Τι σοφίστηκε ένας φουκαράς για να βρεί το δίκιο του

Λέω να κλείσουμε το μήνα των γενεθλίων του blog μ’ ένα παραμύθι, αφού τα παραμύθια ήταν και ο αρχικός λόγος που δημιουργήθηκε. Τον «κακό» δρόμο  των … «σεντονιών» , όπως λέει ο «μάστορας» τις κοινωνικοφιλοσοφικοαισθηματοψυχολογικές μου σκέψεις, τον πήρε λίγο μετά.
Και «τιμής ένεκεν», πιάστε κι  ένα πλάνο από τον καινούργιο ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που απ’ ό,τι φαίνεται θα παιχτεί…  στα γενέθλιά μου που θα κλείνω το 100!

Και τώρα, το παραμύθι με τον «φουκαρά που σοφίστηκε κάτι για να βρει το δίκιο του», με κλικ στο εικονίδιο από κάτω.

Καλό μήνα
Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.4.Foukaras_gia_na_vrei_to_dikio_tou.mp3]

Τα γενέθλιά μου που θα λείπω


Εκεί ανάμεσα στις μέρες που ανέβαζα τα posts για τα γενέθλια της κόρης μου, του γιου μου και του blog, ένας ξάδελφός μου, μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Γέλασα πολύ, έψαξα στο internet να δω τι σημαίνει η πρώτη λέξη (gilfs), ξαναγέλασα και ξαφνικά συνειδητοποίησα τι σημαίνει για μένα η χρονιά που υπάρχει στο κάτω μέρος της φωτογραφίας, 2043. Χα, χα, χα… Το 2043, θα έχω πεθάνει! Αν ζούσα, θα συμπληρώνονταν εκατό χρόνια από τότε που γεννήθηκα, αλλά δεν πρόκειται να τα… «εκατοστίσω», όπως εύχονται στα γενέθλια… Χα, χα, χα… Λοιπόν, να σας προειδοποιήσω ότι από ‘δω και κάτω, αν δεν τα πάτε και πολύ καλά με το θέμα θάνατος… «αλλάξετε κανάλι», που λένε.
Είχα την «τύχη» -ναι, ήταν τύχη από μια μεριά-  ν’ αντιμετωπίσω το θέμα, από πολύ νεαρή ηλικία, με το θάνατο του πιο αγαπημένου μου φίλου, του Άλκη, που σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτόν, ΕΔΩ. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί έτσι αναρωτήθηκα πολύ νωρίς, «γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ το θάνατο»; Μήπως ο θάνατος είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής που το ξεχωρίζουμε επειδή θεωρούμε κέντρο του σύμπαντος τον εαυτό μας και δεν βλέπουμε πως υπάρχει διαρκώς αρχή και τέλος μαζί, μία ενιαία κίνηση; Ζώντας εδώ και είκοσι χρόνια, σχεδόν, στην εξοχή, παρατήρησα αυτή την κίνηση ζωής και θανάτου να είναι ΜΙΑ κίνηση.  Όταν βλέπεις το φύλλο που πέφτει στη γη νοιώθεις ότι δεν φοβάται το θάνατο; Όταν κοιτάζεις τα πουλιά που πετάνε, δεν μοιάζουν να ζούνε με το φόβο του θανάτου; Συναντάνε το θάνατο όποτε έρθει, αλλά δεν ασχολούνται πριν με τον θάνατο, είναι πολύ πιο απασχολημένα με τη ζωή: με το κυνήγι εντόμων, με το κτίσιμο μιας φωλιάς, με το κελάηδημα ενός τραγουδιού, με το πέταγμα για την ίδια τη χαρά του πετάγματος. Μοιάζει να το ευχαριστιούνται ατέλειωτα! Δεν τα ενδιαφέρει ο θάνατος. Μοιάζει να μην νοιάζονται για το τι πρόκειται να τους συμβεί. Μοιάζει να ζούνε με πάθος τη στιγμή. Τώρα: χωρίς αυτό να υπονοεί την επιπολαιότητα του να νοιάζεσαι μόνο για το σήμερα,  μπορεί, άραγε, να ζει κανείς αληθινά την κάθε στιγμή και να μην ενδιαφέρετε ψυχολογικά για το μέλλον; Μπορούμε να ζούμε χωρίς το φόβο του αύριο; Ή πάρτε το κι ανάποδα: Αν ξέραμε σίγουρα ότι δεν θα ζούσαμε αύριο, θα φοβόμαστε τίποτα; Αν μπορέσει κανείς να πάψει –έτσι σαν παιχνίδι- να μην κουβαλάει μαζί του τις ανησυχίες του από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα, από στιγμή σε στιγμή, και βάλει στην άκρη ό,τι τον κάνει να φοβάται το θάνατο, τότε θα πρέπει να εμφανίζεται μία πρωτόγνωρη ελευθερία, ένας τρόπος ζωής που θα πρέπει να έχει μέσα του τόσο το να ζεις όσο και το να πεθαίνεις. Ο θάνατος είναι μόνο ένα τέλος που μπαίνει σε κάτι, αλλά μέσα σ’ αυτόν ακριβώς το θάνατο υπάρχει πάντα και μία ανανέωση. Αλήθεια, τι είναι θάνατος;  Ο φόβος του έχει γεννήσει διάφορα πιστεύω και δόγματα: της ανάστασης, της μετενσάρκωσης, της απορρόφησης από ένα λευκό φως, της ζωής μετά θάνατο.  Θέλουμε να ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αν θα ξαναγεννηθούμε, αλλά αυτή η ερώτηση, δεν νομίζω ότι είναι σημαντική. Τι σημασία έχει να σου πει κάποιος ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Εσύ και πάλι δεν το ξέρεις. Ίσως, όμως, να μπορούμε να ανακαλύψουμε ο ίδιοι τι είναι θάνατος όχι αφού πεθάνουμε, αλλά όσο ζούμε και είμαστε υγιείς και σφύζουμε  από ζωή. Αρνούμαστε να δεχτούμε τα θάνατο του έρωτα, το θάνατο μιας σχέσης. Δεν θέλουμε να αφήσουμε αυτό που ξέρουμε. Το τέλος μιας σχέσης ανοίγει την πόρτα για μια άλλη. Το γεγονός είναι ότι ο θάνατος είναι το τέλος και οι περισσότεροι από μας είμαστε απρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε αυτό το γεγονός. Δεν θέλουμε ν’ αφήσουμε το γνωστό και νομίζω ότι η εξάρτησή μας  από το γνωστό είναι εκείνη που δημιουργεί το φόβο μέσα μας και όχι το άγνωστο, που μπορεί να είναι απλώς η συνέχεια της μίας και ίδιας κίνησης.

Κοίταγα τις προάλλες, ένα κίτρινο φύλλο που είχε πέσει στα χόρτα. Ήταν το ίδιο όμορφο όπως κι όταν ήταν πράσινο πάνω στο δέντρο. Υπήρχε ομορφιά στο θάνατό του. Και στο δέντρο συνεχιζόταν η ζωή, καθώς σε λίγο θα έβγαιναν καινούργια φύλλα.
Α, ρε ξάδελφε, τι μ’ έκανες να σκέφτομαι με τις γιαγιές του SEX AND THE CITY  όταν θα παίζεται στα γενέθλιά μου που θα λείπω.

Καλό βράδυ.
Π.

Οι καλύτερες στάσεις στο κρεβάτι!

Χα, χα, χα… Ναι, ναι… ξέρω πού πήγε το βρώμικο μυαλό σας… Χα, χα, χα… Και μένα εκεί πήγε διαβάζοντας το ΘΕΜΑ του  e-mail που πήρα το μεσημέρι! Αλλά όταν το άνοιξα είδα ότι εννοεί κάτι, εντελώς διαφορετικό, όπως κι εσείς ήδη βλέπετε, σε κάποιες από τις φωτογραφίες σε… κρεβάτια που διάλεξα να ανεβάσω εδώ.
Πάει, λοιπόν, και για σήμερα, το post που είχα ετοιμάσει. Όμως, αυτό το θέαμα, απίστευτης αθωότητας, τρυφερότητας, αγνότητας, καθαρότητας και γλύκας, αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε post.
Οι φωτογραφίες – που δεν χρειάζονται κανένα σχόλιο- είναι της Anne Geddes και μπορείτε να μάθετε περισσότερα γι’ αυτήν και τη δουλειά της κάνοντας κλικ πάνω στο όνομά της.
Αχ, πώς θα ‘θελα ακόμα ένα μωράκι!!!…. Αλλά… Άλλο «μπαμπάς»  κι άλλο «παππούς».

Σας φιλώ γλυκά
Π.

«Η φωτιά που καίει»

Και ας εγκαινιάσουμε τα λίγο πιο … «βαριά»  posts  για την καινούργια χρονιά (την τέταρτη!!!) του blog, κάπως απαλά κι όχι κατ’ ευθείαν με  αυτό που σας απειλώ εδώ και καιρό  για το γάμο ή κάτι άλλο που έχω σκεφτεί για τον θάνατο. Χα, χα, χα… Είναι ένα από τα τραγούδια που έχει γράψει ο φίλος μου ο Γιώργος ο Στεφανάκης, πάνω σε στίχους ποιημάτων του Κρισναμούρτι. Πριν λίγες μέρες μου έφερε ένα CD με τα πρώτα 11 -έτοιμα πια – τραγούδια. Ένα από αυτά είναι και το «Η φωτιά που καίει». (Ε, δεν είναι και πολύ «απαλό»… χα, χα, χα…). Πριν σας αντιγράψω εδώ τους στίχους, θα σας βάλω κάτι όντως πολύ απαλό, έως και πολύ ελαφρύ: Μία γελοιογραφία του Κρισναμούρτι μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο (!!!!) που δημοσιεύτηκε σε ελληνική εφημερίδα, όταν ο Κρισναμούρτι επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα το 1930.

Και τώρα οι στίχοι:

Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ

Σαν πήλινο αγγείο που σπάει σε κομμάτια,
Κομμάτια γίνονται κι αυτοί που ψάχνουν καταφύγια,
Εκεί απλώνεται θλίψη
Και το ένα μπέρδεμα γεννάει άλλο.

Όσοι ποθούν παρηγοριά θα βρουν ερημιά
και δάκρυα εκείνους καρτερούν
που έχουν την απόλαυση
ανώτερο σκοπό τους.

Βρήκα κάποιον άνθρωπο στη σκιά ενός ναού
και μες τα δάκρυά του το πρόσωπό μου είδα.

Κανείς δεν θα ρθει να σε βγάλει απ’ το βυθό της πλάνης
ο ήλιος θα χει ανατείλει και θα χει δύσει
πριν ένα βήμα κάνεις.
Της καρδιά σου η απονιά
θα τυφλώνει τα δικά σου μάτια την ώρα της οδύνης
και σαν αυτόν που χάνεται στου δάσους το σκοτάδι
έτσι και συ θα χαθείς
στο άδυτο μιας σκέψης ταραγμένης αν παραμείνεις.

Αχ φίλε πρέπει να φουντώσει δυνατά η φωτιά
της παρηγόριας το σπίτι να κάνει στάχτη,
την αδηφάγο σου ανησυχία να μεγαλώσει
και μέσα απ’ αυτή την ταραχή
τέλεια κατανόηση να γεννηθεί.

Και τώρα με ένα κλικ, όπως πάντα, μπορείτε ν’ ακούσετε το τραγούδι.
Σας φιλώ πολύ.

Π.
[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/K_Track_08.mp3]

Μια μέρα που θα θυμάμαι πάντα.

Μια μέρα σαν σήμερα -14 Φεβρουαρίου, δηλαδή-  πριν κάμποσα χρόνια, βρέθηκα καλεσμένος στο γάμο του γιου του Προέδρου της Κοινότητας του χωριού, που πέρναγα τα καλοκαίρια τότε. Ο κυρ Αλέκος μου είχε αδυναμία, γιατί μαζί με τα παιδιά του, όταν ήτανε μικρά, βλέπανε την εκπομπή μου στην τηλεόραση, σε μία από τις λίγες ασπρόμαυρες συσκευές που υπήρχαν τότε στο χωριό.  Κι όταν τα καλοκαίρια πήγαινα να περάσω τις διακοπές μου, πέρναγα αρκετές ώρες με τον κυρ Αλέκο στην ταβέρνα του. «Θα ‘ρθεις ν πιουμ’ κάνα κρασάκι, Παραμυθάμ’»; με ρωτούσε με την κλασσική ντόπια προφορά του και συμπλήρωνε, γελώντας σαν παιδί: «Θα φουράς και του μαγικό γιλεκάκ’ σ’»;  «Όχι, κυρ Αλέκο», του έλεγα, «αυτό το φοράω μόνο στην τηλεόραση», κι εκείνος κατσούφιαζε, γιατί ήθελε να με δει να το φοράω στ’ αλήθεια. Αλλά ήρθε κάποτε η μέρα που θα θυμάμαι πάντα, που ο κυρ Αλέκος με κατάφερε να φορέσω για χάρη του το γιλέκο.
Είχαν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που γνωριστήκαμε, και κάποιο Φεβρουάριο με πήρε τηλέφωνο στο σπίτι μου! «Γεια σου Παραμυθάμ’», είπε δυνατά ξεκουφαίνοντάς με. «Γεια σου, κυρ Αλέκο, τι συμβαίνει;» τον ρώτησα, καθώς δεν ήμουν συνηθισμένος να μου τηλεφωνάει χειμωνιάτικα. «Στις 14 τούτου του μήνα, παντρεύου τον κανακάρ’ μ’, τον Ντίνου, Παραμυθάμ’ κι θέλου να σι καλέσου να ‘ρθς μι την κυρά σ’». «Και βέβαια, θα ‘ρθω κυρ Αλέκο μου», του είπα, «σ’ ευχαριστώ». Κι εκείνος συνέχεισε: «Μόνου που θέλου να μι κάνς μια χάρ’». «Ό,τι θέλεις κυρ Αλέκο μου», του είπα, χωρίς να φαντάζομαι τι θα μου ζητήσει. «Θέλου να φρας του μαγικό γιλεκάκ’ σ’». Ε, αυτό ήταν το μόνο που δεν περίμενα ν’ ακούσω, αλλά δεν μπορούσα να του το αρνηθώ. Κι έτσι στις 14 Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς, που θα θυμάμαι για πάντα, ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που έβαλα το μαγικό γιλέκο μου, «εκτός δουλειάς».
Ο γάμος του Ντίνου, του γιου του κυρ Αλέκου, έγινε στο εκκλησάκι των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που ήταν στην πλατεία του χωριού, απέναντι από την ταβέρνα του κυρ Αλέκου. Μετά την γαμήλια τελετή, κι επειδή εκείνο το Φεβρουάριο, είχε πλήρη εφαρμογή η σοφή ελληνική παροιμία, «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει», το γαμήλιο τραπέζι είχε στρωθεί ανάμεσα στην εκκλησία και στην ταβέρνα. Το γλέντι άναψε γρήγορα, καθώς υπήρχε και μια λαϊκή ορχήστρα και ο κυρ Αλέκος που –έτσι κι αλλιώς- ήταν γερό ποτήρι, έπινε συνέχεια για τη χαρά του γιού του, του Ντίνου. Κάποια στιγμή, τον βλέπω να παίρνει κι ένα δεύτερο ποτήρι και να ζητάει από το γιο του να του το γεμίσει. «Μα καλέ πατέρα», του λέει ο Ντίνος, «θα πίνεις από δύο ποτήρια»; «Όχι Ντίνου μ’. Αυτό είναι τ’ Αγίου. Απ’ αυτούνου, για ‘κείνουν θα πίνου, όχι για μένα», είπε ο πονηρός κυρ Αλέκος και σκάσαμε όλοι στα γέλια. Ο γιος του ο Ντίνος γέλασε, αλλά δεν του έβαλε κρασί. Αλλά ο κυρ Αλέκος επέμενε: « Έλα βάλε πιδί μ’. Δεν είν’ για μένα σι ‘πα, είναι τ’ Αγίου… Κατάλαβς;  Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου». Και μέσα σε γενική ευθυμία, ο γιος του κυρ Αλέκου, του γέμισε το ποτήρι, ενώ εκείνος επαναλάμβανε, «Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου…»
Έχουν περάσει τόσα χρόνια, και κάθε τέτοια μέρα, 14 Φεβρουαρίου, θυμάμαι πάντα το χαρούμενο πρόσωπο του κυρ Αλέκου, να λέει στο γιο του: «Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου… Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου…».
Καλή Καθαρή Δευτέρα.
Θα τα πούμε πάλι από Τρίτη.
Πολλά φιλιά.
Π.

Η Καλόψυχη Κόρη και η Πεταλούδα

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας, με την ευκαιρία που συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από τότε που «ανέβηκε» αυτό το blog στο internet. Λέω, λοιπόν, να μην αφήσω αυτή την πρώτη μέρα της τέταρτης χρονιάς να περάσει έτσι, αλλά να ανεβάσω ένα «παραμύθι με ήχο», από τη σειρά,  «Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών» που από τα σχόλιά σας έχω καταλάβει ότι σας άρεσαν όταν τ’ ακούγατε στα… νιάτα σας. Για σήμερα, σας έχω το παραμύθι, «Η Καλόψυχη Κόρη και η Πεταλούδα». Για να το ακούσετε,  και τα παιδάκια σας όσοι έχετε, κάντε κλικ ΕΔΩ κι όταν λυθεί το μικρό τεχνικό πρόβλημα που υπάρχει, θα κάνετε κλικ… αλλού, όπως πάντα. Χα, χα, χα…
Και θα ήθελα να μου επιτρέψετε να το αφιερώσω στα τρομερά παιδιά του Α1 Τμήματος, του 4ου Γυμνάσιου Λιβαδειάς. Πέρασα τόσο ωραία μαζί τους -ελπίζω κι εκείνα με μένα- ώστε αντί να μείνουμε 45 λεπτά, πιάσαμε τη μιάμιση ώρα!!! Μας βλέπετε στην αναμνηστική φωτογραφία  που βγάλαμε, μαζί με την καθηγήτριά τους, κυρία Σοφία Κοργιάννου, που δούλεψε γι’ αυτή την συνάντηση.
Καλό βράδυ.
Π.


Happy birthday… anacardium

Χα, χα, χα… Μου άρεσε πολύ αυτό που σκέφτηκα: «Μωρέ μπας και τελικά, ΕΙΜΑΙ anacardium»; Χα, χα, χα…
Αναρωτιέστε τι είναι το anakardium και γιατί happy birthday? Κατ’ αρχήν το happy birthday, είναι για τα τρία χρόνια που κλείνει σήμερα αυτό το blog. «Βγήκε στον αέρα», όπως λέμε στην τηλεόραση, στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Και το anacardium; Χα, χα, χα… Αυτό είναι ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Όπως έχω ξαναγράψει και παλιότερα, εδώ και πολλά χρόνια -από τον Φεβρουάριο του 1983 (ωχ! κι άλλη επέτειος)-  η ιατρική που ακολουθώ είναι η Ομοιοπαθητική. Κατά διαστήματα βλέπω τον γιατρό μου, συζητάμε και ή συνεχίζω το φάρμακο που παίρνω ή μου το αλλάζει, καθώς η όλη ιστορία γίνεται με βάση την πρόληψη κι όχι το πότε θα αρρωστήσει κανείς. Ετσι, πριν λίγες εβδομάδες, συζητώντας μαζί του για τα ζόρια που τραβάω τον τελευταίο καιρό, αλλά και ότι από μια άλλη πλευρά είμαι καλύτερα από ποτέ, μου λέει: «δηλαδή νοιώθεις σαν είσαι δύο»; Μου φάνηκε… «γοητευτικό», γέλασα και του είπα, «ναι, ναι…». Κι έτσι μου έδωσε μια σειρά από χάπια anacardium. (Φάρμακο για ανθρώπους με κάτι σαν διπλή προσωπικότητα). Δυο μέρες αργότερα, όμως, καθώς το ξανασκέφτηκα και πριν το πάρω, μου φάνηκε ότι δεν του τα είχα πει καλά και το ξανασυζητήσαμε. Αποφάσισε τότε κι εκείνος να μην το πάρω και μου έδωσε κάτι άλλο. Σήμερα, όμως, καθώς ετοίμαζα αυτό το post, θυμήθηκα ότι κατά καιρούς έχω γράψει πράγματα που δεν ταιριάζουν -θεωρητικά, τουλάχιστον- με αυτό που υποννοεί το όνομα του blog, ενώ κατά καιρούς με διασκεδάζει πολύ να γίνομαι προκλητικός όταν μπαίνουν κάποια σχόλια που θεωρώ απρεπή, αρνητικά ή οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και να γίνεται εδώ μέσα της π%Uτ@ν@s το κάγκελο. Επίσης, άλλοτε ανεβάζω παραμύθια κι άλλοτε «σεντόνια» που μόνο για παιδιά δεν είναι. «Μία έτσι – και μία γκιουβέτσι», που λένε. Μία «Παραμυθάς» και μία «Πιλάβιος», όπως έχω γράψει και σε κάποιο παλαιότερο  post. (Ε, και τα δύο από «Π» αρχίζουνε). Πάνω εκεί, λοιπόν, που σκεφτόμουν αυτά που θα έγραφα,  μου ‘ρθε η ιδέα να φτιάξω μία φωτογραφία μου, που να είναι μισή Παραμυθάς μισή Πιλάβιος. Είναι αυτή που βλέπετε. Δυστυχώς, όμως, τώρα που γράφω το post είναι 12 το βράδυ και βρίσκομαι σε ένα Ξενοδοχείο στη Λιβαδειά (!!!) γιατί το πρωί θα μιλήσω για τα βιβλία μου με τα παιδιά της Α’ τάξης του Τέταρτου Γυμνασίου Λιβαδειάς. Έτσι, δεν έχω σκάνερ και άλλες ευκολίες και η φωτογραφία φτιάχτηκε με το κινητό. Μόλις γυρίσω στο σπίτι μου θα την ξαναφτιάξω γιατί με έχει διασκεδάσει πολύ.
Το blog αυτό, λοιπόν, μπαίνει στον τέταρτο χρόνο του!  Στατιστικά, στα τρία χρόνια του, έχουν ανέβει 496 posts, έχουν γραφτεί 7.783 σχόλια, το έχουν επισκεφτεί  για πρώτη φορά: 169.811 computers, ενώ οι επιστροφές τους και τα hits μέσα στο blog, είναι 623.733. Όπως έχω ξαναπεί, το blog αυτό μου το άνοιξε ο γιος μου και  «μάστορας¨ αυτού του blog, που είναι και ο νονός του. Είναι  από τα λίγα επώνυμα blogs  και μάλιστα με βιογραφικό και φωτογραφίες του συντάκτη του.Όταν το άνοιξα, δεν είχα ιδέα τι είναι blog . «Θα ανεβάζουμε παλιά βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ και θα γράφεις και εσύ ιστορίες», μου είπε το παιδάκι μου, αλλά πολύ σύντομα άρχισα να γράφω και τις σκέψεις μου για διάφορα θέματα της ζωής μας, που ο «μάστορας» τα ονόμασε «σεντόνια».  Αυτό ήταν κάτι που το έκανα  με την καρδιά μου κι αυτά ακριβώς τα «σεντόνια» ήταν που κατά καιρούς δημιούργησαν αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις υπήρξαν γιατί άλλοτε κάποιοι δεν διάβαζαν προσεκτικά αυτά που έγραφα κι άλλοτε επειδή δεν κατάλαβαν ότι όσα γράφω είναι κομμάτια από τη ζωή μου, που για μένα ΕΤΣΙ είναι και τα λέω σαν πατέρας στα παιδιά του, όχι για να τα επιβάλω, αλλά για να σκεφτούν πάνω σ’ αυτά, αν τους κάνουν κάποιο κλικ, αλλιώς μπορούν να τα «γράψουν»  κανονικά.
Μπαίνοντας σε διάφορα blogs, όλα αυτά τα τρία χρόνια, θα έλεγα ότι εκείνο που έχω νοιώσει στα περισσσότερα, είναι πως τα blogs τα γέννησαν τα δάκρυα των ανθρώπων για τη μοναξιά και την έλειψη επικοινωνίας που υπάρχει στη ζωή τους. Κι ακόμα το blog διευκολύνει να ανοίγει κανείς την καρδιά του σε άλλους κρυμμένος πίσω απ’ αυτό, καθώς το να ανοίγεις την καρδιά σου κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους ανθρώπους. Όπως πολλά πράγματα, έτσι και τα blogs έχουν ξεκινήσει από κάποιον -ας τον πούμε-  αγαθό παλμό της καρδιάς. Όμως, όπως σε καθετί αγαθό, έτσι και σ’ αυτά, το «σκοτάδι» παραμονεύει να τη «χωθεί». Όσοι μπαίνετε, λοιπόν,  εδώ ή έχετε δικά σας blogs, να έχετε το νου σας.
Όπως και να ‘ναι, το «κακό» μπορεί να είναι πιο ισχυρό από το «καλό», αλλά το «καλό» είναι πιο ανθεκτικό, γι’ αυτό μπορεί να περιμένει και να επιμένει ατέλειωτα. Χάρη στη δική σας καλή ενέργεια που στέλνετε εδώ, έχει τελικά «ξεράσει» αυτό το blog διάφορες σκοτεινούλες περιπτώσεις, που μας ξεγέλασαν και μπήκαν, αλλά…

Σας ευχαριστώ όλους σας για την αγάπη που μου έχετε στείλει αυτά τα τρία χρόνια. Έχει παίξει πολύ ρόλο στο ότι ξαναγίνεται η εκπομπή μου στην ΕΡΤ και στο ότι πριν μερικές μέρες βγήκαν άλλα δύο καινούργια βιβλία μου.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ πολύ
Και ο  Π. και ο Π.

Η επιστροφή του… μου…

Τριάντα δύο χρόνια,  σχεδόν, μετά που πρωτοβγήκε ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ στην τηλεόραση και 28 από τότε που πρωτοβγήκε βιβλίο του… μου… τέλος πάντων, όπως το βλέπει κανείς, πριν 15 μέρες, λοιπόν,  βγήκαν δύο καινούργια βιβλία μου… του … «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Έτσι την προηγούμενη Κυριακή, σε μία εκδήλωση στα πλαίσια της 3ης Έκθεσης Εφηβικού και Παιδικού Βιβλίου και των συναντήσεων των παιδιών με συγγραφείς, βρέθηκα να μιλάω σε μία αίθουσα της HELLEXPO, μπροστά σε γονείς, που -οι περισσσότεροι- έβλεπαν τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ ως παιδιά, και στα παιδιά τους, που σε λίγες εβδομάδες θα δούνε και αυτά τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ στην τηλεόραση. Είναι μια εξαιρετικά συγκινητική κατάσταση να βλέπεις εκείνους που μεγάλωσαν με ιστορίες σου και εκπομπές σου να είναι μπροστά σου, παρέα πια με τα παιδιά τους!!! Στη φωτογραφία ένα μέρος της μεγάλης παρέας, με ηλικίες από 6 χρονών έως 46.

Σας φιλώ
Καλή Κυριακή
Π.

Γάιδαρος και Λύκος

Ε, και μετά  τα διάφορα… «παιδικά» γενέθλια, των παιδιών μου, ας περάσουμε και σε ένα παιδικό παραμύθι, της γνωστής παλιάς σειράς από τον «Θαυμαστό Κόσμο των Παραμυθιών», που χάρη στο Βασίλη τα έχουμε πια με πολύ καλό ψηφιακό ήχο. Ας ακούσουμε για ένα γάιδαρο και ένα λύκο.
Καλό ξημέρωμα
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.7.Gaidaros_kai_Lykos.mp3]

Χρόνια πολλά Κώτσο

Και ήρθε η σειρά για να γιορτάσουμε τα γενέθλια του «μάστορα» γιου μου. Ο Κωνσταντίνος έχει γεννηθεί την 1η Φεβρουαρίου του 1984. Σκέφτηκα να φτιάξω και γι’ αυτόν ένα video clip. Έτσι ανακάλυψα ότι ενώ υπάρχουν πολλά τρυφερά τραγούδια για μπαμπάδες και κόρες ή για μανάδες και γιους, δεν βρίσκεις σχεδόν τίποτα για μπαμπάδες και γιους! Σχεδόν όλα είναι κάτι τύπου «αντρικοηρωικά» και τέτοια. Με το ζόρι βρήκα ένα τραγούδι του Phil Collins, το «Father to son», που κι απ’ αυτό έκοψα μια στροφή γιατί ήταν προς το αντιφεμινιστικό.
Σας βάζω εδώ τους αγγλικούς στίχους… κομμένους, όπως και το τραγούδι στο video clip που έφτιαξα.
Χρόνια πολλά Κώτσο.
Ο μπαμπάς

«Father To Son»
Somewhere down the road, you’re gonna find a place
It seems so far, but it never is
You won’t need to stay, but you might lose your strength
on the way.

Sometimes you may feel you’re the only one
Cos all the things you thought were safe, now they’re gone
But you won’t be alone, cos I’ll be here to carry you along
Watching you ’til all your work is done.

If your heart is beating fast, then you know she’s right
If you don’t know what to say, well, that’s all right
You don’t know what to do?
Remember she is just as scared as you.

Don’t be shy, even when it hurts to say
Remember, you’re gonna get hurt someday, anyway
Then you must lift your head, and keep it there.
Remember what I said
I’ll always be with you don’t forget
Just look over your shoulder I’ll be there.

If you look behind you, I will be there.