από αυτά τα κορίτσια, από τα μεγαλύτερα, είναι και η γιαγιά μου. Στα δεκατέσσερά  της την πάντρεψαν με τον παππού μου.
Ο παππούς μου είχε έρθει κι εκείνος μωρό παιδί από την Μικρά Ασία, μαζί με τα αδέρφια του μόνο, καθώς με τους γονείς τους χάθηκαν (!!!) στο δρόμο και δεν τους θυμόταν καν. Στο λαιμό είχε ένα σημάδι, από το μαχαίρι κάποιου τούρκου, την ώρα που προσπαθούσαν να ξεφύγουν. Τότε, το 1912, πρέπει να ήταν περίπου 2 χρονών. Τον μεγάλωσαν τα αδέρφια του, μια και ήταν ο πιο μικρός. Με κάποιο τρόπο, κάτι σαν αποζημίωση προσφύγων, απέκτησαν ένα κτήμα έξω από την Καλαμάτα. Εκεί τον γνώρισε ο πεθερός του, που βλέποντάς τον καλό, εργατικό, τίμιο και νοικοκύρη, τον θεώρησε  κελεπούρι για να ξεφορτωθεί μια από τις κόρες του. Η γιαγιά μου ήταν πάνω από 20 χρόνια πιο μικρή από τον παππού μου, αλλά ήταν από τότε νταρντανογυναίκα,  όπως λένε όσοι την θυμούνται. Στα δεκαπέντε της, έκανε την πρώτη της κόρη. Και μετά, κάθε τρία χρόνια περίπου, έκανε κι από ένα παιδί, συνολικά εννιά: έξη κόρες και τρεις γιους. Σταμάτησε να γεννάει όταν πάντρεψε την πρώτη κόρη  — κι αυτή μικρή, γύρω στα 17.

Η γιαγιά κι ο παππούς, έζησαν μαζί πολλά χρόνια, ευτυχισμένοι. Ο παππούς δούλευε στα χωράφια, από το χάραμα μέχρι να πέσει ο ήλιος. Η γιαγιά είχε τη φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών. Το σπίτι τους βρισκόταν μέσα σε ένα μεγάλο αγρόκτημα, στην άκρη της πόλης. Ήταν γεμάτο με δέντρα που έκαναν φρούτα όλων των ειδών, είχε ένα κήπο πνιγμένο στα λουλούδια και ζώα, κάθε είδους για να δίνουν τροφή και βοήθεια στο σπίτι. Δύο όμορφα άλογα βοηθούσαν τον παππού στη δουλειά του, και δυο σκύλοι, που το σπιτάκι τους ήταν δίπλα στο πηγάδι με την αγριοτριανταφυλλιά, πρόσεχαν τα πάντα.
Καθώς κι οι δυο τους ήταν σχεδόν αγράμματοι, ήθελαν τα παιδιά τους να μορφωθούν -κυρίως ο παππούς επέμενε σ’ αυτό, που ήθελε οπωσδήποτε όλα τα παιδιά του να τελειώσουν το Γυμνάσιο. Μερικά σπούδασαν, μερικά έμαθαν τέχνες, αλλά όλα τους πάντως πρόκοψαν στη ζωή τους, κι ο παππούς ήταν πολύ περήφανος. Τα καμάρωνε.
Ο παππούς μου πέθανε πριν από 25 χρόνια, ξαφνικά. Η γιαγιά εξακολούθησε να ζει στο σπίτι της στο χωριό, έως σήμερα. Φροντίζει το κτήμα, τα ζωντανά της και -ανάλογα με την εποχή- μοιράζει σε παιδιά κι εγγόνια τα «καλούδια» του σπιτιού της: φρέσκα φρούτα, λαχανικά, αβγά, χειροποίητα ζυμαρικά και γλυκά. Έτσι, μετά το θάνατο του παππού, η γιαγιά ζει καλά, κι ας είναι μόνη της. Έχει τις παρέες της στην εκκλησία, έχει να φροντίζει τα ζώα και τα λουλούδια της, τα χελιδόνια κάθε άνοιξη, τα παιδιά και τα εγγόνια της, που την επισκέπτονται πού και πού. Και είναι γερή, περνάει καλά και δείχνει ευχαριστημένη από τη ζωή της. Κανείς μας δεν φαντάστηκε ποτέ, ότι γιαγιά μπορεί να έχει «σκοτεινά σημεία» στη ζωή της, κρυμμένα βαθειά μέσα της.

Πριν από 10 περίπου χρόνια, η γιαγιά μου είχε ένα ατύχημα: κάποιος απρόσεκτος οδηγός τη χτύπησε με το αυτοκίνητο, την έριξε κάτω, και ράγισαν κόκκαλα της λεκάνης της. Την πήγαμε στο νοσοκομείο, όπου της έκαναν γενική αναισθησία και επέμβαση στη λεκάνη. Για τη γιαγιά ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σε χειρουργείο, και ήταν ολοφάνερα φοβισμένη. Και καθώς το είχε ρίξει στη θρησκεία τα τελευταία χρόνια, ζήτησε κι έκανε όλα όσα θα έπρεπε να κάνει σαν καλή χριστιανή που πρόκειται να πεθάνει: φώναξαν παπά, εξομολογήθηκε και κοινώνησε. Στην εντατική όπου βρισκόταν, ο γιατρός είπε ότι, μέχρι να συνέλθει τελείως, καλό θα ήταν να είναι κάποιος δικός της μαζί. Έτσι έγινε και την άκουσαν να παραμιλάει. Ένα απόγευμα, εκεί ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, οι θείες μου, οι δυο κόρες της γιαγιάς που κάθονταν μαζί της στο δωμάτιο, την άκουσαν άναυδες να λέει ότι τα μισά, σχεδόν, από τα παιδιά της –τρία  από τα κορίτσια, ανάμεσά τους κι ένα από τα δύο που ήταν εκεί – και το ένα από τα αγόρια, ήταν αποτέλεσμα της ερωτικής της σχέσης με άλλους τέσσερις άντρες, διαφορετικούς, δηλαδή,  κάθε φορά. Παραμιλώντας  μέσα στη νάρκωση ακόμα, είπε ότι τους ερωτεύτηκε όλους πολύ, ότι ήταν όλοι τους ήδη παντρεμένοι, ότι έχουν πεθάνει όλοι πια και ότι δεν έχει πει τα ονόματά τους ούτε στον παπά!
Οι θείες μου σοκαρίστηκαν και  δεν ήξεραν τι να κάνουν μετά. Αποφάσισαν να μην της το πουν της ίδιας ποτέ, αλλά το είπαν και στα υπόλοιπα αδέρφια τους, και σε μερικά από τα εγγόνια, στα «μεγάλα», σαν εμένα.  Έτσι καταλάβαμε πώς γίνεται να διαφέρουν τόσο πολύ κάποια παιδιά μεταξύ τους, και γιατί κάποια έδειχνε μια ξεχωριστή αδυναμία…

Η γιαγιά μου, είναι ακόμα μια «νταρντανογυναίκα» που κοντεύει τα 90 και είναι μια χαρά στην υγεία της, χορτασμένη από τη ζωή της. Εξακολουθεί να είναι δυνατή, με τα λευκά μαλλιά της να στεφανώνουν το όμορφο πρόσωπό της, αξιοσέβαστη ανάμεσα στους συγγενείς και τους γνωστούς της, ευγενική και σοβαρή.
Πώς τα κατάφερε σε μια τόσο μικρή κοινωνία να μην την πάρουν χαμπάρι, ούτε εγώ ούτε κανείς μας ξέρει και μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Ε; Τι λέτε; Εξαιρετικές ιστορίες! (Ναι, προσωπικά προτιμώ  τη δεύτερη). Νομίζω, το έχω ξαναγράψει εδώ, πως ό,τι έχω μάθει σε αυτή τη ζωή –ε, το 80%- το έχω μάθει από τις γυναίκες! Να προσθέσω μόνο κάτι εδώ: Το καλύτερο που μου έμαθαν οι γυναίκες είναι ότι εκείνες, δεν θα τις μάθω ποτέ. Έτσι, έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το post και με μια σύντομη ιστορία ενός παππού. Κι αυτήν μου την είπε μια φίλη μου. (Χα, χα, χα… Πάλι από γυναίκα έμαθα). Η γιαγιά της φίλης μου (η μητέρα της μάνας της), χώρισε τον άντρα της έχοντας τέσσερα παιδιά και χάλια οικονομικά, επειδή έκανε ερωτική σχέση με μία άλλη γυναίκα. Ο «παππούς»,  που ήταν έλληνας από την Αίγυπτο, ομολόγησε ο ίδιος τον έρωτά του για την άλλη γυναίκα, χωρίς να αναφέρει τίποτα για διαζύγιο. Κι όταν  άκουσε τη γυναίκα του να ουρλιάζει και να ζητάει διαζύγιο, της είπε έκπληκτος: «Καλά, κακό είναι να αγαπάω δύο γυναίκες;!»
Νομίζω ότι το σημερινό
post, είναι η καλύτερη εισαγωγή  για το post του γάμου.

Καλή εβδομάδα, καλό Πάσχα, καλά στέφανα, καλή λευτεριά, καλό βόλι και προπάντων: καλή καρδιά.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

Απίστευτο spam

Το προηγούμενο post ήταν «θλιβερό από τη μια κι αστείο από την άλλη». Σήμερα θέλω να βάλω εδώ ένα e-mail που πήρα σήμερα, που είναι όχι μόνο αστείο, αλλά είναι και για ν’ απορείς: Καλά, αυτοί που το γράψανε -προφανώς – δεν είναι έλληνες  και δεν ξέρουν τι γράφουν, οπότε μπορεί και να πιστεύουν ότι θα υπάρξουν κάποιοι που θα τους πάρουν στα σοβαρά. Σκέφτηκα, όμως, ότι για να στέλνονται συνέχεια τέτοια μηνύματα, θα πρέπει να υπάρχουν και κάποιοι που κάνουν αυτό που τους ζητάνε!!! Φαντάζομαι ότι όλοι σας θα παίρνετε κάποια τέτοια μηνύματα, αλλά δεν πιστεύω ότι θα την πατούσατε ποτέ. Διαβάστε το μήνυμα που πήρα σήμερα. Δεν έχω αλλάξει ούτε ένα γράμμα. Κάθε φορά που ανοίγω τα mail μου από το πρωί, το ξαναδιαβάζω και ξεκαρδίζομαι στα γέλια με αυτό το απίστευτο spam, αλλά κι αναρωτιέμαι: υπάρχει κανείς που μπορεί να το πάρει σοβαρά; Επαναλαμβάνω: ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ.
Καλό ξημέρωμα.
Π.
Υ.Γ. Άμα βγάλετε νόημα, πείτε μου και μένα.

Αγαπητέ λογαριασμού χρήστη,
Είμαστε επιχείρηση μερικά ουσιώδη έλεγχο webmail λογαριασμό email μας συνδρομητή (ες), αλλά εκτεταμένη συντήρηση για να βελτιωθεί η πρώτη υπηρεσία webmail σας.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου τήρησης, οι χρήστες θα αντιμετωπίσει προβλήματα πρόσβασης webmail λογαριασμό τους.
Είμαστε διαγραφή όλων των αχρησιμοποίητων λογαριασμό e-mail, για να επιβεβαιώσετε τον λογαριασμό σας είναι σήμερα σε χρήση, μπορείτε να απαντήσετε σε αυτό το e-mail με την παροχή e-mail σας στοιχεία. Αποτυχία να προσχωρήσουν σε αυτή την υποχρέωση συντήρησης θα καταστήσει αμέσως το e-mail ανενεργό από το σύστημα βάσης δεδομένων.
Για να επιβεβαιώσετε webmail πληροφορίες σύνδεσής σας, απαντήστε παρούσας ανακοίνωσης συντήρηση e-mail από την είσοδο σας πληροφορίες όπως ζητούνται παρακάτω.
* WEBMAIL E-MAIL:
* PASSWORD:
Re-σύνδεση για την επικύρωση των webmail στοιχεία του λογαριασμού σας.
Προσοχή! Εάν ο λογαριασμός σας δεν ενημερώνεται εντός επτά (7) ημερών από την παραλαβή της εν λόγω προειδοποιητικό μήνυμα, ο λογαριασμός σας θα διαγραφεί μόνιμα.
Εμείς ειλικρινά συγγνώμη για την ταλαιπωρία αυτή.
Ευχαριστώ για τη χρήση webmail λογαριασμό.
WEBMAIL Ομάδα Υποστήριξης
Copyright 2010 WEBMAIL TEAM, Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

«Θεϊκό», όπως θα έλεγαν και τα παιδιά μου, ε;

Θλιβερό από τη μια, αλλά…


Σκέφτηκα, να αναβάλλω για άλλη μια φορά το post που έχω ετοιμάσει με τις ιστορίες δύο γιαγιάδων (αρχικά προοριζόταν για τη μέρα της γυναίκας) και να βάλω ένα κείμενο που μου στείλανε και μου θύμησε ένα παλιό βιβλίο που λεγόταν, «ΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ» και είχε για περιεχόμενο, «μαργαριτάρια» από εκθέσεις μαθητών Γυμνασίου. Είναι θλιβερό από τη μια, για το μορφωτικό επίπεδο κάποιων παιδιών (ευτυχώς όχι των περισσσότερων), αλλά από την άλλη οφείλω να ομολογήσω ότι όσες φορές κι αν το έχω διαβάσει από προχθές που το πήρα, ξεραίνομαι στα γέλια. Για δείτε κι εσείς.

Καλή εβδομάδα.
Π.

Τα μαντολίνια, είναι κι αυτά εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα .(Γυμνάσιο Αθήνας)

Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας, άμα δεν λουζόμαστε συχνά. (Γυμνάσιο Πάτρας)

Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικόν, μισός γυναίκα και μισός άλλο πράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του.(Γυμνάσιο Θεσπρωτίας)

Ο Κωνσταντίνος Καντάφης  ήτανε  Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη
της  Αλεξάνδρειας.  (Γυμνάσιο Αθήνας)

Όταν ο Οδυσσέας  γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες
και την Πηνελόπη  να τους δουλεύει στο φουλ. (Γυμνάσιο Θήβας)

Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του  τσατσάρα. Ο γιος του
Νορέγιεφ.  (Γυμνάσιο  Αθήνας)

Tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν  μικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά-αριστερά στο πλάι των μεγάλων  αγγέλων. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ  σερούβιζαν (αριστερό  πέταγμα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα  Πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση. (Από διαγώνισμα Θρησκευτικών, Γυμνάσιο Κορίνθου)

Το τετράγωνο  της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε. (Γυμνάσιο Καλαμάτας)

Η κυριότερη αιτία της  εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι. (Γυμνάσιο  Κορίνθου)

Η σοβιέτα είναι που φοράνε οι Ρωσίδες.  Στη Σερβία φοράνε σερβιέτες. (Γυμνάσιο Κορίνθου)

Ο  πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλ. με δύο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο και μια αν δουλεύει σε πρατήριο. (Γυμνάσιο Αθήνας)

Οι βηταμίνες βρίσκονται  ακριβώς ανάμεσα από τις αλφαμίνες και τις γαμαμίνες.(Γυμνάσιο   Θεσσαλονίκης)

Το ακριβώς αντίθετο της  Αγίας Τριάδας είναι η Διαβολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και  θάλασσα. Πράγματα του Σατανά. (Λύκειο  Ξάνθης)

Η μπανάνα  στα ελληνικά γράφεται όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με  ένα μπα και δύο να.  (Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

Τα 6 χαρακτηριστικότερα  ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3
φώκιες.      (Γυμνάσιο  Αθήνας)

«Οι Δέκα Εντολές  γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην
Πλάκα. Ήταν  όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες». (Γραπτό υποψηφίου για την Σχολή  Αστυνομίας).

Ημέρες μιας γυναίκας

Πολλά χρόνια πριν, στο τέλος του 1964 βρέθηκα φαντάρος στο Γ.Ε.Σ. όπου γνώρισα τον Ηλία Μασούρα. Εκείνος ήταν σκηνοθέτης κι εγώ ηθοποιός. Γίναμε φίλοι, καθώς δεν υπήρχαμε και πολλοί φαντάροι που να είμαστε από τον ίδιο χώρο. Περάσαμε ένα χρόνο μαζί. Κι όταν απολυθήκαμε, όπως γίνεται με τις περισσότερες φιλίες του στρατού, χαθήκαμε. Η ζωή, όμως, που τη φαντασία της δεν τη φτάνει κανείς, έφερε τα πράγματα έτσι ώστε μετά από 14 χρόνια, βρεθήκαμε συνάδελφοι στην Ε.Ρ.Τ. — εκείνος Τηλεσκηνοθέτης κι εγώ Υπεύθυνος του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών. Στην Ε.Ρ.Τ. ήταν που γνώρισε ο Ηλίας τη Ρίτσα, δημοσιογράφο τότε των ειδήσεων της Ε.Ρ.Τ. και παντρευτήκανε. Μερικά χρόνια αργότερα, πηγαίνοντας ο Ηλίας για γύρισμα στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τον Διευθυντή Τηλεόρασης Νίκο Αλευρά και τον οπερατέρ Λεωνίδα Δαρμή, σκοτώθηκε μαζί με τους άλλους δύο, σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Τα υπόλοιπα χρόνια που έμεινα στην Ε.Ρ.Τ. συναντούσα κάθε μέρα, σχεδόν, τη Ρίτσα  στην ΕΡΤ, ώσπου φύγαμε και οι δύο από εκεί. Εκείνη συνέχισε να δημοσιογραφεί σε εφημερίδα πια, κι εγώ έκανα μία εταιρία παραγωγής τηλεοπτικών εκπομπών. Ξανασυναντηθήκαμε στο… internet, όπου και οι δύο έχουμε blog. Όλα αυτά είναι ο πρόλογος για να βάλω εδώ ένα κείμενο της Ρίτσας και τα έγραψα γιατί ήθελα να μνημονεύσω τρεις φίλους που χάθηκαν απρόσμενα και να πω ότι για άλλη μια φορά η ζωή, μ’ εντυπωσίασε με τη φαντασία της. Θυμήθηκα αυτό το ξεχασμένο ατύχημα που συνέβη πριν πολλά χρόνια, διαβάζοντας στο blog της Ρίτσας, την εξαιρετική ομιλία που έκανε στις 8 Μαρτίου, Ημέρα της Γυναίκας, σε συγκέντρωση των Ανοικτών Οριζόντων ( Όμιλος πολιτικού προβληματισμού) όπου βράβευσαν τη Ρίτσα ως εργαζόμενη γυναίκα… Βρίσκοντας αυτή την ομιλία εξαιρετική από κάθε άποψη, θέλησα να την ανεβάσω στο blog μου για χάρη σας και πήρα την άδεια από τη Ρίτσα να το κάνω. Και το κάνω με όλη μου την καρδιά.
Καλό βράδυ.
Π.

Καλησπέρα σας
Είμαι κι εγώ μια γυναίκα σαν όλες εσάς. Σε πολύ νεαρή ηλικία, σχεδόν κοριτσόπουλο έχασα τον άνδρα μου. Σκοτώθηκε σε τροχαίο έξω από τη Στυλίδα. Κι έμεινα πίσω θυμωμένη, ερωτευμένη, φορτισμένη, απογοητευμένη, με δύο μωρά στην αγκαλιά και μύρια όσα προβλήματα γύρω μου. Μια μητέρα με αλτζχάιμερ που την φρόντισα επί δέκα χρόνια ανελλιπώς και μια γιαγιά που σήμερα στα 109 της εξακολουθώ να την φροντίζω, χωρίς να την έχω στείλει σε θλιβερά γηροκομεία. Δύσκολα χρόνια με γεύσεις πικρές στο στόμα, δίχως ίχνος χαράς. Έπρεπε να βγω στη δημοσιά, όπως έλεγε ο πατέρας μου, να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας , ότι δεν είμαι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια γυναίκα με σάρκα και οστά , μια συνηθισμένη γυναίκα που όφειλε να προστατεύσει παιδιά και γονιούς. Και φυσικά, ούτε λόγος να πέσω στο γκρεμό. Έμοιαζα με μουλάρι που όφειλα να ακροπατώ στο χείλος του γκρεμού και ν’αλαφιάζω. Ήταν πολλές οι υπόγειες διαδρομές, υπήρχαν δάκρυα τις νύχτες στο μαξιλάρι, υπήρχαν όμως και χαμόγελα το πρωί στα δυό αγόρια. Ζωή και ελπίδα μαζί, ένα κουβάρι που ακόμη και σήμερα δύσκολα το ξεμπερδεύει κάποιος,

Προχώρησα όμως, όπως προχωρήσατε και όλοι εσείς κι έγινα κοινωνική, δούλεψα και δουλεύω σκληρά, εξυψώσεις, ταπεινώσεις, χαστούκια, μπράβο…. Μια φορά, όταν διευθυντής της « Κ» ήταν ο Α.Καρκαγιάννης, κάτι είχα γράψει, μάλλον χάλι θάταν, οπότε μπήκε στην αίθουσα σύνταξης και μου είπε παρουσία των συναδέλφων μου ότι δεν έχω τομή στον εγκέφαλό μου! Εκτοτε χρειάστηκε να αποκτήσω τομή και νάμαι σήμερα μπροστά σας. Όχι για να σας πω στοιχεία από έρευνες , όχι να αναφερθώ πανεπιστημιακά βιβλία, αλλά να σας μιλήσω απ’την καρδιά μου. Δεν μου πέρασε από το μυαλό να σας αναπτύξω πολεμικές στρατηγικές που θα εκτινάξουν τη γυναίκα στην κορυφή της πυραμίδας. Να κάνει τι εκεί πάνω μονάχη ;Προτιμώ να πω να κάτι κοινότοπο, αλλά αληθινό: ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΚΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ. Γι αυτό, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις μας είναι περισσότερες από τα δικαιώματα για τα οποία δώσαμε και δίνουμε σημαντικούς αγώνες.
Ξέρετε, έχει περάσει πολύς ανθρώπινος χρόνος από την εποχή που η Ρόζα Παρκς, η μαύρη ράφτρα από το Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα αρνήθηκε να σηκωθεί από τη θέση της στο λεωφορείο και να την παραχωρήσει σ ‘ ένα λευκό, ως όφειλε. Κι έχει περάσει πολύς χρόνος από τότε που εμείς τα θηλυκά βγήκαμε από την σπηλιά και πήραμε στο κατόπι τον άνδρα, πιστεύοντας ότι μπορούμε αν όχι να τον αντικαταστήσουμε στο κοινωνικό του ρόλο, τουλάχιστον να τον ανταγωνιστούμε. Και φυσικά πέρασε καιρός από την παιγνίδι με την τυφλόμυγα. Ωραία ήταν όταν μας έκλειναν τα μάτια κι εμείς λέγαμε ψέματα ότι όλα τα βλέπουμε – τίποτα δεν βλέπαμε, απλώς είχαμε εξασκήσει τη φαντασία μας. Το ίδιο συνέβη και με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες. Άλλες εμείς από εδώ, άλλες οι γυναίκες που βλέπαμε στον καθρέφτη, πότε παραμορφωμένες, λίγο επηρμένες, λίγο πόρνες, λίγο επιστημόνισες, λίγο λαϊκές, λίγο κυριλέ…
Πάνε αυτά, ξεχάστε τα. Πάμε παρακάτω. Οι παιδικές ασθένειες μας τέλειωσαν. Σε ποιόν αρέσει η ακινησία; Είστε καλά με το νοιώθετε βολεμένες ; Το σπιτάκι σας, τον αντρούλη σας, το παιδάκια σας, τα βράδια του Σαββάτου στο Μέγαρο ή στην ταβερνούλα της γειτονιάς… Ωραία όλα αυτά και σεβαστά και ιερά. Αλλά αυτά ανήκουν στο χώρο δίπλα στο εικονοστάσι, ποια στιγμή λέτε ; Τη στιγμή που μια ατίθαση έφηβη που λέγεται ζωή κάνει πάρτι ξυπόλητη στα πλακάκια της κουζίνας και μάλιστα εν τη απουσία σας. Σας αρέσει αυτό ; Σας αρέσει η φωτογραφία σας στο κάδρο, με ένα προσποιητό μειδίαμα στα χείλη ; Ημι-ικανοποίηση ; Ημι-χαρά; Ημι-απαγοήτευση ;
Έχω μια πρόταση να σας κάνω. Ελάτε να βγούμε από το κάδρο και ν’ ακουμπήσουμε τις πλάτες μας δίπλα στο λευκό τοίχο, δηλαδή να μην απομακρυνθούμε πολύ, όχι γιατί φοβόμαστε, αλλά για να μην χαθεί η σταθερά της σιγουριάς μας. Η πρόταση μου δεν αναφέρεται τόσο πολύ στις νέες γυναίκες που έχουν αρπάξει τη ζωή απ τα μαλλιά και το παλεύουν. Να σας προτείνω να στηθείτε μια μέρα έξω από την καγκελόπορτα ενός λυκείου σε ώρα διαλείμματος. Δείτε τα κορίτσια μας πόσο όμορφα και πόσα δυναμικά είναι.
Αυτό επομένως που θα πω αφορά τις λίγο μεγαλύτερες, πούχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους, που η σχέση τους μέσα στο σπίτι με το σύζυγο είναι επιεικώς μέτρια και που στο κομμωτήριο ξεφυλλίζουν με ανάμεικτα συναισθήματα τα μοδάτα περιοδικά, με τα λίφτινγκ, τις μεθόδους λιποαναρρόφησης χωρίς νυστέρι , με νυστέρι και τα μεσημέρια παρακολουθούν τα τηλεοπτικά σκουπίδια, καταγράφοντας τις δηλώσεις της κάθε Τζούλιας, της κάθε Τζούλιας…
Ακούστε με και κρατείστε το. Η πιο ωραία γυναίκα σήμερα είναι η γυναίκα στα 50 της που πιάνει τον εαυτό της να σκέφτεται ότι θα μπορούσε να παρακολουθήσει μαθήματα στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο (έχουμε τρία στην Αθήνα) που θα μπορούσε να μάθει μια κάποια τέχνη, να ενταχθεί σ ένα πολιτιστικό σύλλογο ή πολιτικό σχήμα. Να βγει, σας λέω, να εκτεθεί, να δοκιμαστεί διαφορετικά μακριά από την επιρροή του συζύγου – γιατί υπάρχουν και σύζυγοι που θέλουν τη γυναίκα υποτακτικό πλάσμα στο σπίτι, ναι, ναι, υπάρχουν. Να βρει το θάρρος ν’ανοίξει κουβέντα με την περιπτερού – που είναι σαν ναχει βγάλει τρία πανεπιστήμια και να μιλάει τρεις ξένες γλώσσες. Κι ύστερα να πάει πιο κάτω στη φουρνάρισσα κι ανάμεσα στο ψωμί, στο γάλα, στον κόσμο στην ουρά να πει δύο κουβέντες παραπάνω μαζί της για την οικονομική κρίση. Να αφουγκραστεί δηλαδή τη ζωή, έξω από το σπίτι, μακριά από την τηλεόραση, όχι όμως υπό τη μορφή της προστατευόμενης κυρίας, αλλά της γυναίκας που ποθεί να μετεξελιχθεί σε ενεργό πολίτη. Το αντίθετο του ΑΝΕΡΓΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ.
Υπάρχουν τρόποι αν πραγματικά το θέλουμε. Όπως υπάρχουν τρόποι να πείσουμε την κακοποιημένη γυναίκα να μοιραστεί το πρόβλημα της, δίχως ντροπή. Να ξανοιχτεί στα αρμόδια κέντρα. Θα την ακούσουν, μπορεί και να την αγκαλιάσουν. Δεν ξέρετε. Σίγουρα όμως θα απελευθερωθεί η ίδια και θα αναλάβει από κει και πέρα τις ευθύνες της, γιατί οι ευθύνες δεν ποτέ του ενός, είναι και του άλλου.
Εκείνο που προέχει να βρούμε, είναι τρόπους επικοινωνίας. Να δικτυωθούμε , ανάλογα με τις δυνατότητες της γυναίκας και τις εμπειρίες της κάθε μιας μας, με στόχο τη διάχυση των ιδεών, με στόχο την εμπέδωση του νέου ήθους, το οποίο η γυναίκα οφείλει να ξετυλίξει μπροστά μας. Ναι, αυτή ο Βαστάζος της Γης.
Να σας πω ένα παράδειγμα : είστε στην παραλία, ένα ζευγάρι με τις πετσετούλες σας, τις κουβεντούλες σας…. νομίζετε ότι είστε μόνοι και είστε έτοιμοι για τα παραπέρα. Αίφνης εμφανίζεται μια ομάδα από άλλους κολυμβητές, όχι απαραιτήτως ζευγάρια και σας ζητούν φωτιά για το τσιγάρο. Η γυναίκα μουτρώνει, ο άνδρας δίνει φωτιά και θέλει να πιάσει κουβέντα. Η γυναίκα τον αποτρέπει. Κι εκείνος με ευγένεια της εξηγεί ότι έχουν όλο το χρόνο να τα πούνε αργότερα, ας μην χάσουν την ευκαιρία που τους δίνει ένας αναπτήρας για να ακούσουν τις κουβέντες των άλλων. Αν και εφόσον αξίζουν βεβαίως…. Έτσι είναι και στη ζωή, στην καθημερινότητά μας. Απλά πράγματα που εμείς τα κάνουμε σύνθετα, γιατί τρελαινόμαστε για τις αποκλειστικότητες…
Η ενεργοποίηση, λοιπόν, της γυναίκας ( το ζητούμενο) η οποία μέρα τη μέρα προχωράει, πρέπει να γίνεται με ομαλό τρόπο, όπως σας είπα προηγουμένως: με τη μετακίνηση μας λίγο πιο πέρα από το κάδρο. Να πείσουμε τους άνδρες μας ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο, ότι έχουμε κάθε λόγο να συμμετάσχουμε στα κοινά, να καταθέσουμε το λιθαράκι της γνώσης και κυρίως το ένστικτο της γυναίκας- μάνας που νομίζω ότι όμοιο του δεν υπάρχει πουθενά.
Παλιότερα διάβαζα συχνά Σοπενχάουερ. Με εντυπωσίαζε ο μισογυνισμός του. Τότε , μου ήταν αδύνατον να εξηγήσω γιατί ένας σπουδαίος στοχαστής έβαλλε κατά της γυναίκας με τόσο αιχμηρό τρόπο. Έλεγε ο Σοπενχάουερ : «Πρέπει να σκοτίστηκε από τον έρωτα ο νους των ανδρών για να ονομάσουν ωραίο αυτό το μικρόσωμο φύλο, με τους στενούς ώμους, τους φαρδιούς γοφούς και τις κοντές γάμπες. Όλη η ομορφιά του έγκειται στο ερωτικό ένστικτο. Αντί να το ονομάζουν ωραίο, θα ήταν πιο σωστό να το αποκαλούν αντιαισθητικό. Οι γυναίκες δεν διαθέτουν συναίσθημα, δεν ξέρουν ούτε από μουσική, ούτε από ποίηση. Σ’ αυτές, τα πάντα είναι σκέτος πιθηκισμός, προσχήματα και επιτήδευση που αντανακλά την επιθυμία τους να αρέσουν»
Εκ των υστέρων κι έχοντας κοντραριστεί με τη ζωή, όπως ας προανέφερα, ζώντας πλέον σ έναν πολυεστιακό τόπο με τις πολυμορφικές συμπεριφορές αναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσε αυτός ο μοναχικός περιπατητής της Βαϊμάρης, όχι τόσο στην απελευθέρωση των γυναικών, όσο στην εκμετάλλευση τους από τη διαφήμιση. Η , μάλλον, να το διατυπώσω καλύτερα, πώς θα αντιδρούσε στην προώθηση μέσω της διαφήμισης, ενός προτύπου γυναίκας που νομίζω ότι ο φιλόσοφος αποδίδει στην τελευταία του πρόταση : Πιθηκισμός, προσχήματα και επιτήδευση που αντανακλά την επιθυμία τους να αρέσουν.
Αναφέρομαι γενικότερα στην εκμετάλλευση του γυναικείου σώματος και στον τρόπο που ο διαφημιστής στοχεύει στη διέγερση του θεατή για να πουλήσει το προϊόν. Με απασχολεί το πώς η γυναίκα πέφτει στην παγίδα της ωραιοποιημένης ζωής. Παλιότερα στην Ποσειδώνος υπήρχε μια διαφήμιση με μια πολύ ωραία κοπέλα με κόκκινα εσώρουχα κι από κάτω η εξής πρόταση : Τι σημασία έχει αν δεν ξέρω να μαγειρεύω ; Ναι, με τέτοια εσώρουχα, και τέτοιο κορμί, τί να την κάνω τη μαγειρική, ευτυχώς υπάρχουν και το ντελίβερι.
Κανείς όμως από τους διαφημιστές δεν σκέφτηκε το πώς μια τέτοια αντίληψη φιλτράρεται από μια έφηβη, μια νεαρή κοπέλα που δεν έχει προλάβει να διυλίσει την πληροφορία και που κάποιος την έχει πείσει ότι το όνειρο της ζωής ξεκινάει από το ρόλο μιας πανελίστριας ή μιας τηλεοπτικής γλάστρας. Θα μου πείτε, εσένα τώρα αυτό σε ενόχλησε ; Σιγά. Μήπως στα περίπτερα δεν κυκλοφορούν περιοδικά αντίστοιχου περιεχομένου ; Για να φτάσουμε στο χρήμα πρέπει πρώτα να διεγείρουμε το κοινό. Απλά μαθηματικά. Δεν παύει όμως νάναι ένας βραχνάς. Κι εδώ οι μητέρες αυτές που θα πρέπει να εξηγήσουν στα κορίτσια εγκαίρως και με θάρρος ένα μικρό κομμάτι της αλήθειας τούτου του κόσμου. Ποτέ όλη τη αλήθεια, γιατί μετά η ζωή θα είναι βαρετή.
Τελευταία θα είδατε στην τηλεόραση τη μικρή Βραζιλιάνα τη βασίλισσα της σάμπας. Ξεσηκώθηκε όλος ο ΟΗΕ στο όνομα των δικαιωμάτων του παιδιού κι ακούστηκαν διάφορες υπερβολές, με αφορμή την επιμονή των γονιών της μικρής να αναλάβει νωρίς το ρόλο της. Όμως για να δούμε πόσες μανάδες, Ελληνίδες, πόσες γυναίκες κάνουν τα πάντα για να σπρώξουν τα κοριτσάκια τους στη διαφήμιση και να αρπάξουν λίγο από τη δική τους πιθανή λάμψη ;
Ας είμαστε ρεαλιστές κι ας ξαναστήσουμε τους κανόνες του παιγνιδιού. Όχι παλαιομοδίτικα, όχι αναχρονιστικά, όχι βιαστικά και τυχαία. Μέσα από τη συζήτηση, μέσα από τη ΣΥΝΑΝΤΙΛΗΨΗ για έναν πακτωλό θεμάτων, μέσα από την κοινή δράση, από τη διεκδίκηση θέσεων στους δημόσιους χώρους, στο δημαρχείο, στη Βουλή. Να βγούμε από τη νιρβάνα που μας στήνουν γύρω μας. Όχι να πολεμήσουμε τους άνδρες. Όποιος λέει τέτοιες κουβέντες, είναι χαμένος από χέρι. Δεν έχουμε καιρό για πολέμους. Έχουμε λίγο χρόνο να σμίξουμε, να αγαπηθούμε ξανά, να γνωριστούμε μεταξύ μας, να απλώσουμε τα χέρια και να στήσουμε εκείνο το κοινωνικό δίχτυ ασφάλειας που κάθε φορά, μα κάθε φορά θα μας βοηθάει να ξεπερνάμε με σύνεση και υπομονή τις μεγάλες κρίσεις. Σε πλαίσιο τιμιότητας και με γνώμονα την ευθύνη. Δεν θα κερδίσουμε αλλιώς το σεβασμό της κοινωνίας όλης. Η αντίληψη, βαθιά πατριαρχική, ότι η γυναίκα είναι ο αγρός και ο άνδρας είναι το αλέτρι φθίνει, αλλά δεν αντικαθίσταται. Οι κυβερνήσεις θεσπίζουν νόμους και επαίρονται για τις ποσοστώσεις υπέρ των γυναικών, αλλά οι ποσοστώσεις αποκτούν τη μορφή δουλείας για τα κόμματα. Επομένως δεν αρκούν οι μεγάλες κουβέντες, τη στιγμή που η γυναίκα αγγίζει με σχεδόν παιδικό φόβο την περιοχή της κοιλιάς της και κοιτάζει τον άνδρα χωρίς το πλεονέκτημα της εμπιστοσύνης ; Η σημερινή ημέρα είναι ίσως μια ευκαιρία για μικρές, αλλά ουσιαστικές αναθεωρήσεις.
Πολλές από εμάς, ήδη τις έχουμε κάνει. Ας το τολμήσουν όσες θέλουν κι όσες νοιώθουν έτοιμες να δράσουν διαδραστικά σ’ ένα πολυμορφικό πια κόσμο. Στο κάτω κάτω είμαστε πια – σωματικά τουλάχιστον – στον αντίποδα του μοντέλου-γυναίκα του Σοπενχάουερ, άρα οι μετοχές μας έχουν κάθε λόγο να εκτιναχθούν. Τολμήστε και να ξέρετε ότι όλο και κάποιος θα βρεθεί δίπλα σας να σας στηρίξει.
Σας ευχαριστώ.
Ρίτσα Μασούρα

«Μια συνουσία μυστική»

Χα, χα, χα… ναι ξέρω… «Τι είναι αυτό πάλι που μας ξεφούρνισε, παππούς άνθρωπος!!!» θα πούνε ίσως κάποιες και κάποιοι, που δεν έχουν συνηθίσει ακόμα τα διάφορα πρόσωπα του Π.Π. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα τραγούδι των ΠΥΞ ΛΑΞ, που δεν το είχα ξανακούσει ποτέ μου. Άλλωστε, όπως σας έχω πει, οι γνώσεις μου για την ελληνική μουσική είναι πολύ λίγες, κυρίως μετά την Χατζιδοθεοδωρακικοσαββοπουλική εποχή. Σας έχω πει κι άλλη φορά, αν θυμάμαι καλά, πως ό,τι σχόλιο γράφεται εδώ στο blog, μου έρχεται αμέσως με e-mail στο OUTLOOK. Έτσι, μπορώ και παίρνω χαμπάρι και τα σχόλια σε πολύ παλιά post, που αλλιώς δεν θα τα διάβαζα ποτέ. Έτσι, πριν λίγο, και ενώ ετοίμαζα το post «Οι δυο γιαγιάδες» που το είχα για την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, αλλά το ανέβαλα για να ανεβάσω το τραγούδι, μου ήρθε ένα e-mail από ένα κορίτσι, που δεν έχω ξαναδεί το ψευδώνυμό του και που δεν είχε τίποτα άλλο γραμμένο εκτός από τη διεύθυνση στο YOUTUBE ενός βίντεο κλιπ και τις λέξεις, «Σε έβλεπα μικρή. Φιλί»!!!
Καμιά φορά, ξέρετε, εκεί που δεν το περιμένεις στη ζωή, γίνεται κάτι και σου δίνει χαρά και συγκίνηση από το πουθενά. Έτσι κι εμένα, αυτό το μήνυμα (με το βιντεοκλιπ του τραγουδιού) κάτι μου έκανε, καθώς σκέφτηκα ότι κάπου υπάρχει ένα κορίτσι που βλέπει το θέμα από μία άλλη οπτική γωνία και με γέμισε χαρά. Γιατί: «παππούς, παππούς», αλλά…
Το σχόλιο το έσβησα από το blog, αλλά το τραγούδι μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε . Μ’ αρέσει κυρίως η τελευταία στροφή.


Σας φιλώ.
Καλή Κυριακή.
Π.+ Π.

Η γυναίκα με τα άσπρα

Ε, παρόλο που η ημέρα της γυναίκας είναι κάθε μέρα, σκέφτηκα να βάλω σήμερα – ημέρα της επίσημης γιορτής της –  ένα ειδικό post με τις ιστορίες δύο γιαγιάδων. Αλλά διαβάζοντας ένα από τα σχόλια στο προηγούμενο post σκέφτηκα να ανεβάσω άλλο ένα τραγούδι του φίλου μου του Γιώργου του Στεφανάκη πάνω σε ένα ποίημα του Κρισναμούρτι, εξαιρετικής ευαισθησίας για τις γυναίκες, με τίτλο: «Η γυναίκα με τα άσπρα». Παρόλο που έχουμε καταλήξει ότι όλα τα τραγούδια πρέπει να λέγονται από αντρική φωνή, αυτή τη φορά θα βάλω το τραγούδι σε μία από τις πρώτες εκτελέσεις που είχε ηχογραφήσει ο Γιώργος, με μία εξαιρετική τραγουδίστρια, την Χρύσα Στεφανάκη. Ακούστε το. Σας το αφιερώνω κορίτσια. Σας αντιγράφω και τους στίχους, στην πρωτότυπη μορφή.
Καλή εβδομάδα.
Φιλιά
Π.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ

Α, τι αρμovία πoυ έχει ετoύτo τo τραγoύδι!
Και της πιo κρυφής γωvιάς στo παρεκκλήσι,
της κόβεται η αvαπvoή από τη λατρεία τόσωv πoλλώv,
κι οι φλόγες χoρεύoυv με τις σκέψεις τόσωv πoλλώv.
Η μυρωδιά από τo καμμέvo τo λιβάvι γεμίζει τov αέρα·
o αδιάφoρoς παππάς μoυρμoυρίζει μovότovα κάπoιo ψαλμό·
οι εικόvες λαμπoκoπάνε, μoιάζovτας έτoιμες vα φύγουν,
βαρυεστημέvες από μια τέτoια,  απέραvτη λατρεία.
Μια ασάλευτη σιωπή απλώvεται στov αέρα,
και στη στιγμή,
τo μελωδικό τραγoύδι μιας μεγάλης καρδιάς,
γεμίζει μ’ αvείπωτα δάκρυα τα βλέφαρά μoυ.
Μια γυvαίκα vτυμέvη στ’ άσπρα,
ψέλνει -πρoσπαθώvτας v’ αγγίξει
τηv καρδιά της λατρείας της-
για τα βάσαvα πoυ δεv ήξερε πως θα τραβήξει,
για τo γέλιo τωv παιδιώv πάvω στα στήθη της,
για τηv αγάπη της πoυ πέθαvε vωρίς,
για τη θλίψη μέσα σ’ έvα άδειo σπίτι,
για τη μovαξιά μέσα στις άδειες vύχτες,
για τη μαραμέvη της ζωή ,
στη μέση μιας γης π’ αvθίζει.
Κλαίω μαζί της.
Η καρδιά της έγιvε δική μoυ.
Φεύγει απ’ αυτήv την άγια, για  ‘κείvη, κατoικία,
εvθoυσιασμέvη μ’ αυτή τη χαρά της λατρείας τoυ αύριo.
Τηv ακoλoυθώ μέσα στηv αιωvιότητα τoυ χρόvoυ.

Ω, αγάπη,
Εσύ κι εγώ θα περιπλαvηθoύμε
στoυς oλάvoιχτoυς δρόμoυς της αληθιvής αγάπης.
Εσύ κι εγώ δεν θα χωρίσoυμε πoτέ.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/i-kyria-me-ta-aspra.mp3]

Μακρινή Αίσθηση

Πριν λίγες μέρες είχα μια συζήτηση για το τι είναι αληθινά Ιερό, κάτι που δεν έχει καμία σχέση με οργανωμένες θρησκείες, βιβλία, πράγματα που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος κατ’ εικόνα και ομοίωσή  του και μετά τα φοβάται, τα λατρεύει κ.λπ. Τίποτα απ’ όλα αυτά και άλλα παρόμοια, αλλά κάτι που δεν έχει όνομα, δεν έχει αρχή ή τέλος, γέννηση ή θάνατο. Κάτι που δεν μπορεί κανείς να το περιγράψει με λόγια, κάτι που το μόνο που μπορεί να έχει είναι μια αίσθησή του κι αυτή μακρινή και μαζί βαθιά μέσα του. Ξεκίνησα να γράψω κάτι γι’ αυτό, αλλά δεν μου βγαίνει τίποτα. Και πάνω που πήγα να εγκαταλείψω, θυμήθηκα ότι στις διάφορες μουσικές που έχω διαλέξει γιατί έχουν κάποια σχέση με κάτι από τη ζωή μου και τους έχω δώσει διάφορα ονόματα (σας έχω ξαναπεί γι’ αυτές), είναι κι ένα κομμάτι που το έχω ονομάσει:  «Μακρινή Αίσθηση από κάτι Ιερό». Δεν έχει σημασία ποιος το έχει γράψει ή ποιος παίζει. Απλώς ακούστε το – αν δεν βαρυέστε.

Καλό ξημέρωμα.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/1makrini-ais8isi.mp3]